Η ΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ...

Το ζούμε κάθε μέρα ολοένα και πιο έντονα στις οικογένειές μας: η νεολαία αδυνατεί να ζήσει μια φυσιολογική, ανθρώπινη ζωή, όπως είχανε συνηθίσει και προγραμματίσει οι παλαιότεροι.

Η ανασφάλεια για το μέλλον είναι διάχυτη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, περισσότερο όμως στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Το γεγονός αυτό λειτουργεί ανασταλτικά για  όποιους οικογενειακούς προγραμματισμούς.

Ο γάμος απομακρύνεται λόγω οικονομικής δυσπραγίας (και νεο-αποκτηθείσας νοοτροπίας των θηλυκών να μην δεσμεύονται μη στερηθούν προσωρινά τις εξόδους και τα λούσα), με το σκεπτικό αφενός ότι η απόκτηση παιδιών συνεπάγεται ένα επιπρόσθετο υπέρογκο οικονομικό κόστος και αφετέρου ότι οι προοπτικές διαγράφονται τόσο ζοφερές, που τα παιδιά που θα έλθουν στον κόσμο θα δυσκολευτούν αφάνταστα για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Οι δαπάνες για την ανατροφή παιδιών είναι δυσβάσταχτες, ασφάλιση ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατροί συμβεβλημένοι ελάχιστοι, εργασία δύσκολη και δυσεύρετη. Έτσι για πολλούς νέους ανθρώπους, που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή έχουν υποστεί άγρια αφαίμαξη στο μισθό, ο γάμος αναβάλλεται επ΄ αόριστον.

Εξάλλου ο ένας στους δυο νέους θέλει να μεταναστεύσει, νομίζοντας πως θα βρει αλλού ότι δεν έχει εδώ. Κι αυτό είναι που διαλύει τελείως τη "μελλοντική μαγιά" του έθνους. Με τη συνεχή μετανάστευση νέων ατόμων, η Ελλάδα στερείται όχι μόνο το πλέον παραγωγικό με οικονομικούς όρους κομμάτι του πληθυσμού, αλλά και αυτό που είναι σε θέση να μεριμνήσει για την ανανέωση  - αναπαραγωγή του πληθυσμού, κάτι που μπορεί να έχει άμεσα καταστροφικές επιπτώσεις για την Ελλάδα μετατρέποντας την σε μια χώρα ηλικιωμένων.

Πώς το έλεγαν οι Αρχαίοι; Ενός κακού (κρίσης -ύφεσης), μύρια έπονται...

Και οι πολιτικοί μας να τυρβάζουν περί άλλα...

ΓΕΝΙΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗΣ...

Διαβάζω συχνά στον τύπο και το διαδίκτυο ολόκληρες αναλύσεις για την αποχαύνωση του νεοέλληνα, την αδιαφορία και την απραξία του έναντι της σημερινής δύσκολης οικονομικής κατάστασης, το διεθνές στρίμωγμα της χώρας, την έλλειψη χρήματος που οδηγεί σε περικοπές, κτλ.

Δεν έφυγε όμως ποτέ το δημόσιο ή ευρωπαϊκό - κοινοτικό χρήμα από την Ελλάδα, εδώ είναι, σε Ελληνικά χέρια. Σε πονηρά ιδιωτικά χέρια.

Ένα μικρό μειοψηφικό τμήμα του λαού ιδιοποιήθηκε δημόσιους πόρους τους μετέτρεψε σε ιδιωτικές μεζονέτες και εταιρικές offshore και καλοπερνά στην Μύκονο κι αλλού. Ο λοιπός πλειοψηφικός λαός απλώς υπέστη την υπεξαίρεση και είτε φθονεί αυτούς που τα κατάφεραν και περιμένει τη σειρά του στην αρπαχτή, είτε αρκείται στα ψίχουλα που του ρίχνουν και την "ησυχία" του.

Δημογραφικό σφρίγος κάκιστο, γεωπολιτικοί συσχετισμοί επικίνδυνοι, οργανωμένες κοινωνικές ομάδες με συνεχή κλισέ και συντεχνιακά συμφέροντα έναντι των πολλών, θεσμοί ανυπόληπτοι και διάτρητοι από την διαφθορά.

Η πραγματικότητα είναι οτι ο μέσος Έλληνας έχει πλήρη συναίσθηση της δύσκολης περιόδου που διανύουμε, καθώς το βιώνει καθημερινώς. Νιώθει όμως εγκλωβισμένος σε μια χαώδης κινούμενη άμμο που η κάθε σπασμωδική του κίνηση είναι εις βάρος του και έτσι περιμένει παραιτημένος και αποστασιοποιημένος το τέλος του.

Πλήρης ανασφάλεια για ένα αβέβαιο μέλλον, που δεν μπορεί καν να σχεδιαστεί λόγω απρόβλεπτων παραγόντων. Οπότε σου λέει ο άλλος αφού δεν περιμένω τίποτε από κανένα μόνο το τομάρι μου με ενδιαφέρει.

Το ένα κόμμα παίρνει τα καταστροφικά μέτρα. Το άλλο κόμμα που θα μπορούσε με δυναμικές πολιτικές να ανατρέψει την καταστροφική αυτή κατάσταση με ειρηνικό τρόπο και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δεν θέλει να το κάνει τώρα.

Κάποιοι κομματικοί διαδηλώνουν σε ατέρμονα αγώνα από συνήθεια κι άλλοι οι πολλοί παραμένουν χαλαρά καναπεδάτοι και θα περιμένουν τις εκλογές για να δείξουν την δυσαρέσκειά τους...

Ελάχιστοι προσπαθούν να αντιδράσουν με τον τρόπο τους και να επηρεάσουν. Η μαζική κουλτούρα της χώρας όμως βρίσκεται στα χέρια ανοήτων στα Μ.Μ.Ε. Χωρίς παιδεία, χωρίς όραμα, χωρίς ένα πρότυπο ανθρώπου και πολίτη. Εγκλωβισμένοι όλοι με τους βαρβάρους εδώ ζούμε στην κοινωνία της παραίτησης.

Έχει φροντίσει το σύστημα για αυτούς από καιρό. Άλλους τους εξαγόρασε να παπαγαλίζουν, άλλους τους έδιωξε στην αλλοδαπή, άλλους τους κατέστησε αόρατους, και όλους μαζί τους λοιδορεί επειδή δεν είναι του lifestyle.

Δε μπορεί κανείς να απαιτεί απο τον μέσο πολίτη, που καθημερινώς αγωνιά και μάχεται να ανταπεξέλθει στην δική του καθημερινότητα, να κάνει την υπέρβαση.

Ούτε απο ανθρώπους κατώτερης αντίληψης (που γι αυτό δυστυχώς φταίει η πολιτεία με τη συνεχή υποβάθμιση της παιδείας) να σώσουν τον τόπο.Το πιθανότερο είναι να εξεγερθούν άναρχα χωρίς στόχους και ιδεολογία.

Είναι ένα κλικ πριν την ολική αποχαύνωση που πλέον έχει καταλάβει τους ιδίως τους νεώτερους που διαπιστώσανε ότι οι γηραιότεροι είτε δημιουργήσανε είτε ανεχτήκανε το σημερινό βδελυρό σύστημα.

Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν τα όνειρα τους να καταστρέφονται έναντι των μεγαλυτέρων που έστω και κουτσά στραβά τη ζωή τους τη ζήσανε και την οικογένειά τους την κανανε, αλλά και που έστω έχουνε όνειρα, σε σχέση με τους νεαρότερους που ύψιστες αξίες έχουνε την Τζούλια, τα videogames και το iPhone.

Το αν και πότε θα γίνει κάποια "επανάσταση" δεν είναι σίγουρο.

Το σιγουρο είναι ότι αν γίνει, θα γίνει μεσημέρι: Την ώρα που πεινάει ο λαός και ξυπνάνε οι ανέμελοι φοιτητές...

Όπως αποδεικνύεται άλλωστε από το κατάντημα της γενιάς του Πολυτεχνείου, η ιστορία είναι αμείλικτα ειρωνική...

ΤΡΙΑΝΤΑ - ΣΑΡΑΝΤΑ...

Η γενιά των 30 - 40 είναι οι άνθρωποι αυτοί που το 1990 άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου πρωτοκάνοντας το σχολείο παιδική χαρά, είναι οι άνθρωποι που τους εκμεταλεύτηκαν άλα τα κόμματα.

Είναι οι άνθρωποι που σήμερα πολεμούνε με την καθημερινότητα μέσα σ' ένα μίζερο κοινωνικό περιβάλλον κι έχουν αρχίσει ν' απομυθοποιούν τα πάντα...

Μια γενιά πνευματικά ευνουχισμένη που πάτησε την μπανανόφλουδα του lifestyle, ανήμπορη πλέον ν' αντιδράσει...

Βουτηγμένη μέχρι τον λαιμό στα δάνεια για σπίτι, αυτοκίνητο και TV Plasma βλέπει τις εξελίξεις και νομίζει ότι είναι ένα άσχημο όνειρο που θα περάσει.

Είναι η επόμενη γενιά της μεταπολίτευσης, που τα βρήκε όλα στο πιάτο και δεν χρειάστηκε να μοχθήσει σχεδόν για τίποτα. Αποτέλεσε τους καλύτερους πελάτες του Nitro, των club της παραλιακής και της υπόλοιπης υποκουλτούρας...

Κομματικοποιημένη αλλά όχι πολιτικοποιημένη είναι το χρήσιμο γρανάζι στο σάπιο σύστημα.

Με απέχθεια για την πολιτική και το σκυλολόι των τηλεοπτικών παραθύρων. Με εργασιακές αγωνίες και αμφίβολη σύνταξη, ως ασφαλισμένοι μετά το 1992.
Με έγνοια για τον δημόσιο χώρο. Με χρόνο ψαλιδισμένο για φλέρτ, έρωτα, χουζούρι. Με όνειρο να ζήσει ένα διάστημα στο εξωτερικό.

Είναι η γενιά που πλήρωσε το στοίχημα του εκσυγχρονισμού όταν το κράτος με την στήριξη των τραπεζών άνοιξε τα δάνεια και φόρεσε στον λαιμό της την οικονομική θηλιά, νομίζοντας ότι φορούσε την καλύτερη γραβάτα...

Είδε τα παιδιά της να βγαίνουν στους δρόμους και αντί να προβληματιστεί τους αγόρασε το playstation 3 για να τα συνετίσει...

Με όλα αυτά όμως θα είναι και η γενιά που θα πληρώσει το μάρμαρο για όλα αυτά που έρχονται ...