ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ...

Πολιτικά πρόσωπα που είχαν μάθει να την βγάζουν καθαρή στηριζόμενοι στην κομματική μισαλοδοξία που υποδαύλιζαν χωρίζοντας τον λαό σε Πασόκ και ΝΔ εκμεταλλευόμενοι τον κομματικό φανατισμό.

Ακόμα και σήμερα που έχουμε φτάσει ως εδώ, υπάρχουν κάποιοι που διαμαρτύρονται γιατί πήγε πρώτα "Νεοδημοκράτης" και όχι "Πασόκος" φυλακή.

Καλά ακόμα συνεχίζουμε να κοιμόμαστε παρά την χρεοκοπία οικονομική και κοινωνική που ζούμε;
Ακόμα δεν έχουμε ξυπνήσει να καταλάβουμε ότι κάποιοι κάτω από την προβιά του "δεξιού" και του "προοδευτικού" θησαύριζαν σε βάρος μας;

Οι ποινές για όσους χρησιμοποίησαν την ψήφο του λαού για να πλουτίσουν, πρέπει να είναι παραδειγματικές. Κανονικά για τους πολιτικούς που θησαυρίζουν κλέβοντας, το έγκλημα πρέπει να χαρακτηρίζεται ειδεχθές.

Ακόμα και για την τυχόν αφέλεια που έδειξε ο πρώην δήμαρχος για σειρά ετών αν δεν τα πήρε, δικαίως έφαγε ισόβια.

Ποιος τους είπε ότι μπορούν να διαχειρίζονται τα εκατομμύρια των πολιτών με έξω καρδιά και χαβαλέ;

Αυτή η απόφαση ανοίγει το «κακό» σπυρί της διαφθοράς, της κλεψιάς και της βαριάς (σκοπούμενης ή μη αμέλειας) στην περιοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σίγουρα μετά από αυτή την απόφαση, χιλιάδες Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι και εντεταλμένοι δημοτικοί υπάλληλοι, έχουν αρχίσει να στριφογυρνούν στον ύπνο τους και να αισθάνονται την ώρα της τιμωρίας κοντά τους.

Μέσα λοιπόν για να μαθαίνουν και οι υπόλοιποι...

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ...

Καθημερινά βλέπουμε να περικόπτονται αμοιβές, μισθοί και συντάξεις, με λογικό επακόλουθο να μεγαλώνει η ύφεση και στο ζήτημα της φοροδιαφυγής να μην έχουμε σοβαρά αποτελέσματα.

Το να οδηγούνται κάποιοι άνθρωποι στη φυλακή για χρέη προς το δημόσιο δεν είναι λύση, απλά μεγαλώνουν το δράμα των οικογενειών τους.

Θεμιτή η φορολόγηση και η πάταξη της φοροδιαφυγής για τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά, όταν επιχειρείται τόσο βιαστικά και με μοναδικό σκοπό και στόχο  το πώς θα αυξηθούν τα κρατικά κέρδη, εν τέλει μήπως φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα;

Το ερώτημα είναι εάν έχουν ή όχι περιουσιακά στοιχεία ώστε να καλύψουν αν όχι όλο, τουλάχιστον ένα μέρος από τα χρέη τους.

Αυτή είναι η μία κατηγορία. Η άλλη αυτών που έχουν υπέρογκες καταθέσεις χωρίς να μπορούν να τις δικαιολογήσουν.

Εδώ θα έπρεπε ένα σοβαρό κράτος να τις δεσμεύει προς όφελος μιας κοινωνίας που υποφέρει από αυτούς που εκμεταλλευόμενοι την ανοχή ή και τη συνενοχή του κράτους αισχροκερδούσαν.

Ας ελέγξουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία αυτών που εργάζονταν στις αμαρτωλές δημόσιες υπηρεσίες και στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου γινόταν κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και η διαφθορά ήταν καθημερινό φαινόμενο και θα δείτε πόσα εκατομμύρια θα βρεθούν για τα δημόσια ταμεία...

Ομοίως το έχειν και κατέχειν των γνωστών οικογενειών της διαπλοκής...

Λοιπόν; Τι έγινε μια ακόμα απλή διαπίστωση;

Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που δεν επιτρέπουν τη γρήγορη απονομή δικαιοσύνης;

Εάν η νομοθεσία δεν το επιτρέπει ας την αλλάξουν γιατί η σημερινή κατάσταση έχει φέρει σε απόγνωση έναν ολόκληρο λαό.

Δεν μπορεί να συνεχισθεί αυτή η ατιμωρησία και η κοροϊδία όσον αφορά τις διαπιστώσεις των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν στη σημερινή τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε υπάρχουν πολιτικοί με στοιχειώδη λογική και φαντασία για να μας βγάλουν από το  τούνελ της μιζέριας και της απελπισίας...

ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΟΝ...

Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Οικονομικών τον Φεβρουάριο η πορεία των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού έχει πάρει την κατιούσα και πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί ο μηνιαίος στόχος για έσοδα 4 δισ. ευρώ περίπου...

Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητα σκληρή για την πλειοψηφία του κόσμου: τα εισοδήματα μειώθηκαν, το κόστος διαβίωσης εκτοξεύτηκε και τα αποταμιευμένα τέλειωσαν.

Δεν μπορούν να πληρώσουν ΦΠΑ, δεν βάζουν πετρέλαιο στα σπίτια τους και καταναλώνουν λιγότερη βενζίνη, δεν καταναλώνουν όπως παλιά, απέσυραν χιλιάδες πινακίδες αυτοκινήτων για να γλιτώσουν τα χαράτσια και τα ακριβά τέλη κυκλοφορίας. Και παράλληλα, έκοψαν ακόμη και το τσιγάρο. Το αποτέλεσμα είναι το κράτος που επέβαλε όλους αυτούς τους φόρους να μην εισπράττει τα έσοδα που υπολόγιζε. Αλλά λιγότερες είναι οι εισπράξεις και από τους άμεσους φόρους.

Απλά δεν υπάρχει δυνατότητα πληρωμής και άλλων φόρων.

Οι κυβερνώντες μέχρι σήμερα μόνο λένε ότι θα πιάσουν τους φοροφυγάδες χωρίς ουσιαστικά να κάνουν τίποτα για αυτό, χαρίζουν εκατομμύρια στους καναλάρχες, λιώνουν τη μεσαία τάξη και σε καμία περίπτωση δε πείθουν ότι έχουν ένα συγκροτημένο σχέδιο εξόδου από τη κρίση...

Οι αιτίες της κατάρρευσης των εσόδων είναι πολλές και γνωστές.

Ο πιο βασικός λόγος είναι ότι η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων τέλειωσε. Το ταμείον είναι μείον, δεν υπάρχει σάλιο και οι πολίτες δεν πληρώνουν.

Μα είναι λογικό να περιμένει μία κυβέρνηση με την ανεργία να αυξάνεται συνέχεια και την ύφεση να είναι ακόμη εδώ, να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα ή έστω να μην μειωθούν;

Δεν γίνεται αυτό. Είναι παράλογο. Δεν μπορείς να εισπράτεις απο τον ίδιο κόσμο τα ίδια χρήματα τώρα που η ανεργία είναι στο 27% με το 2009 που ήταν στο 7%, μιλώντας για έσοδα από φόρους που δεν έρχονται.

Και το πιο παράλογο από όλα είναι βέβαια ότι η ανεργία και η ύφεση έφτασε ως εδώ προκειμένου να μαζευτούν χρήματα, τα οποία ποτέ δεν θα μαζευτούν, εξαιτίας ακριβώς της ανεργίας και της ύφεσης...

Όλο αυτό το διάστημα (της κρίσης), σε όσους υποστήριζαν ότι το πρόγραμμα της ταυτόχρονης ακραίας λιτότητας και υπερφορολόγησης είναι αδιέξοδο και ότι χρειάζεται τροποποίηση, πολλοί δογματικοί μνημονιακοί απαντούσαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, διότι κάθε τέτοια απαιτεί επιπλέον χρηματοδότηση και κανείς δεν προτίθεται να βάλει ούτε δεκάρα παραπάνω...

Τώρα φτάνουμε στην ώρα της αλήθειας...

Το πρόγραμμα δεν βγαίνει λόγω υστέρησης των εσόδων.

Θα καλύψει το κενό η τρόικα, κατεδαφίζοντας την υπερμνημονιακή επιχειρηματολογία ή θα ζητήσει πάλι νέα μέτρα φορολογικού ή άλλου χαρακτήρα οδηγώντας τη χώρα σε πολιτική κρίση και πιθανώς κατεδαφίζοντας την κυβέρνηση;

LEMON POPSICLE 3. ΓΡΑΝΙΤΑ ΑΠΌ ΛΕΜΟΝΙ (Η ΤΑΙΝΙΑ)

Aμερικάνικη ταινία με Ελληνικούς υπότιτλους.

Lemon Popsicle movie-Γρανίτα από λεμόνι: Ταινία του 1978, κύριο θέμα της ταινίας είναι 3 έφηβοι, ο Benji, ο Bobby και o Huey, οι οποίοι ζούν στο Tel Aviv στα μέσα της δεκαετίας των 50'ς.Ο Bobby είναι ο ωραίος της παρέας που πάντα έχει επιτυχίες στις γυναίκες. Ο Benji είναι ευαίσθητος και ντροπαλός & ο Huey είναι ο χοντρός και αστείος που του συμβαίνουν όλες οι χοντρές φάσεις...

Τότε που οι νεαροί έκλεβαν το αυτοκίνητο του μπαμπά για να πάνε την κοπέλα τους στο θερινό σινεμά...

Τότε που η μουσική ήταν το Α και το Ω στην ζωή των νέων και όχι μόνο...

Μία ταινία που χαρακτηρίζεται κωμωδία αλλά είναι γεμάτη από στοιχεία ακραίου ρομαντισμού.

ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΑΜΟΙΒΗ...

Ο Χότζας βρέθηκε κάποτε σε μια μακρινή πόλη στην οποία κανείς δεν τον γνώριζε.

Αφού τέλειωσε τις δουλειές του, πριν πάρει τη στράτα του γυρισμού σκέφτηκε να πάει να κάνει ένα λουτρό στο χαμάμ της πόλης το οποίο ήταν ονομαστό.

Όπως ήταν κείνη τη μέρα φτωχικά ντυμένος, οι υπάλληλοι δεν τον περιποιήθηκαν. Δεν τον βοήθησαν να γδυθεί και να ντυθεί, του έδωσαν μια άπλυτη πετσέτα και ένα απλό σαπουνάκι και κανείς δε φρόντισε να τον τρίψει.

Όταν τελείωσε παρόλα αυτά, έδωσε στους υπαλλήλους από ένα χρυσό νόμισμα. Οι υπάλληλοι τα έχασαν και μετάνιωσαν για την επιπολαιότητα τους να παρασυρθούν από την εξωτερική εμφάνιση και να μην περιποιηθούν τον πελάτη τους όπως του έπρεπε...

Μετά από μια εβδομάδα ο Χότζας ξαναβρέθηκε στην ίδια πόλη και αφού ξεμπέρδεψε τις δουλειές του ξαναπήγε στο χαμάμ, πάντα το ίδιο φτωχικά ντυμένος.

Οι υπάλληλοι που το θυμήθηκαν τον περιποιήθηκαν αρχοντικά. Τούτη τη φορά τον βοήθησαν να γδυθεί και να ντυθεί, του έδωσαν μια πεντακάθαρη μεταξωτή πετσέτα, του πήγαν αρωματισμένα σαπούνια, τον άλειψαν με χίλια μυρωδικά και τον έτριψαν καλά.

Και όταν ήταν έτοιμος να φύγει έτειναν χαμογελαστοί τις παλάμες τους λαχταρώντας ένα ακόμη χρυσό νόμισμα. Ο Χότζας όμως τώρα τους έδωσε από ένα χάλκινο πιάστρο.

Βλέποντας την έκπληξη ζωγραφισμένη στα μάτια τους, ο Χότζας τους λέει:

- Για τη σημερινή περιποίηση σας πλήρωσα την προηγούμενη εβδομάδα. Τώρα σας πληρώνω για την προηγούμενη περιποίηση!

ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ...

Χρόνια τώρα για να μη πούμε δεκαετίες, οι απεργίες σε πολλούς κλάδους εργαζομένων αποφασίζονταν από τους παρόντες στις γενικές συνελεύσεις. Που κατά κανόνα, δεν αποτελούσαν ποτέ μια έστω σχετική πλειοψηφία...

Συνήθως οι παρόντες αποτελούσαν και τις σκληρές εμπροσθοφυλακές των κομμάτων της αντιπολίτευσης κάθε φορά, ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ με τους μαϊντανούς του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ..

Ανάλογα με το ποιο κόμμα κυβερνούσε αλλά και ποιοι κομματικοί συσχετισμοί υπήρχαν στη Βουλή, αυτές οι λεγόμενες και «δυναμικές» μειοψηφίες ήταν σε θέση με το τέχνασμα της ψηφοφορίας, να κηρύξουν νόμιμα απεργίες, ή να προβούν σε καταλήψεις δημόσιων χώρων.

Με οποιοδήποτε αίτημα, όχι κατ' ανάγκη συνδικαλιστικό, και χωρίς κανένα τίμημα για τις πράξεις τους που είχαν σαν αποτέλεσμα την ταλαιπωρία του κόσμου και ποτέ των κυβερνώντων, που τους άφηναν να κάνουν τα νούμερα τους για όσο χρονικό διάστημα ήθελαν οι συνδικάλες που τάχα συνεδρίαζαν κι "έπαιρναν αποφάσεις" ...

Ο περί συνδικαλιστικών ελευθεριών νόμος της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (1264/1982) παρείχε το δικαίωμα στους συνδικαλιστές για τα πάντα. Ταλαιπωρώντας και τους πάντες, αφού με τον φυσικά δημιουργούμενο κοινωνικό αυτοματισμό λόγω απεργίας, δηλαδή τη σύγκρουση συμφερόντων διαφόρων κοινωνικών ομάδων, επικρατούσε σύγχυση στην κοινωνία. Και ο ισχυρότερος κέρδιζε!

Σήμερα η χώρα χρειάζεται έναν άλου τύπου, υγιέστερο και απόλυτα αντιπροσωπευτικό συνδικαλισμό.
Κυρίως δε οι αποφάσεις, για φλέγοντα και καίρια εργασιακά θέματα, να μη παίρνονται από ορισμένες οργανωμένες μειοψηφίες. Κάτι που αντίκειται τόσο στην έννοια της δημοκρατικότητας, αλλά και της αντιπροσωπευτικότητας των αποφάσεων.

Η τωρινή κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει, έστω κα με τις αντιρρήσεις των εταίρων της, μέχρι τα τέλη του 2013 στην αλλαγή του σχετικού νόμου. Κάνοντας πιθανόν ολιγόμηνο διάλογο με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Οι βασικοί άξονες των αλλαγών αφορούν στον τρόπο κήρυξης μιας απεργιακής κινητοποίησης, στη σύσταση - συγκρότηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, στην οργάνωση και προσαρμογή του Συνδικαλιστικού κινήματος στα νέα δεδομένα, και στην επαναφορά του θεσμού της ανταπεργίας ('lock out'). Φυσικά θα επανεξετασθεί το status των αδειών και των δικαιωμάτων των συνδικαλιστών.

Το θέμα πάλι είναι αν το πολιτικό μας σύστημα είναι έτοιμο, πλην της κοινωνίας που μάλλον είναι ώριμη, να δεχθεί μια τέτοια αλλαγή.

Ο συνδικαλισμός μέχρι σήμερα ήταν το δεξί χέρι των κομμάτων: για παροχές, για δημιουργία ρετιρέ παροχών και προνομίων σε εκλεκτούς, για δυναμικές κρούσεις με τον αντίπαλο, για μπάχαλο κ.λπ.

Για να δούμε...

ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών.

Επειδή για όσους ξέρουν την πραγματικότητα, ουδέποτε υπήρξε. Είναι μόνο η θεωρητική έννοια που τραβάει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην οικονομία και την παραοικονομία.

Σε μια αγορά υπάρχουν όλες οι αμοιβές. Απλώς κάτω από τον κατώτατο είναι αδήλωτες...

Ένας εργάτης πχ που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του είναι διατεθειμένος να δουλέψει για 300 ευρώ τον μήνα, μπορεί και για λιγότερο. Ένας άλλος που έχει μαγαζί θέλει βοηθό αλλά δεν βγαίνει με ΙΚΑ, δώρα, κ.λ.π. Αν συναντηθούν αυτοί οι δύο νομίζετε ότι δεν θα τα βρουν; Δεν θα ανακαλύψουν κάποιον τρόπο, με «μαύρα» ή με κάποια νομιμοφανή φόρμουλα για να σώσει ο ένας τον άλλον;

Μια εταιρεία που πάει καλά και έχει π.χ. 3 ικανούς πωλητές που φέρνουν όλη τη δουλειά, θα τους αφήσει μόνο με τον κατώτατο ή θα έχουν και το παχυλό bonus τους σαν ανταμοιβή απόδωσης;

Νομίζει κανένας ότι η τεράστια παραοικονομία που υπολογίζεται πια όσο και η επίσημη οικονομία στη χώρα μας, τραβάει κανένα ζόρι για το επίπεδο του κατώτατου μισθού ή για τις συλλογικές συμβάσεις;

Ο κατώτατος μισθός, από μόνος του δεν έχει καμμιά σημασία για την ανταγωνιστικότητα, όταν όλες οι άλλες παράμετροι είναι εφιαλτικές:

Δεν θα ξέρεις όταν ξεκινήσεις την όποια επένδυσή σου πότε θα πάρεις άδεια. Αν θα σου χρειαστούν 5 μήνες ή 5 χρόνια. Δεν ξέρεις πόσα πρέπει να δώσεις σε λάδωμα των υπεύθυνων για να ξεκινήσεις και πόσα θα χρειάζεται να δίνεις κάθε χρόνο για να λειτουργείς.

Δεν ξέρεις πόσο φόρο θα πληρώνεις, γιατί κάθε τόσο αλλάζει ο φορολογικός νόμος και σου ζητάνε όσα τους λείπουν.

Δεν ξέρεις αν θα μπορείς να διακινείς τα προϊόντα σου γιατί όποιος (σκανδαλωδώς αμοιβόμενος ή επιδοτούμενος) θέλει μπορεί να κλείνει τους δρόμους, να απαγορεύει στα πλοία να αποπλεύσουν, να νεκρώνει τις συγκοινωνίες. Δεν ξέρεις καν αν θα μπορείς να πηγαίνεις στη δουλειά σου, γιατί κάτι άπλυτοι τύποι με σημαίες και λάβαρα που πιστεύουν ακόμα στις μαλακίες του Στάλιν μπορεί να έρθουν να σου βάλουν αλυσίδες γύρω - γύρω ή να μπουν στο γραφείο σου και να το κάνουν λαμπόγιαλο.

Οι ίδιοι εδώ νομίζουν πως έχουν το αυτοδίκαιο δικαίωμα να συν-διοικούν την επένδυση σου και να καθορίζουν ποιούς θα πάρεις να δουλέψουν και πόσο θέλουν αυτοί να πληρώνονται, συν τις λοιπές παροχές που θεωρούν πάλι αυτοί ως "κεκτημένα" τους.

Δεν ξέρεις αν η επένδυσή σου που κάποια στιγμή νόμισες ότι το κράτος την χαρακτήρισε νόμιμη, θα συνεχίσει να είναι, καθώς υπάρχει πάντα το πολύ πιθανό ενδεχόμενο να ενοχλεί τον γείτονα, τον ανταγωνιστή, τον "οικολόγο" της γειτονιάς και να προσφύγει στο ΣτΕ που θα σου τη βγάλει παράνομη, κι ας έχεις ρίξει έναν σκασμό λεφτά και ατελείωτα απαιτούμενα δικαιολογητικά από δεκάδες υπηρεσίες, μπαλάκι από τον Άννα στον Καϊάφα για να τη στήσεις. Δεν ξέρεις αν σε περίπτωση που χρειαστεί να καταφύγεις στη Δικαιοσύνη, πως θα βγει απόφαση και σε πόσα χρόνια

Θα είχε σημασία αν το κράτος λειτουργούσε. Αν είχαμε κράτος ο επενδυτής θα προσέθετε το μισθολογικό στο υπόλοιπο κόστος της επένδυσης, διότι τότε θα μπορούσε να φτιάξει ένα φυσιολογικό business plan. Και θα έβλεπε αν τον συμφέρει ή όχι. Ρωτήστε όσους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα business plan για κάποια σοβαρή επένδυση στην Ελλάδα, πόσο έξω έπεσαν!

Μήπως όμως έχει σημασία ο κατώτατος μισθός σε όσους ήδη έχουν δουλειά, ως δίχτυ ασφαλείας; Καμμία απολύτως. Διότι κανένας νόμος, καμμία υπουργική απόφαση δεν μπορεί να καταργήσει τον θεμελιώδη κανόνα για τη λειτουργία οποιασδήποτε επιχείρησης: αν δεν βγάζει κέρδος θα κλείσει.

Όπως έκλεισαν πάνω από 500.000 επιχειρήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα και οδήγησαν 1.500.000 ανθρώπους στην ανεργία. Όλοι όσοι έμειναν άνεργοι, πριν κλείσει η εταιρεία τους, έπαιρναν από τον κατώτατο μισθό και πάνω! Πόσο τους προστάτεψε; Αν ακούγοντας τα κελεύσματα των λαϊκιστών, ο κάθε υπουργός όριζε τον κατώτατο μισθό στα 1.800 ευρώ, αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι αυτά τα λεφτά θα τα είχε κάποιος επιχειρηματίας για να τα πληρώσει;

Εφόσον δεν έχει νόημα για τους ανέργους και δεν προστατεύει τους εργαζόμενους στην ιδιωτική οικονομία, ποιους αφορά τελικά ο κατώτατος μισθός;

Τους δημόσιους υπαλλήλους; Ούτε αυτούς. Είναι θέμα μηνών να διαλυθεί η μεταπολιτευτική φενάκη που θέλει το Δημόσιο να πληρώνει στα σίγουρα τους υπαλλήλους του. Ήδη μετά τις γενναίες περικοπές  έχουν καταλάβει όλοι, ότι οι μισθοί του Δημοσίου δεν είναι εξασφαλισμένοι τουλάχιστον όσον αφορά στο ύψος τους. Πολύ σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν είναι εξασφαλισμένοι ούτε ως προς την ίδια την ύπαρξη τους...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών. Κάθε αναφορά σε αυτόν γίνεται μόνο για να μπουρδολογούν οι λαϊκιστές των καναλιών. Για να κάνουν τον καμπόσο οι πολιτικάντηδες στους ψηφοφόρους τους. Ίσως οι μόνοι που θα βολευτούν με τέτοιο μισθό να είναι οι άχρηστοι που κατάφεραν να "τρυπώσουν" κάπου και δεν ελπίζουν τίποτα παραπάνω στη μίζερη ζωή τους...

Καμιά επίδραση δεν έχει σε όσους ξέρουν καλά ότι το μοναδικό δίχτυ ασφάλειας και για τον ιδιωτικό και για τον δημόσιο τομέα είναι η παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών που να έχουν ζήτηση...