Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΗΤΗ...

Η βλακεία στην Ελλάδα είναι αήττητη, όπως όλα τα τεκταινόμενα ιδίως τα πολιτικά, τείνουν να αποδείξουν...

Χώρα πλειοψηφίας ηλιθίων με ηλίθιους πολιτικούς κατά πλειοψηφία ανεπάγγελτους. Το μόνο ενδιαφέρον των ηλιθίων πολιτικών και πολιτών είναι το ρουσφέτι και το προσωπικό βόλεμα πάση θυσία.

Θα δανείζομαι από τους ξένους για να μοιράζω λεφτά στους Έλληνες, αλλά θα διώχνω τους δανειστές, θα χτυπάω τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές αντάμα με τους "αγωνιστές" στις πλατείες. Αυτό και μόνο έκανε κυβέρνηση δυο φορές την σύμπραξη Τσίπρα - Καμμένου...

Όπου έδωσαν ρεσιτάλ Βαρουφάκης με παρδαλά πουκάμισα σε ξένα φόρουμ και Μητρόπουλος με το "Θα διαγράψω όλα τα χρέη και όλα τα δάνεια" πριν αποχωρήσουν...

 Άλλοι χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ στην ελεύθερη αγορά επιμένουν ακόμη να "αγωνίζονται" σε κάθε ευκαιρία διαμαρτυρίας, επιμένοντας πως κάποτε θα φέρουν τη δικτατορία του προλεταριάτου και ο καθένας θα δουλεύει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα πληρώνεται ανάλογα με τις ανάγκες του...

Κάποιοι γραφικοί πήγαν ακόμη παραπέρα, καλώντας σε αγώνες για να διαγράψουμε το χρέος γιατί είναι επονείδιστο, θα τυπώνουμε δραχμές και θα περνάμε ζωή και κότα... 

Οι (όχι και λίγοι) οπαδοί του Σώρρα προσέρχονται οικειοθελώς στα γραφεία που άνοιξε ανά την χώρα, όπου καταβάλλουν συνδρομή και περιμένουν να πληρώσουν την εφορία και τα τυχόν χρέη τους με το "μερίδιο" τους από το Σωρρο-ομόλογο των 600 δις...

Γιατί είναι πλέον φανερό, ότι η κοινωνία κάτω απ' αυτές τις συνθήκες και με αυτό το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τα προβλήματα της, είναι σε μεγάλη κρίση. Δεν εμπιστεύεται τίποτα και συγχρόνως πιστεύει τα πάντα.

Οποιοσδήποτε σκεφτεί μια απατεωνιά, θα την εφαρμόσει επιτυχώς σε ηλικιωμένους ή νεώτερους, μορφωμένους ή όχι, εργαζόμενους ή άνεργους...

Γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι να καταλαγιάσεις βλέποντας μια ταινία δράσης, μα ανοίγοντας την τηλεόραση θα πέσεις σε γελοίους πωλητές που ουρλιάζοντας για ώρες ατελείωτες προσπαθούν να σε πείσουν(;) να αποκτήσεις σε εξευτελιστικές τιμές ένα συνεχώς ανανεούμενο πλήθος από συσκευές, κοσμήματα, παπούτσια, βιβλία, κρέμες ή μπουκαλάκια, είτε σε γραφικούς μαγερούκους να ανακατώνουνε τσικάλια, είτε σε ψώνια που παριστάνουν πως τραγουδούν, ή χορεύουν, ή εκτονώνονται, ή ότι καυλώσει του καθεμιανού...

Ευτυχώς φέτος τελειώσανε οι "σοβαροί" δημαγωγούντες σε εκπομπές με "καλεσμένους" τους πολιτικάντηδες, λόγω χρεωκοπίας επιτέλους των μέσων που σύχναζαν...

Όσο και να μην γουστάρεις τα πάνελ με τούς βλαμμένους δεν γίνεται αλλιώς, έχουνε το κοινό τους και πρέπει να είναι και επαρκές για να τους συντηρεί, χρόνια κρατάνε... 

Πανελλήνια παράκρουση;
 
Μια καλά σκηνοθετημένη μα κακόγουστη θεατρική παράσταση του παραλόγου;

Τι είναι αυτά;

Τι συμβαίνει στην κοινωνία;

Καμιά ελπίδα, πουθενά; 

Είναι δυνατόν να είναι αλήθεια τόση αφέλεια;

Να είναι σοβαρή ασθένεια, ή επαληθεύονται τα βιβλία κάποιου πως κυκλοφορούν ανάμεσά μας και πρέπει να έχουμε διαβάσει τον αδηγό επιβίωσης του ίδιου για να τα βγάλουμε πέρα όποτε εκδηλωθούν;

Αυτός είναι ένας ολόκληρος κόσμος που ζει δίπλα μας, έχει άποψη, διαμορφώνει αυτό που λέμε κοινή γνώμη και δυστυχώς ψηφίζει.

Πάντα αναρωτιέμαι πώς αυτοί οι άνθρωποι κρατάνε σπίτια και οικογένειες...

Αυτοί οι ηλίθιοι που βλέπεις και οι άλλοι που τους ακολουθούνε είναι δείγματα ψηφοφόρων και σύντομα θα στείλουν κάποιους στη Βουλή των Ελλήνων, να προστεθούνε σε όσους είναι ήδη εντός...

ΕΞΥΠΝΟΣ ΒΛΑΚΑΣ: ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ...

Πίστευα τότε ότι είχα κάνει την καλύτερη επιλογή, και φυσικά το είχα πετύχει αυτό με την ευστροφία μου, αφού για να φτάσω εκεί είχα καταφέρει να μπω στην πιο δύσκολη σχολή της χώρας μου ανάμεσα σε χιλιάδες υποψηφίους. Μετά έδωσα εξετάσεις στον ΑΣΕΠ πάλι ανάμεσα σε 4 χιλιάδες υποψηφίους για να βγω μεσα στην πρώτη εικοσάδα και να έχω την πολυτέλεια να επιλέξω να διδάξω σε μία όμορφη πόλη όπως η Καλαμάτα ως καθηγητής πληροφορικής σε ένα τεχνικό σχολείο, ενώ παράλληλα αναλάμβανα και κάποια έργα web developing σαν freelancer.

Ωραία χρόνια. Χαλαρή δουλειά το πρωί, και μια πιο ενδιαφέρουσα δουλειά με ελέυθερο ωράριο για να έχω ένα πολύ καλό εισόδημα. Θεούλη μου, πόσο έξυπνος ήμουν, πραγματικό καμάρι της μάνας μου!

Στο τεχνικό σχολείο που δίδασκα το επίπεδο των μαθητών ήταν πολύ χαμηλό. Παιδιά από λαϊκές τάξεις, με χαμηλό εισόδημα, και συνήθως από γονείς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Κάποια ευελπιστούσαν να μπουν σε κάποιο ΤΕΙ, κάποια να μάθουν μία εφαρμοσμένη τέχνη, όπως κομμωτική ή νοσηλευτική, και κάποια απλά περίμεναν να τελειώσουν το σχολείο χωρίς να ξέρουν τι θα κάνουν.

Σε αντίθεση με αυτό που περίμενα, ερχόμενος από την Αθήνα και γνωρίζοντας για τα τεχνικά σχολεία της Αθήνας, τα παιδιά στο τεχνικό λύκειο της Καλαμάτας, ήταν εξαιρετικοί χαρακτήρες και ευγενέστατα. Και με πολύ χιούμορ! Πραγματικά τα συμπαθούσα πολύ, και μερικά μάλιστα ήταν πολύ έξυπνα, και λυπόμουν για λογαριασμό τους που το περιβάλλον τους δεν θα τους επέτρεπε να αξιοποιήσουν το μυαλό τους όσο μπορούσαν.

Απέναντι από το σχολείο, υπήρχε ένα σαντουϊτσάδικο, το "Ποπάυ". Εκεί οι μαθητές έτρωγαν σάντουιτς, γέμιζαν δύναμη και ερχόντουσαν για μάθημα με όρεξη βασικά, χωρίς όρεξη, αφού μόλις είχαν φάει.

Μια μέρα, βγαίνοντας από το σχολείο, βλέπω στο "Ποπάυ" καμιά δεκαριά από τους μαθητές ενός τμήματος, κάτι μαντράχαλους μηχανολόγους, να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι, γεμάτο μπίρες. Πάνω από 40 άδεια μπουκάλια μπίρες πρέπει να ήταν. Φυσικά πήγα να κάνω την πλακίτσα μου σαν καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του. "Καλώς τον δάσκαλο των ηλεκτρικών εγκεφάλων" μου είπαν για υποδοχή.

Αφου είπαμε δυο κουβέντες, πετάχτηκε ένας τύπος από την παρέα που δεν τον γνώριζα. Ένας αρκετά παχουλός τύπος, με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθηση.

- Πόσα λεφτά βγάζεις ρε δάσκαλε το μήνα; μου λέει κοφτά χωρίς να συστηθεί
- Εφοριακος είσαι; του είπα
- Όχι χασάπης. Και βάζω στοίχημα πως όσα βγάζω εγώ σε ένα μήνα, εσύ δεν τα βγάζεις σε ένα χρόνο


Τσιτώθηκα με τον κομπλεξάρα, αλλά ήμουν καθηγητής, έπρεπε να δείξω ψύχραιμος. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πόσα βγάζει ένας χασάπης, αλλά για να το έλεγε, θα το είχε ψάξει το κωλόπαιδο. Οπότε έπρεπε να το παίξω αλλιώς.

- Εσύ πόσα βιβλία διαβάζεις το μήνα;τον ρώτησα
- ????, κόμπιασε
- Βάζω στοίχημα ότι όσα βιβλία διαβάζω εγώ σε ένα μήνα, εσύ δεν τα διαβάζεις σε όλη σου τη ζωή...

Είχα νικήσει. Ήμουν σίγουρος. Το πνέυμα νίκησε την ύλη. Ο κόσμος των ιδεών είχε συντρίψει τον κόσμο του χρήματος.

Ο χασάπης ένιωσε χαζός, κοκκίνησε και δεν ήξερε τι να πει, ενώ η παρέα του τον ψιλοκοροϊδεψε. Φαινόμουν να τον έβαλα στη θέση του.

Για καιρό περιέγραφα αυτό το περιστατικό σε γνωστούς, ψιλοκαμαρώνοντας πόσο ετοιμόλογος ήμουν, και πως έβαλα στη θέση του έναν αμόρφωτο τύπο που προσπάθησε να φανεί καμπόσος επειδή είχε χρήματα.

Μέχρι που μια μέρα ξύπνησα. Η απάντηση που είχα δώσει στον χασάπη, έπρεπε να τον κάνει να νιώσει ακόμα πιο έξυπνος, και όχι χαζός. Και εμένα πιο βλάκα.

Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως μελετούσα ρομποτική από τα 15 μου, σπούδασα μηχανικός στο Πολυτεχνείο, ξεπερνούσα χιλιάδες ανθρώπων σε εξετάσεις, διάβαζα συνεχώς νέα βιβλία, για να βγάζω το 1/10 των χρημάτων που βγάζει ένας χασάπης σε ένα χωριό έξω από την Καλαμάτα.

Και μάλιστα όταν ο χασάπης μου το λέει κατάμουτρα, εγώ να τον χλευάζω ότι αυτός δεν διαβάζει βιβλία. Φαντάσου να διάβαζε!

Εδώ θα πεταχτούν οι υπερασπιστές του πνεύματος και θα πουν ότι ο πνευματικός πλούτος είναι ανώτερος από το χρήμα, και κάνει τον άνθρωπο πιο ολοκληρωμένο, ενώ ο αμόρφωτος χασάπης θα ζει μέσα σε έναν ρηχό κόσμο, μπλα μπλα μπλα.

Όχι αγαπητοί λάτρεις του πνεύματος. Το χρήμα πέρα από μέσο συναλλαγής, "μετράει" τις ικανότητές μας σε αυτό τον κόσμο. Την ικανότητά μας να αμοιβόμαστε περισσότερο, δουλεύοντας λιγότερο, επειδή η δουλειά μας είναι περιζήτητη, χρήσιμη και δυσεύρετη. Εκτός βέβαια εάν κάποιος λόγω ιδεολογίας θέλει να δουλεύει χωρίς αμοιβή, ή αν έχει αποφασίσει πως θα αφήνει απλήρωτους λογαριασμούς και θα τρέφεται με αγριόχορτα που φυτρώνουν στις παρυφές του Λυκαβηττού.

Η μόρφωση είναι ένα φτηνό χόμπι. Δεν είναι κακό να έχεις τρία πτυχία, δημοσιεύσεις, ερευνητικό έργο και άλλα πνευματικά επιτεύγματα.

Να ξέρεις όμως ότι το κάνεις από χόμπυ. Να ξέρεις ότι στην αγορά, εκεί που η κυρα Σούλα θα πιάσει δυο ντομάτες στα χέρια της για να διελέξει την καλύτερη, ανταμοίβεται αυτός που είναι περισσότερο χρήσιμος στον κόσμο. Ο αμόρφωτος ποδοσφαιριστής που δεν ξέρει να γράψει το όνομά του, βγάζει σε ένα χρόνο όσα δε βγάζουν 10 μαθηματικοί σε μια ζωή, επειδή ο κόσμος τον χρειάζεται περισσότερο, ή, τον χρειάζεται περισσότερος κόσμος.

Κανείς δε σου χρωστάει ανταμοιβή επειδή αποφάσισες να διαβάζεις βιβλία, να δίνεις εξετάσεις και να παίρνεις πτυχία. Είσαι εσύ, που θα πρέπει αυτο το συγκριτικό πλεονέκτημα της μόρφωσης που έχεις, να βρεις τρόπο να το "πουλήσεις" στην κοινωνία, και αυτή θα σε ανταμείψει με χρήμα, άρα χρόνο, άρα καλοπέραση. Αλλά αυτό, το να "πουλήσεις" δηλαδή τον εαυτό σου σε υψηλή τιμή, προϋποθέτει πραγματική ευφυία, όχι μόρφωση.

Την επόμενη φορά που θα δεις έναν άξεστο βλάχο σε ένα τζιπ και θα πεις "Κοίτα κάτι ζώα που έχουν λεφτά", προβληματίσου για τις ικανότητές σου. Γιατί, για να το λες αυτό, τα θες κι εσύ τα λεφτά, αλλά δεν κατάφερες να τα έχεις. Ενώ το "ζώο" τα κατάφερε...


Πηγή: medium

ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΒΛΑΒΗΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική βιντεοταινία με τις τρελές περιπέτειες δύο απίθανων μαστόρων, οι οποίοι καταστρέφουν με απίστευτο τρόπο τις συσκευές που αναλαμβάνουν να επισκευάσουν, επιδεικνύοντας παράλληλα θρασύτατη συμπεριφορά στους πελάτες...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ...

Το να είναι κάποιος βλάκας, δεν είναι κακό. Για την εποχή μας μπορεί να είναι και καλό. Το να ξέρει ότι είναι βλάκας (δύσκολο αυτό), είναι πολύ καλό, γιατί απλούστατα δεν πουλάει εξυπνάδα, αφού ξέρει πως δεν διαθέτει.

Αλλά το να είναι βλάκας και να νομίζει πως δεν είναι, αυτό θεωρείται επικίνδυνο. Για τον ίδιο και για τους άλλους που συμπίπτει ή πρέπει (το χειρότερο) να τον παίρνουν στα σοβαρά. Σαν τον ταμία της ΔΕΗ στον οποίο πήγε ένα το πρωί ένα σχεδόν αιωνόβιο γεροντάκι να πληρώσει το ρεύμα και το έβλεπε "ώσπερ μύγα ή κώνωπα ανωφελή".

- Καλημέρα σας, είπε σιγανά ο παππούς.

Απάντηση δεν πήρε.

- Καλή βδομάδα παιδί μου, ξανάπε φοβισμένος.

Μια αμυδρή κίνηση του πάνω χειλιού του ταμία, μαρτύρησε αγανάκτηση, ή βρισιά. Το σίγουρο είναι ότι με γυάλινα μάτια ανέκφραστα, μοχθηρά και με προπληρωμένη διατεταγμένη τυπικότητα, περίμενε σαν κινητήριος δύναμη βοϊδάμαξας.

- Λέγε, του είπε αυστηρά.

Του έδωσε ο γέρος τον λογαριασμό της ΔΕΗ που κρατούσε, μα ο ταμίας περίμενε κοιτάζοντάς τον σαν αμελητέα ποσότητα.

- Τι είναι; του είπε πιο αυστηρά από πριν...

- Να πληρώσω το φως...

Ο άλλος ανέκφραστος περίμενε.

- Έχει λήξει, παιδάκι μου;

Ρώτησε πάλι ο γέρος κι αφού ξετρύπωσε από το χιλιοδιπλωμένο μαντήλι του 28 ευρώ, τρεμάμενος του τα έδωσε. Ο υπάλληλος στήλη άλατος.

- Το κόψανε;

- Περίμενε, ξανάπε με μίσος ο ταμίας αφού τον κοίταξε βλοσυρά...

Περιμένανε και βλέπανε όλοι όσοι ήταν στην ουρά...

Αναθαρρέψανε σαν τον είδανε να παίρνει το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ, να το κοιτάει απ' όλες τις πλευρές, να το βάζει στη μηχανή που μετράει τα λεφτά για να σιγουρευτεί πως ήταν ένα (λόγω τιμής, το έκανε αυτό) να το μυρίζει, ίσως επειδή ήταν ρέστα από το μοναδικό πενηντάρι που είχε ο παππούς σαν αγόρασε τις μαρίδες του Ευριπίδη του ψαρά, κι αφού πήρε ύφος εισαγγελέα, κοίταξε βλοσυρά το γεροντάκο, και του επέστρεψε το εικοσάρικο, μαζί και τα κέρματα.

- Γιάντα το γαέρνεις; Δε περνάνε;

Καμιά απάντηση.

- Πλαστό είναι; Ο Ευριπίδης μου το 'δωκε!...

- Βρωμάει, αποφάνθηκε ο ταμίας...Θα βρωμίσουν και τα άλλα.

- Και που, θέλω να πληρώσω παιδί μου το φως; Δεν έχω άλλα, εξόν αυτά;

Και έδειξε το μαντήλι του με ένα τάλιρο και κάτι δεκάρες μέσα.

Έλα άλλη μέρα, είπε δυνατά και με βαρεμάδα ο ταμίας, για να τον ακούσει ο γέρος.
Όμως τον άκουσε και στο τέλος της ουράς ο Σήφης ο βουνήσιος που έμπηξε φωνή:

- Πάρε ρε του αθρώπου το κοσάρικο μη σου το βάνω στον...

- Και ποιος είσαι εσύ κύριε, αρπάχτηκε ο ταμίας...

Σηκώνει τα μάτια και βλέπει έναν ψηλό άντρακλα ξοπίσω μαυροπουκαμισά με αστραφτερά στιβάνια που μύριζε αίγες και τυρόγαλο με ένα τσιγάρο στο ένα χέρι και μια χούφτα παράδες στο άλλο.

- Αυτό που σου 'πα, ρε. Παιδεύεις το αθρωπάκι λες και δε κατέχω ίντα λογιώ ετρύπωσες έπαε. Ο σύντεκνός μου σε έβανε. Εμένα ρώτηξε αν είσαι δικός μας κι είπα του ναι. Ξυπηρέτησε τον το λοιπόν τον γέρο άνθρωπο...

Κι ο μη γνωρίζων ότι είναι βλάκας, όπως αναλύσαμε στην αρχή, που έτυχε να είναι και δειλός, ξαναπήρε το ψαροοσμίζον εικοσάρικο του γεροντάκου, το ξαναμέτρησε επιδεικτικά στο μηχάνημα, πήρε και τα κέρματα, τα χτύπησε δυνατά να νοιώσουνε πως είναι σπουδαίος με τη βούλα, και με ταχύτατες, να τον θαμάξουμε όλοι και κυρίως ο σύντεκνος του προστάτη του κινήσεις, έδωσε ξοφλημένο το λογαριασμό στον παππού.

Ο γέρος γύρισε με δυσκολία, στάθηκε να δει τον Σήφη που του ερχόταν ως τη μέση, φάνηκε αστείος το ένα τρίτο από δαύτον, όμως ορθώθηκε και του είπε:

- Δε γίνεσαι λεβέντη μου πρωθυπουργός να μα σε βάνεις τάξη!

ΕΝΑΣ ΒΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη από το 1959, βασισμένη σε έργο του Δημήτρη Ψαθά.

"Εδώ λογικός και να είσαι όταν ερωτευτείς τρελαίνεσαι...σκεφτείτε ο βλάκας!" η ατάκα του Χρήστου Ευθυμίου, που δίνει ρεσιτάλ στην ταινία.




Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=1625643788681392794&hl=el&fs=true