ΕΘΙΣΤΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ...

Πολλοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν μία διαρκή επιθυμία να μεταβάλλουν την κατάσταση της συνειδήσής τους λαμβάνοντας διάφορα φάρμακα.

Κάποιοι χρησιμοποιούν διεγερτικά φάρμακα για να μη νυστάζουν και να χορεύουν όλο το βράδυ. Άλλοι χρησιμοποιούν κατασταλτικά για να ηρεμήσουν τα νεύρα τους. Άλλοι χρησιμοποιούν ουσίες που τους δίνουν τη δυνατότητα να βιώσουν νέες μορφές συνείδησης και να ξεχάσουν τα προβλήματα της καθημερινής ζωής.

Όλα αυτά τα φάρμακα αλληλεπιδρούν με διαφορετικούς τρόπους με νευροδιαβιβαστές και άλλες χημικές ουσίες στον εγκέφαλο.

Σε πολλές περιπτώσεις τα φάρμακα αυτά καταλαμβάνουν εκείνα τα εγκεφαλικά συστήματα που είναι υπεύθυνα για τις φυσιολογικές διεργασίες της ευχαρίστησης και της ανταμοιβής, ψυχολογικές διεργασίες σημαντικές και απαραίτητες για συμπεριφορές όπως αυτή της πρόσληψης τροφής, της πόσης, της γενετήσιας λειτουργίας ακόμη και αυτή της μάθησης και της μνήμης.

Ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν στη χρήση ναρκωτικών ουσιών.

1) Η μικρή ηλικία 14 έως 20 ετών όπου το άτομο μεγιστοποιεί τα προβλήματά του, είναι ευκολόπιστο και ψάχνει δυνατές συγκινήσεις.

2) Τα προβλήματα στη οικογένεια, που πολλές φορές είναι τέτοια που οδηγούν τα παιδιά σε αδιέξοδο, σε απόρριψη και σε φυγή από την καθημερινότητα.

3) Η ροπή των νέων για μιμητισμό, η ξενομανία και η αναζήτηση «δυνατών» συγκινήσεων μπορεί να οδηγήσουν στη χρήση ναρκωτικών.

4) Το φιλικό περιβάλλον, οι παρέες μπορούν να γίνουν αιτία για να δοκιμάσει ένα άτομο το ναρκωτικό, έτσι για «μαγκιά», χωρίς να σκεφτεί ότι εκείνη τη στιγμή αυτοκτονεί.

5) Οι δόλιοι τρόποι που οι έμποροι ναρκωτικών πλησιάζουν τα υποψήφια θύματά τους. Ένα χάπι στο ποτό ή ένα αυτοκόλλητο στο δέρμα για πιο έντονη διασκέδαση, μπορεί να οδηγήσουν τον ανύποπτο πελάτη σε οδυνηρούς δρόμους.

6) Οι τάσεις αυτοκαταστροφής πολλών ατόμων ή η θέληση, προκειμένου να πληγώσουν κάποιους άλλους (γονείς, αγαπημένα πρόσωπα), να κάνουν κακό στον εαυτό τους.

7) Η άγνοια γύρω από το θέμα των ναρκωτικών είναι μια από τις κυριότερες αιτίες της διάδοσής τους. Ο διαχωρισμός σκληρών και μαλακών ναρκωτικών, οι φράσεις κλισέ «κάνε ένα τσιγάρο» ή «αυτός είναι χρήστης χασίς χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα», είναι το λιγότερο ύποπτες, αφού πολύ καλά γνωρίζουμε από τους μηχανισμούς δράσης των ουσιών αυτών στη φυσιολογία και βιοχημεία του οργανισμού, ότι βλάβες προκαλούν όλες οι εξαρτησιογόνες ουσίες.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ...

Ένα λιβερό γεγονός είναι ο θάνατος άστεγου (ένας που ποτέ δεν ενοχλούσε κανένα ούτε ζητιάνευε, όπως τον έβλεπα συχνά) στο κέντρο της πόλης των Χανίων: σε παγκάκι της πλατείας Αγοράς που είχε μετατραπεί σε προσωρινό κρεβάτι για τον άτυχο αυτό άνθρωπο. Οπως τόσα άλλα κεντρικά παγκάκια που αποτελούν καταφύγιο ανθρώπων οι οποίοι βρέθηκαν στον δρόμο.

Κάποιοι δήθεν "ευαίσθητοι" διαδηλώνουν πάλι χωρίς νόημα και ζητούν να γίνει ξενώνας αστέγων στην πόλη, έτσι αόριστα.

Όποτε αναλάβουν το κόστος αυτοί που το προτείνουν, ας το κάνουν. Δεν μπορεί να ζητούν χωρίς να προσφέρουν τίποτα οι ίδιοι.

Τί είναι αυτοί οι ξεπεσμένοι που ξεβράστηκαν στα Χανιά; Πόσοι από αυτούς μεγάλωσαν κι έζησαν εδώ;

Ένας από τη Βέροια, άλλος απο τη Θεσσαλονίκη, ένας από το Βέλγιο, πολλοί άλλοι από διάφορες τριτοκοσμικές χώρες, τι δουλειά έχουνε όλοι οι ξεπεσμένοι να καταλήγουν να βιούν λαθρόβια στα Χανιά;

Ας γυρίσει ο καθένας στον τόπο του όπου θα έχει έναν γνωστό ή φίλο ή συγγενή να τον νετάξει, με ειδική αρωγή από τους ανησυχούντες για τα ναύλα τους, ιδίως οι αλλοδαποί νεαροί μουσουλμάνοι αδέσποτοι αληταράδες της Ασίας και της Αφρικής που κατάκλυσαν και μαγάρισαν τον τόπο επδιδόμενοι κατά κόρο σε κλοπές κινητών - laptop και διαρρήξεις αμαξιών, υποστηριζόμενοι μόνο αυτοί αποκλειστικά από το στέκι μεταναστών (που ποτέ δε νοιάστηκε για Αλβανούς ή "Ελληνοποιημένους" καυκάσιους τα προηγούμενα χρόνια που υπήρχανε άφθονοι) και μετά θα κάνουμε τον λογαριασμό πόσοι Χανιώτες είχαν την ατυχία (κι όχι τα χασίσια και τα οινοπνεύματα) να καταντήσουν έτσι, να δούμε που θα τους στεγάσουμε και να τους συντηρούμε ανθρώπινα ώσπου να έχουν μια ευκαιρία να ανανήψουν.

Το να ταίζεις και να στεγάζεις έτσι αόριστα αμέτρητους νεαρούς ξένους και δικούς μας 25άρηδες που καταναλώνουν ουσίες για τη καλοπέραση τους και μόνο, πεταμένα λεφτά και κόπος, οι δήθεν φιλανθρωπίες σε τέτοιες καταστάσεις είναι σκέτη μαλακία και γρήγορα θα εκλείψουν ελλείψει πόρων κι αντοχής, γιατί να νετάσω για 10ετίες έναν άχρηστο μεθύστακα ναρκωμανή νεαρό, μήπως θα ξαναγίνει ποτέ κανονικός άνθρωπος, εγώ που πορίζω έξω στον δρόμο από 10 χρονών το ξέρω καλά πως δεν γίνεται αφού ούτε προσωπικότητα ούτε θέληση διαθέτει πια ούτε είχε ποτέ, έτσι συνήθισε και μόνο απαιτεί να πληρώνουμε εμείς τα λάθη της ζωής του...

Ας πάει για ανακύκλωση, κανείς δεν θα στενοχωρηθεί, ούτε οι οικείοι του που τον έχουν ξεγραμμένο...

Οι "συμπαραστάσεις" και τα λοιπά κούφια λόγια για τέτοια ρεμάλια είναι μπας και βρούνε δουλειά μερικοί άνεργοι παλαβογιατροί και κοινωνικοί λειτουργοί, καθόλου δεν με αφορά ούτε θα χαραμίσω τα χρήματα μου για τις ουσίες κανενός, έχω ήδη λίγους πράγματι φτωχούς άστεγους να φροντίζω όποτε έχω περίσσευμα, που δεν ζητιανεύουν ούτε απαιτούν, μα δέχονται ένα φαγητό ή μια κουβέντα πότε - πότε...

Χώρια την προσωπική μου τσιγγανούλα που την ξέρω από μωρό και όσο μεγαλώνει ομορφαίνει που θέλει κι αυτή το μερίδιο της, μα αυτό δεν σημαίνει πως θα φορτωθώ όλο το πολυάριθμο γυφταριό που κουβαλήθηκε στον τόπο μου, αν δεν πλουτίσω δεν θα χορτάσει κανείς τους, δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα για κανέναν αν δεν ξεφύγει πρώτα ο ίδιος από την μιζέρια και την φτώχεια που τείνει να γίνει ανίατη αρρώστια υπό τις συνθήκες που κατάφεραν και μας επέβαλαν οι κυβερνώντες επίλεκτοι των στοών...

ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΠΑΛΑΙΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Χρόνος που θα είναι ή του ύψους ή του βάθους, ο νέος.

Η κρίση συνεχίζεται αυξανόμενη, η ύφεση στη χώρα βαθαίνει, τα ελλείμματα κατάντησαν Λερναία Υδρα, ο λαός δεν αντέχει άλλα χαράτσια, το πολιτικό σύστημα καταρρέει και ο από μηχανής Θεός που θα μας έσωζε ο κ. Λ. Παπαδήμος υπονομεύεται συστηματικά από τους υποστηρικτές του.

Όλα δείχνουν ότι είμαστε ως λαός αδιόρθωτοι και ότι η εθνική καταστροφή είναι σχεδόν μοιραία, λόγω της ανικανότητάς μας να ομονοήσουμε.

Είναι τουλάχιστον ακατανόητοι για τον απλό πολίτη, οι πάσης φύσεως άκαιροι πολιτικαντισμοί που κυριαρχούν στα κόμματα εξουσίας (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), με όλες τις συνέπειες που μας περιμένουν.

Εκτός κι αν υπάρχουν "εθνοσωτήρες" πολιτικοί που εύχονται διακαώς την καταστροφή της χώρας. Είτε λόγω του ότι έχουν φυγαδεύσει τεράστια ποσά περιμένοντας με τους φίλους τους πώς και πώς να πτωχεύσει η χώρα για να την εξαγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί, είτε για να γλιτώσουν από τη δικαιοσύνη...

Το χειρότερο παραμένει η συνεχή καταρράκωση του μέσου Ελληνα: από τη μια βρίσκεται στη μέγγενη της φτώχειας κι από την άλλη καλείται να πληρώνει συνεχώς φόρους και χαράτσια που δεν ξετελέβουν τίποτα όπως φαίνεται και συνεχώς μπαίνουν νέα.

Ολα είναι πιθανά. Όλα είναι αναμενόμενα από ένα τελείως απαξιωμένο και αναξιόπιστο παλαιοπολιτικό πολιτικό σύστημα που οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν να μην εγγίζει καν το 35% του εκλογικού σώματος.

Κι όποτε αποφασίσουν για εκλογές που όλοι τις αποφεύγουν, θα τους μάθουμε το:

Να ξέρουμε τι θέλουμε

για τον καινούριο χρόνο

και πως να το πετύχουμε,

φτάνει αυτό και μόνο!

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ. CALL OF THE MOUNTAN (MOVIE)...

Η ταινία αυτή του Στέλιου Αποστολόπουλου από το 2009, αφηγείται την ιστορία του Γιάννη ο οποίος μετά τη δολοφονία του ξάδελφου του Ηλία αφήνει τη γυναίκα του και τον 8χρονο γιό του που ζουν στην πόλη και μετακομίζει σε ένα απόκρημνο χωριό, στα Λευκά Όρη της Κρήτης.

Παίρνει την απόφαση να συνεχίσει το επάγγελμα του Ηλία, αυτό του παραδοσιακού βοσκού, τιμώντας έτσι τη μνήμη του ξάδελφου του. Ένα επάγγελμα που διατηρείται ζωντανό από ελάχιστους ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσα των χιονισμένων βουνών και της Λιβυκής Θάλασσας...

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΩΡΑ...

Τα ουσιατικά δώρα στη σύντομη ζωή μας είναι πολύ σημαντικότερα από τα καθιερωμένα.

Τα δεχόμαστε ή τα προσφέρουμε με την ίδια χαρά και ικανοποίηση, αφού τα περισσότερα μας τα χάρισε ο Θεός. Αρκεί να έχουμε αποβάλλει από μέσα μας τον εγωισμό και τον φθόνο...

Οι μικρές φροντίδες μας για τους άλλους μπορούν να μοιράζονται αφειδώς όλο το χρόνο: τηλεφωνήματα, ενδιαφέρον, συζητήσεις, συναντήσεις, αλληλεγγύη κάθε μορφής, έμπρακτη συμπαράσταση. Ακόμη και μια απλή επίσκεψη σε αναξιοπαθούντες ασθενείς ή υπερήλικες, θα μπορούσε να θεωρηθεί ευλογημένο δώρο...

Μερικά μικρά τίποτα στη ζωή μας είναι πιο αξιόλογα ακόμη κι από τα πιο ακριβά δώρα μας. Έτσι:

Δώρο είναι οι ευχές μας στη γέννηση ενός παιδιού,
Δώρο είναι το καθημερινό ανοιχτόκαρδο γέλιο του παιδιού στο σπίτι,
Δώρο είναι η επιτυχία σε έναν σκληρό αγώνα μας, ή η ικανοποίηση από την κατάκτηση ενός στόχου,
Δώρο είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι, έστω κι από ένα μόνο άτομο στον κόσμο,
Δώρο είναι η υγεία, αλλά και η ενσυναίσθηση στον πόνο του άλλου,
Δώρο είναι η σωστή κουβέντα την ώρα που πρέπει,
Δώρο είναι οι άδολες παιδικές φιλίες που παραμένουν έτσι αναλλοίωτες στο χρόνο,
Δώρο είναι η εντιμότητα και η συνέπεια στις σχέσεις μας,
Δώρο είναι να τα έχω καλά πρώτα με τον εαυτό μου, έπειτα με τους άλλους,
Δώρο είναι οι ομορφιές της φύσης, σε όλες τις εποχές,
Δώρο είναι να έχεις δουλειά σε καιρούς χαλεπούς σαν τους σημερινούς,
Δώρο είναι η αλληλοβοήθεια στη δύσκολη εποχή μας,
Δώρο θεϊκό είναι η ελευθερία να ζεις, και να εκφράζεσαι ελεύθερα,
Δώρο είναι η ολιγάρκεια ως τρόπος ζωής,
Δώρο είναι η υπέρβαση του εγωισμού μας,
Δώρο είναι η προσφορά οργάνων και αίματος σε όσους τα χρειάζονται,
Δώρο είναι η αξιοποίηση του ταλέντου που μας χάρισε ο Θεός,
Δώρο είναι το ΝΑΙ στη ζωή, όποια κι αν είναι αυτή, όσες δυσκολίες και να έχει...

ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΩΡΟ...

Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι στενά συνυφασμένη με την αγορά δώρων.

Η προσφορά ταυτίζεται με τις μέρες μια και αυτές κουβαλούν μνήμες, αφηγήσεις και εικόνες φροντίδας από τα παιδικά μας χρόνια. Τα δώρα αποτελούν πια μια παράδοση που δεν μπορεί καμιά οικονομική κρίση να ξεριζώσει. Το αν θα είναι ακριβά ή φτηνά, ταπεινά ή πλούσια, λίγο ενδιαφέρει αφού αυτά παραμένουν έκφραση αγάπης και καθρέφτες της ψυχοσύνθεσής μας...

Στην εποχή του ασυγκράτητου καταναλωτισμού που βιώσαμε, είχαμε μάθει να μεταφράζουμε τα πάντα σε δώρα: φακελάκι στο γιατρό, γερή μίζα στην πολεοδομία ή την εφορία, μπαχτσίσι στον βουλευτή ή τον κουμπάρο για την εξυπηρέτηση (ρουσφέτι) που έκανε κ.λπ.

Αλλά και δώρο στο παιδί του συνάδελφου που πέτυχε σε κάποια σχολή, δώρο στον προϊστάμενο που γιορτάζει, δώρο στους συγγενείς όταν πάμε ταξίδι, δώρα στους δικούς μας όταν επιστρέφουμε από ταξίδι...

Είχαμε ενθαρρυνθεί σ΄ αυτήν την τακτική του ασκόπως δανείζεσθαι, παρά το ότι τα σημάδια της οικονομικής κρίσης φαίνονταν στον ορίζοντα, από τις τράπεζες. Με το να μας χορηγούν φορτικά πιστωτικές κάρτες για δωροδάνεια, διακοποδάνεια, καταναλωτικά δάνεια, εορτοδάνεια, δωροεπιταγές κ.ά., είχαμε ανεπαισθήτως υποθηκεύσει τη ζωή μας καθιστώντας την δανειοζωή. Κανείς δεν μας είχε πει πως και οι τράπεζες δανειζόντουσαν χρήματα από δανειστές που κάποια μέρα θα μας τα ζητούσαν πίσω με απαγορευτικά επιτόκια!

Η δυσκολία επιλογής ενός δώρου αλλά και η τιμή του αποτελούν τροχοπέδη στο να ανοίξει κανείς σήμερα το σπίτι του, ή να ανταποδώσει μια επίσκεψη. Υπάρχουν δώρα πανάκριβα που η αξία τους σε βάζει σε σκέψη ακόμη και ως κίνηση υστεροβουλίας. Τα δώρα συνήθως συνοδεύονται από τυπικές αβρότητες του τύπου

- Μα, ελάτε τώρα, δεν ήταν ανάγκη να υποβληθείτε σε τόσα έξοδα!,

- Τι λέτε καλέ, χαρά στο πράμα,

- Αν δεν σας αρέσει, μπορείτε να το αλλάξετε, υπάρχει κάρτα αλλαγής μέσα...

Αυτά και άλλα χαρακτήριζαν μια χαρισάμενη εποχή στην οποία δε δίναμε σημασία στην αξία του δώρου, ή του προσώπου. Δίναμε όμως αξία στο δώρο για το δώρο! Το δε περιτύλιγμά του μπορούσε ακόμη κι αυτό να προξενήσει ευμενή, δυσμενή ή κακεντρεχή σχόλια στον περίγυρο μας...

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ζούμε εκείνη τη μικρή αγωνία του ανοίγματος ενός δώρου.

Όσο κι αν μεγαλώνουμε, η συγκίνηση μάς πλημμυρίζει σε τέτοιες στιγμές και νιώθουμε πως ο άλλος έχει περικλείσει σε ένα πακέτο την αγάπη και το ενδιαφέρον του για μας. Αλλά και οι γραπτές ευχές στη συνοδευτική κάρτα, γραμμένες στο χέρι σύμφωνα με το savoir vivre, δείχνουν το πώς σκέφτονται οι άλλοι για μας. Έστω κι αν σπάνιες φορές με την υπερβολή τους προκαλούν αμφισβητήσεις για την ειλικρίνειά τους.

Ένα σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι θέμα χρημάτων, αλλά μόνο καλού γούστου, εκτίμησης του άλλου και καλής διάθεσης από μέρους μας. Αποκαλύπτει κυρίως την ευαισθησία και την προσωπικότητά μας. Η χρηματική αξία ενός δώρου είναι μηδαμινή μπροστά στην κίνηση τρυφερότητας δυο ατόμων που αλληλοεκτιμούνται.

Η προσφορά δώρου είναι ιδιωτική υπόθεση. Αν και τις περισσότερες φορές, όταν δυσκολευόμαστε στην επιλογή του ή έχουμε εξαντλήσει όλες τις δυνατές περιπτώσεις, ζητάμε εσπευσμένα και τη συμβουλή του ή της συντρόφου μας:

-Τι να του πάρουμε, αυτή τη φορά;

είναι το βασανιστικό ερώτημα. Ξέρετε, τα υποχρεωτικά δώρα είναι μάλλον ασύμβατα με την έννοια της φιλίας ή της αγάπης μας προς ένα άτομο.

Τα δώρα δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μόνο άψυχα αντικείμενα που εμείς τα περιτυλίγουμε με κάποια δόση τρυφερότητας ή και υποκρισίας (!) προς τον άλλο. Ένα δώρο εκφράζει τον συναισθηματικό μας δεσμό με τα άλλα μέλη της οικογένειας, τους φίλους και τους συγγενείς μας.

Βέβαια, τα συναισθήματα αποδεικνύονται ειλικρινή όταν εκφράζονται αυθόρμητα, ή εμπεριέχουν την έκπληξη στη σχέση μας με τους άλλους. Είναι και φορές όμως που ένα δώρο εύκολα προδίδει συναισθήματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

ΝΕΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΛΠΙΔΑ...

Όλες οι τελετές και οι γιορτές είχαν και έχουν σαν απώτερο σκοπό το "ανέβασμα" του ανθρώπου.

Σήμερα όμως για τους περισσότερους από εμάς ισχύει άραγε αυτός ο σκοπός ή μήπως τον ισοπεδώσαμε μέσα στον καταναλωτισμό και τον υλισμό μας;

Θυμόμαστε τι γιορτάζουμε ή μετατρέψαμε τη μέρα της γιορτής αποκλειστικά σε γλέντια;

Και φυσικά οι επιθυμίες μας φανερές ή κρυφές, βγαίνουν τώρα υπό μορφή ευχών.

Όλοι θέλουμε να αλλάξει κάτι. Αλλά ούτε καν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να αλλάξει. Ούτε φυσικά πώς θα αλλάξει. Θα πρέπει όμως να βάλουμε το χεράκι μας για να αλλάξει αυτό το κάτι, για να αλλάξει η ζωή μας.

Αν δεν βρει ο καθένας μας μέσα του, την ειρήνη και τη γαλήνη, πώς θα τη μεταδώσει ή πως θα την απαιτήσει από το περιβάλλον του, από το κράτος του και από τον κόσμο ολόκληρο;

Μήπως σβήνοντας τα χρωματιστά λαμπιόνια των ημερών, θα επανενταχθούμε στη ρουτίνα και θα μείνουν οι ευχές και οι επιθυμίες μας ένα όνειρο που θα το ξαναθυμηθούμε στις επόμενες γιορτές;

Μήπως έπαψε το νέο, το καινούριο να μας προσφέρει αυτό το κάτι άλλο;

Μήπως θα πρέπει να ξαναγίνουμε παιδιά, για να μπορέσουμε να χαρούμε κάθε τι νέο; Τα παιδιά χαίρονται πραγματικά με κάθε τι καινούριο, συνήθως ξεπερνώντας την υλική αξία του.

Εμείς οι λογικοί μεγάλοι, με τι χαιρόμαστε; Μήπως με τίποτα; Μήπως μόνο με την υλική αξία κάθε πράγματος; Μήπως ο μόνιμος φόβος για το μέλλον και το άγνωστο αύριο είναι πάντα κοντά μας ή καλύτερα μέσα μας και γι' αυτό η διασκέδαση πριν την ανησυχία είναι εκτόνωση και λήθαργος;

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε μια μεγαλύτερη προσπάθεια αυτή τη χρονιά, ώστε να βρούμε την ειρήνη, την ευτυχία, τη χαρά και την αγάπη μέσα μας, για να έχουμε τη δυνατότητα και την ικανότητα να τα μεταφέρουμε και στους γύρω μας και στον πλανήτη ολόκληρο, βάζοντας ένα λιθαράκι για ένα καλύτερο, στην κυριολεξία και όχι στα λόγια κόσμο.

Μια σταγόνα φέρνει τη βροχή. Ας γίνουμε εμείς αυτή η σταγόνα, πιστεύοντας ότι θα φέρουμε την αλλαγή και σε άλλους, ότι θα γίνουμε η αρχή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης και ας κάνουμε αυτή την αρχή με τον νέο έτος 2012, το πρώτο της νέας μας ζωής.

Μια ελπίδα ζητάει ο άνθρωπος για να ξεφύγει. Όποιος την έχει, μπορεί να τη δώσει και δίπλα...