ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΠΕΙΘΕΙΑ...

Μετά την ψήφιση του νόμου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, οι Σύγκλητοι με ανακοινώσεις τους και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι με δηλώσεις τους διαβεβαιώνουν ότι "θα υπερασπιστούν το Σύνταγμα και θα διαφυλάξουν τη συνταγματική λειτουργία των Ιδρυμάτων καταργώντας στην πράξη τις αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου"...

Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι διαβεβαιώνουν ότι θα αγωνιστούν για να μην εφαρμοστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή με εξαιρετική πλειοψηφία κομμάτων και βουλευτών;

Δηλαδή οι εκπαιδευτικοί της ανωτάτης βαθμίδας εκπαίδευσης, που όταν αναλαμβάνουν καθήκοντα ορκίζονται πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, ανακοινώνουν τώρα ότι θα παραβούν απροκάλυπτα τον όρκο τους και οι Εισαγγελείς της χώρας τους παρακολουθούν ασυγκίνητοι χωρίς να επεμβαίνουν;
Μέχρι πρότινος η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου καθόριζε πότε μια κατάληψη είναι ποινικό αδίκημα με τα γνωστά αποτελέσματα, αφού ποτέ δεν γινόταν τίποτε ακόμη κι αν εξωπανεπιστημιακοί τα έκαναν γυαλιά καρφιά.

Μέχρι πριν απο λίγες μέρες οι πρυτάνεις ήταν η αιτία όλου του κακου με τις καταλήψεις διότι δεν επέτρεπαν την αστυνομία να μπει στο πανεπιστήμιο. Φτάνει το διαχρονικό κρυφτούλι της αποφυγής της ευθύνης.

Και οι καθηγητές που διδάσκουν Συνταγματικό Δίκαιο, θα μάθουν στους νέους φοιτητές τους και στην κοινωνία ότι, αρμόδια για να νομοθετεί δεν είναι μόνο η Βουλή, αλλά και η μάζωξη της τάδε σχολής και η συνέλευση του δείνα τμήματος; Και οι δικαστές που θα έχουν διδαχτεί δίκαιο από αυτούς τους καθηγητές, με ποιο νόμο θα δικάζουν όσους θα παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και αυτοδικούν κατά των αντιδίκων τους;

Λένε δηλαδή στους φοιτητές τους ότι αρμόδια να κρίνουν την αντισυνταγματικότητα ή μη των νόμων, δεν είναι τα δικαστήρια της χώρας αλλά οι καταλήψεις κάποιων σχολών; Ποιοι τους παρακινούν μετά να υπακούουν στους νόμους και το Σύνταγμα;
Kαι οι φοιτητές ή καλύτερα οι κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια βλέπουν τη δύναμή τους και τη διαπραγματευτική τους ισχύ να συρρικνώνεται με τον νέο νόμο και αντιδρούν. Οι νεολαίοι της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ μπορεί να νιώθουν προδομένοι από τα κόμματά τους.

Κι αυτό που δεν μπορεί να το κάνει η ιδεολογία μπορεί να το κάνει το κοινό συμφέρον, δηλαδή να ενώσει ετερόκλητες ομάδες. Από την άλλη οι νεολαίοι των αριστερών σχημάτων βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρό. Οι καταλήψεις ήταν πάντα για αυτούς η απάντηση σε οποιαδήποτε ενέργεια αλλαγής και εντατικοποίησης των σπουδών για να ξερκαρτάρει το πανεπιστήμιο από τους άχρηστους που μπήκαν τυχαία.

Δεν ενδιαφέρονται όμως όλοι οι φοιτητές γι αυτά τα προνόμια, δεν τα απολαμβάνουν άλλωστε όλοι αυτά. Οι φοιτητές που δεν ανήκουν πουθενά ή ενδιαφέρονται απλά να σπουδάσουν, παρακολουθούν προς το παρόν αμήχανα και αποστασιοποιημένα.

Είναι από όλους παραδεκτό ότι οι καταλήψεις δεν κάνουν κακό στην κακή κυβέρνηση και το νόμο της. Κάνουν κακό στους φοιτητές που θέλουν να δώσουν εξετάσεις και καίγονται και στους νέους φοιτητές που δεν μπορούν να εγγραφούν και κινδυνεύουν να χάσουν εξάμηνο πριν καν μπουν στη σχολή τους.

Θα αρχίσουν να νοιάζονται μόνο εάν και εφόσον το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο κι αρχίσουν να χάνονται εξεταστικές περίοδοι και εξάμηνα...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ...

Η συμφωνία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση επιτεύχθηκε. Ο νόμος πλαίσιο πέρασε. Και πέρασε θριαμβευτικά.

Με βασικό στοιχείο στο νόμο πλαίσιο την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ένα θέμα ταμπού για την Ελλάδα, κολλημένο με όσα έλαβαν χώρα κάποτε στα 60'ς κι αυτά που διαδραματίστηκαν το '73 στο Πολυτεχνείο με την εισβολή των τάνκς.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60, δεκαετία αλλαγών στην κοινωνία και στην παιδεία, τότε που το αίτημα για 15% συνοδεύτηκε από τον αγώνα για περισσότερη δημοκρατία, ενώ το σπουδαστικό τμήμα της ασφάλειας υπονόμευε κάθε ίχνος δημοκρατίας μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, άρχισε να χτίζεται η νέα φοιτητική απαίτηση για κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το άσυλο τότε όπως και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αποτέλεσε μια εγγύηση δημοκρατίας για τους νέους που εύρισκαν απέναντί τους όσους τους φοβόταν για τον δυναμισμό, την ορμή και την πρωτοπορία που κουβαλάνε από τη φύση τους.

Σε μια κοινωνία που πορευόταν με ανασφάλεια προς ένα αβέβαιο μέλλον, το άσυλο χρησιμοποιήθηκε από διαφορετικές πλευρές και για διαφορετικούς λόγους, όχι πάντοτε χωρίς ιδιοτέλεια. Δεν έλειψαν εκείνοι που το πολέμησαν, όπως δεν έλειψαν και εκείνοι που το εκμεταλλεύτηκαν για σκοπούς αλλότριους από εκείνους που οδήγησαν στην καθιέρωσή του.

Τα πανεπιστήμια κατέληξαν άντρα ανελευθερίας, πνευματικής αγκύλωσης, αληθινού φασισμού κάθε βαρεμένου με "προοδευτικό" επίχρισμα, αδιαφανής καταβόθρα κονδυλίων και χώρος απροκάλυπτης βίας, σε βάρος όποιου δεν ήταν αρεστός...

Ή ορμητήριο καταστροφέων των γύρω μαγαζιών κι αυτοκινήτων σε κάθε "επαναστατική" επέτειο ή αφορμή.

Κι όταν η αστυνομία κυνηγούσε τους ταραξίες από τους γύρω δρόμους, αφού είχαν διαπράξει σωρεία πλημμελημμάτων και κακουργημάτων, μόλις πατούσαν το πόδι τους στα Προπύλαια ή στην είσοδο της Νομικής, οι αστυνομικοί σταματούσαν σε ένα αόρατο θεσμικό τείχος που τους θωράκιζε και τους αποθράσυνε.

Δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες που έβαλαν χέρι για να περιοριστεί ο πραγματικός χαρακτήρας για τον οποίο καθιερώθηκε και δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που το χρησιμοποίησαν ως και προκάλυμα του κοινού εγκλήματος, αναγκάζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας να αμφιβάλλουν για την αναγκαιότητά του.

Όταν δεν υπήρχε πανεπιστημιακό άσυλο το φοιτητικό κίνημα ήταν ακμαίο και ρωμαλέο. Όταν θεσμοθετήθηκε το άσυλο μετράπηκε σε κούνημα και πλέον σε βόθρο εκφασισμού και διαπλοκής.

Σήμερα με το νομοσχέδιο για την ανώτατη παιδεία το οποίο ψηφίστηκε με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση από τη Βουλή, μπορεί να έκλεισε ένας κύκλος ζωής του ασύλου και βοηθούσης της αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ ακαδημαϊκής κοινότητας και επόσημης πολιτείας για την διαφύλαξη και προστασία του, να μπήκε σε αναστολή η ισχύς του.Ένα σημαντικό βήμα για να βγει η Ελληνική κοινωνία από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές της μεταπολίτευσης...

Αυτό μαζί με τη συμμετοχή των φοιτητών στην διοίκηση των Πανεπιστημίων, που διάλυσε την πανεπιστημιακή παιδεία και την κατάντησε σε παροχέα χαρτιών χωρίς αντίκρυσμα, αλλλά με ανταλάγματα εν κρυπτώ. Για λίγους κομματικούς ευνοημένους και όχι για τη μεγάλη πλειοψηφία όσων σπουδάζουν πραγματικά.

Οι φοιτητοπατέρες είχανε γερό νταραβέρι με τον πρύτανη. Μέσω αυτού είχαν λόγω και στην εκλογή καθηγητών. Οι διδασκόμενοι έκριναν την επιστημονική επάρκεια, το ήθος κλπ του διδάσκοντος. Στην ουσία γίνονται διάφορες τράμπες και γραμμένη την είχαν την επιστημονική επάρκεια και το ήθος.

Το μόνο θέμα που μας απομένει τώρα είναι το να παρακολουθούμε τι ακριβώς θα γίνει στην αυστηρή τήρηση του . Η Παπαρήγα, ο Τσίπρας και οι συν αυτών της υπόλοιπης περιθωριακής αριστεράς, εξέφρασαν ήδη την επιθυμία τους στην παραβίαση, η την μη τήρηση του νόμου, θέλοντας τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα όχι για πραγματική εκπαίδευση αυριανών επιστημόνων, μα πεδίο για χαβαλέ αριστεροφασιστών, ορμητήριο αναρχικών, τρομοκρατών και ασύλου για λαθρομετανάστες...

Αλλά πάλι και μόνο για το θεωρητικό άσυλο μπορεί η ανάγκη για ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ιδιαίτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους να το επαναφέρει, μαζί με τους απαραίτητους όρους και κανόνες προστασίας και διαφύλαξής του όπως αρμόζει κι όχι όπως είχε καταντήσει με τους παραπάνω...

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ...

Είναι γεγονός ότι ο όρος "καθηγητής πανεπιστημίου" έχει αρχίσει να φθείρεται τα τελευταία χρόνια, έχει χάσει την αίγλη που είχε παλιά. Βλέπουμε μια προσπάθεια απαξίωσης των διδασκόντων στα πανεπιστήμια, τους "πανεπιστημιακούς" ή "καθηγητές" ή μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Επιστημονικό Προσωπικό) όπως είναι ο ακριβής τους τίτλος...

Κι αν αναρωτιέστε τι επιτέλους κάνει ένας πανεπιστημιακός καθηγητής για να δικαιολογεί τον βαρύγδουπο τίτλο του, να πούμε ότι τρία είναι τα βασικά του καθήκοντα:τα εκπαιδευτικά, τα ερευνητικά και τα διοικητικά.

Έχει από έξι ως δώδεκα περίπου ώρες την εβδομάδα μάθημα στο αμφιθέατρο ή στο εργαστήριο, με ότι αυτό συνεπάγεται σε σχετική προετοιμασία. Ετοιμάζει και διορθώνει τις ασκήσεις, τις προόδους και τα θέματα που δίνει στους φοιτητές του.
Αναλαμβάνει την καθοδήγηση διπλωματικών εργασιών (από μία έως πέντε τον χρόνο) που σημαίνει απασχόληση τουλάχιστον 1-2 ωρών την εβδομάδα για κάθε μία. Υπάρχει και η ρουτίνα των εξετάσεων τρείς φορές το χρόνο, όπου βάζει τα θέματα και διορθώνει τα πολυάριθμα γραπτά. Εκτός από τα προπτυχιακά, προσθέστε για πολλά μέλη ΔΕΠ και αντίστοιχες υποχρεώσεις στα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Συγχρόνως, πρέπει να κάνει έρευνα και να την δημοσιεύει σε επιστημονικά περιοδικά γιατί αυτά είναι τα διαπιστευτήριά του στο διεθνές ερευνητικό περιβάλλον και αποτελούν ίσως το σημαντικότερο κριτήριο για την εξέλιξή του. Πρέπει να συμμετέχει σε συνέδρια για να έρχεται σε επαφή με τις νεότερες εξελίξεις και να αναπτύσσει συνεργασίες. Πρέπει να κρίνει επιστημονικά άρθρα που του στέλνουνε τα διάφορα επιστημονικά περιοδικά προκειμένου να δημοσιευτούν. Πρέπει να ετοιμάζει και να υποβάλει ερευνητικές προτάσεις προκειμένου να εξασφαλίζει ουσιαστικά χρηματοδότηση για τους ερευνητές - υποψήφιους διδάκτορες οι οποίοι τον/την βοηθούν στην έρευνα αλλά και στο εκπαιδευτικό έργο.

Αν τελικά εγκριθούν οι προτάσεις, κάτι που γίνεται όλο και σπανιότερα στις μέρες μας όπου η χρηματοδότηση για την έρευνα είναι με το σταγονόμετρο (μισοβουλωμένο μάλιστα ), πρέπει να ετοιμάζει εκθέσεις, αναφορές να συμμετέχει σε συναντήσεις κλπ. Κι εκτός από αυτά υπάρχουν και τα διοικητικά καθήκοντα τα οποία επωμίζεται ένα μεγάλο μέρος των μελών ΔΕΠ και είναι το αναπόφευκτο τίμημα του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Μπόλικη δουλειά και κάποιες φορές ψυχοφθόρα μέσα στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο πανεπιστημιακός καθηγητής μπορεί να μην έχει τυπικό 8ωρο και να μην κτυπάει κάρτα αλλά πολλές φορές δουλεύει και σπίτι και ουκ ολίγες φορές κλείνεται μέσα και τα Σαββατοκύριακα. Το θέμα είναι ότι πέρα των ελάχιστων απαιτήσεων όπως η παρουσία στο αμφιθέατρο, ο καθένας μπορεί να βάζει τον πήχη της φήμης και της εξέλιξης του όσο ψηλά θέλει...

Τα κακά παραδείγματα που μπορεί να ακούμε δεξιά και αριστερά είναι η εξαίρεση που δυστυχώς όμως δίνει την αφορμή να αμαυρωθεί η συνολική εικόνα του έργου των πανεπιστημιακών. Το θέμα είναι αφενός να απομονώνονται έτσι ώστε να μην διαιωνίζονται πρακτικές που είναι κατακριτέες και αφετέρου να μην επιχειρούνται στο όνομά τους άτσαλες γενικεύσεις.

Θα ενέπνεε περισσότερο την κοινωνία μια πολιτεία που προβάλει τα αστέρια των πανεπιστημίων κι όχι τα παράσιτα.

Η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι μέρος της λύσης κι όχι του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι καιρός να γίνουν και η λύση του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διεκδικώντας ενεργητικό ρόλο και από σιωπηλή πλειοψηφία να γίνει ενεργή πλειοψηφία στο χώρο δουλειάς και καριέρας τους.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ...

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι η πλειονότητα των νέων που σπουδάζει σήμερα στα ελληνικά ΑΕΙ - ΤΕΙ, προβληματίζεται σοβαρά με την Παιδεία που τους παρέχεται.

Η αγωνία για το μέλλον, η ελάχιστη σύνδεση του πτυχίου τους με την αγορά εργασίας, η απογοήτευση για τη χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση που παίρνουν, η δυσπιστία απέναντι στις φοιτητικές (κομματικές) παρατάξεις κ.λπ., είναι μερικά απ' τα βασικά συμπεράσματα μιας πρόσφατης τηλεφωνικής έρευνας του Υπουργείου Παιδείας.

Εκτός από την αρνητική στάση των κομματικών φοιτητικών ομάδων για την εν γένει λειτουργία των ΑΕΙ, στα αρνητικά που επισημαίνονται στην έρευνα είναι και οι ελλείψεις σε υποδομές, η αδιαφορία πολλών εκ των διδασκόντων για φοιτητές και αντικείμενο διδασκαλίας, η διαλυτική επίδραση των συνεχών καταλήψεων, ο αναποτελεσματικός τρόπος διοίκησης των Πανεπιστημίων κ.λπ.

Τα Πανεπιστήμια σύμφωνα με την έρευνα χρειάζονται ριζική αλλαγή.
Οχι απλά άλλη μια μικρή "μεταρρύθμιση" σε κάποιον τομέα.

Να υπάρξει δηλαδή πραγματική ελευθερία έκφρασης έξω από κομματικά φερέφωνα, μαχητικότητα αλλά και έρευνα, αμφισβήτηση αλλά και θέσεις, γνώση αλλά και αξιοπιστία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι ερωτηθέντες φοιτητές απαιτούν άμεσες αλλαγές στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση και μάλιστα με οποιοδήποτε κόστος, δείχνουν δε να αδιαφορούν απέναντι στο ενδεχόμενο κοινωνικής αντίδρασης, με το κλείσιμο κάποιων αχρείαστων Σχολών και Τμημάτων...

Εν πάσει περιπτώσει, από την έρευνα αποδεικνύεται ότι το σημερινό Ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που θέλουν οι φοιτητές. Απλά είναι αυτό που δυστυχώς επιβάλλουν μερικές μειοψηφίες που "δημοκρατικώ τω τρόπω" και συνεπικουρούμενες έξωθεν του Πανεπιστημίου ή έσωθεν, κυριαρχούν!

Η πλειοψηφία των φοιτητών και η ίδια η κοινωνία απαιτεί ένα νέο, ζωντανό, μη κομματοκρατούμενο, αποδοτικό Πανεπιστήμιο με κύρος σπουδών κι ανταγωνιστικό ώς προς τα διεθνή πρότυπα.