ΦΤΗΝΟΤΕΡΗ ΜΑΣΑ;

Οι άνθρωποι δεν έχουν επαφή με τίποτα από την πραγματική ζωή.

Αν ήξεραν θα είχαν καταλάβει ότι ο χώρος της εστίασης κοντεύει να καταρρεύσει όπως και τόσοι άλλοι όχι επειδή ο ΦΠΑ είναι 23%, αλλά επειδή δεν υπάρχουν πελάτες, διότι δεν υπάρχουν λεφτά.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα. Σε έναν μικρό λογαριασμό των 50 ευρώ, ο πελάτης θα πληρώσει 61,5 ευρώ με ΦΠΑ 23% και 56,5 ευρώ με ΦΠΑ 13%. Να είναι, άραγε, τα πέντε(5) ευρώ παραπάνω που τον εμποδίζουν να πάει συχνότερα στην ταβέρνα; Ή μήπως πάει σπάνια ή και καθόλου, διότι δεν του περισσεύουν τα 50 ευρώ;

Πριν από λίγο καιρό οι εστιάτορες και οι καφετζήδες το είχαν πει: Δεν θα μειώσουν τις τιμές, γιατί έχουν ήδη απορροφήσει τον ΦΠΑ. Μεγάλο κομμάτι αυτής της τεράστιας αγοράς των μαγαζιών "υγειονομικού ενδιαφέροντος" εισπράττει μεν τον ΦΠΑ, αλλά δεν τον αποδίδει στο κράτος (κανονικοί φοροκλέφτες). Και αυτοί φυσικά, δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τις απειλές του Σαμαρά ότι, αν συνεχίσουν έτσι, θα επαναφέρει το 23% (στα τέτοια τους, δεν τον απέδιδαν πριν, δεν θα τον αποδίδουν και τώρα, ούτε αύριο, αν δεν φοβούνται τον συστηματικό έλεγχο και τη βαριά κύρωση)...

Να ξέρουμε δηλαδή, ότι η χωριάτικη θα συνεχίσει να σερβίρεται από 5 ευρώ και πάνω στα νησιά, το ψάρι θα πουλιέται σε τιμές αστακού και ο καφές από 3 - 7 ευρώ... Ούτε κουβέντα για ανταγωνιστικότερες τιμές, αφού οι τιμές είναι παρόμοιες παντού. Προτιμούν να κοιτάξουν το (κακώς εννοούμενο) στενό συμφέρον τους, από το να στηρίξουν το μέλλον του κλάδου τους...

Και μένουν οι εναπομείναντες πελάτες να ζητούν αποδείξεις, οι οποίες τη μια ισχύουν και την άλλη καταργούνται, κατά τα κέφια κάποιων μαθητευόμενων μάγων του υπουργείου Οικονομικών.

Τα πράγματα είναι απλά: οι πολλοί καταναλωτές έκοψαν την ταβέρνα και το εστιατόριο, επειδή μειώθηκαν τα εισοδήματά τους και όχι λόγω του ΦΠΑ. Μπορεί η λαϊκή ρήση η φτήνια τρώει τον παρά να έλεγε κάποτε την αλήθεια, αλλά σήμερα δεν ισχύει.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι (με το 13%) θα έλθει κάποια φτήνια στις τιμές, δεν υπάρχουν παράδες!

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ...

Καλοκαιρινή αφόρητη ζέστη και σε κάθε περιζήτητη σκιά συναθροίσεις και συζητήσεις για το ένα μεγάλο και κοινό μας ζήτημα, αυτό που πρωτίστως απασχολεί όλους μας, μορφωμένους και αγράμματους, χειρώνακτες και γραφειοκράτες, νέους, μεσήλικες και γέρους...
Ο καθένας ανάλογα με τον τρόπο που ζει και εισπράττει την πραγματικότητα κάτι λέει, θυμωμένος ή παραιτημένος, έτοιμος να αντισταθεί στα επερχόμενα ή αποφασισμένος να δεχτεί μοιρολατρικά ό,τι είναι γραμμένο να συμβεί.
Τι θα γίνει;
Για πού τραβάμε;
Ποιος φταίει;
Τι κατάντια είναι αυτή;
Ποιον να πιστέψουμε;
Πώς ξεπέσανε έτσι οι πολιτικοί;
Τι θέλουν οι "ξένοι" από μας και μας πιέζουν όλο και με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα;
Υπάρχουν κρυφά σχέδια σκοτεινών δυνάμεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή;
Κανείς δεν πιστεύει πια κανέναν πολιτικό, αν συνεχίσουμε έτσι κινδυνεύουμε άμεσα να οδηγηθούμε στην εκτροπή, με ποια μορφή ακριβώς δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, αφού κανείς δεν θα τον ρωτήσει.
Κανείς δεν ξέρει τι θα μας ξημερώσει αύριο.
Το κράτος φταίει, οι πολιτικές που ακολουθήθηκααν φταίνε, οι άνθρωποι φταίνε, οι συγκυρίες φταίνε...
Οι νέοι δεν κάνουν τίποτα το δημιουργικό για ν' αλλάξουν την κατάσταση, παρά μόνο ελπίζουν σε άγνωστες ευκαιρίες μακριά παό εδώ, ή εκμεταλλεύονται τα τυχόν περιουσιακά στοιχεία των γονιών τους.
Η εκκρεμότητα, η αβεβαιότητα, το σκοτάδι του άγνωστου, συνεργάζονται στη δημιουργία στον κόσμο μιας ζοφερής ατμόσφαιρας μολυσμένης και άρρωστης, που δεν βοηθάει καθόλου...
Και όλα μαζί φέρνουν τους Έλληνες πιο κοντά σε ενστικτώδεις αντιδράσεις και στην αμφισβήτηση του πολιτικού καθωσπρεπισμού...

THE KIND (MOVIE)...

The Kid - Charlie Chaplin (1921), with subtitles in several languages.

An unwed woman leaves a charity hospital carrying her newborn son. An artist the apparent father, is shown with the woman's photograph. When it falls into the fireplace, he first picks it up, then throws it back in to burn up.

The woman decides to in the back seat of an expensive automobile with a handwritten note imploring the finder to care for and love the baby. The little tramp (Charlie Chaplin) finds the baby...

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΣ...

Στην Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων, της βαθιάς ύφεσης για πέντε συνεχή χρόνια, του μέλλοντος που μοιάζει μαύρο, η Μύκονος με τα τρελά της πάρτι και τις σαμπάνιες φαντάζει κάτι το εξωπραγματικό.

Με σταθερούς θαμώνες μια μεγάλη μερίδα κοινωνικής σαβούρας και παρακμής, με κύρια έγνοια ζωής το ξέφρενο πάρτι που γίνεται καθημερινά, κάθε καλοκαίρι στη Μύκονο και στους άλλους κοσμοπολίτικους προορισμούς, ακόμη κι όταν η Ελλάδα σκύβει πάνω από τα απομεινάρια του πρόσφατου παρελθόντος.

Πέρα βρέχει όμως για την καθόλου δυναμική, καθόλου παραγωγική, μόνο αρρωστημένα επιδειξιομανή ψευδο-αστική μας τάξη. Τι νόημα έχει άλλωστε ο εύκολος πλούτος αν δεν μπορεί να επιδειχτεί;

Πολλοί από αυτούς σήμερα είναι αποτυχημένοι, χρεοκοπημένοι, που χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ σε εργαζόμενους, ΙΚΑ και ΦΠΑ αλλά που ζουν πάνω απ' όλα για την εικόνα. Εικονικές εταιρείες, ψεύτικες χρεοκοπίες ή αληθινά κανόνια αλλά πάνω απ' όλα αυτό που μετράει είναι το χαϊλίκι. Μπορεί να μην πληρώνουν τους εργαζόμενούς τους επί μήνες, αλλά πληρώνουν και 1.000 ευρώ για μια ξαπλώστρα πρώτο κύμα στην Ψαρού. Ή ακόμη και μερικές χιλιάδες ευρώ για μια 8λιτρη σαμπάνια Moet & Chandon.

Πώς αλλιώς θα κάνουν εφέ στην κοσμική Αθήνα, πώς θα τους συζητάνε το χειμώνα στα στέκια των βορείων προαστίων; Αυτές τις ημέρες και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού εκατομμύρια (αφορολόγητα εννοείται) ευρώ θα καταναλωθούν σε σαμπάνιες, πούρα, μοχίτο, πληρωμές τραγουδιστών και πολλές βίζιτες μοντέλων και πούστηδων (σήμερα gay).

Από κρατικοδίαιτους "επιχειρηματίες" Έλληνες και ξένους, άλλους ευκατάστατους λαθρέμπορους, αποτυχημένους καναλάρχες με τζάμπα συχνότητες, άχρηστους γόνους πολιτικών & οικονομικών τζακιών, επιτυχημένες ράφτρες και κομμώτριες τρίτου φύλου, τα μοντέλα τους που διακρίθηκαν τον φετινό χειμώνα, σιχαμένα πια πρόσωπα της TV με εξωπραγματικές αμοιβές, μοδάτοι και ξεπεσμένοι διασκεδαστές, μα και κάποιους ανθρώπους που μάζευαν μια χρονιά λεφτά για λίγες μέρες κοντά στους παραπάνω.

Είναι η άλλη Ελλάδα, αυτή που διαφέρει από το μαγαζάκι κάθε μεροκαματιάρη και την επιχείρηση που κόβει αποδείξεις, πληρώνει φόρους, δηλώνει τα πάντα στην εφορία. Αυτή η υπόλοιπη Ελλάδα πέρα από το κηφηναριό, που αναστενάζει στα χωράφια, τα εναπομείναντα εργοστάσια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις επιχειρήσεις...

Και η Μύκονος για άλλη μια χρονιά να χαζεύει τα πλούσια στήθη της Σοφίας Βεργκάρα και της Ναόμι Κάμπελ και θα λικνίζεται στους ρυθμούς του δικού της ξένοιαστου καλοκαιριού.

Προφανώς, για όσους έχουν στοιχειώδη αντίληψη η "Μύκονος" δεν είναι η αιτία, αλλά το σύμπτωμα. Χτυπώντας το σύμπτωμα δεν θεραπεύεται η αιτία, παρά μόνο μεγαλώνουν οι αυταπάτες.

Πάντα θα υπάρχει...

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ...

Εργοστασιακό αξεσουάρ για μεγάλα και μικρά αυτοκίνητα. Από το κοντινό μέλλον, ύστερα από απαίτηση των εναπομείναντων γνήσιων αντρών..

Άκρως απαραίτητο όπως γίνονται τα πράγματα...

Αρκεί να ρίχνει αθόρυβα, μην τρομάζουν οι ρουφιάνοι να πιάνουν τα τηλέφωνα...

ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Ορέστη Λάσκου, από το 1971.

Κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου των Πάνου Παπαδούκα, Ν. Καμπάνη και Κώστα Καραγιάννη.

Ο Δημήτρης ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος κι η γυναίκα του Χριστίνα που επίσης γράφει σε περιοδικό, έχουν συνεχώς προστριβές, με αφορμή την ζήλεια...

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΒΛΙΟ...

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, προέρχεται από 2 νέες καθηγήτριες και δείχνει πως ο χώρος της παιδείας χρειάζεται ένα γεναίο ξεσκαρτάρισμα, που όσο γρηγορότερα και βαθύτερα γίνει, τόσο καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους θάναι.

Βιβλιοθήκη - πρότυπο αποφάσισε να φτιάξει στο γυμνάσιο - λύκειο μιας κωμόπολης των Χανίων η διεύθυνση Β΄ θμιας εκπαίδευσης του νομού, μετά από σχετική δωρεά κάποιου κατοίκου της περιοχής.

Μα δεν ζήτησε τη γνώμη και τη βοήθεια των καθηγητών του σχολείου για τα βιβλία που θα περιείχε. Αντίθετα έφερε 2 καθηγήτριες με απόσπαση για όσο θα κρατούσε η διαδικασία δημιουργίας, που κράτησε  όσο μια σχολική χρονιά όλως τυχαία. Μια απο αυτές έμεινε άλλη μια χρονιά ως ειδική βιβλιοθηκάριος, μιας και η διεύθυνση έκρινε πως μόνο κείνη μπορούσε να έχει τέτοια θέση...

Τέλος πάντων η  ολοκαίνουρια βιβλιοθήκη ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε για χρήση, μα πάντα με την αυστηρή επίβλεψη της "βιβλιοθηκάριου", που λειτουργούσε σαν να ήταν προσωπική περιουσία της τα βιβλία και δεν επέτρεπε ελεύθερη πρόσβαση ούτε στους καθηγητές ούτε στους μαθητές του σχολείου.

Είχε τα κλειδιά του χώρου πάντα μαζί της, μόνο όποτε βρισκόταν εκεί μπορούσαν να μπούνε και να δούνε κάποιο βιβλίο, πάντα εκεί μέσα στην βιβλιοθήκη ή το πολύ - πολύ στην τάξη και ποτέ δεν δανειζόταν σε κανέναν για να βγεί παραέξω για μελέτη λίγων ημερών έστω.

Μια νεαρή καθηγήτρια φιλόλογος χρειάστηκε ένα βιβλίο αρχαίων σχετικό με την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή για το μάθημα της, που της επέτρεψε η άλλη να το πάρει στην τάξη μόνο για την διάρκεια της διδακτικής ώρας και να το επιστρέψει αμέσως, με το χτύπημα του κουδουνιού.

- Είναι σπάνιο βιβλίο, της είπε, δυσκολευτήκαμε να το βρούμε, κοστίζει κι 100 ευρώ, να το προσέχεις σαν τα μάτια σου, την είχε προειδοποιήσει...

- Δεν επαρκεί ο χρόνος, λέει η νέα καθηγήτρια στην παλιά, δεν με αφήνετε να δουλέψω όπως θέλω στην τάξη μου, πρέπει να δώσω και φωτοτυπίες στα παιδιά...

- Βγάζεις και γλώσσα μικρή; Θέλεις να πω στον Β... (προϊστάμενος της Β΄θμιας εκπαίδευσης τότε) να σε πετάξει στα Σφακιά; (Όπου θα ήθελε τουλάχιστον 2 ώρες το πρωί να πάει με το αμαξάκι της σε κακοτράχαλο δρόμο κι άλλες τόσες να γυρίσει το απόγευμα, ενώ εκεί που ήταν έκανε 20΄στην εθνική, ενώ και τα ορεισίβια Σφακιανά κοπέλια ήταν άλλο πράμα).

Έτσι έδωσε τέλος στην διένεξη και γύρισε στην τάξη της...

Η μια ώρα - 40 λεπτά φυσικά δεν έφτανε για να προχωρήσουν στο μάθημα και μια μαθήτρια που ήθελε πολύ να γίνει φιλόλογος και της άρεσαν τα αρχαία, με μπαμπά τοπικό επιχειρηματία με πολλά λεφτά, είπε να ψάξει να αγοράσει ένα τέτοιο για δικό της και να το φέρνει και στην τάξη στη διάθεση των συμμαθητών της για φωτοτυπίες...

Με τον πατέρα της πήγαν στην πόλη - πρωτεύουσα του νομού, στο πιο κεντρικό βιβλιοπωλείο και ρώτησαν αν μπορούν να το βρούνε...

- Πανεύκολα, είπε ο βιβλιοπώλης και τους έδειξε ένα ράφι γεμάτο με τέτοια "σπάνια" βιβλία...

- Πόσο θα κοστίσει ένα τέτοιο βιβλίο, ρωτά ο πατέρας...

- Είναι λίγο ακριβό, αφού είναι μόνο για καθηγητές και μαθητές, κάνει 15 ευρώ. Αν πάρετε κάμποσα αρκετοί μαθητές θα σας τα αφήσω μόνο 10...

- Δεν κάνει 100 ευρώ, όπως κείνο στο σχολείο της κόρης μου, που το προσέχουν ούτε να τσαλακωθεί γιατί είναι σπάνιο...

- Τι λέτε κύριε, 100 ευρώ για σχολικό βιβλίο - βοήθημα, ποιός θα το έπαιρνε; Και δεν είναι σπάνιο, ο εκδότης θα μου στείλει όσα αντίτυπα του ζητήσω αμέσως, για τα σχολεία τα έφτιαξε κι όχι για συλλογές...

Ο πατέρας της μαθήτριας που πολιτευόταν κιόλας στις δημοτικές εκλογές στον τόπο του και γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις, κατάλαβε αμέσως τα πάντα.

- Ω τον κερατά τον Β...., είπε, δική του δουλειά είναι και ανέφερε οργισμένος το όνομα του τότε προϊστάμενου της Β΄θμιας εκπαίδευσης του νομού, αυτός τα έκανε όλα για να φάνε με την παρέα του μέρος από την δωρεά του Δ...

Στην πραγματικότητα είχανε φάει μεγάλο μέρος της δωρεάς, αυτός, οι αποσπασμένες καθηγήτριες που "έστησαν" τη βιβλιοθήκη και κάποιοι άλλοι μιλημένοι της παρέας του, ψάχνεται αν συμμετείχε και ο διευθυντής του σχολείου, πάνε μερικά χρόνια τώρα κι ακόμη δεν μίλησε κανεις με αποδείξεις, μα στα γραφεία μέχρι και τα καφενεία όλοι τώρα πια συζητούν το όνομα του.

Ενός απόφοιτου μιας σχολής τεχνιτών, που ξέροντας λίγα για το μέτρο και το κατσαβίδι, μα κάνοντας συνεχή τάματα στον άη - Μαλακογιάννη του ρουσφετιού, εγκατέλειψε νωρίς την Τεχνική Εκπαίδευση που δεν οδηγούσε πουθενά κι έφτασε εντέλει να γίνει στέλεχος και διευθυντής της Β΄ βάθμιας. Χωρίς διοικητικές ικανότητες και κρίση να παίρνει αποφάσεις, μα μπορώντας να "συμμορφώνεται με τας υποδείξεις" άνωθεν, πολύ πρόθυμα...