ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ...

«Θα σας δούμε πάλι μετά από 2 εβδομάδες». Αυτή ήταν η φράση με την οποία οι Ιταλοί στρατιώτες αποχαιρετούσαν τους φίλους τους κατά την αναχώρηση των ιταλικών στρατευμάτων από την Αλβανία για τα Ελληνικά σύνορα, μέσα σε συνθήκες αληθινής γιορτής.
 
Η παραπάνω φράση δείχνει με τον ποιο καθαρό τρόπο τη σιγουριά, τη βεβαιότητα, την αλαζονία που κυριαρχούσε στο ιταλικό στρατόπεδο για την έκβαση του πολέμου. Ήταν αισιόδοξοι ότι θα πετύχουν μια κεραυνοβόλα επιτυχία ανάλογη με εκείνες που είχαν πετύχει μέχρι τότε οι σύμμαχοί τους, οι Γερμανοί, καθώς πίστευαν ότι οι Έλληνες δεν θα τους πρόβαλλαν αξιόλογη αντίσταση.

Όμως η αισιοδοξία των Ιταλών κράτησε μόνο 6 μέρες. Ο στρατηγός Αρμελλίνι του Γενικού Επιτελείου έγραφε στο ημερολόγιό του στις 3 Νοεμβρίου: «ο πόλεμος στην Ελλάδα προχωρεί αργά και με μεγάλες δυσχέρειες, αντίσταση κατά των στρατευμάτων μας, ενώ θα έπρεπε, κατά τις πληροφορίες που μας δίνονταν, να έχουν γίνει δεκτά με ανοιχτές αγκάλες...

Τη δεινή θέση παρουσιάζει καθαρά ο πτέραρχος Πρίκολο:κάθε άλλο παρά προέλαση προς Ιωάννινα και Πρέβεζα. Τα τμήματά μας έχουν αναχαιτισθεί στο Καλπάκι...

Ο Μουσολίνι, αφού εξέτασε τις αεροφωτογραφίες (τα υψώματα Γκραμπάλα, Ψηλορράχη και Ασόνισσα στο Καλπάκι), έμεινε επί αρκετά λεπτά στενοχωρημένος και σιωπηλός. Ήταν εκνευρισμένος και ερεθισμένος όσο ποτέ άλλοτε...

Οι Έλληνες δεν είχαν καμιά διάθεση να υποχωρήσουν»...

Λέγεται συχνά εντελώς λανθασμένα ότι οι Ιταλοί το 1940-41, ήταν δειλοί, ότι τρέπονταν σε φυγή έναντι των Ελλήνων, ότι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, ακόμα και ότι επίτηδες έχασαν για να φέρουν τους Γερμανούς στα Βαλκάνια!

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, εκτός και αν δεχθούμε ότι οι Έλληνες που έπεσαν στην Αλβανία σκοτώθηκαν μόνοι τους. Οι Ιταλοί, ούτε δειλοί ήταν, ούτε το έβαζαν στα πόδια όταν άκουγαν την ιαχή «Αέρα». Πολέμησαν και μάλιστα φανατικά σε πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα τα επίλεκτα τμήματα Αλπινιστών και Βερσαλλιέρων.


Η εξήγηση για την Ιταλική ήττα δεν έχει να κάνει με το θάρρος των Ιταλών στρατιωτών, αλλά με την εν γένει θεώρηση του κατά της Ελλάδας πολέμου από την φασιστική ιταλική ηγεσία, με το επίπεδο εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού και με την ηθική προπαρασκευή του στρατού αυτού ενόψει της εισβολής στην Ελλάδα.

Πρώτον το ορεινό του Ελληνικού εδάφους, ειδικά στον τομέα της Ηπείρου.

Δεύτερον τις Ελληνικές προετοιμασίες και την άριστη οργάνωση του εδάφους από τις Ελληνικές δυνάμεις της πρώτης γραμμής.

Και τέλος το ηθικό του Ελληνικού Στρατού που ήταν άριστο, όχι μόνο γιατί πολεμούσε για το δίκιο, αλλά και γιατί ο Ελληνικός Στρατός της εποχής ήταν πραγματικά άριστα εκπαιδευμένος, διαθέτοντας εξαίρετους και το κυριότερο εμπειροπόλεμους αξιωματικούς, αφού σχεδόν όλοι οι αξιωματικοί από τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και πάνω ήταν βετεράνοι τουλάχιστον ενός πολέμου, αρκετοί δεν ανώτατοι αξιωματικοί ήταν βετεράνοι μέχρι και 5 πολέμων (Α' Βαλκανικός Πόλεμος, Β' Βαλκανικός Πόλεμος, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, Ουκρανική Εκστρατεία, Μικρασιατική Εκστρατεία)...

B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ...

Aργά το βράδυ της 8ης Mαΐου 1945, μεταγωγικό αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Tέμπελχοφ του απελευθερωμένου Bερολίνου, μεταφέροντας τη σοβιετική αντιπροσωπεία που θα δεχόταν τη συνθηκολόγηση της Bέρμαχτ.

Λίγο αργότερα αμερικανικό αεροσκάφος μετέφερε τους Aμερικανούς αξιωματούχους, ενώ με τρίτο μεταγωγικό η γερμανική αντιπροσωπεία με τον στρατάρχη Kάιτελ επικεφαλής, έφθανε στο κατεστραμμένο αεροδρόμιο.

H αυστηρή και επίσημη τελετή υπογραφής της συνθηκολόγησης ήταν σύντομη, ενώ θορυβώδης γιορτή με άφθονη βότκα και μουσική ακολούθησε εκ μέρους των νικητών, μετά την αποχώρηση των ντροπιασμένων και ηττημένων Γερμανών αξιωματικών.

Έτσι έληξε και τυπικά ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος, ο μεγαλύτερος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Άρχισε το 1939 και τελείωσε το 1945. Επεκτάθηκε σ' όλο τον κόσμο και πήραν μέρος σ' αυτόν όλα τα σημαντικά κράτη της Γης, με το κόστος σε ανθρώπινες ζωές να φτάνει τις 55,5 εκατομμύρια.

Καινοτομίες που δοκιμάστηκαν - χρησιμοποιήθηκαν στην διάρκεια αυτού του πολέμου: Το ραντάρ, η αεριο-προώθηση βλημάτων κι αεροσκαφών και η ατομική βόμβα.

Στα δραματικά χρόνια του πολέμου οι μοίρες των χωρών και των ανθρώπων συνδέθηκαν, όπως ποτέ άλλοτε στην ιστορία.

Oι μνήμες όλων των ανθρώπων που υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους είναι ζωντανές. Oπως ζωντανά είναι και τα μαθήματα που διδάχτηκε η διεθνής κοινότητα από τα γεγονότα και τις αποκαλύψεις του πολέμου.

Πολλά εύσημα ανήκουν και στην Eλλάδα, που με τη στάση και την αγωνιστικότητα του λαού της επηρέασε αποφασιστικά την εξέλιξη του πολέμου: Tόσο με την ισχυρή Eθνική Aντίστασή του όσο και με τη γενναία αντίσταση των στρατευμάτων έναντι των επιθέσεων των ναζί, αφού κατ' αυτόν τον τρόπο κράτησε στο μέτωπο με την Eλλάδα πολλές μεραρχίες, ενώ παράλληλα καθυστέρησε την επίθεση κατά της Σοβιετικής Eνωσης. Mια επίθεση που εκδηλώθηκε τελικά εν μέσω χειμώνα με τις γνωστές συνέπειες για τα στρατεύματα των ναζί.

Με το τέλος του πολέμου έχουμε την γιγάντωση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία παρ' ότι νικήτριες, έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών τους.

Ο Β' ΠΠ ήταν η μεγαλύτερη κρίση που είχε περάσει η ανθρωπότητα και χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια αφενός για να κλείσουν οι πληγές που είχε δημιουργήσει και αφετέρου για να φτιαχτεί ένα τέτοιο περιβάλλον ώστε να μην ευνοηθούν ποτέ ξανά οι συνθήκες για κάτι παρόμοιο. Μεταξύ των κοσμοϊστορικών αλλαγών που ακολούθησαν τη λήξη του πολέμου πολλά είναι εκείνα στα οποία αξίζει να σταθεί κανείς, όπως ο Ψυχρός Πόλεμος, η Ίδρυση του ΟΗΕ, η δημιουργία του Ισραήλ, κ.α.

Τέλος από τον πόλεμο αυτό αναδείχτηκαν ως υπερδυνάμεις πατώντας πόδι και στην Ευρώπη, οι Η.Π.Α. και η Σοβιετική Ένωση...

H κύρια έκβαση του πολέμου δεν ήταν η νίκη ενός συνασπισμού χωρών έναντι ενός άλλου. Eπί της ουσίας είναι η νίκη των δυνάμεων του πολιτισμού έναντι των δυνάμεων της καταστροφής και της βαρβαρότητας, είναι η νίκη της ζωής επί του θανάτου.

Δεν μπορούμε να πούμε με ακρίβεια για το πόσο βελτιώθηκε ή χειροτέρεψε ο κόσμος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το μόνο σίγουρο είναι πως άλλαξε ριζικά. Ενώ η δυσάρεστη πείρα έχει καταστήσει πιο προσεκτικές τις χώρες στην αντιμετώπιση των κρίσεων, η ανάπτυξη της στρατιωτικής τεχνολογίας πρέπει να μας κρατά σε συνεχή επαγρύπνηση.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος απέδειξε πολύ καλά πως οι πολεμικές συρράξεις δεν είναι θέμα αριθμών ή πολιτικής αλλά της δυστυχίας των εθνών.

Όσες θετικές αλλαγές και να ακολούθησαν τον Β'ΠΠ εμείς ένα μόνο μπορούμε να ευχηθούμε: Ποτέ ξανά!

VICTORY PARADE OF 1945...

Η πρώτη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση μετά την παράδοση των Γερμανών το καλοκαίρι του 1945.

Με τους (σοβιετικούς εδώ) συμμετέχοντες κι επιζήσαντες στο πόλεμο και τα αυθεντικά όπλα και οχήματα της εποχής...

H κορύφωση στην παρέλαση της νίκης στη Mόσχα την 9η Mαΐου ήλθε όταν 200 Σοβιετικοί βετεράνοι κατευθύνθηκαν ο ένας μετά τον άλλον στο μαυσωλείο του Λένιν, πάνω από το οποίο στεκόταν ο Στάλιν και πέταξαν στα πόδια του Σοβιετικού ηγέτη τα ναζιστικά λάβαρα που λίγες ημέρες νωρίτερα ανέμιζαν πάνω από την κατεχόμενη Eυρώπη.

part 1

part 2

Moscow Victory Parade of 1945 was a victory parade held after the defeat of Nazi Germany in the Great War.

It took place in the Soviet capital of Moscow, mostly centering around a military parade through Red Square. The parade took place on a rainy June 24 1945, over a month after May 9th, the day of Germany's surrender to Soviet commanders.

Marshals Georgy Zhukov, who had formally accepted the German surrender to the Soviet Union and Konstantin Rokossovsky, rode through the parade ground on white and black stallions, respectively. The fact is commemorated by the equestrian statue of Zhukov in front of the State Historical Museum on Manege Square. The Premier of the Soviet Union Joseph Stalin stood atop of Lenin's Mausoleum and watched the parade.

Displays of the Red Army aircraft and vehicles were some of the focal points of the ceremony. One of the most famous moments at the end of the troops parade took place when various Red Army soldiers carried the banners of Nazi Germany and threw them down next to the Mausoleum. One of the standards that were tossed down belonged to the Leibstandarte Adolf Hitler, Hitler's personal bodyguard raised to divisional size.

ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ...

Στην Ήπειρο οι χειμώνες έρχονται νωρίς, ανυπόμονοι. Είναι τραχειά η όψη τους, καθώς γύρω τα βουνά της γύρω περιοχής. Το απόγευμα της Κυριακής 27 Οκτωβρίου ο καιρός είχε βαρύνει πολύ, μύριζε ο τόπος γη νοτισμένη. Με το σούρουπο, ξέσπασε βροχή, βαρειά βροχή, και το γοργό σκοτάδι της νύχτας έφερε αστραπές, βροντές απανωτές, αστροπελέκια. Τα βουνά μούγκριζαν, τα ρουμάνια και οι λαγκαδιές αντιλαλούσαν. Αλάλαζε πέρα ως πέρα το κυματερό, φαρδύστερνο τοπίο της Ηπείρου.

Στα Γιάννινα, στη Μεραρχία, ο Διοικητής της υποστράτηγος Κατσιμήτρος συνεργαζόταν με τον Επιτελάρχη του αντισυνταγματάρχη Δρίβα και με το Διευθυντή του ΙΙΙ Γραφείου Πετρουτσόπουλο. Δύο μέρες πριν είχε έρθει μήνυμα από το συνταγματάρχη Δαβάκη ψηλά από την Πίνδο. Έλεγε πως εκεί, αντίκρυ στα φυλάκια, τα ιταλικά τμήματα έχουν πάρει κιόλας διάταξη επιθετική.

Ξάφνου ανοίγει η πόρτα του γραφείου και μπαίνει μέσα ένας άντρας ηλικιωμένος, μεγαλόσωμος, βαρύς κοκκινωπός. Έφερνε μαζί του μυρωδιά νύχτας, υπαίθρου, θύελλας. Στις επωμίδες του είχε τα διάσημα του συνταγματάρχη, τη φλογοφόρο ροιά και το χρώμα του όπλου του: Μαύρο - Πυροβολικό. Με το έμπα του, φάνηκε σάμπως ο πόλεμος να είχε ζυγώσει ένα ακόμα βήμα. Ήταν ο αρχηγός του Πυροβολικού της Μεραρχίας συνταγματάρχης Μαυρογιάννης. Ερχόταν από τα σύνορα απ' τα προχωρημένα φυλάκια. Απόψε, όσα είπε στο γραφείο του Μεράρχου έδειχναν πως η νύχτα τούτη πρέπει να είναι η οριστική.

Ο μέραρχος με τους επιτελείς του έβγαλε γρήγορα το συμπέρασμα. Το ανακοίνωσε ο ίδιος από το τηλέφωνο στο Γενικό Επιτελείο στον αντισυνταγματάρχη Κορόζη, το αυτί και το μάτι του Παπάγου.

Αναφέρατε παρακαλώ εις τον κ. Αρχηγόν του Γ.Ε.Σ. ότι η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριον την πρωίαν, ίσως δε και κατά την διάρκειαν της νυκτός 27 με 28 Οκτωβρίου, θα έχωμεν ιταλικήν επίθεσιν. Η Μεραρχία θα ε­πιτελέση το καθήκον της προς την πατρίδα συμφώνως προς διαταγάς και οδηγίας του Γ.Ε.Σ. Δύνο­μαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν του Γ.Ε.Σ. και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως ότι δεν θα περάσουν Ιταλοί από το Καλπάκι. Μπορεί να μην έχω το ανάστημα του στρατάρχου Πεταίν, όστις κατά το 1916 αμυνόμενος σθεναρώς του Βερντέν, είπε ότι δεν θα περάσουν οι Γερμανοί -όπως και δεν επέρασαν-, αλλά δύναμαι να βεβαιώσω εν πλήρει πεποιθήσει ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί από το Καλπάκι...».

Και δεν πέρασαν...

Από το βιβλίου του Α. Τερζάκη "Ελληνική Εποποιία 1940-41"

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940...

Μια μικρή συνέντευξη (δεν έχει σημασία αν είναι πραγματική ή φανταστική) μιας μαθήτριας κι ενός μαθητή που πήραν από τον παππού και την γιαγιά τους, με θέμα το "Γιατί πολεμήσαμε την 28η Οκτωβρίου;"

Ενα αφιέρωμα μνήμης, σπουδή στο έπος του '40, που ετοίμασαν μαζί με τους δασκάλους τους τα παιδιά της Δ΄ τάξης του 10ου Δημ. Σχολείου Χανίων.

Ευχαριστώ την Μαρία, τη μικρή μου φίλη που συμμετείχε και μου το πρόσφερε για δημοσίευση στο blog μου.

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Γιαγιά, σε λίγες μέρες θα παρελάσουμε για το "ΟΧΙ"!

ΓΙΑΓΙΑ: Μπράβο παιδί μου! Το ξέρεις ότι και ο παππούς σου πολέμησε σ' αυτόν τον πόλεμο;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Ναι, παιδιά μου, πολέμησα κι εγώ! Έχουν περάσει, όμως, χρόνια πολλά από τότε. Ο νους μου τρέχει πίσω 69 χρόνια, τότε που ήμουν νέος. Τότε που η Ελλάδα μας βρήκε τη δύναμη να πει "ΟΧΙ" σε έναν στρατό πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας.

ΜΑΘΗΤΗΣ: Και γιατί είπαμε "ΟΧΙ" παππούλη μου;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Γιατί ήθελαν να πάρουν την πατρίδα μας!

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Ποιοι;

ΓΙΑΓΙΑ: Πρώτα οι Ιταλοί... Ο αρχηγός τους που ήταν δικτάτορας, ο Μουσολίνι, μάζεψε παιδί μου στα Ελληνοαλβανικά σύνορα πολλά στρατεύματα και πυρομαχικά.

ΜΑΘΗΤΗΣ: Και τι έγινε παππού;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Ο Μουσολίνι επιτίθεται στην Ελλάδα. Υπερηφανευόταν μάλιστα, ότι μέσα σε μια βδομάδα θα καταλάβει την πατρίδα μας!

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Κι εμείς τι κάναμε παππού;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Εμείς αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας. Στις 5 Νοεμβρίου του 1940 άρχισε η Ελληνική αντεπίθεση με το σύνθημα "ΑΕΡΑ". Θυμάμαι που ανεβαίναμε μέσα στα άγρια βουνά της Πίνδου σε λασπωμένα μονοπάτια με βροχή και με χιόνι. Με κόπο ξεκολλούσαμε το πόδι μας από τη λάσπη, όπου πολλές φορές εβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Και τις λίγες φορές που κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, εμοιραζόμασταν λίγες σταφίδες και στραγάλια.

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Πολέμησες κι εσύ γιαγιά;

ΓΙΑΓΙΑ: Δεν πολέμησα με τουφέκια παιδί μου, αλλά κάναμε πολλά πράγματα κι εμείς οι γυναίκες εκείνης της εποχής! Πλέκαμε ασταμάτητα κάλτσες και φανέλες για τους στρατιώτες μας, ζυμώναμε τις νύχτες ψωμί, τρέχαμε ως εθελόντριες στον Ερυθρό Σταυρό για να φροντίζουμε τους τραυματίες. Πηγαίναμε ακόμα και λέγαμε τα Χριστούγεννα, τα κάλαντα για να μαζέψουμε λεφτά και τρόφιμα.

ΜΑΘΗΤΗΣ: Τους νικήσαμε όμως τους Ιταλούς...

ΠΑΠΠΟΥΣ: Παιδί μου δεν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα! Της Ελλάδας τα βάσανα και οι καημοί δεν είχαν τελειωμό... Το 1941 ο φοβερός Γερμανικός στρατός επιτίθεται από τα βόρεια σύνορα της πατρίδας μας.

ΓΙΑΓΙΑ: Ο στρατός μας αποκαμωμένος από τον πόλεμο κατά των Ιταλών αναγκάζεται να υποχωρήσει. Τέσσερα χρόνια μαύρης σκλαβιάς και μαρτυρίου για το Λαό μας. Χιλιάδες Έλληνες παιδιά μου, πέθαναν από την πείνα και τη δυστυχία. Χιλιάδες νεκροί από τις εκτελέσεις των Γερμανών...

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Και εδώ στο νησί μας την Κρήτη, τι γίνεται παππού;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Εμείς οι Κρητικοί βρήκαμε τη δύναμη να αντισταθούμε! Το νησί της Κρήτης ήταν ακόμα ελεύθερο και δεν παραδιδόταν τόσο εύκολα... Στεκόμαστε όρθιοι, γενναίοι και υπερήφανοι.

ΜΑΘΗΤΗΣ: Και ποιος κέρδισε τελικά γιαγιά στον πόλεμο;

ΓΙΑΓΙΑ: Φυσικά εμείς! Στις 14 Οκτωβρίου του 1944 η Αθήνα ήταν και πάλι ελεύθερη...
ΠΑΠΠΟΥΣ: Θυμάμαι που οι έρημοι δρόμοι γέμισαν φωνές και σημαίες και ο κόσμος φώναζε "είμαστε ελεύθεροι" κι όλοι αγκαλιάζονταν...

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Απορώ πώς και τόσο λίγοι και νικήσαμε;

ΠΑΠΠΟΥΣ: Γιατί παιδιά μου, τη νίκη την κέρδισαν απλοί άνθρωποι του χωριού, χτίστες και σιδεράδες. Τα γελαστά και χαρούμενα παιδιά, οι ηρωίδες μανάδες και οι στρατιώτες που όλοι τους ξέρανε καλά την Ιστορία της πατρίδας μας.

ΜΑΘΗΤΗΣ: Εμένα δε μου αρέσει ο πόλεμος! Οι άνθρωποι σκοτώνονται, γίνονται καταστροφές, τα παιδάκια πεινάνε, δεν έχουν παιχνίδια, χάνουν τους γονείς τους...

ΓΙΑΓΙΑ: Για αυτό παιδί μου:

Όλοι οι λαοί της γης πρέπει να συμφιλιωθούμε,
να πάψουνε οι πόλεμοι κι ειρηνικά να ζούμε!

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ SEX...

Η εξουσία πάντα ήταν και θα είναι μεγάλο αφροδισιακό...

Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά από έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας που διενεργήθηκε αποό την ALCO. Που διαπίστωσε πως αυξήθηκε λέει η ερωτική επιθυμία στο 62% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που προηγείται τώρα στις δημοσκοπήσεις, ενώ μειώθηκε η αντίστοιχη επιθυμία στο 51% των ψηφοφόρων της ΝΔ...

Τόσο εξαρτημένοι είναι πια οι ψηφοφόροι των δυο κομμάτων, που οι πολιτικές επιδόσεις των αρχηγών επηρεάζουν τους οπαδούς; Η πολιτική εξουσία ως άλλη μορφή αφροδισιακού, επηρεάζει την σεξουαλική τους ζωή, όπως επισήμανε ο πρόεδρος της ΕΜΑΣ...
Υπάρχει καταπώς φαίνεται παράσταση νίκης και στο sex...

Ο νικητής στην πολιτική είναι και νικητής στο κρεβάτι, ενώ ο ηττημένος χάνει παντού!

Άντε να δούμε ποιοί θα έχουν όρεξη για περιπτύξεις το βράδυ της επόμενης Κυριακής των Ευρωεκλογών...

Τότε που, πέρα από τα συνθήματα και διλλήματα που ακούγονται τώρα, το βασικότερο για τα κόμματα εξουσίας την ώρα της καταμέτρησης των ψήφων θα είναι το: "το κάνουμε ή μας το κάνουν!"