ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ...

Το πρώτο μου μεγάλο έργο, το κοινωνικό μυθιστόρημα που αρχικά τιτλοφόρησε “ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ” βρήκε τον δρόμο του και προσεχώς θα κυκλοφορήσει σε Ελλάδα και Κύπρο από τις Εκδόσεις “Συμπαντικές Διαδρομές”.

Εν αναμονή της έκδοσης τους επόμενους μήνες, κάποια αποσπάσματα μπορείτε να διαβάζετε από εδώ κατά διαστήματα.

ΔΩΣΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΜΕΡΙΣΜΑ...

Με την παραδοχή ότι "η υπέρβαση του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα" και "η προοδευτική επιστροφή σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας" ήταν τελικά απαραίτητες προϋποθέσεις, γιατί "δημιουργούν τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο, προκειμένου να διανεμηθεί στοχευμένα κοινωνικό μέρισμα για το έτος 2017 στα οικονομικά ασθενέστερα νοικοκυριά" (όπως τονίζεται στο προοίμιο της αιτιολογικής έκθεσης που συνοδεύει το σχετικό νομοσχέδιο που κατέθεσε χθες βράδυ) η κυβέρνηση επιχειρεί να επουλώσει πληγές που άνοιξε η οικονομική πολιτική της.

Είναι μια πρόσκαιρη ανακούφιση ψηφοθηρικού χαρακτήρα, αλλά δεν παύει να είναι μια ανακούφιση. Πάνω από ένα εκατομμύριο νοικοκυριά θα επηρεάσει θετικά το μέρισμα από το πλεόνασμα. Ωραία, η μια πλευρά μόνο. Μας λέτε και πόσα άλλα "βολεμένα" (;) επηρεάζει η υπερφορολόγηση για να βγάλετε το πλεόνασμα;

Όσο δεν αυξάνεται ο πλούτος της χώρας, ανακυκλώνεται όλο και λιγότερος πλούτος μεταξύ μεσαίων, φτωχών και απόρων πολιτών.

Διότι αυτό το πλεόνασμα που μοιράζει λες και ήταν δικό του ο Πρωθυπουργός προέρχεται πρωτίστως από θυσίες και στερήσεις έντιμων φορολογούμενων. Προέρχεται επίσης από την άρνηση του κράτους να εκπληρώσει υποχρεώσεις προς τον ιδιωτικό τομέα. Ενας μικρομεσαίος επιχειρηματίας που απολύει το προσωπικό και κλείνει την επιχείρηση του επειδή το κράτος είναι ασυνεπές, δοκιμάζει την ηθική του ακούγοντας τον Τσίπρα να δίνει μπόνους αντοχής.

Εννοείται πώς στον υπόλοιπο πλανήτη η αριστερά έχει αναγνωρίσει το λάθος της και έχει αλλάξει μυαλά και πολιτικές σε μεγάλο βαθμό. Εδώ όχι

Για να μπορέσει το κράτος - πατερούλης να διανέμει χρήματα στην πολιτική πελατεία της αριστερής κυβέρνησης, στραγγαλίζει την παραγωγική οικονομία, με αποτέλεσμα να δημιουργεί περισσότερη φτώχεια, από την οποία υποφέρουν περισσότερο από όλους οι ασθενέστεροι, αυτοί που υποτίθεται θα ωφελούνταν...

Για κάποιους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού που όμως δεν καταβαίνουν από τα γραφεία τους να ενωθούν με την κοινωνία και δεν περπατούν μόνοι κι ασυνόδευτοι στα μέρη που κυλά η πραγματική ζωή, τάχα οι Έλληνες πάντα ήθελαν προκοπή με τις ίδιες τις δυνάμεις τους  όχι κυβερνητικά φιλοδωρήματα.

Δυστυχώς για αυτούς, η πραγματικότητα άλλα θα δείξει σε λίγο, σε σκηνές λίγο  - πολύ γνωστές από παλαιότερες ουρές για παροχές και θα τους διαψεύσει άλλη μια φορά για τις προτεραιότητες αυτού του "λαού"...

Η κοινωνία έχει μπατάρει τόσο πολύ αριστερά ώστε φτάνει να αποθαρρύνει την εργασία και την προκοπή και να ενθαρρύνει τα επιδόματα.

Oι δήθεν ασθενέστεροι θα τα αρπάζουν κανονικά τα "φιλοδωρήματα" όποτε κι όπου τα βρούνε, το τελευταίο που τους νοιάζει είναι η προκοπή με τις δυνάμεις τους και η παραγωγική οικονομία με μισθό 400 ευρώ ενώ διατίθενται επιδόματα 500 - 800 ευρώ για κάποιους επαγγελματίες "άνεργους", "πολύτεκνους", "φτωχούς" με κρυφά έσοδα, επιτήδειους γύφτους, ακόμη και σε ξενόφερτους αληταράδες κλπ τζαμπατζήδες...

Και γιατί να προσπαθώ και να ξοδεύω χρόνο κι εγκέφαλο για να κάνω κάτι να βγάλω κάποια λεφτά σε καιρό κρίσης, από το οποίο να έχω μόνο μερικούς εκλεκτικούς πελάτες τον χρόνο κι αν είναι πχ να έχω εντέλει κέρδος πχ 300  500 ευρώ, να περιμένω κάποιους μήνες για να τα πάρω στα χέρια μου με τον μηχανισμό των διεθνών πληρωμών;

Όταν θα πάει ο άλος μάπας με τα πέντε κουτσούβελα ή τη δήθεν αναπηρία ή ότι άλλο σκαρφιστεί και θα του μετρήσουν αμέσως 600 - 800 - 1000 ή περισσότερα στο χέρι κι άμεσα αναλώσιμα;

Αλήθεια εγώ θα δικαιούμαι ένα μερίδιο από αυτό το μέρισμα;

"ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ" ΨΑΧΝΕΤΕ;

Μετά από μια ακόμη κοκορομαχία "αρχηγών" που δεν έχουν επαφή με τον αληθινό κόσμο, αφού δεν κυκλοφορούν μόνοι κι ασυνόδευτοι σε μέρη που κυλά η πραγματική ζωή, θλιβερά συμπεράσματα.

Αυτή τη φορά ο καυγάς τους ήταν για την εγκληματικότητα και κατέληξε σε αλληλοκατηγορίες, μια από τα ίδια... 


Περιμέναμε να ακούσουμε τίποτα διαφορετικό από δαύτους;

Εξάλου ο λαός δεν θέλει αποδείξεις από χαρτιά για να πειστεί, αφού ανα πάσα ώρα της κάθε μέρας ζεί στο μεδούλι του την αύξηση της εγκληματικότητας!

Κάφροι ντόπιοι και πολλοί περισσότεροι ξενόφερτοι οργανώνουν δολοφονίες, απαγωγές, εκβιασμούς. Μικρές και μεγάλες συμμορίες ή μεμονωμένοι αδέσποτοι κάνουν ότι τους καπνίσει, όποτε γουστάρουν, σε όποιον θελήσουν σχεδόν ανενόχλητοι. Βλέπουν έμπρακτα τον υπεύθυνο υπουργό να κάνει ότι μπορεί να αποφυλακίζονται πρόωρα αν τύχει μια στις τόσες να πιαστούν...

Αριστεροί αληταράδες κάνουν τα δικά τους στο κέντρο της πρωτεύουσας και κάθε μεγάλης πόλης τακτικά, αφού ο αντίστοιχος υπουργός είναι ανοιχτά μαζί τους και παρόμοιοι δεξιοί αληταράδες δεν βγαίνουνε να τους αναχαιτήσουν και να συγκρουστούν μαζί τους (γιατί άραγε;) να έχουνε να ασχολούνται αμφότεροι...

Στα πανεπιστήμια και τα σχολεία γίνεται του γνωστού κάγκελου η αποθέωση, "άγνωστοι" κουκουλοφόροι/ διορισμένοι περιθωριακοί κουμουνιστές ή αναρχικοί καθηγητές /δάσκαλοι κάνουν κουμάντο ή ακόμη και συστηματική προπαγάνδα στους μαθητές τους και η καρικατούρα - υπουργός αλλού βόσκει...

Οικονομικά τσακάλια και κοράκια αφήνονται να πέσουν στην περιουσία και το έχειν του καθενούς...
Η μόνη λύση λοιπόν είναι να σηκωθούμε μαζικά και να αντιδράσουμε, μα πότε, ποιοί και πως θα "αφυπνιστούν";

Δυστυχώς ο Ελληνικός λαός έχει αποφασίσει να αυτοκτονίσει, δεν εξηγούνται αλλιώς οι επιλογές του, δεν διαμαρτύρεται για τίποτα, δεν αντιδρά σε τίποτα, δεν ντρέπεται να έχεις αυτούς τους πολιτικούς που κάθε μέρα που περνάει ξηλώνουν την χώρα από άκρη σε άκρη, δεν παρακολουθεί τίποτα, ένα μόνο τον νοιάζει, να έχει λίγα ευρώ στην τσέπη του και κάποιο ευτελές τηλεοπτικό θέαμα με πλήθος εθελοντικά σούργελα που τραγουδούν/χοροπηδούν/τάχα επιβιώνουν για χάρη του κάθε βράδυ, για να περνάει την μέρα του...

Ο βολικός ηλίθιος του συστήματος...

Ο Ελληνικός λαός δυστυχώς έχει αποφασίσει τον αργό και βασανιστικό του θάνατο.

Οι Έλληνες έχασαν την αξιοπρέπειά τους. Έχασαν την αποφασιστικότητά τους. Έχασαν τον δυναμισμό τους. Αυτά που σε άλλες εποχές τους επέτρεπαν να ξαναχτίσουν αυτή τη χώρα. Ζούνε σε μια κατάσταση παθητικής αποδοχής, αδιαμαρτύρητης ψυχικής, οικονομικής και κοινωνικής κακοποίησης και εξακολουθούνε να παραμυθιάζουνε τους εαυτούς τους είτε ότι θα βγούνε από το αδιέξοδο με την ίδια ευκολία που μπήκαν σ' αυτό, είτε ότι θα τους σώσουν οι ίδιοι ή οι απόγονοι/ επίγονοι εκείνων που το δημιούργησαν!

Οι επιτήδειοι πολιτικοί τους εκμεταλλεύονται και τους χρησιμοποιούν με τον χειρότερο τρόπο...

Μα το μεγάλο και κρυφό το θέμα είναι ότι ότι ο χρόνος κυλάει ενάντια σε μένα, σε σένα και κυρίως για το αύριο της πατρίδας μας..

Ένα από τα κακά της μοίρας μας είναι που περιμένουμε κάποιον άλλον να ηγηθεί και δεν παίρνουμε εμείς την τύχη στα στα χέρια μας, ο καθένας να προστατεύσει τον εαυτό του, τους φίλους και οικείους του.

Δεν χρειάζεται μαντεία πως με τα πρώτα περιστατικά άμυνας/αντεπίθεσης από πολίτες, θα περάσει ξεκάθαρα το μήνυμα στο καθένα από τα αμέτρητα εγκληματικά στοιχεία που βρέθηκαν στη χώρα και νομίζουν πως θα αλωνίζουν ανενόχλητα ή με υψηλή προστασία:

Θα σταματήσετε, ή θα σας κάνουμε εμείς να σταματήσετε. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα που η αστυνομία δεν επιτρέπεται να κάνει, και δε πρόκειται να ζητήσουμε κανενός την άδεια ή τη συγχώρεση...

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ...

Άλλο ένα τρομοκρατικό χτύπημα, με τον ίδιο αναμενόμενο τρόπο, αναμενόμενο νεαρό ισλαμιστή δράστη, μόνο ο τόπος άλλαξε τούτη τη φορά και ήταν στην Αμερική, λες ως συμπλήρωμα ή μικρό διάλλειμα στην τρομοκρατία της Ευρώπης.

Δε με νοιάζει τι λένε οι αργόσχολοι αριστερίζοντες "φιλόσοφοι" του γλυκού νερού για σταυροφορίες και ιερά εξέταση του Χριστιανισμού πριν 1000 χρόνια. Ή που θα σπεύσουν να συγκρίνουν τους φονταμελιστές Ισλαμιστές με κάποιους μεμονωμένους τρελούς του Δυτικού κόσμου που επίσης άξαφνα σκοτώνουν κι αυτοκτονούν για το τίποτα, όποτε τους τη δώσει. Τρελοί πάντα υπήρχαν που σκότωναν για τρελούς λόγους, όμως τα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα από νεαρά φανατισμένα μέλη συγκεκριμένης θρησκείας, κάτι σημαίνουν...

Αυτά τα επαναλαμβανόμενα συμβάντα είναι σήμερα ο κυριότερος φόβος των λαών, απανταχού της γης. Εξαπλώνονται παντού σαν καρκινώματα μιας κοινωνίας και όποτε θελήσουν ή διαταχτούν, σκοτώνουν & τρομοκρατούν.

Οι τζιχαντιστές δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για θρησκείες, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να σκοτώνουν, να σκοτώνουν κι ό,τι να ναι.

Ποτέ δεν ρωτάνε το θρήσκευμα αυτών που σκοτώνουν ανά τον κόσμο που τους έχουν αφήσει να κυκλοφορούνε αμολυτοί και ανενόχλητοι, όπως δείχνουν τα πεπραγμένα του δράστη και το πως έφτασε στο μέρος της επίθεσης, πάντα όμως μετά την πράξη και την πράσινη κάρτα που ο συγκεκριμένος διέθετε...

Και τι δεν θα έδιναν τόσοι και τόσοι για να την αποκτήσουν ζήσουν σ'ένα τέτοιο μέρος και έτσι να έχουν την δυνατότητα να αρπάξουν τις ευκαιρίες που μπορεί κανείς να βρει στις ΗΠΑ, μα αυτός είχε τον δικό του σκοπό & σχέδια και όποτε μπόρεσε τα έκανε να συμβούν.

Κι αντί σύσσωμη η Δύση να τους συμπεριφερθεί αναλόγως, να ξεδιαλέξει τους φανατικούς και να τους στείλει από κει που ήρθαν σε συνεργασία με όλες τις χριστιανικές και μουσουλμανικές χώρες που επικρατεί η λογική, προσπαθεί ξοδεύοντας χρόνο, ανθρωποώρες και πολύ χρήμα μάταια, να τους "εκπολιτίσει" και να τους αφομοιώσει στους κόλπους της παρέχοντας τους τα πάντα, πράγμα αδύνατον όπως αποδεικνύεται μετά. Αυτά τα φίδια δεν αξίζουν να ζουν στην Δύση, δεν αξίζουν να απολαμβάνουν τις ελευθερίες και τις δυνατότητες που υπάρχουν σε μια πολιτισμένη χώρα...

Και τώρα ξέρουμε πια την  "πολιτισμένη" αντίδραση, κεράκια, je suiss, κούφια ευχολόγια, θα γράψουνε και ένα πανώ, "κάτω η ισλαμοφοβία" και ένα άλλο "ρεφιουτζίς γουέλκαμ - είμαστε όλοι αδέλφια". Και εννοείται βέβαια θα τραγουδάνε μέχρι πρωίας "το μίσος δεν θα περάσει" και το "δεν μας τρομάζει η τρομοκρατία", κ.λ.π.

Τα έχουμε μάθει πολύ καλά, τόσες φορές που τα έχουνε τραγουδήσει οι μουνουχισμένοι της Δύσης...

Ώσπου κάποτε να αντιληφθούν(;) το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος τους, με το μαζικό λαθρο-εποικισμό...

Κρίμα για τους ανθρώπους που φύγανε τσάμπα και αυτοί όπως και οι προηγούμενοι από τα χέρια τους, μα σύντομα θα επαναληφτεί με παρόμοιο τρόπο κάπου αλλού...

ΜΟΥΝΟΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ...

Ζούμε έναν ιδιότυπο θρησκευτικό μεσαίωνα, με συχνά φαινόμενα βαρβαρότητας όπως στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, τώρα στο Λονδίνο, αύριο κάπου αλλού...

Με κάθε αλλεπάλληλη επίθεση να αφήνει δήθεν "εμβρόντητο" όλο τον πολιτισμένο κόσμο, που αισθάνεται διαρκώς απειλούμενος σε κλίμα αβεβαιότητας και απόγνωσης, θα εξακολουθούν όσο τα κράτη ανέχονται και δεν αντιμάχονται αποτελεσματικά όσους διατηρούν αυτόν τον ιδιόμορφο θρησκευτικό φασισμό.

Όπως δείχνει η καθημερινότητα, αρκεί ένας αδέσποτος νεαρός ισλαμιστής και κάποιοι να τον ζώσουν με φτηνά αυτοσχέδια εκρηκτικά και να τον στείλουν να αυτοκτονήσει και να σκοτώσει - τραυματίσει οποιονδήποτε, οπουδήποτε, όποια μέρα ή στιγμή το αποφασίσει ή γουστάρει, στο όνομα ενός ιερού μίσους για το οποίο τα ίδια τα θύματα δεν φέρουν καμία ευθύνη.

Σκορπώντας αδιάκριτα το θάνατο ή έναν βαρύ τραυματισμό στους πιο τυχερούς από τους αθώους πολίτες, που έτυχε να βρεθούν μπροστά του κείνη τη στιγμή, σε κάθε χώρα με άλλο τρόπο ζωής, κουλτούρα και πολιτισμό, που τους οδήγησε μακρόχρονα στην ευμάρεια και την απεριόριστη ελευθερία - ανοχή - σεβασμό των δικαιωμάτων του καθένα που πατά το έδαφος τους, κάτι που ο οποιοσδήποτε "μάρτυρας του Αλλάχ" δεν μπορεί να αντιληφθεί, γιατί ζει μέσα στον σκοταδισμό που του έμαθαν...

Όταν ο άλλος είναι αποφασισμένος να θυσιαστεί δεν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισής του. Λειτουργεί με ζωώδη ένστικτα, αφού του επέβαλλαν με διαρκή διοχέτευση ψευδών παραστάσεων και υποσχέσεων, μια κατάσταση νοητικής παράκρουσης...

Και ακυρώνεται όλη η εκπαίδευση, το προσωπικό, ο εξοπλισμός, η εμπειρία, οι μυστικές υπηρεσίες της πλάκας, κλπ τρόποι άμυνας κι ασφάλειας οποιουδήποτε κράτους, που θα κλαψουρίζει σύσσωμο στα συντρίμια για λίγες μέρες με κεράκια κι ευχές, περιμένοντας το επόμενο απρόσμενο χτύπημα κάπου αλλού...

Η επέκταση του μουσουλμανικού τόξου στην γερασμένη Ευρώπη της ευρωστίας της δήθεν πολυπολιτισμικότητας χωρίς καμία ελπίδα αφομοίωσης των μεταναστών μουσουλμάνων που συνεχώς και ανεξέλεγκτα καταφθάνουν με κάθε μέσον, που διακατέχονται από ιδεοληπτική θρησκευτική παραφροσύνη και δεν εντάσσονται κοινωνικά στις χώρες υποδοχής τους, θα αποτελεί διαρκή κίνδυνο για τον πολιτισμένο κόσμο, αν δεν βρεθούν αποτελεσματικά μέσα αντιμετώπισής του...

Νοιώθουν τόσο διαφορετικοί που όχι μόνο δεν θέλουν να προσαρμοστούν στις κοινωνίες που τους δέχτηκαν, μα θέλουν να επιβληθούν σε αυτές και να τις αλλάξουν δια της βίας που πηγάζει από τις γραφές τους και με πρότυπο τις δικές τους, αυτές τις ίδιες που υποτίθεται πως έφυγαν οι περισσότεροι κυνηγημένοι, "αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο", μια φράση πολυχρησιμοποιημένη από κάθε υποστηριχτή - αλληλέγγυο, που δεν λέει πια τίποτα σε κανέναν που την ακούει...

Στα πόσα "μεμονωμένα περιστατικά" θα παρθούν σοβαρά μέτρα;

Κανόνες και νόμοι υπάρχουνε και καθορίζουν τη ζωή των πολιτών που ήδη κατοικούν σε κάθε χώρα, εσύ ο "μετανάστης" ή "πρόσφυγας" από την πρώτη στιγμή της εισόδου σου τους δέχεσαι και μένεις προσπαθώντας σκληρά να γίνεις μέλος και να σε αποδεχτούν, ή τραβάς αλλού παρέα με τις εμμονές, τα πιστεύω, τις ιδεοληψίες σου, τη θρησκεία, κλπ μανούρα σε καθοδηγεί. Ακόμη περισσότερο αν είσαι 2ης - 3ης - 4ης γενιάς κι εξακολουθείς εσκεμμένα να είσαι στο κοινωνικό περιθώριο...

Μακριά από τις γειτονιές του κόσμου, πρίν να γίνεις επικίνδυνος απροσάρμοστε νεαρέ και στα αρχίδια μας τι θα απογίνεις, όπως κουβεντιάζεται στον δρόμο.

Τόσο απλά κι όμως ανεφάρμοστα από τις "αρχές" και την κατεστημένη πολιτική ορθότητα...

Γιατί ίσως είναι ώρα να το αναλάβουν οι πολίτες στις ίδιες τους τις γειτονιές, πριν κινδυνέψουν ή γίνουν ξαφνικά θύματα.

Θα σταματήσετε, ή θα σας κάνουμε να σταματήσετε. Γιατί εμείς μπορούμε να κάνουμε πράγματα που η αστυνομία δεν επιτρέπεται να κάνει. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα που η αστυνομία δεν επιτρέπεται να κάνει, και δε πρόκειται να ζητήσουμε κανενός την άδεια ή τη συγχώρεση...

Aφού οι ανύπαρκτοι ηγέτες - πολιτικάντηδες δεν φαίνεται να νοιάζονται, ούτε κινδυνεύουν άμεσα κάθε ανύποπτη στιγμή μέσα ή έξω από τα σπίτια τους, όπως οι λαοί (;) που τους ψηφίζουν - ανέχονται...

Είναι δε οι ίδιοι που με τις πολιτκές αποφάσεις τους δημιούργησαν τη μουνουχισμένη σημερινή Ευρώπη!

ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ Ο ΛΟΓΟΣ...

Ζούμε πολύ καλύτερα από ότι πριν πενήντα τόσα χρόνια στη συντριπτική πλειοψηφία και σαν άτομα και σαν κοινωνία.

Ζούμε όμως χειρότερα από ότι ζούσαμε πριν από μόλις δέκα χρόνια!

Αυτό επιτεύχθηκε μέσα από μακρά σειρά γεγονότων, εισρόης κοινωτικών κονδυλίων και του ανεξέλεγκτου δανεισμού σε συνδιασμό με τη μείωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας αυτής της χώρας. Ζήσαμε έτσι πάνω από τις πραγματικές δυνάμεις μας με δανεικά, παράγoντας όλα και λιγότερα. Eπιπλέον κακοδιαχειριστήκαμε όσα βγάλαμε και όσα δανειστήκαμε σαν χώρα και σαν άτομα.

Έτσι φτάσαμε σε αυτό που όλοι ξέρουμε και υφιστάμεθα σήμερα, είτε φταίμε και λάβαμε ενεργά μέρος στο παραπάνω πανηγύρι, είτε όχι...

Οι γνωστοί συνδικαλιστές που θα πάρουν τον λόγο στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς, δεν ενδιαφέρουν τον κάθε πολίτη, είτε εργάζεται ακόμη είτε όχι, τα όποια λόγια τους αντηχούν κενά και κούφια, καλύτερα μια εκδρομή στην ανθισμένη φύση τέτοιες μέρες Ίσως απαυθύνονται μόνο ένα συγκεκριμένο κλειστό κοινό, αυτό που στήνεται από νωρίς ανεμίζοντας τα κομματικά λάβαρα κι επιμένοντας σε ουτοπίες μιας περασμένης εποχής.

Αυτοί που ακόμη προσδοκούν διεκδικούν τα ανέφικτα ενός ονειρικού εργατικού σύμπαντος. Όντας βαθύτατα συντηρητικοί, αρνούνται πεισματικά κάθε συνεργασία με την πραγματικότητα. Ανενημέρωτοι επειδή δεν θέλουν να ξέρουν, σφηνωμένοι στο καβούκι τους επειδή φοβούνται μήπως μάθουν και μακριά νυχτωμένοι στον εικονικό κόσμο που υπάρχει μόνο στη φαντασία τους, οι κομματικοί συνδικαλισταράδες βιώνουν την Πρωτομαγιά σαν ένα ακόμη αδιέξοδο τελετουργικό.

Καταλήξαμε να έχουμε συνδικαλιστές μόνο εκεί που ήδη υπάρχουν πολύ περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με τη παραγωγικότητά τους και μάλιστα εκ του ασφαλούς, δηλαδή στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Κάποιοι βολεμένοι εκεί ακόμη πιστεύουν ότι διεκδικούν εκ του ασφαλούς και μάλιστα εις βάρος των υπολοίπων παραγωγικών τάξεων και των ίδιων των κρατικών επιχειρήσεων που δουλεύουν και βυθίζονται σε δυσβάσταχτα πλέον χρέη...

Ομως κάτω από αυτές τις συνθήκες, όσοι ''αρχαιολόγοι'' και αν προασλαμβάνονται με τα τιμολόγια χρεωκοπημένων ΔΕΚΟ ή από λαμογιακές ΜΚΟ στο όνομα της προατασίας των "προσφύγων", πραγματικές και βιώσιμες και παραγωγικές λύσεις δε βρίσκονται...

Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ...

Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ένας γιός ξυλουργού παρέα με μια μικρή ομάδα ψαράδων, θεμελίωσαν μια θρησκεία που κυριάρχησε στον κόσμο επί δύο χιλιετίες, άντεξε την άνοδο και την πτώση πολλών αυτοκρατοριών, τα γυρίσματα πολλών αιώνων, εξαπλώθηκε πέρα από ηπείρους και ωκεανούς, άντεξε Μεσαίωνα και Αναγέννηση και Διαφωτισμό και Επαναστάσεις και πολλούς πολέμους...

Αν ο γιός του ξυλουργού ήταν ταυτόχρονα και γιός Θεού, τότε το πράγμα είναι απλό.


Αλλά, αν ήταν απλά ένα γιός ξυλουργού, τότε είναι αληθινό Θαύμα!

Το παραπάνω αποδίδεται στον μεγάλο Νεύτωνα που υπήρξε «μονοφυσίτης» και το επαναλάμβανε συχνά ο Κούρτ Γκέντελ, ο μεγαλύτερος ίσως μαθηματικός του 20ου αιώνα.

Ο γιός ενός ξυλουργού και η παρέα του νίκησαν όλες τις ελίτ, όλων των εποχών! Δίδαξαν την Αγάπη. Την αυτοθυσιαστική αγάπη...

Κατέλυσαν όλες τις διακρίσεις κι όλα τα αξιώματα σε όλες τις εποχές.

Κοινωνίες που μαστίζονται από ανισότητες, αδικίες και διακρίσεις, πιστεύουν ταυτόχρονα σε ένα δοτικό Θεό που θυσιάζεται για το κάθε άνθρωπο προσωπικά, αφού τους αγαπάει όλους και αφού απέναντι του όλοι είναι ίσοι.

Μόνο έτσι οι κοινωνίες των ανθρώπων μπορούν να ισορροπήσουν με τον εαυτό τους...

Το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να «συλλάβει» τον Θεό, την Υπέρτατη διάνοια, το Πρώτο Αίτιο της Δημιουργίας, την Κοσμική Δύναμη της Υπέρτατης Ευφυϊας, τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος κι ότι άλλο όνομα - προσδιορισμό του έχουν δώσει.

Αρκεί να μη του κλείσει την πόρτα. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η Ψυχή.

Το μυαλό δεν μπορεί να ακουμπήσει το «επέκεινα». Γι' αυτό το λένε «επέκεινα». Γιατί είναι πέρα από τα όρια της ανθρώπινης - επίγειας νόησης.

Κι όταν φτάσεις σε αυτά τα όρια, τότε τι κάνεις;

Είτε κλείνεις τα παράθυρα και λες «τα ξέρω όλα κι όσα δεν καταλαβαίνω δεν υπάρχουν»

Είτε απλώς καταλαβαίνεις ότι έφτασες στα νοητικά σου όρια κι από κει και ύστερα, αφήνεις ελεύθερη την ψυχή σου να συνεχίσει την «αναζήτηση»...

Που φαίνεται πως διαρκεί όσο βρίσκεται ο άνθρωπος εν ζωή.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΕΙΔΕΣ ΤΟ Κ...ΠΑΙΔΟ ΜΕ ΤΗΝ PORSCHE;

Για μια ακόμα φορά, η χώρα ολόκληρη συγκλονίζεται από ένα τροχαίο. Αυτή τη φορά, νεκροί είναι μια μάνα με το μωρό της, καθώς και άλλοι δύο...

Και τώρα η μισή Ελλάδα αναρωτιέται:

- Ποιος φταίει για το τροχαίο με την Porsche;

Γιατί έγινε αυτή η τραγωδία; Και θα αρχίσουν οι ειδικοί και οι «ειδικοί». Από το «οι Porsche είναι σκοτώστρες», μέχρι «φταίνε οι πλούσιοι». Και, τι έγινε αλήθεια, γιατί η Porsche μπήκε στο πάρκινγκ έχοντας χάσει ήδη τον έλεγχο; Λάστιχο με πολλά χιλιόμετρα; Αδιαθεσία του οδηγού; Προσπαθούσε να φωτογραφήσει το καντράν; Είχε πάει στην ευθεία της Θήβας να τελικιάσει; Απλά το «έχασε»; Μάλλον δεν θα το μάθουμε...

Σίγουρα, αν το αυτοκίνητο ήταν ένα οποιδήποτε άλλο μοντέλο, όμως «τσιπωμένο» από κάποιο βελτιωτικό οίκο, απόδοσης +500 ίππων, να μην έδινε κάποιος τόσο μεγάλη βαρύτητα, αφού εκτός τους γνώστες, λίγοι θα καταλάβαιναν για το τι ακριβώς κρύβεται κάτω από το αμάξωμα του και πως ελέγχεται ένα τέτοιο "εργαλείο" με το γκάζι στο πάτωμα, ή να γνωρίζουν πως στις τελικές που φτάνουν δεν ισχύουν τα crash tests των εταιριών, που γίνονται με 50 - 60 χλμ/ω.

Όμως λέγοντας «Porsche», πέρα του ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα γρήγορο αυτοκίνητο, βγάζει και το πιπεράτο της είδησης. Που παρεπιτπόντως τέτοιου είδους αυτοκίνητα δεν προρίζονται για δώρα αποφοίτησης του 18άρη μπούλη του πλούσιου μπαμπά, ούτε ανταμοιβή για νη νεαρή πουτάνα που πλούτισε κρυφά από τις βίζιτες σε πλούσιους μπερμπάντηδες.

Επι της ουσία, δεν έχει σημασία αν ήταν Porsche ή ένα λαϊκότερο φτιαγμένο tourbo.

Όλοι αυτό συζητάνε και δηλώνουν σοκαρισμένοι. Δήθεν. Ναι, δήθεν σοκαρισμένοι.

Αφού ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που σήμερα «θρηνούν», αύριο θα περάσουν με κόκκινο, θα παραβιάσουν το STOP, δεν θα φορέσουν ζώνη, θα μπουν ανάποδα στο μονόδρομο, θα παρκάρουν στη γωνία, θα το πατήσουν λίγο παραπάνω, θα πάρουν το αυτοκίνητο αφού έχουν πιει «δυο ποτηράκια», θα κάνουν σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος τους ζητήσει το λόγο, θα πουλήσουν τσαμπουκά από πάνω. Ψέματα;

Σέ όλα τα Καθαροδευτεριάτικα τραπέζια άκουγε κανείς:

- Ειδες ρέ στο βίντεο πώς έτρεχε η Πόρσε;

Καί μετα τό τραπέζι οι περισσότεροι από αυτούς γυρνούνε οδηγώντας μεθυσμένοι στα σπιτια τους...
Γιατί οδηγούνε έχοντας χεσμένους τους γύρω τους και σα να μη τους ενδιαφέρει αν κάποιος/α τους περιμένει σπίτι; Τι φταίει;

Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει «δε βαριέσαι». Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει (αλήθεια, για εσάς τα φανάρια δεν ισχύουν, ή είστε απέθαντοι;), είτε ακόμα και ως πεζός...

Αντί για ''θεματικές ενότητες'' και για ''έμφυλες ταυτότητες'' στα σχολεία,να καθιερωθούν μαθήματα οδηγικής συμπεριφοράς. Μόνο αν ενταχθεί η οδηγική παιδεία στην εκπαιδευτική διαδικασία μπορεί να ελπίζουμε να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα στο θέμα αυτό.

Όποιος/α νέος/α μαθαίνει οδήγηση και πριν δώσει εξετάσεις για δίπλωμα, θα πρέπει να βλέπει δυο τρία ρεαλιστικά βιντεο πώς γίνεται ένας άνθρωπος αμέσως μετά από κάποιο σφοδρό τρακάρισμα (να χει διαμελιστεί η να ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος). Άλλο ένα βιντεο με τα ουρλιαχτά δύστυχων γονιών στο νοσοκομείο όταν μαθαίνουν για τα παιδιά τους και ένα ακόμη από την κηδεία. Να πηγαίνει με τον δάσκαλο του υποχρεωτικά μια βόλτα ως το ΚΑΤ να βλέπει ανθρώπους σε καροτσάκια ή με κομμένα μέλη, ανάπηρους σε μια αγωνιώδη και δαπανηρή προσπάθεια να επανέλθουν...να καταλαβαίνει...να σοκαριστεί, γιατί όχι; 

Να καταλάβει ο καθένας πόσο σημαντικός και πόσο ανεκτίμητος είναι, πόσο αναντικατάστατοι είμαστε γενικώς όλοι μας, για εκείνους τους ανθρώπους που μας περιμένουν στο σπίτι.

Αυτές είναι δυνατές εικόνες που δεν βγαίνουν ποτέ από το μυαλό εν αντιθέσει με ένα εκ του άμβωνος "κήρυγμα", όπως έσπευσαν αμέσως να κάνουν σαν έτοιμοι από καιρό πολλοί χρήστες του διαδικτύου...

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ...

Χρόνια της δεκαετίας του ΄70, τότε που υπήρχε πραγματική ανάπτυξη και οι οικοδομές αναγείρονταν σωρηδόν, δυο και τρεις ταυτόχρονα σχεδόν σε κάθε γειτονιά.

Στις νεοαναγειρόμενες που βρίσκονταν στα θεμέλια και τα καλούπια, δουλεύανε οι καλουπατζήδες, πλήθος διψήφιο στις μεγάλες οικοδομές, σκαρφαλωμένοι στις σκαλωσιές, μισόγυμνοι στις πλάτες και μαυρισμένοι όλοι κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Όταν έπιανε του κολατσιού η ώρα, καθίζανε αποκαμωμένοι να ξελαφάξουνε και να πάρουνε μια ανάσα, μερικές μπουκιές κι ένα τσιγάρο, αφού πιάνανε δουλειά από το χάραμα...

Τότε εύρισκε την κατάλληλη ώρα ο πούστης (gay σήμερα) της περιοχής να πάει τάχα στην λαική αγορά. Είχε φροντίσει να βάλει το κολλητό κοντό παντελονάκι του, επίτηδες κι επιμελώς πολύ ψηλά κομμένο να μισοδείχνει τα κωλομέρια του, έσπρωχνε το ελαφρύ μεταλλικό καροτσάκι για ψώνια, αφού τα νετελικάτα άτριχα χεράκια του δεν βαστούσανε να φέρουν πίσω στο σπίτι γεμάτες τσάντες με λαχανικά και φρούτα κι έσκυβε όσο μπορούσε μπροστά, περνώντας από την οικοδομή αργά και ράθυμα.

Να το δούνε όσο περισσότερη ώρα γινόταν οι μαζεμένοι εργάτες, που τον υποδέχονταν με κραυγές, νιαουρίσματα, πονηρά υπονοούμενα και αμέτρητες ζάρπες, πολύ δημοφιλές τότε μέσο αποδοκιμασίας. Ενίοτε έτρωγε και κάποια πέτρα ή μπουκάλι μπύρας ή ότι άλλο υπήρχε πρόχειρο, μα συνέχιζε να περνάει τακτικά, για μέρες κι εβδομάδες και να επιδεικνύει το μέρος που "η παρά φύσιν επαφή" θα ικανοποιούσε το πάθος του...

Τον μόνο σκοπό που είχε αφιερώσει την ζωή του, μετά την μοιραία για κείνον μέρα στο ίδιο του το σπίτι, ή σε κάποιο κολέγιο με εσώκλειστους, ή σε κάποια κατασκήνωση, ή σε ενοριακό κατηχητικό ή κάποιο δήθεν ευσεβές μοναστήρι, ή τυχόν σε πράσκαιρη φυλάκιση εν μέσω κίναιδων, ή όπου αλλού τέλος πάντων τον στριχώξανε και τον ξεκωλιάσανε σαν αδύναμο χαρακτήρα κάποιοι κυριαρχικοί διεστραμμένοι πρωτύτερα, αφήνοντας του ισόβια το κουσούρι...

Το ίδιο κουσούρι που έτρωγε και τον έτερο πούστη της σημερινής ιστορίας, αυτόν που είχε την ατυχία να μένει σε άλλη γειτονιά πιο απόκεντρη, σπαρμένη με μηχανουργεία, συνεργεία αυτοκινήτων, σιδεράδικα και λοιπά παρόμοια αντρίκια εργαστήρια μόχθου, που τότε δουλεύανε στο φούλ και με υπερπλήρη προσωπικό, αφού κανείς δεν έμενε άνεργος άσχετα αν ήξερε ή όχι "γράμματα", διέθετε η δεν διέθετε πτυχία...

Αυτός επίσης τραβούσε καθημερινά το δικό του παρόμοιο πανηγύρι με τα πειράγματα από τα τραχιά αρσενικά, μα μια ορισμένη μέρα είχε την τιμητική του:

- Τι μέρα είναι σήμερο, μωρή πουστάρα;

- Παρασκευή, απαντούσε αυτός κάθε φορά με το ανάλογο νάζι, ξέροντας πολύ καλά την κατάληξη

- Ο μπούτσος μου στον κώλο σου θα κάνει επισκευή!

Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν κανείς τους την συγκεκριμένη μέρα, αφού μπορεί να περιγελούσαν και να μασκάρευγαν τους πούστηδες όποτε τους έβλεπαν, μα αρκετές φορές σα νύχτωνε κάποιοι, οι πιο διεστραμμένοι, πιο αποκτηνωμένοι, πιο περίεργοι, πιο ανώμαλοι, πιο καυλωμένοι ή όλα μαζί, πήγαιναν στα ύποτπα ραντεβού που στήνονταν όταν σουρούπωνε έξω από τους δημοτικούς καμπινέδες της αγοράς.

Στην ύποπτη αντροπαρέα προστίθενταν καμιά φορά και κάποιοι μοναχικοί στρατιώτες ή ξεπεσμένοι μπατηροτουρίστες, αργότερα και οι πρώτοι Αλβανοί όταν καταφτάνανε ξυπόλυτοι και κατάκλυζαν τις πλατείες, οπότε μεταφέρθηκε και το στέκι της κίναιδης ακολασίας σε άλλους πιο βολικούς δημοτικούς καμπινέδες, σε άλλη πλατεία

Όπου ετερόκλητα ζευγαράκια από άντρες μόνο εύρισκαν βρώμικη ικανοποίηση στα όρθια, για λίγα λεπτά της ώρας ή καμιά φορά και για λίγα χρήματα από τη μεριά των πούστηδων. Οι οποίοι την έστηναν απέξω από νωρίς, τριγυρίζοντας ύποπτα για ώρες πολλές και λοξοκοιτώντας ποιός άραγε καλοσκαρωμένος άντρας θα κατέβαινε, να τον πλησιάσουν σιγά - σιγά, να προσπαθήσουν να ρίξουν μια ματιά στην φτόνη του κι αν τους επαρκούσε το μέγεθος να κάνουν παιχνίδι, να απευθύνουν την τολμηρή πρόταση που αν είχε την επιθυμητή ανταπόκριση, θα έβγαινε μια ακόμη νύχτα με παρέα, θα έφευγε για λίγο η φαγούρα που ένοιωθε ο τρυπημένος κώλος τους...

Τους τακτοποιούσαν τους πούστηδες της εποχής συχνά και τακτικά όταν ήταν στα νιάτα τους και ωραίοι, μα τα χρόνια περνούσαν για όλους, οι οικοδόμοι και οι τεχνίτες παντρεύονταν, έκαναν οικογένειες με παιδιά και ξέχασαν τους πρώην περιστασικούς συντρόφους. Που γερασμένοι και ασχημισμένοι, όλο και πιο σπάνια εύρισκαν εραστές, συνήθως αλλοδαπά νεαρά ψωλάρια που έδερναν και σκότωναν καμιά φορά, όλα για λίγο βρώμικο χρήμα παραπάνω στην ανώμαλη συναλλαγή...

Μην βλέπετε κάποιες επώνυμες αποτριχωμένες κωλότρυπες με τόλμη, θράσος και πολλά λεφτά, που ίσως προχωρήδουν σε "γάμο" με τους εκλεκτούς τους, οι πολλοί ανώνυμοι πούστηδες της ανωνυμίας μάταια θα περιμένουν την  πρόταση γάμου του γαμιά. Κι αν είχαν προχωρήσει ακόμη περισσότερο, σαν τραβεστί να φέρονται και να ντύνονται γυναικεία, θα είχανε τραβήξει πολλά περισσότερα...

Άτυχοι κωλότρυπες, θύματα κάποιων περιστάσεων, της ζωής ή του δικού τους πάθους, που τους μένει μόνο μια μόνιμη ακράτεια φυσικό επακόλουθο στα πεπραγμένα τους, στα γεράματα να συντροφεύει κάποιες ίσως αναμνήσεις, όντας κυριολεκτικά σκατόγεροι μόνοι κι έρημοι, η φυσική κατάληξη του φτωχού πούστη...

Σιχαμένο ανάγνωσμα, όπως στην σκληρή πραγματικότητα είναι κατά βάθος και όλη η ζωή ενός οποιουδήποτε πούστη.

Με πέρα για πέρα αληθινές δυο μικρές ιστορίες που έβλεπα να διαδραματίζονται στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια.

Με πλησιάσανε κάποτε σε διαφορετικές εποχές και οι δυο πούστηδες σαν άντρα πια, για να γίνω μέρος κι εγώ κάποιας ιστορίας, μα έχοντας άλλες ερωτικές επιθυμίες και ίσως διαστροφές, τελείως διαφορετικές από τις δικές τους, χωρίσαμε ευγενικά και παρέμεινα θεατής στο δράμα τους...

Αφιερωμένο στην προσεχή εβδομάδα των "πάσης φύσης ανωμαλιών και σεξουαλικών ταυτοτήτων" που ετοιμάζει το υπουργείο παιδείας...

10.000 ΝΕΕΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ...

Πόσοι ψήφοι άραγε αντιστοιχούν σε άλλες 10.000 ακόμη μονιμοποιήσεις συμβασιούχων  υπαλλήλων;

Πολλοί. Με βάρος μεγαλύτερο από ότι νομίζουμε.

Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά τι κάνει όταν πιέζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση για μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Στο εκλογικό σώμα της Ελλάδας δέκα χιλιάδες άνθρωποι και οι οικογένειές τους είναι ένα σημαντικό μέγεθος με βαρύτητα που καταγράφεται στην επόμενη(;) εκλογική αναμέτρηση...

Έτσι μεθοδικά προωθεί τη μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων, προσλαμβάνει ως και τάχα "διακεκριμένους αθλητές", αλλά κανένα κόμμα από το δήθεν μέτωπο της λογικής δεν τολμά να το καταγγείλει. Κατά τα άλλα, θεωρούν πως είναι μεταρρυθμιστές...

Ποιός θέλετε να αντιδράσει; Ποιός τολμάει;

Οι πολιτικοί ξέρουν ότι θα εξαφανιστούν αν πάνε κόντρα στο πελατειακό κράτος. Έχουμε παραδείγματα από το παρελθόν.

Ούτε οι άνεργοι νέοι με τα πολλά πτυχία και τα μεταπτυχιακά, ούτε οι γονείς τους ούτε οποιοσδήποτε λογικός πολίτης δεν έχει πια δύναμη να αντισταθεί.

Παρακολουθούμε όλοι άπραγοι τη χώρα να γυρίζει δεκαετίες πίσω στο παλιό καλό σύστημα του ρουσφετιού και των διορισμών, της μονιμοποίησης συμβασιούχων που είχαν μπάρμπα στην Κορώνη και κατάφεραν κάποια στιγμή να "τρυπώσουν" ή κάποιων αθλητών που ίσως να μην έχουν κανένα άλλο προσόν εκτός από τις αθλητικές επιδόσεις τους.

Και αν κάποιος δήμαρχος ισχυριστεί ότι δεν χρειάζεται πλέον τους συμβασιούχους, θα του πουν ότι σκοπεύει να δώσει τη δουλειά σε δικά του "εργολαβικά συμφέροντα".

Λες και δεν υπήρξε χρεοκοπία, δεν εξαγγέλθηκαν επανειλημένως μεταρρυθμίσεις, λες και δεν χρειάζεται επιτέλους να δουλέψει σωστά ένα αναδιορθωμένο δημόσιο με ανθρώπους ικανούς και μόνο όσους πραγματικά χρειάζονται...

"Δεν μπορεί να δουλεύει κανείς με παρατάσεις. Πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος έναν ορίζοντα, έναν οικογενειακό προγραμματισμό. Δεν γίνεται να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση", όπως είπε ο φωστήρας αρμόδιος υπουργός...

Μα αυτό το αυτονόητο για τον καθένα...

Αφορά μόνο τους πελάτες "μας"!

Οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να έχουν αυτό το δικαίωμα!

ΧΙΟΝΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ...

Οι νιφάδες πέφτουν έντονες και πυκνές μέσα στα Χανιά, σε μια παγωμένη, ήσυχη ατμόσφαιρα.

Εάν η χιονόπτωση συνεχιστεί με αυτόν το ρυθμό, ως το μεσημέρι ίσως το "στρώσει" ξανά...

 Σε όλη την Κρήτη, που σπάνια δείχνει έτσι από δορυφόρο:

Τελευταία φορά που είδα χιόνι εδώ ήταν το 2004, πάνε πολλά χρόνια πια...

Και κάποιους χειμώνες ενδιάμεσα, δεν χρειαζόμουν καν θέρμανση.

Ούτε είχα την εικόνα που βλέπετε από τα παράθυρα μου, σε απόσταση λιγότερο από 100 μέτρα από τη θάλασσα...

Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΗΤΗ...

Η βλακεία στην Ελλάδα είναι αήττητη, όπως όλα τα τεκταινόμενα ιδίως τα πολιτικά, τείνουν να αποδείξουν...

Χώρα πλειοψηφίας ηλιθίων με ηλίθιους πολιτικούς κατά πλειοψηφία ανεπάγγελτους. Το μόνο ενδιαφέρον των ηλιθίων πολιτικών και πολιτών είναι το ρουσφέτι και το προσωπικό βόλεμα πάση θυσία.

Θα δανείζομαι από τους ξένους για να μοιράζω λεφτά στους Έλληνες, αλλά θα διώχνω τους δανειστές, θα χτυπάω τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές αντάμα με τους "αγωνιστές" στις πλατείες. Αυτό και μόνο έκανε κυβέρνηση δυο φορές την σύμπραξη Τσίπρα - Καμμένου...

Όπου έδωσαν ρεσιτάλ Βαρουφάκης με παρδαλά πουκάμισα σε ξένα φόρουμ και Μητρόπουλος με το "Θα διαγράψω όλα τα χρέη και όλα τα δάνεια" πριν αποχωρήσουν...

 Άλλοι χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ στην ελεύθερη αγορά επιμένουν ακόμη να "αγωνίζονται" σε κάθε ευκαιρία διαμαρτυρίας, επιμένοντας πως κάποτε θα φέρουν τη δικτατορία του προλεταριάτου και ο καθένας θα δουλεύει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα πληρώνεται ανάλογα με τις ανάγκες του...

Κάποιοι γραφικοί πήγαν ακόμη παραπέρα, καλώντας σε αγώνες για να διαγράψουμε το χρέος γιατί είναι επονείδιστο, θα τυπώνουμε δραχμές και θα περνάμε ζωή και κότα... 

Οι (όχι και λίγοι) οπαδοί του Σώρρα προσέρχονται οικειοθελώς στα γραφεία που άνοιξε ανά την χώρα, όπου καταβάλλουν συνδρομή και περιμένουν να πληρώσουν την εφορία και τα τυχόν χρέη τους με το "μερίδιο" τους από το Σωρρο-ομόλογο των 600 δις...

Γιατί είναι πλέον φανερό, ότι η κοινωνία κάτω απ' αυτές τις συνθήκες και με αυτό το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τα προβλήματα της, είναι σε μεγάλη κρίση. Δεν εμπιστεύεται τίποτα και συγχρόνως πιστεύει τα πάντα.

Οποιοσδήποτε σκεφτεί μια απατεωνιά, θα την εφαρμόσει επιτυχώς σε ηλικιωμένους ή νεώτερους, μορφωμένους ή όχι, εργαζόμενους ή άνεργους...

Γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι να καταλαγιάσεις βλέποντας μια ταινία δράσης, μα ανοίγοντας την τηλεόραση θα πέσεις σε γελοίους πωλητές που ουρλιάζοντας για ώρες ατελείωτες προσπαθούν να σε πείσουν(;) να αποκτήσεις σε εξευτελιστικές τιμές ένα συνεχώς ανανεούμενο πλήθος από συσκευές, κοσμήματα, παπούτσια, βιβλία, κρέμες ή μπουκαλάκια, είτε σε γραφικούς μαγερούκους να ανακατώνουνε τσικάλια, είτε σε ψώνια που παριστάνουν πως τραγουδούν, ή χορεύουν, ή εκτονώνονται, ή ότι καυλώσει του καθεμιανού...

Ευτυχώς φέτος τελειώσανε οι "σοβαροί" δημαγωγούντες σε εκπομπές με "καλεσμένους" τους πολιτικάντηδες, λόγω χρεωκοπίας επιτέλους των μέσων που σύχναζαν...

Όσο και να μην γουστάρεις τα πάνελ με τούς βλαμμένους δεν γίνεται αλλιώς, έχουνε το κοινό τους και πρέπει να είναι και επαρκές για να τους συντηρεί, χρόνια κρατάνε... 

Πανελλήνια παράκρουση;
 
Μια καλά σκηνοθετημένη μα κακόγουστη θεατρική παράσταση του παραλόγου;

Τι είναι αυτά;

Τι συμβαίνει στην κοινωνία;

Καμιά ελπίδα, πουθενά; 

Είναι δυνατόν να είναι αλήθεια τόση αφέλεια;

Να είναι σοβαρή ασθένεια, ή επαληθεύονται τα βιβλία κάποιου πως κυκλοφορούν ανάμεσά μας και πρέπει να έχουμε διαβάσει τον αδηγό επιβίωσης του ίδιου για να τα βγάλουμε πέρα όποτε εκδηλωθούν;

Αυτός είναι ένας ολόκληρος κόσμος που ζει δίπλα μας, έχει άποψη, διαμορφώνει αυτό που λέμε κοινή γνώμη και δυστυχώς ψηφίζει.

Πάντα αναρωτιέμαι πώς αυτοί οι άνθρωποι κρατάνε σπίτια και οικογένειες...

Αυτοί οι ηλίθιοι που βλέπεις και οι άλλοι που τους ακολουθούνε είναι δείγματα ψηφοφόρων και σύντομα θα στείλουν κάποιους στη Βουλή των Ελλήνων, να προστεθούνε σε όσους είναι ήδη εντός...

ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ 2017...

Μια νέα χρονιά ξεκινά ...

"Καλή χρονιά", "Ευτυχές το Νέο Έτος" ευχόμαστε σε φίλους και γνωστούς κι ετούτες εδώ οι ευχές, μαζί με άλλες πολλές που λέγονται άσχετα αν εννοούνται, σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας περιόδου, για την οποία όλοι ευχόμαστε να είναι καλύτερη από αυτή που πέρασε.

Ελπίζουμε ο γέρος χρόνος να πάρει φεύγοντας μαζί του μια για πάντα του καθετί ενοχλητικό. Να αφήσει πίσω μόνο τα καλά του, κι η νέα χρονιά με τον ερχομό της να μας δώσει τη δύναμη να αλλάξουμε παλιές συνήθειες, να μάθουμε  καινούργια πράγματα, να κάνουμε ενδιαφέρουσες γνωριμίες, και άλλα πολλά...

Γιατί εδώ που τα λέμε, με τα τόσα βάσανα κι απογοητεύσεις των καιρών μας, το χρωστάμε στον εαυτό μας να  του προφέρουμε μια καλύτερη ζωή, τουλάχιστον σε ότι αφορά την καθημερινότητά μας ή σε ότι μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε..

Τι μας δυσκολεύει; Γιατί κάποια πράγματα δεν μας έρχονται βολικά, όσο κι αν προσπαθούμε; Τι δεν πάει καλά στις σχέσεις μας; Πως, τέλος πάντων, θα μπορούσαμε να διορθώσουμε τα κάθε λογής κακώς κείμενα που μας παιδεύουν; Πως αξιολογούμε χωρίς σκεπτικά, προσβαλλόμαστε εύκολα ή οργιζόμαστε με το παραμικρό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να λειτουργήσουμε σωστά;


Ας ξεκινήσουμε την νέα χρονιά με καινούργια μυαλά, υπομονή και πάνω απ' όλα ψυχραιμία και καλή καρδιά!

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ "ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ"...

Χριστούγεννα και λοιπές γιορτές άλλη μια φορά,όπως κάθε χρόνο όταν πλησιάζει το τέλος του.

Τα ραδιόφωνα ξαναθυμήθηκαν εκείνα τα γνωστά τραγούδια των γιορτών. Εντάξει, τα έχουμε ξανακούσει δεν τα έχουμε χορτάσει κι ας τ' ακούμε κάθε χρόνο...

Σε Χριστουγεννιάτικους ρυθμούς οι πόλεις και τα χωριά με πλούσιες εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι διάφοροι τοπικοί φορείς και μεταφέρουν καθημερινά το λεγόμενο "πνεύμα των Χριστουγέννων".

Που περιλαμβάνει πολύχρωμα φωτάκια που λαμπυρίζουν παντού, το βορειο-Ευρωπαϊκό έλατο, τον απαραίτητο κοκκινοντυμένο και στρουμπουλό Αη - Βασίλη με το έλκηθρο,  τα διάφορα ξωτικά, τις νεράιδες του δάσους, τα καινοφανή πρόχειρα παγοδρόμια στις πόλεις για την διασκέδαση των παιδιών,τα δώρα, τα κάλαντα, τις πολλές χριστουγεννιάτικες συναυλίες για κάθε ηλικία και γούστο.

Η επίκληση το Πνεύμα των γιορτών που λίγοι ξέρουν πως οφείλεται στη νουβέλα του Κάρολου Ντίκενς "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία", η πιο διάσημη χριστουγεννιάτικη ιστορία του κόσμου από το 1843, που αναφέρεται στη μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την επίσκεψη που δέχεται από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϊ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων.

Και ξαφνικά όλα γύρω πλημμυρίζουν αγάπη για λίγες μέρες. Μαζί με τις κούφιες ευχές χαράς, ευτυχίας & γενναιοδωρίας από αδιάφορα χείλη που δεν σημαίνουν τίποτα, τα πολυπληθή bazaar αγορών, το νέο κατεστημένο "δώστε μου για να δώσω" φιλανθρωπικό άλλοθι κάποιων διοργανωτών. Που έτσι θέλουν να πιστεύουν πως δείχνουν στην κοινωνία πως τάχα νοιάζονται για όσους έχουν ανάγκη, με τα λεφτά των άλλων βεβαίως...

Και προπαντός αμέτρητες παροτρύνσεις για ψώνια, δώρα, αναγκαστική υποχρέωση υπερκαταναλωτισμού, πολυτελή ρεβεγιόν με αφθονία φαγητών και γλυκών, εξωτικά ταξίδια κι ευκαιρίες διασκέδασης για τους μεγάλους...

Η οικονομική κρίση μας εξανάγκασε να αφαιρέσουμε αρκετά από τα μη ουσιαστικά, όμως πάλι υπερτερεί η αγωνία μην τυχόν και λείψει αυτή η φτιαχτή ατμόσφαιρα, της "ντε και καλά χαράς και ευτυχίας". Εκείνο το δήθεν ανέμελο:

- Τι θα κάνετε τις γιορτές;

Χωρίς να υπενθυμίζεται πουθενά όμως η κύρια αιτία της γιορτής, πως κάποτε γεννήθηκε ο χριστός - σωτήρας, όπως πιστεύουν οι Χριστιανοί. Τέτοιες μέρες κι εποχή, που ο θεός -  ήλιος των αρχαίων περνούσε το χειμερινό ηλιοστάσιο και το φως της ημέρας άρχιζε να διαρκεί περισσότερο, δίνοντας ελπίδα αισιοδοξίας στην ζωή τους. Και των μεν και των δε...

Το ξεχνούν οι θνητοί, σκυμμένοι με κρύες ίσως καρδιές στα γιορτινά τραπέζια και τα ζεστά φαγητά...
Χορτάτοι από την ευδαιμονία μα αγνοώντας τον ευτελισμό που προκαλείται από την εμπορευματοποίηση των πάντων, παραβλέποντας εσκεμμένα ότι κάποιοι άλλοι την ίδια ώρα αισθάνονται σαν κάποιοι να τους έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που βομβαρδίζουν με ατελείωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, η ανταλλαγή ευχών μεταξύ φιλικών προσώπων, το εορταστικό κλίμα των ημερών, μα και το γεγονός πως τα Χριστούγεννα είναι συνδεδεμένα με οικογενειακές ειδυλλιακές στιγμές απόλυτης ξεγνοιασιάς που δεν υφίστανται ελλείψει κατάλληλης παρέας, ελλείψει υγείας ή ελευθερίας, ή απλά ελλείψει των πάντα απαραίτητων χρημάτων, δεν αντηχούν για όλους το ίδιο χαρμόσυνα...

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpuf

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpuf

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpuf

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpuf

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpufΟταν ορισμένα από τα καλά πράγματα στη ζωή που προέρχονται από τη παράδοση μας μετατρέπονται σε σύγχρονα εμπορεύματα τότε διαφθείρονται και ευτελίζονται.Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που βομβαρδίζουν με ατελείωτα μηνύματα αγάπης και χαράς,

Οι υπερβολικές προσδοκίες, τα διαφημιστικά σποτ που μας βομβαρδίζουν με ατέλειωτα μηνύματα αγάπης και χαράς, αλλά και το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ειδυλλιακές στιγμές και την απόλυτη ξεγνοιασιά, - See more at: http://www.imommy.gr/news/article/1406/ereyna--h-melagxolia-twn-xristoygennwn/#sthash.JR2InykR.dpuf

Γι αυτό και κάθε χρόνο κάποιοι ενδόμυχα υποσχόμαστε στον εαυτό μας να είναι όλα διαφορετικά φέτος.

Και μετά αναλαμβάνει η αμείλικτη πραγματικότητα να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις...

Υπάρχει κάτι να μου αλλάξει τη διάθεση και να δω τα Χριστούγεννα αλλιώς;

Ο ΧΟΙΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ...

Πολλά είναι τα έθιμα και οι παραδόσεις στην Κρήτη για την εορτή των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά.

Παλαιότερα αλλά και σήμερα σε πολλές περιοχές, πλησιάζοντας προς τα Χριστούγεννα, άρχιζαν οι προετοιμασίες ώστε όλα να είναι έτοιμα για τη μεγάλη γιορτή. Τα σπίτια καθαρίζονταν σχολαστικά και λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα οι νοικοκυρές έφτιαχναν τα μελομακάρονα, τα οποία φυσικά τρώγονταν την ημέρα των Χριστουγέννων με τη λήξη της νηστείας, που κάποτε τηρούνταν για 40 μέρες.

Το Χριστόψωμο το φτιάχνουν οι γυναίκες στο σπίτι με ιδιαίτερη φροντίδα και υπομονή. Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι το Χριστόψωμο είναι ευλογημένο ψωμί. Το κόβουν ανήμερα τα Χριστούγεννα, ανταλλάσσοντας ευχές.

Στο παρελθόν τα μελομακάρονα ήταν αποκλειστικά γλυκά για τα Χριστούγεννα κι οι κουραμπιέδες για την Πρωτοχρονιά. Σήμερα όμως ο διαχωρισμός αυτός δεν τηρείται λόγω λαιμαργίας(;).
Στην Κρήτη παλιότερα ήταν έθιμο να μεγαλώνει κάθε οικογένεια στο χωριό ένα γουρούνι, τον "χοίρο", όπως το έλεγαν.

Η κάθε οικογένεια τον φρόντιζε και τον τάιζε για να τον κάνει να ζυγίζει περισσότερο από 100 οκάδες. Και για να σφαχτεί ένας τέτοιος θρεμμένος χοίρος, εκτός από τέχνη ήθελε και τέσσερις γεροδεμένους άνδρες για να τον κρατήσουν κάτω ακίνητο. Το σφάξιμό του ήταν δουλειά πολλών αντρών μαζί, που τον ακινητοποιούσαν και ο πιο έμπειρος του κάθιζε τη θανατηφόρα "μαχαιρέ" σε συγκεκριμένο σημείο στο λαιμό για να πεθάνει ακαριαία, αλλιώς μπορεί και να έφευγε με το μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό του και αλίμονο σε όποιον του αντιστεκόταν ή έμπαινε στον απελπισμένο τελευταίο δρόμο του...

Ο χοίρος σφάζονταν στην αυλή του σπιτιού την παραμονή των Χριστουγέννων κι ήταν το κύριο χριστουγεννιάτικο έδεσμα όλης της οικογένειας, ιδίως ζεστή σούπα με την βραστή χοιροκεφαλή, απίθανη με μπόλικο λεμόνι!

Τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, οι χωρικοί έκοβαν το κρέας του χοίρου και έφτιαχναν:
Λουκάνικα. Απάκια (καπνιστό κρέας χωρίς λίπος). Πηχτή. Σύγλινα (κρέας του γουρουνιού κομμένο σε μικρά κομμάτια, που το έψηναν και το έβαζαν σε μεγάλα δοχεία και το κάλυπταν με το λιωμένο λίπος του ζώου. Το λίπος έπηζε μόλις έχανε τη θερμότητα του και το κρέας μπορούσε να διατηρηθεί έτσι για αρκετούς μήνες). Ομαθιές (τα έντερα του χοίρου γεμισμένα με ρύζι, σταφίδες και κομματάκια συκώτι). Τσιγαρίδες (κομμάτια μαγειρεμένου λίπους με μπαχαρικά που το έτρωγαν με ζυμωτό ψωμί για κολατσιό στην εξοχή, όταν μάζευαν τις ελιές).

Ο χοίρος των Χριστουγέννων ήταν η βασική πηγή κρέατος για αρκετές εβδομάδες. Μέρος σε μια δίαιτα σχετικά φτωχή σε κρέας, την περίφημη διατροφή της Κρήτης, που χάριζε στους Κρητικούς των παλαιότερων δεκαετιών υγεία και μακροζωία.

Το χοιρινό ήταν εξαιρετικά σημαντικό, ιδίως γιατί μπορούσε να αποθηκευτεί εφοδιάζοντας την οικογένεια με κρέας για πολύ καιρό. Επίσης οι νοικοκυρές λέγανε πως "έκανε δυο φαγητά", αφού έβγαζε πολύ λάδι (από το λίπος που έλιωνε κατά το μαγείρεμα) με το οποίο μαγείρευαν έπειτα χόρτα ή πατάτες κάνοντάς τα νοστιμότερα.

Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο από τον χοίρο των Χριστουγέννων, για κάθε κομμάτι του ζώου υπήρχε κάποια χρήση...

Ακόμα κι αυτή η ουροδόχος κύστη του, η "φούσκα" όπως λέγεται, αφού πλυνόταν και καθαριζόταν, μετά φουσκωνόταν και γινόταν μπάλα, πολύτιμο δώρο για τα παιδιά της εποχής εκείνης, που σπάνια είχαν παιγνίδια πέρα από κάποια χειροποίητα, καμωμένα από ανάγκη και μεράκι...

Τα παιδιά επίσης εναγωνίως περίμεναν την "καλή χέρα" που ακόμη παραμένει ένα από τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς όπου συνηθίζεται να δίνεται ένα χρηματικό ποσό σαν δώρο σε παιδιά που θα επισκεφτούν κάποιο σπίτι την Πρωτοχρονιά για "αίσιο κι ευτυχές" ποδαρικό του καινούριου χρόνου!

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Άλλη μια "εκπαιδευτική μεταρύθμιση" εξαγγέλθηκε, με προτάσεις και σκέψεις που όπως η πραγματικότητα δείχνει, θα καταλήξει κι αυτή όπως οι προηγούμενες, δηλαδή άλλα αντι άλλων...

Όποιος έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γνωρίζει πως υπάρχουν ουκ ολίγοι εκπαιδευτικοί που φοβούνται να μπούνε σε μια τάξη 25 - 30 μαθητών οι οποίοι τους γνωρίζουν και τους μασκαρεύτουν κανονικά με κάθε ευκαιρία και τρόπο, δηθεν "δάσκαλοι" και "καθηγητές" με σοβαρά προβλήματα, ψυχολογικά και ανεπάρκειας σε γνώσεις και παιδαγωγικές ικανότητες, τέτοιας μορφής και έντασης, που αν μπορούσε δε θα δεχόταν να εμπιστευτεί σ' αυτούς τη μόρφωση των παιδιών του. Σημαντικός αριθμός από αυτούς έχοντας επίγνωση της αδυναμίας τους, έχουν με πελατειακό και κομματικό τρόπο καλυφθεί πίσω από κόμματα, ρουσφέτια και πίεση προς τους διευθυντές τους...

Όσο απαξιώνεται από την κοινωνία και το υπουργείο η τεχνική εκπαίδευση, τόσο και περισσότεροι θα "παρκάρονται" στα ΑΕΙ ως κρυμένοι μελλοντικοί άνεργοι εν αναμονή.

Η φιλοσοφία τόσο των τωρινών όσο και των προηγουμένων ήταν και παραμένει το εξής: όλοι μπαίνουν στα πανεπιστήμια, όλοι πτυχιούχοι, όλοι και μεταπτυχιακά δωρεάν αν γινόταν για τη "λαϊκή οικογένεια" και σε λίγο πάρτε και όλοι διδακτορικά. Και για να μην έχετε παράπονο όλα τα ιδρύματα είναι ανώτατη εκπαίδευση να μην υπάρχει παρανόηση και πίκρες.

Και φυσικά "δωρεάν" όπως όλοι νομίζουν.

Σε ένα σύστημα εκαπίδευσης που χρόνια τώρα φυτοζωεί χάρη στις υποσχέσεις για προσόδους κάτω από το τραπέζι με τα λεφτά των άλλων (μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι και  καθηγητές, φαρμακοποιοί, λογιστές, στρατοί αναπληρωτών, μεγαλύτεροι στρατοί μονιμοποιηθέντων κλπ κλπ κλπ) όλοι θέλουν να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Για να περάσουν ανέμελα 4 και 5 και 6 και βάλε φοιτητικά χρόνια και μετά όλοι φυσικά πτυχιούχοι και δώστου ανεκπλήρωτοι "αγώνες" με πολυακουσμένα πια συνθήματα τύπου  "δουλειά για όλους", και "ζητάμε αυτό που μας ανήκει" και άλλα συναφή λαϊκά και συγκινητικά και εύπεπτα που φυσικά υιοθετούνται πρώτα και κύρια από τους λαϊκιστές όλων των κομμάτων.

Τι να περιμένει κανείς από κυβερνήσεις που, ανεξάρτητα ιδεολογίας που πλασάρουν, επί δεκαετίες επιδοτούν την ανεργία αντί την απασχόληση;

Δεν θα καταφέρει κανείς υπουργός τίποτα, αν δεν αποφασίσει μαζί με την λοιπή κοινωνία ότι χρειαζόμαστε πρωτίστως σοβαρούς και καταρτισμένους τεχνικούς υψηλού επιπέδου. Και βεβαίως δουλειές παραγωγικές για όλους αυτούς, που θα έχουν θέση όλες οι βαθμίδες, οι ειδικότητες, οι γνώσεις τα ταλέντα των ανθρώπων που αποφοιτούν...

Οι πτυχιούχοι χωρίς αντίκρυσμα είναι ήδη πάρα πολλοί και στην πλειονότητα άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι.

Ας ξεκινήσει κάποιος από κάτω,από τη βάση, από το νηπιαγωγείο...

Όλοι ξεκινούν από ψηλά. Γιατί;

Επιτέλους ας ξεκινήσουμε από τα θεμέλια με ό,τι αυτά χρειάζονται για να γίνει γερό το οικοδόμημα της παιδείας...

ΒΛΑΚ FRIDAY...

Πολύ κουβέντα και πολύ σούσουρο για την Black Friday που σήμερα δοξάστηκε δεόντως από τον καταναλωτικό όχλο που στήθηκε σε μεγαλομήκεις ουρές, από νωρίς το πρωί έξω από κάποια μαγαζιά, μπας και προκάμουν τις υποτιθέμενες "δελεαστικές προσφορές"...

Ένας όχλος που θα κάνει ότι του πουν: Αγέλη, κοπάδι. Μετά το κυνήγι του Pokemon και λοιπά, έχουμε τώρα και άλλη μια νέα ξενόφερτη "τρέλα" που  οι εικόνες δείχνουν πως αγγίζει πολλούς...

Είδα πολύ κόσμο σε μια απλή βόλτα, κυρίως μέσης και νεαρής ηλικίας, είτε σενιαρισμένα παιδιά του μπαμπά, είτε κακοντυμένους αλλοδαπούς, είτε τα πασίγνωστα καρακατσουλιά που βρίσκονται πάντα παντού.

Να περιμένουν υπομονετικά να μπουκάρουν μέσα, να ξοδέψουν ότι μπορούν.Σπρώξιμο κι εκνευρισμός για να αγοράσουν προϊόντα που πιθανότατα δεν χρειάζονται...

Και μετά λένε πως δεν έχουν λεφτά, τα οποία όπως φαίνεται την κατάλληλη στιγμή πάντα βρίσκονται, δεν γνωρίζω το πως... 

Να πεις ο/η κάθε ένας/μια έχει δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του/της  και να επιλέξει αν θέλει να στηθεί σε μία ουρά για αγοράσει το προϊόν που επιθυμεί όσο φθηνότερα μπορεί.

Πως αντιλαμβάνονται όμως την Black Friday εδώ τα μαγαζιά; Μα με τον συνήθη Ελληνικό τρόπο του μπαγαπόντη "επιχειρηματία" της άρπα κόλα αισχροκέρδειας.

Κάνουν επιλεγμένα εκπτώσεις σε ορισμένα προϊόντα και μάλιστα εκπτώσεις που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ευκαιρίες». Γιατί το να κόβει 30 ευρώ σε κάτι που κοστίζει 500, πρόκειται να κάνει κάποιον που θέλει να το αποκτήσει και μέχρι τώρα δεν το άντεχε η τσέπη του, να τρέξει βεβιασμένα για να το προλάβει; Ή το αγαπημένο κόλπο να πειράζουν τις τιμές και να εμφανίζουν εικονικές εκπτώσεις και προσφορές, ξεστοκάρονταςπράγματα που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν μεγάλη αξία...

Μούφα η Ελληνική βλάκ Friday και καμιά σύνδεση της με το εξωτερικό και τις πράγματι γενναίες εκπτώσεις της μέρας σε όλα τα προϊόντα όχι σε επιλεγμένα, στο στοκ που έχει η κάθε αλυσίδα και είναι βάρος. Το γεγονός ότι βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι να ξεγελάσουν το πόπολο και να ξεστοκάρουν, δεν απασχολεί. Πουλώντας στις ίδιες τιμές ή κάνοντας εκπτώσεις της πλάκας που οποιαδήποτε μέρα με μετρητό, το παίρνεις φτηνότερα...

Όπως και να έχει όμως, οι εικόνες αυτές της εξαθλιωμένης Ελλάδας που στήνεται σε ουρές για την black Friday σίγουρα θα είναι "βούτυρο στο ψωμί " του Wolfgang Schδuble για το επόμενό του δηλητηριώδες σχόλιό του αν "θέλουν στα αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι να σωθούν,...ή μήπως είναι...άστο καλύτερα.."

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΗΡΙΑΛ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ"...

Άλλη μια επανάληψη του προσφιλούς σήριαλ της μεταπολίτευσης, έλαβε χώρα και μόλις τελείωσε στον χώρο του εκπαιδευτικού (έτσι το οραματίστηκε ο ευεργέτης που πλήρωσε την δημιουργία του) ιδρύματος και στους γύρω δρόμους...

Τώρα μετρά τα αποκαΐδια και υπολογίζει τις ζημιές, το Ελληνικό κράτος επίσημα. Συνηθισμένο πια σε τέτοια στην καθιερωμένη ημερομηνία, που μόνο εδώ τυχαίνει να επαναλαμβάνονται τα ίδια κι απαράλλακτα χρόνο με τον χρόνο.

Ένα κράτος που δεν είναι μπανανία, μπορεί σε λίγα λεπτά να καταστείλει ταραξίες που αποκλείονται σε χώρο, ή σε μια μικρή αστική περιοχή. Η λογική απλώς της απώθησης όπως συμβαίνει σε διαδηλώσεις, είναι άκαιρη και ύποπτη ως διαταγή δράσης.

Ας σταματήσει το δούλεμα. Μια - δυο μάνικες με πίεση νερού της πυροσβεστικής να τους κάνουν μούσκεμα και να σβήνουν αμέσως τις μολότοφ είναι μια πρώτη, απλή και οικονομική λύση. Αλλά τότε θα πλευριτώσουν οι κουκουλωμένοι μπούληδες και θα κρυολογήσουν, οπότε δεν θα είναι και αύριο εκεί...

Δήθεν αντιεξουσιαστές, δήθεν αναρχικοί, δήθεν "συλλογικότητες" και λοιποί αριστερίζοντες βλαμένοι. Που υποδύονται τους οργισμένους επαναστάτες για να λαμπαδιάζουν ό,τι μπορεί να αρπάξει φωτιά, να καταστρέψουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία, να τα κάνουν όλα λίμπα και τον λογαριασμό να τον πληρώνουμε πάντα εμείς...

Ποιός τους ενθαρρύνει και τους παροτρύνει να πράττουν ενάντια στο έθνος, το κράτος, τα σύμβολα, τους θεσμούς, την κοινωνία τους συνανθρώπους;

Αν μάθει από νωρίς στο σπίτι και το σχολείο το παιδάκι το εύπιστο όχι να καίει την σημαία αλλά να την προσκυνά, τότε όσοι εφηβικοί και μεταεφηβικοί δαίμονες και να μπουν μέσα του τα δημόσια κτίρια θα τα σέβεται ...

Το φαινόμενο θα εκλείψει όταν θα γίνει κοινή συνείδηση ότι το να καταστρέφεις ξένη και δημόσια περιουσία, δεν είναι δικαίωμα. Είναι έγκλημα. Κάποιος πρέπει να πει σ' αυτά τα παιδιά ότι το να καταστρέφεις δεν είναι μαγκιά. Είναι το πιο εύκολο. Μαγκιά είναι να δημιουργείς.

Αλλά ποιος;

Αφού εδώ που μένω βλέπω τακτικά συγκεκριμένους δάσκαλους και καθηγητές να πρωτοστατούν σε επεισόδια και ταραχές που οι ίδιοι πρωτύτερα σκέφτηκαν σχεδίασαν και υλοποίησαν, καλώντας μάλιστα και τον κόσμο να συμμετέχει στους "αγώνες" τους. Με κάθε αιτία κι αφορμή, δίκαιη ή παράλογη, κάθε λίγες μέρες στους δρόμους βρίσκονται αφού ο μισθός πέφτει κανονικά.

Συμμετέχουν και μερικοί άπλυτοι κουρελιάρηδες "αναρχικοί", που δεν θα επαρκούσαν για ταραχές αν κατέβαιναν μόνοι τους. Και για αρκετούς γονείς μαθητών πέρα βρέχει. Και πάντα οι πρωταίτιοι αθωώνονται πανηγυρικά, αν τυχόν συλληφθούν μερικοί από σπόντα.

Δεν είμαι προφήτης, μα μπορώ να περιγράψω ακριβώς και με λεπτομέρειες τι θα (ξανα)συμβεί σε δυο βδομάδες από τώρα, σε άλλη μια ακόμη μαθητική "επέτειο" που οι ίδιοι καθιέρωσαν να "γιορτάζουν" αρχές Δεκέμβρη. Το έχω ξαναδεί επίσης κι αυτό, το νέο σήριαλ που τώρα είναι ακόμη στα πρώτα του γυρίσματα...

Δυστυχώς με αυτούς τους άβουλους πολιτικούς που έχουμε τις τελευταίες δεκαετίες πέρα από κόμματα και χρώματα, βλέπω μέχρι και τα εγγόνια μου να είναι στο ίδιο έργο θεατές.

Γιατί είναι πολιτικό το θέμα και η αστυνομία αν πάρει κάποτε τις ανάλογες εντολές ξέρει να κάνει την δουλειά της ή ελπίζω να είναι σε θέση να...

TRUMP TRIUMPHS...

Όταν θέλει ο λαός να εκφραστεί, το γράφει κανονικά το πληρωμένο - πουλημένο σύστημα που προωθούσε τη σαβουρόγρια...

Οι πολίτες αποστρέφονται πλέον το σύστημα και αντιδρούν.

Δεν λογάριασε τον πολύ λαό που δεν φαίνεται στα media η οικογένεια Κλίντον που θεωρούσε ότι είχε το κληρονομικό χάρισμα και από πίσω της το βολεμένο καταστημένο κι όλα τα συστημικά ΜΜΕ και τα γνωστά καραγκιοζιλίκια των ανέμελων καλλιτεχνών.

Έτσι έχασε πανηγυρικά κατά τα κράτος αυτή και όλο το βαθύ κράτος που τους σιγοντάρει από έναν έξυπνο άνθρωπο πετυχημένο και δισεκατομμυριούχο που τα φερέφωνα τους τρελό τον ανέβαζαν γραφικό τον κατεβάζανε.

Είναι ο μεγάλος νικητής ανεξαρτήτως από το αν είναι τάχα ρατσιστής, βρόμικος, σεξιστής, οπαδός της Κου Κλουξ Κλαν, βίαιος ή ...βιαστής, επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη, σύμφωνα με τους αυτοανακηρυχθέντες πεφωτισμένους, δήθεν προοδευτικούς & δημοκρατικούς, αντιρατσιστές και αντιλαϊκιστές. Όποιος δεν είναι λαθραίος, αράπης, τρομοκράτης ισλαμιστής, πούστης κι ανώμαλος "διαφορετικός", απλά δεν νοιάζεται, δηλαδή η πλειοψηφία του αφανούς λαού...

Επιτέλουν οι λαοί δείχνουν έχουν σιχαθεί την "πολιτική ορθότητα" όπου απαγορεύεται πλέον να λες με λόγια αυτό που βλέπουν τα μάτια σου κι επιβάλλεται με νόμους (;) να κάνεις τον μαλάκα εθελουσίως.

Αυτή η καθεστωτική εμμονή περιθωριοποίησης και τεχνητής απαξίωσης της συνείδησης μιας κοινωνίας και της εθνικής ταυτότητας, οπωσδήποτε συντελεί στην πρόθεση οι κοινωνίες να υπερβούν τον καθεστωτικό τρόπο της κυρίαρχης κρατικοδίαιτης νομενκλατούρας.

Γροθιά στο στομάχι και στην μούρη της παγκοσμιοποίησης και της πολιτικής ορθότητας!
Έστω και μέσω κάποιου σαν τον Trump, αφού αυτός ήταν διαθέσιμος και τόλμησε να εκτεθεί...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

Όπως δείχνει η πάνω φωτο, ο καθένας ξέχωρα στον δικό του κόσμο, με το κινητό τελευταίας γενιάς στα χέρια όπου σταθεί, που τον αποξένωσε από τους άλλους...
 
Ενώ λίγο πιο παλιά διαβάζανε την εφημερίδα όλοι μαζί, συνήθως την ίδια όλοι με σειρά σε κάποιο καφενείο, κάποιοι συζητούσαν τα γραφόμενα και ερχόταν πιο κοντά. Άλλοι πιο απαιτητικοί που αγόραζαν τη δική τους επιλεγμένη από πλήθος άλλες, την έπαιρναν στο σπίτι και την ξεψάχνιζαν με την άνεση τους, ρουφώντας ακόμη και την ιδιαίτερη μυρωδια΄τους...

Αλλάζουν οι συνήθειες κάθε εποχή; Απομονωνόμαστε ή επικοινωνούμε επειδή το θέλουμε όποτε το θέλουμε και όχι λόγω των εκάστοτε μέσων της εποχής;
Στην επάνω εικόνα όμως ενώ βλέπουμε ελάχιστα άτομα να μην νοιάζονται για το έξω περιβάλλον τους, συνάμα ξεχωριστά το κάθε ένα από αυτά έχει την δυνατότητα σήμερα να επικοινωνήσει, να δημοσιεύσει, να σχολιάσει και να πάρει θέσει για τόσα θέματα που τον ενδιαφέρουν εύκολα και άμεσα με όλο τον κόσμο, με την σύγχρονη τεχνολογία που καλπάζει κι εξελίσσεται τακτικά...


Η σημαίνουσα διαφορά που πρέπει να μείνει, είναι ότι στις εφημερίδες κάποτε έγραφαν δημοσιογράφοι με κύρος, οι άνθρωποι διάβαζαν ειδήσεις και σοβαρές αναλύσεις, το επίπεδο λεξιλογίου των εφημερίδων ήταν υψηλό.

Επιρρόσθετα ήταν και είναι η κύρια πηγή εύρεσης εργασίας μέσω αγγελιών, το επίπεδο ελλειμματικής προσοχής των αναγνωστών ήταν μικρότερο, αν τέλειωνες την εφημερίδα και ήθελες να τη ξεφορτωθείς την άφηνες κάπου όπου την εύρισκε κάποιος άλλος (κυριολεκτικά χιλιάδες εφημερίδες βρήκα και διάβασα έτσι από το 1981 ως το 2009 που κατέπεσε η κυκλοφορία τους)...

Αν την κρατούσες για το σπίτι ήταν η πρώτη και πιο εύκολη λύση για να τυλίξεις οτιδήποτε, να την απλώσεις στο πάτωμα πριν το άσπρισμα, να γεμίσεις τα αποθηκευμένα παπούτσια, να καθαρίσεις τζάμια, να ψήσεις πρόχειρα μια ρέγγα, να την πουλήσεις με το κιλό σαν χαρτί, η να την κάνεις προσάναμμα για την παρασιά...

Και αν διάβαζες στα πεταχτά από την εφημερίδα του διπλανού πίσω από τον ώμο του σε κλειστό χώρο, δεν υπήρχε και κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Για δοκίμασε να δεις ή να διαβάσεις με τον ίδιο τρόπο από το κινητό του διπλανού σήμερα να δεις...