Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 5

Αθόρυβα τον ακινητοποίησε ο ένας από πίσω πιάνοντας και σηκώνοντας το κεφάλι του, ενώ ο άλλος του έμπηξε επιδέξια το μακρύ κρητικό μαχαίρι που έφερε μαζί του, από κάτω προς τα πάνω στον λαιμό προς τον εγκέφαλο, που χωρίς να συναντήσει σκληρό κόκκαλο καρφώθηκε και τον σκότωσε ακαριαία χωρίς να βγάλει άχνα. Μετά, από την ίδια τρύπα τον πέρασαν στο διπλό τσιγκέλι που είχε ο πατέρας τους στην αυλή και κρεμούσαν το κρέας όταν έσφαζαν κάποιο ζώο να το φάνε.

Καμιά λύπηση κι έλεος για κείνους που ήρθαν ακάλεστοι στον τόπο τους, τους έδιωξαν από τον χώρο που ζούσαν παίρνοντας τους τα υπάρχοντα και τα τρόφιμα, αφήνοντας τους να βολοδέρνουν στο άγνωστο.

Τον άφησαν να κρέμεται και άνοιξαν σιγά - σιγά την πόρτα να μπούνε μέσα να ξεκάνουν και τους υπόλοιπους στρατιώτες στον ύπνο τους, όταν άκουσαν βιαστικά βήματα στον δρόμο να έρχονται προς το μέρος που τους έκαναν να φύγουν, αφού δεν υπήρχε καμιά τρύπα - εσοχή - κοίλωμα να κρυφτούν εκεί κοντά.

Την άλλη μέρα ο Τσούρδος ήταν αυτός που έλεγε στους υπόλοιπους χωριανούς πως είδε τα δυο αγόρια να φεύγουν από το σπίτι που βρήκαν τον Γερμανό οι συνάδελφοι του με την αλλαγή της σκοπιάς. Δεν του έδωσε ιδιαίτερη σημασία κανείς, ήταν απλά δυο αγόρια στην εφηβεία, τον ρωτούσαν μάλιστα τι γύρευε ο ίδιος έξω τη νύχτα. Άντε μετά να επιμείνει λέγοντας πως γύριζε πίσω έπειτα από το κλέψιμο μερικών κοτών ή κουνελιών από τα μακρινότερα κοτέτσια που δεν είχαν βάλει στο χέρι οι κατακτητές ακόμη, ο συνηθισμένος του τρόπος να τρώει κρέας. Πριν και μετά από το συμβάν, που τελικά το χρεώθηκαν εν αγνοία τους κάποιοι σκόρπιοι Άγγλοι στρατιώτες που είχαν θεαθεί την προηγούμενη από Γερμανικά περίπολα στην περιοχή...

Συμβάν που όμως δεν το άφησαν να περάσει έτσι οι Γερμανοί, έκαψαν το χωριό κι έδιωξαν όλους τους κατοίκους του χωριού προς τα ορεινά, την Ραμνή, εμποδίζοντας τους με ποινή θανάτου να πάνε λίγα χιλιόμετρα παραπέρα σε ίσιο δρόμο κι εύφορο κάμπο προς τους Αρμένους ή τις Καλύβες.

Σύντομα η συνέχεια...

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 4

Μετά ήρθε ο πόλεμος του ΄40, όπου με το ξέσπασμα του επιτάχτηκε από τον στρατό το νέο και δυνατό μουλάρι τους, που τους αποχαιρέτησε με ένα σπαρακτικό χλιμίντρισμα κι ένα τελευταίο πισωκοίταγμα λες σαν ανθρώπινο, ενώ το έπαιρναν οι στρατιώτες για να θυσιαστεί συμμετέχοντας βαριά φορτωμένο με πυρομαχικά, στο έπος της απελευθέρωσης της Βόρειας Ηπείρου. Ο πατέρας τους ήταν ήδη αρκετά μεγάλος για στράτευση και τα παιδιά ακόμη μικρά, έτσι δεν χρειάστηκε να δώσουν άλλο αίμα από την οικογένεια στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο.

Οι Γερμανοί ήρθαν στο Νιο Χωριό μήνες αργότερα, προσωρινά νικητές μετά την μάχη της Κρήτης όπου θυμάται ολοκάθαρα τα πολεμικά τους αεροπλάνα να βουτούν σφυρίζοντας από τον ουρανό  που φαινόταν από το χωριό προς το λιμάνι της Σούδας και τα Χανιά δυτικότερα, αφήνοντας να πέσουν δεκάδες καταστροφικές βόμβες σε πλοία, κτίρια και ανθρώπους. Από κουβέντες μεγαλύτερων (που κάποιοι ήταν τραυματίες του μετώπου της Αλβανίας κι άλλοι απότακτοι βενιζελικοί αξιωματικοί και γνώριζαν από πολέμους) ήξερε πως η άμυνα που υποτίθεται θα οργάνωναν οι Άγγλοι δεν ήταν και τόσο αποτελεσματική χωρίς καθόλου κάλυψη από την αεροπορία, ο τότε πρωθυπουργός Μεταξάς είχε κάνει πρωτύτερα το λάθος να αφοπλίσει τους βενιζελικούς Κρητικούς με αφορμή τα πολιτικά πάθη και το κίνημα που κάνανε, που στην κρίσιμη τούτη ώρα για την ελευθερία τους δεν είχαν σύγχρονα πολεμικά όπλα. Και οι Άγγλοι εν καιρώ πολέμου δεν φρόντισαν να οπλίσουν και να εκπαιδεύσουν στα όπλα τον ντόπιο κόσμο που ήταν στο πλευρό τους.

Μα όμως πολέμησαν πολλοί αυτόκλητοι όπως μπορούσαν με πέτρες κι εργαλεία του χωραφιού ενάντια σε επίλεκτους αλεξιπτωτιστές που όσες σοβαρές απώλειες κι αν είχαν αρχικά, κατάφεραν σύντομα να επικρατήσουν έναντι των ανεκπαίδευτων χωριατών, των μόνων που έμειναν να υπερασπιστούνε τη γη τους, μιας και η Κρητική V μεραρχία που υπήρχε για την άμυνα του νησιού είχε σταλεί στην Αλβανία για να βοηθήσει στον πόλεμο ενάντια στους Ιταλούς. 

Πήραν, κατάσχεσαν καλύτερα ότι φαγώσιμο βρήκαν στην αποθήκη κι αποτέλειωσαν τα ζώα τους, όσα τρώγονταν τα κράτησαν να τα φάνε και το τσομπανόσκυλο που ίδιος τάιζε και φρόντιζε, το πυροβόλησε στο κεφάλι ένας χοντρός ξανθός Γερμανός στρατιώτης επειδή τον δάγκωσε στο πόδι, νοιώθοντας λες την εισβολή στον χώρο τους από ακάλεστους παρείσακτους. Τους έδιωξαν και από το σπίτι τους που ήταν κοντά στην πλατεία και το έκαναν κατάλυμα δικό τους, μαζί με μερικά ακόμη σπίτια διάσπαρτα σε κομβικά σημεία του χωριού.

Τα δυο αγόρια μιλημένα, ο Σταύρος και ο μεγαλύτερος αδερφός του ο Σταμάτης ξαναγύρισαν στο σπίτι τους ένα σκοτεινό βράδυ, μερικές μέρες μετά που το επέταξαν. Για κακή του τύχη ήταν ο ίδιος χοντρός ξανθός Γερμανός σκοπός έξω από την αυλόπορτα την στιγμή που έφτασαν. Η ώρα της εκδίκησης...

Σύντομα η συνέχεια...

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 3

ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ...

Οι πρώτες του θύμισες τον έφεραν πίσω στο χωριό του, στο εύφορο Νιο Χωριό του Αποκορώνου, στα Χανιά, στην δυτική Κρήτη. Στην ακμή του το χωριό τότε. Χτισμένο σε ένα καταπράσινο λεκανοπέδιο, με λιόφυτα και πορτοκαλιές, να αγναντεύει τις Μαδάρες από τη μια αλλά και τη θάλασσα από την άλλη μεριά, ενώ από την «καρδιά» του περνά και το αρδεύει πλουσιοπάροχα ο ποταμός Μανταμάς.

Εκείνα τα χρόνια το χωριό αριθμούσε ίσαμε οκτακόσιους τόσους κατοίκους, οι περισσότεροι δε ήταν πολύτεκνοι. Στα χρόνια της εφηβείας του, κάποιους μήνες πριν τον Οκτώβρη, όταν τίποτα ακόμη δεν προμήνυε τον επερχόμενο πόλεμο του '40 και την κατοχή του ΄41... 
Ειδήσεις από την Ευρώπη που πολεμούσε ή είχε κατακτηθεί ήδη, σπάνια έφταναν μέσω κάποιου ταξιδιώτη ως το χωριό, που δεν διέθετε ούτε ένα ραδιόφωνο σε κάποιο σπίτι ακόμη.

Θυμήθηκε πολύ καθαρά το σπίτι του με την σιδερένια αυλόπορτα πλάι στον κεντρικό δρόμο, λίγες δεκάδες βήματα μόνο από την πλατεία του χωριού με το θρυλικό πηγάδι με το πάντα παγωμένο νερό που δεν στέρευε ποτέ. Στην ευρύχωρη αυλή τους είδε τα αδέλφια του, τον Σταμάτη, την Μαρία, τον Λευτέρη που πέθανε πολύ νωρίς, την Αντωνία και τον Γιώργη, που τότε ήταν μωρό, μόλις γεννημένο. Όλοι μικρότεροι του εκτός του Σταμάτη που ήταν ο πρώτος γιός και ο μελλοντικός αρχηγός & προστάτης της οικογένειας. Τους κουρασμένους γονείς του που ότι είχανε γυρίσει από τον κάμπο του Καλοσυκιά με το μουλάρι τους φορτωμένο.

Θυμήθηκε το σχολείο του χωριού με τα 130 παιδιά που συγκέντρωνε παρά τον ένα και μοναδικό δάσκαλο, την πρώτη του παιδική αγάπη την Κατίνα, και τα άλλα παιδιά της εποχής που όλα, μα όλα το τελείωσαν με καλό βαθμό κι αυτό όχι χάρη στην καλοσύνη του δασκάλου των, του Μοτάκη Γεωργίου με καταγωγή από τα Σφακιά, που φορούσε πάντα τις Κρητικές γκιλότες του σαν ερχόταν στο σχολείο.

Ξανάδε καθαρά τον Ειρηναίο τον Γαλανάκη τον μετέπειτα επίσκοπο Κισάμου & Σελίνου με το σπουδαίο έργο, να τους κάνει κατηχητικό στην εκκλησιά του Αγίου Θωμά που έκαναν πανηγύρι κάθε χρόνο τη μέρα της γιορτής του, έμβλημα του χωριού στην πλατεία πλάι στο πηγάδι. Μεγαλύτερος και σπουδαγμένος ήδη στην Αθήνα, μα ακόμη νεαρός κι αυτός τότε. Μιχάλη τον έλεγαν πριν χειροτονηθεί, με καταγωγή από το Νεροχώρι λίγο παραπέρα από το δικό τους, τον είχαν μικροί - μεγάλοι ως υπόδειγμα μορφωμένου της εποχής...

Σύντομα η συνέχεια...

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 2

Γιατί μόνος όπως ήταν όλη μέρα, η μόνη πολυτέλεια που είχε ήταν ο χρόνος.

Να σκεφτεί, να θυμηθεί, να νοσταλγήσει, να αναπολήσει, να αναρωτηθεί...

Να της διηγηθεί, όταν έκρινε πως έπρεπε να της κάνει γνωστό κάτι...

Όλα τα γεγονότα που όρισαν και σημάδεψαν από τα μικρά του χρόνια κιόλας την πολυτάραχη, με διαδοχικά σκαμπανεβάσματα  μα ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή ούτε μίζερη ζωή του. Καθένα με τη σειρά που συνέβηκε κάποτε, ερχόταν ξανά στην επιφάνεια από τα βάθη του εγκεφάλου του, ζωντάνευε με ξεχασμένες λεπτομέρειες τη μνήμη, προκαλούσε φευγαλέα τα ίδια ακριβώς συναισθήματα όπως τότε που ήταν το παρόν του Σταύρου κι αφού αργά ή γρήγορα ξεθύμαινε έδινε την θέση του στο επόμενο να διεκδικήσει τον δικό του μοναδικό χώρο σε αυτή την αναπόληση.

Πράγμα που  απασχολούσε σημαντικό μέρος του χρόνου του, όπως ήταν καθηλωμένος στην καρέκλα του με τις ώρες να περνούν αργά, να γίνονται μέρες, μήνες, έφτασαν τρία χρόνια, όσο προστίθεται καιρός τόσο πιο μεγάλος ο πόνος της ζωντανής ψυχής που είναι αναγκαστικά φυλακισμένη σε ένα μη λειτουργικό σώμα.

Ψυχή που έψαχνε διέξοδο για όσα θα ακολουθούσαν στο μέλλον, ψάχνοντας το πλούσιο παρελθόν.
Δεν καταλάβαινε καθόλου το πέρασμα αυτού του νεκρού χρόνου ο Σταύρος, καθώς κρατούσε το μυαλό του έτσι δημιουργικά απασχολημένο, τώρα επιτέλους και σε αυτή την κατάσταση μπορούσε να το κάνει, τώρα που είχε περάσει η έντονη ζωή. Είχε πολλά να ψάξει στο παρελθόν του να ξαναθυμηθεί, να ξαναζήσει νοερά, να βάλει σε μια τάξη.

Μια ζωή γεμάτη μικρές ή μεγάλες περιπέτειες ήταν η δική του. Όπως την έκανε να εκτυλίσσεται ξανά στον νου και όλα τα πρόσωπα που πέρασαν στην διάρκεια της, της άλλαξαν ανατρεπτικά την πορεία, την σημάδεψαν λίγο ή πολύ, πρόσωπα που αγάπησε, μίσησε, συμπάθησε και συγκρούστηκε, έμπαιναν το καθένα με την σειρά του, στον ρόλο του και ξαναζωντάνευε ότι τους συνέδεε ή τους απωθούσε...

Σύντομα η συνέχεια...

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 1

Ο  πρωινός ήλιος μπήκε πάλι στην ώρα του από τις χαραμάδες που άφηνε το μισόκλειστο παντζούρι του παράθυρου του δωματίου. Ένα σπίτι κάπου στον Πειραιά, δεν έχει σημασία σε ποια περιοχή ακριβώς ήταν τούτο, αφού πολλά ενοικιαζόμενα πάντα σπίτια, άλλαζαν συχνά οι ένοικοι.

Ο Σταύρος που είχε ξυπνήσει από πολύ νωρίς, όπως είχε συνηθίσει να κάνει όλη την ζωή του εξάλλου, φώναξε την προσωπική του νοσοκόμα, την αποκλειστική του βοηθό τα τελευταία τρία χρόνια και της ζήτησε να ανοίξει διάπλατα το παράθυρο, να μπει η  δροσιά της αυγής να καθαρίσει και ο ήλιος να ζεστάνει το δωμάτιο.

Το δωμάτιο του. Ο μόνιμος χώρος διαμονής του από κείνη την καταραμένη μέρα που έπαθε το σοβαρό εγκεφαλικό που τον άφησε παράλυτο  στα 62 του χρόνια, ίσα που πρόλαβε να πάρει την (πολύ καλή) σύνταξη του από τον ΟΛΠ. Τρία χρόνια τώρα βρισκόταν εξ ανάγκης περιορισμένος στο σπίτι του, με μοναδικές και πάντα υποβοηθούμενες μετακινήσεις από το κρεβάτι στο παράθυρο από όπου καθισμένος κοίταζε με τις ώρες έξω, στο τραπέζι που τον τάιζε η νοσοκόμα τρεις φορές τη μέρα, στη  τουαλέτα που τον έσερνε να πάει όποτε του ερχόταν η ανάγκη και ξανά πίσω στο κρεβάτι για πολλές ώρες ύπνο, μεσημέρι βράδυ...

Οι γυναίκες της ζωής του, η σύζυγος Τασία και η κόρη Μάρω ή Μαράκι θα ξυπνούσαν πολύ αργότερα μετά το μεσημέρι, αφού κοιμότανε του καλού καιρού μετά την επιστροφή τους από κάποιο ξενυχτάδικο, μια χρόνια συνήθεια τους που δεν είχαν αποβάλλει ούτε τώρα, που είχαν ανάγκη κάθε δεκάρα που έμπαινε στο σπίτι για τη φροντίδα του Σταύρου, που είχε υποκύψει στις πιέσεις μιας έντονης ζωής φροντίζοντας να μην τους λείψει το παραμικρό...

Η μοναδική του πραγματική συντροφιά ήταν η προσωπική του αποκλειστική νοσοκόμα, που περνούσε μαζί του τον καιρό της μέρα - νύχτα. Ήταν τα χέρια του, τα πόδια του, τα αυτιά και τα μάτια του. Ο άνθρωπος που του μαγείρευε, τον τάιζε, τον έπλενε, τον έντυνε, τον μετακινούσε μέσα στο σπίτι, του έβαζε λίγα φρέσκα λουλούδια πότε - πότε στο κρυστάλλινο βάζο στο τραπέζι και τον άκουγε!

Ναι. Τον άκουγε, κάνοντας του παρέα...

Σύντομα η συνέχεια...

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

ΝΤΙΝΟΣ ΤΑΝΙΤΗΣ.

Ο Ντίνος Τανίτης είναι Έλληνας συγγραφέας, όχι από τους πιο γνωστούς ακόμη.

Από αυτό το blog θα διαβάζουμε σε συνέχειες το πρώτο του μεγάλο έργο, που αρχικά τιτλοφόρησε "ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ".

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το πρώτο του αυτό έργο είναι


 Μια μυθιστορηματική παρουσίαση της ζωής κάποιων επιλεγμένων ανθρώπων. Που δεν διαφέρουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους που ζούνε και κυκλοφορούνε ανάμεσα μας.

Απλών ανθρώπων της εποχής τους, που δεν επιδίωξαν συνειδητά να πρωταγωνιστήσουν πουθενά, όμως άφησαν κι αυτοί το χνάρι τους πάνω στην Γη.

Μια μοναδική φορά γεννιέται και μια φεύγει οριστικά ο καθένας, χωρίς να επιλέγει πότε, πού και πώς. Μέχρι τότε είναι όσο ελεύθερος θέλει και όσο το πεπρωμένο του επιτρέπει, να απολαύσει εκείνα τα υλικά δώρα που η ζωή έχει να του προσφέρει, στο σύντομα αυτό ταξίδι που κάνει μαζί της.

Μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, με ελάχιστη μυθοπλασία.

Έτσι όπως μόνο η πραγματικότητα της ζωής μπορεί να σκηνοθετήσει.

Με ρεαλιστικές περιγραφικές εικόνες που κάποιες ίσως να σοκάρουν με δυνατό αντίκτυπο τις πιο ευαίσθητες ψυχές.
-->