ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ...

Τίποτα δεν απαξιώνει την πολιτική περισσότερο από την σύντομη διάψευση των ελπίδων.

Γιατί όταν δεν έχεις να ελπίζεις, δεν μπορείς να υπομένεις.

Η αίσθηση που πλανάται, είναι πολυ αρνητική για την κυβέρνηση.

Είναι δύσκολο να ξεπεράσουν τα εμπόδια της ύφεσης, της ανεργίας, των κοινωνικών εντάσεων.

Κάθε μέρα που περνά ο Έλληνας πολίτης στριμώχνεται στο καναβάτσο της ζωής πιο πολύ, η αγοραστική του δύναμη μειώνεται, ο μικρομεσσαίος επιχειρηματίας η ραχοκοκκαλιά της Ελληνικής οικονομίας μπαίνει στο περιθώριο.

Το Σεπτέμβρη, θα υπάρξει ενα ακόμη μεγάλο κύμα ανεργίας, προερχόμενο από τις τουριστικές επιχειρήσεις.

Που θα προστεθούν στους ήδη υπάρχοντες άνεργους, χωρίς εισόδημα, χωρίς δυνατότητα κατανάλωσης, μα με αξιώσεις επιδότησης ανεργίας για επιβίωση, χωρίς προοπτική εξεύρεσης μισθωτής εργασίας κι ανάκαμψης.

Που θα παρασύρει όλη την αγορά, έμπορους κι επαγγελματίες, που δεν θα έχουν κέρδη να τροφοδοτούν τα κρατικά έσοδα με φόρους.

Τότε σε τέτοιες συνθήκες ποιοι θα δουλεύουν και θα πληρώνουν, για να συνεχίσουν να τρώνε τα λαμόγια και να διατηρείται η κομματοκρατία;

Αυτό είναι το όλο θέμα στην Μπανανία της Μεσογείου. Κομματοκρατία που υπάρχει από την απελευθέρωση μέχρι τώρα.

Φανατισμός, κομματοκρατία, πλαστικό σημαιάκι, πολιτική καφενείου με ιδεολογίες βολεψιάς. Βολεψιά από "γνωστό" για ψύλλου πήδημα μέχρι θεσούλα στο Δημόσιο. Τώρα βέβαια το παίζουν θιγμένες παρθένες όλοι οι κομματόσκυλοι γιατί τους πείρε η μπάλα και χάνουν τα βασιλικά προνόμια.

Το κακό είναι ότι μαζί με τα ξερά αρπάζουν και τα χλωρά αν έχει μείνει τίποτα χλωρό σ'αυτή την χώρα.

Εν κατακλείδι δεν είναι καθόλου εύκολα για την κυβέρνηση τα πράγματα. Για μια κυβέρνηση που απο την ημέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, κάνει τη μια γκάφα πίσω από την άλλη.

Μεγαλώνοντας τις δυσκολίες και τα προβλήματα που βρήκε λόγω προηγούμενης κυβερνητικής απραξίας, το οποία μεταφέρονται συσσωρευμένα στον λαό, που καλείται για άλλη μια φορά να τους ξελασπώσει, φταίχτες και δανειστές...

Γιατί πρέπει να πούμε ότι μέσα από την αναλγησία, την αναποφασιστικότητα, την αναβλητικότητα της κυβέρνησης κάποιοι κερδοσκόποι - αρπακτικά έχουν κερδίσει πολλά λεφτά στην πλάτη μας.

Το τι θα συμβεί στο αμέσως επόμενο διάστημα και ποιοί έχουν παίξει μπιλιάρδο στην πλάτη μας, θα το μάθουμε νομίζω πολύ σύντομα.

ΓΡΙΠΠΗ, ΕΜΒΟΛΙΑ, ΑΝΗΣΥΧΙΑ, ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ...

Μεγάλη η φασαρία με το εμβόλιο κατά της νέας γρίπης.

Οι περισσότεροι Έλληνες είναι επιφυλακτικοί στο να το δεχτούν, την ίδια στιγμή που η ιατρική κοινότητα είναι διχασμένη για τις παρενέργειες και την καταλληλότητά του.

Επιφανείς γιατροί αποτρέπουν τους ασθενείς από το να το κάνουν. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να διασφαλιστεί η υγεία των πολιτών από πλευράς παρενεργειών;

Τα αποτελέσματα δείχνουν μάλλον το αντίθετο. Οι περισσότεροι γιατροί αντιτίθενται στην καταλληλότητα του εμβολίου και μάλιστα με δριμύτητα. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Απόρρητο έγγραφο της βρετανικής κυβέρνησης που στάλθηκε στους διευθυντές των νευρολογικών κλινικών της Βρετανίας, βάσει δημοσιεύματος της «Μail on Sunday», αναφέρει ότι το εμβόλιο κατά του ιού της νέας γρίπης είναι πολύ πιθανό να συνδέεται με μια σοβαρή ασθένεια του νευρικού συστήματος. Επίσης γιατροί στο εξωτερικό μιλούν και για άλλες παρενέργειες καθώς δεν υπάρχει εμπειρία τέτοιου εμβολιασμού στον ευρύ πληθυσμό...

Από την άλλη πλευρά βλέπουμε ένα κράτος που με ηχηρά διαφημιστικά σποτ παροτρύνει τους πολίτες να κάνουν το εμβόλιο, που προς το παρόν το κάνουν οι υψηλού κινδύνου και οι ευπαθείς ομάδες. Με συνεχή βομβαρδισμό τηλεοπτικών σποτ, οι αρχές του Υπουργείου Υγείας επιχειρούν να περάσουν στον κόσμο ότι πρέπει να εμβολιαστεί και πως το εμβόλιο είναι ασφαλές.

Στο πλαίσιο αυτό ήταν και ο εμβολιασμός της ίδιας της υπουργού Υγείας, που με δηλώσεις της μετά μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ισχυρίζεται πως το εμβόλιο είναι ασφαλές, τονίζοντας πως για το εμβόλιο υπάρχει η έγκριση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων και υπάρχει έγκριση από τον ΕΟΦ εδώ στην Ελλάδα...

Όμως ειδικοί δεν είναι όλοι αυτοί οι γιατροί που αντιτίθενται στη χρήση του νέου εμβολίου και έχουν πείσει περίπου επτά στους δέκα Έλληνες να μην θέλουν να το κάνουν; Όλοι αυτοί από την ιατρική κοινότητα που αποτρέπουν τον κόσμο από το να κάνει το εμβόλιο με το επιχείρημα ότι δεν έχει δοκιμαστεί από πλευράς παρενεργειών, δεν είναι ειδικοί στο να τον κατατοπίσουν σχετικά;

- " Εμείς οφείλουμε να λέμε την αλήθεια στον κόσμο και από κει και πέρα οι πολίτες φυσικά κρίνουν, και σε συνεννόηση πάντα με τον γιατρό τους, κατά πόσο θα ανταποκριθούν. Εμείς ελπίζουμε ότι μέσα από αυτή την εκστρατεία θα υπάρχει και αντίστοιχη ευαισθητοποίηση" επιμένει η υπουργός...

Ευαισθητοποίηση και επαγρύπνηση ασφαλώς, όμως σε καμία περίπτωση πανικός και αγεληδόν εμβολιασμός επειδή κάποιοι από τη διεθνή φαρμακευτική βιομηχανία και τους εδώ αντιπροσώπους τους, στην προσπάθειά τους να πουλήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμβόλια που μεταφράζεται σε κέρδη εκατομμυρίων ευρώ, έπεισαν σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις πως το εμβόλιο δοκιμάστηκε τάχιστα και είναι ασφαλές για τον κόσμο.

Αλήθεια, θα θέλαμε να μάθουμε με στοιχεία πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δοκιμάστηκαν οι παρενέργειες και πως τόσο εύκολα επιτρέπεται ο εμβολιασμός των ομάδων υψηλού κινδύνου...

Τι θα γίνει τελικά; Ουδείς γνωρίζει.

Το σίγουρο είναι ότι τα κέρδη των εμπλεκομένων εταιρειών θα αυξηθούν κατακόρυφα.

Και πέρα από τον εμβολιασμό, καλό θα ήταν να μας αποκαλύψουν τον τρόπο που διαδόθηκε αυτός ο ιός. Υπάρχει πολύ παρασκήνιο και σε αυτή την πρόσφατη ιστορία με τον ιό Η1ΝΙ...

Και τα εύκολα θύματα είναι πάντα ο κόσμος. Που μέχρι στιγμής αντιστέκεται, άγνωστο για πόσο.

Γιατί κάθε πανδημία, δεν παύει να είναι πανδημία που προκαλεί πανικό στους πολίτες οι οποίοι μέσα στην απόγνωσή τους ίσως τρέξουν να εμβολιαστούν.

Τα επόμενα χρόνια θα δείξουν αν οι φόβοι των γιατρών θα επιβεβαιωθούν με τον πλέον τραγικό τρόπο. Και θα αποδείξουν του λόγου το αληθές, δηλαδή αν οι μισοί θα πεθαίνουν από τον ιό της γρίπης των χοίρων και οι άλλοι μισοί από τις παρενέργειες του εμβολίου...

ΚΡΙΣΗ ΘΕΣΜΩΝ ΚΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ...

Βαθιά κρίση της αξιοπιστίας των θεσμών δείχνει δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσιεύει η κυριακάτικη Καθημερινή.

Πολιτική, κόμματα και τηλεόραση κρατική και ιδιωτική, αλλά και ολόκληρη η κρατική διοικητική μηχανή στο σύνολό της, απαξιώνονται από τους Έλληνες πολίτες.

Στην τελευταία θέση του δείκτη εμπιστοσύνης, βρίσκονται τα πολιτικά κόμματα (48η θέση) και ακολουθούν οι κυβερνήσεις, το χρηματιστήριο, οι βιομηχανίες τροφίμων, τα υπουργεία, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι τράπεζες, οι διαφημιστικές κ.λπ.

Αντίθετα την πρώτη θέση κατέχει η Πυροσβεστική και ακολουθούν η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ακαδημία Αθηνών, η Στατιστική Υπηρεσία, ο Στρατός, το Ευρωκοινοβούλιο, οι εταιρείες πληροφορικής και τα πανεπιστήμια (10η θέση)...

Πάντοτε, κυρίως όμως σε περιόδους αμφιβολίας, ανασφάλειας και κρίσης, ένα θεμελιακό ζήτημα για κάθε κοινωνική συγκρότηση έρχεται στην επιφάνεια. Το ζήτημα της εμπιστοσύνης.

Η εμπιστοσύνη βρίσκεται στον πυρήνα του προβλήματος της μη λειτουργίας των θεσμών στη σημερινή Ελλάδα, της μη ανταπόκρισής τους στις πραγματικές ανάγκες και πάντως προσδοκίες των ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι, όταν κάποιος καταπιάνεται με τα πράγματα (δεν απέχει, δεν είναι απών, κινείται, συμμετέχει) ο κόσμος δείχνει μια προδιάθεση και βαθύτερη επιθυμία λόγω ανάγκης να τον εμπιστευτεί.

Η κρίση της εμπιστοσύνης είναι εντέλει πάντοτε κρίση της πολιτικής.
Τα σκάνδαλα περνούν ατιμώρητα, η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της, τα Πανεπιστήμια παράγουν χαρτιά αντί πτυχίων, η Αστυνομία είναι μέρος του προβλήματος της αταξίας κια ανσφάλειας, οι πολιτικοί εθίστηκαν σε κοκορομαχίες αντί της λύσης προβλημάτων.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χάσουν οι Ελληνες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς.

Η πολιτική και οι εκφραστές της ορίζουν το συνολικό δημόσιο ήθος που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει στην εμπιστοσύνη να ευδοκιμήσει. Εκεί που η πολιτική παραμένει ζωντανή, εκεί που βρίσκεται σε εγρήγορση, εκεί που αναζητεί και προτάσσει λύσεις, εκεί η εμπιστοσύνη χτίζεται καθώς η δράση βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η πολιτική γίνεται πράξη, συνδεόμενη με τους ανθρώπους και τη ζωή τους.

Ομως, όσοι λόγοι υπάρχουν για την απώλεια εμπιστοσύνης, άλλοι τόσοι υπάρχουν για την ανάκτησή της.

Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί, δικαστές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί κ.ά. που αθόρυβα κάνουν τη δουλειά τους και τιμούν τους θεσμούς που υπηρετούν. Ολους αυτούς που δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο στην άσκηση του καθήκοντος τους, πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους δώσουμε τις θέσεις ευθύνης.

Δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα, απλώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερες επιλογές...