ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ...

Οι διοικούντες τον τόπο εξακολουθούν, παρά τα μηνύματα που παίρνουν από παντού, να εφαρμόζουν μια εντελώς λανθασμένη συνταγή εξόδου από την κρίση.

Θα φτάσουμε να πιστέψουμε ότι οι πολιτικοί μας θεωρούν πλέον ότι α) δεν εκπροσωπούν τη λαϊκή θέληση, β) συντάσσονται πλήρως με τα μεγαλοσυμφέροντα εσωτερικής πλοήγησης και γ) στοχεύουν στην εξυπηρέτηση των μεγάλων χρηματοοικονομικών συντελεστών, παγκοσμίου επιπέδου, αφού όλες οι αποφάσεις στοχεύουν στην προστασία των συμφερόντων αυτών έναντι των λαϊκών μαζών.

Οι πολιτικοί μας αυτοί ελπίζω να μην βγουν στις αυριανές εκλογές και να ζητήσουν την ψήφο μας, λέγοντας ότι αναγκάστηκαν να υπερψηφίζουν τα διάφορα μνημόνια.

Γιατί ο λαός δεν θέλει αναγκασμένους πολιτικούς εκπροσώπους, αλλά αυτόφωτους δημοκράτες να διευθετούν τις τύχες τους.

Η κρίση και οι μέντορές της πρέπει να καταλάβουν ότι δεν υπάρχουν πλέον οι προϋποθέσεις να εξακολουθούν να διαιωνίζουν τα ζητήματα της κρίσης. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να διατρέχει συστημική κρίση, αλλά δε θα την πληρώσουν τα δισ. των αθώων που δε συμμετέχουν στο δίχτυ λήψης αποφάσεων.

Εμείς στην προσπάθειά μας να βγούμε από την κρίση πρέπει να αυξήσουμε τις παραγωγές μας και τις παραγωγικές δομές μας. Τότε μόνο θα είμαστε καλυμμένοι και δε θα φοβόμαστε όπως τώρα, που ακόμη και τα κρούσματα της εγκληματικότητας αυξάνουν γρηγορότερα απ' ότι το χρέος της χώρας.

Ας συνέλθουν οι διοικούντες. Τα πράγματα είναι πλέον, πολύ σοβαρά

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ...

Το φαινόμενο της βεντέτας δεν είναι καινούργιο. Ξεκινώντας από την αρχαιότητα, το συναντάμε στις πρώτες κιόλας ανθρώπινες κοινωνίες. Στο εθιμικό δίκαιο της Κρήτης καταγράφεται για πρώτη φορά στη Μινωική πολιτεία. Ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» αναφέρει ως εισηγητή του «Δικαίου της Ανταπόδοσης» τον Ραδάμανθυ, αδελφό του Μίνωα. Σύμφωνα με αυτή την ποινική διάταξη, όποιος διαπράξει ένα αδίκημα «μόνο σαν πάθει ό,τι 'καμε, δίκη σωστή θα γίνει».

Ο νόμος της ανταπόδοσης χαρακτηρίζεται μάλιστα ως σπουδαία μορφή απονομής δικαιοσύνης. Αργότερα, κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κρήτη, ίσχυε η βασική αρχή του ισόποινου, σύμφωνα με το οποίο η ποινή που επιβαλλόταν σε περίπτωση φόνου ήταν είτε το ισόποινο, δηλαδή η καταδίκη του δράστη σε θάνατο, είτε η «εξαγορά του αίματος», δηλαδή η απόδοση χρηματικής αποζημίωσης από τον δράστη στην οικογένεια του θύματος.

Η βεντέτα λοιπόν μοιάζει να είναι κατάλοιπο του μακρινού παρελθόντος, ενός πανάρχαιου τρόπου απονομής δικαιοσύνης σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί ο μωσαϊκός νόμος του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». «Γεννιέται» από την ανάγκη για εκδίκηση που νιώθουν συνήθως οι συγγενείς του θύματος ενός φόνου απέναντι στον δράστη και την οικογένεια του.

Σύμφωνα με τον κ. Γιώργο Νικολακάκη, καθηγητή του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου,

«η βεντέτα είναι ένας κοινωνικός κώδικας που στηρίζεται στην έννοια της τιμής και της προστασίας. Και η τιμή αυτή αφορά άτομα από την ίδια πάντα οικογενειακή ομάδα, αποτελεί δε στοιχείο της ταυτότητας και του κοινωνικού της κύρους».

Πολλές φορές ο χώρος που επιλέγεται από τους συγγενείς για την τέλεση του εκδικητικού φόνου είναι το ίδιο το δικαστήριο, την ώρα που δικάζεται ο δράστης και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας ή της απαγγελίας της απόφασης. Η επιλογή αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς ο χώρος του δικαστηρίου λειτουργεί συμβολικά και οι «εκδικητές» με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνουν ότι απονέμουν δικαιοσύνη. Η ιστορία, ωστόσο, δεν τελειώνει με την εκδίκηση της οικογένειας του θύματος.

Αντίθετα στο σημείο αυτό ξεκινά ένας αέναος κύκλος αντεκδικήσεων ανάμεσα στις «αντίπαλες» οικογένειες, με αποτέλεσμα εκατοντάδες αθώα θύματα και δεκάδες ξεκληρισμένες οικογένειες. Υπάρχουν βεντέτες που διήρκεσαν 70 ολόκληρα χρόνια με περισσότερα από 60 θύματα, όπως αυτή ανάμεσα στις οικογένειες Σαρτζετάκη και Πεντάρη που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες βεντέτες που συγκλόνισαν ποτέ την Κρήτη.

Η υπόθεση αυτή «έκλεισε» έπειτα από χρόνια με τον ίδιο τρόπο που λύνονται συνήθως οι βεντέτες. Με τη διαμεσολάβηση ατόμων κύρους που έχαιραν της εκτίμησης και των δυο αντιμαχόμενων οικογενειών, συνάπτονταν γάμοι μεταξύ μελών των δυο οικογενειών. Με τον τρόπο αυτόν, οι δυο οικογένειες συγγένευαν και το πάθος για εκδίκηση έσβηνε.

Κάποιες φορές χρειάζονταν διαδοχικοί γάμοι, προκείμενου να σταματήσουν τελείως οι προκλήσεις. Ένας ακόμα τρόπος για να σταματήσει μια βεντέτα ήταν η διαφυγή των υποψήφιων δραστών ή θυμάτων σε άλλες πόλεις.

Η βεντέτα πάντως, δεν είναι μόνο κρητικό, ούτε καν μόνο ελληνικό φαινόμενο. Συναντάται σε όλες τις χώρες της Μεσογείου, καθώς και σε αραβικές χώρες.

Η κρητική βεντέτα ωστόσο αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση και συναντάται πιο συχνά στην ελληνική κοινωνία. Βεντέτες έχουν καταγραφεί κυρίως στους δυτικούς νομούς της Κρήτης -το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και τα Χανιά. Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο βρίσκεται σε ύφεση, υπάρχουν στοιχεία σύμφωνα με τα οποία παραμένουν κάποιες «εστίες» ανοιχτές, κυρίως στη δυτική Κρήτη και στις ορεινές περιοχές.

Στα ορεινά χωριά οι κοινωνίες παραμένουν κλειστές και η προσωπική τιμή εξακολουθεί να αποτελεί υψηλή αξία για τους κατοίκους τους. Αντίθετα, σε περιοχές όπου ο ντόπιος πληθυσμός έχει έρθει σε επαφή με άλλους πολιτισμούς, η νέα γενιά σπουδάζει και μορφώνεται και το βιοτικό επίπεδο έχει ανεβεί, το «έθιμο» της βεντέτας έχει πλέον εξασθενήσει. Άλλωστε, όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι Κρητικοί, «έστω και στη σκιά, η διατήρηση της βεντέτας είναι δυσφήμιση για τον τόπο».

ΤΟ ΦΙΝΤΑΝΑΚΙ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Κινηματογραφική διασκευή του ομότιτλου θεατρικού έργου του Παντελή Χορν, από το 1955.

Σε μια μικρή αυλή μιας Αθηναϊκής γειτονιάς, οι ένοικοι γίνονται υποχείρια της πανούργας σπιτονοικοκυράς, η οποία παρεμβαίνει αδιάκριτα στις ζωές τους...

ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ...

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:

- Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;

Ο δάσκαλος του απάντησε:

- Πολύ μικρή κι ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση...

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή...

- Έλα, είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο.

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε κι εδώ η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

- Δεν καταλαβαίνω είπε ο μαθητής. Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;

- Δεν το κατάλαβες; χαμογέλασε ο δάσκαλος. Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον!

ΦΟΡΟΙ ΚΙ ΕΞΟΥΣΙΑ...

Ολοι θρηνούμε το εισόδημά μας, παράλληλα δε οικτίρουμε μερικούς από τους κυβερνώντες και μη, για την εξοργιστική επιδειξιακή και προκλητική πολυτελή διαβίωσή τους, την οποία χρηματοδοτούμε εμείς...

Αν ψάξουμε τα δημοσιευμένα "πόθεν έσχες" που δηλώθηκαν(;) από τους υψηλά ιστάμενους θα δούμε κανείς ότι δεν ήξερε τίποτα περί λιτότητας, δεν είχε ενημερωθεί του τι εστί φτώχεια, στέρηση, που καταλήγει ακόμη και σε πείνα.

Θέλει χλιδή και αίγλη η σημερινή νομενκλατούρα. Δεν είναι τα έξοδα που εξάπτουν τη λαϊκή διαμαρτυρία. Είναι ο τρόπος που επιδίδονται στην πολυτέλεια, είναι το κομπλεξάρισμα που πιάνει μερικούς να ενταχθούν στο κλαμπ των πλουσίων μέσω της πολιτικής συναλλαγής, είναι η αδιαφορία ότι δεν συνειδητοποιούν το δύσκολο αύριο.

Σήμερα ο Ελληνας φορολογούμενος υπόκειται σε πρόσθετη φορολογική αφαίμαξη, για να καλυφθούν τα ανομήματα της εξουσίας.

Τέτοιο φαινόμενο ισοπέδωσης δεν είχε παρατηρηθεί σε προηγούμενες οικονομικές κρίσεις. Πρόκειται για φόρο, εισφορά και κόστος, που πάνε για τη συντήρηση του κράτους - Λερναία Υδρα...

Η πολυτέλεια συνεχίζει να είναι κυβερνητικό πάθος και η σπατάλη πολιτικό φαινόμενο για τη διατήρηση των οπαδών, παρά την τάση φυγής που δείχνουν οι τελευταίοι από την πολιτική αηδία.

Το καίριο ερώτημα είναι πόσο θα αντέξουμε σε αυτή την σε βάθος και στην εξονυχιστική επιβολή έμμεσων και άμεσων φόρων από το όποιο εισόδημα μας. Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να συνεισφέρουμε το υστέρημά μας για την διαιώνιση τους;

Οι πολλοί να λιμοκτονούν από τον φόρο και οι λίγοι να ζουν από τον φόρο!

Εδώ και τρεις 10ετίες ο αριθμός των υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και οργανισμών διπλασιάστηκε. Αποτέλεσμα ο μη διορισμένος Ελληνας καταβάλλει τις αμοιβές του μισού σημερινού προσωπικού της δημόσιας διοίκησης.

Ο κόσμος δεν φτωχαίνει μόνο με την πρόσθετη φορολόγηση, επιβαρύνεται και με τη λαφυραγώγηση της δημόσιας περιουσίας απ? τα έμπιστα κομματικά στελέχη. Συγκεκριμένα οι ατασθαλίες, η κατάχρηση εξουσίας και τα σκάνδαλα με ανυπολόγιστες απώλειες δημοσίων εσόδων και περιουσιών.

Σα να μην αρκούσαν οι υπάλληλοι, ο κάθε πρωθυπουργό και διοικητής ΔΕΚΟ περιστοιχίζεται από συμβούλους, οι οποίοι έγιναν οι ανεύθυνοι άρχοντες. Οι συνήθως ξενόφερτοι "σοφοί" κατευθύνουν τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Το οργανωμένο κομματικό δίκτυο μοναδικό έργο του έχει να κρατήσει το κόμμα στην εξουσία. Πληρώνεται όλη αυτή η πραιτοριανή φρουρά από τους φόρους και οι πραίτορες συντηρούν και διαιωνίζουν το καθεστώς.

Ποιός έψαξε να μάθει πόση είναι η επιβάρυνση του πολίτη από την ασύδοτη χρησιμοποίηση των κομματικών τοποτηρητών και συμβούλων;

Χωρίς αναστολές μιλούν περί του κοινού συμφέροντος, υποκρινόμενοι με κάθε είδους προσωπείο ακόμη και την αδιαφορία. Γι' αυτό και οι επικυρίαρχοι τροϊκανοί λένε απολύστε κόσμο μα οι άρχοντες απολύουν προσέχοντας μη θίξουν τις δικές του οικίες και οικείους κι ας πάνε να καούν αυτοί του κομματικού αντιπάλου...

ΕΥΦΥΪΑ...ΜΥΑΛΟ...ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ...

Ένας σκύλος περιφέρεται στη ζούγκλα και βλέπει μια λεοπάρδαλη να κατευθύνεται προς το μέρος του, φανερά πεινασμένη.

- Ωχ μπλέξαμε, σκέφτεται ο σκύλος...

Τότε βλέπει κάτι κόκαλα εκεί κοντά και αρχίζει να τα ροκανίζει με την πλάτη γυρισμένη στην λεοπάρδαλη. Ενώ εκείνη είναι έτοιμη να του χυμήξει, ο σκύλος λέει:

- Μμμμ...Πολύ νόστιμη αυτή η λεοπάρδαλη. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άλλες εδώ τριγύρω...

Η λεοπάρδαλη παγώνει και εξαφανίζεται πίσω από κάτι δέντρα.

- Λίγο έλειψε να την πατήσω σκέφτεται, αυτός ο σκύλος θα με έτρωγε..

Ένας πίθηκος παρακολουθώντας όλο το σκηνικό από ένα δέντρο, σκέφτεται ότι μπορεί να εξασφαλίσει την εύνοια της λεοπάρδαλης και να γλιτώσει το τομάρι του, εξηγώντας της αυτό που είχε συμβεί. Πάει προς το μέρος της και εξηγεί τα πάντα. Η λεοπάρδαλη έξαλλη για την κοροϊδία, λέει στον πίθηκο:

- Ελα πίθηκε. Ανέβα στη ράχη μου να δεις από κοντά τι πρόκειται να πάθει ο σκύλος..

Ο σκύλος βλέπει τη λεοπάρδαλη να έρχεται προς το μέρος του με τον πίθηκο καβάλα.

- Τί θα κάνω τώρα; σκέφτεται...

Κάθεται λοιπόν με την πλάτη γυρισμένη στους δυο. Όταν η λεοπάρδαλη και ο πίθηκος έχουν πλησιάσει αρκετά, ο σκύλος μουρμουρίζει αρκετά δυνατά για ν΄ακουστεί:

- Πού είναι αυτός ο πίθηκος; Ποτέ δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ. Τον έστειλα πριν από μισή ώρα να μου φέρει άλλη μια λεοπάρδαλη κι ακόμα να φανεί...

Ευφυϊα, μυαλό. γρήγορη σκέψη κι αντίδραση...

Τα έχουμε κι εμείς...Ας τα χρησιμοποιήσουμε για τη δική μας επιβίωση...

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ...

Η άλλη Ελλάδα υπάρχει παντού γύρω μας. Μια διεισδυτική ματιά θα σας πείσει.

Είναι αυτοί που δημιουργούν με την τέχνη, αυτοί που προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για να απαλύνουν τη δυστυχία και τον πόνο των άλλων, αυτοί που αγωνίζονται ομαδικά να μη τους βάλει κάτω η κρίση. Είναι αυτοί που ψάχνουν ξανά στην παράδοση για να βρουν και να αξιοποιήσουν νέες ιδέες (π.χ. βοτανοκαλλιέργειες), είναι αυτοί που από το περιττό μηχανεύονται νέες μορφές ενέργειας (π.χ. τηγανέλαια/βιομάζα), είναι αυτοί που δεν περιμένουν τίποτε από το κράτος (ούτε καν την έγκριση της καινοτομίας τους). Είναι το Εθνικό Κέντρο Τεχνολογικής Ανάπτυξης ΕΚΕΤΑ που δουλεύει αθόρυβα με σημαντικές επιτυχίες, είναι οι αλλαγές επιχειρηματικών εργασιών στο πνέυμα των καιρών.

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα! Απλά τα ΜΜΕ δεν τη βλέπουν ή δεν θέλουν να τη δουν. Επειδή σ΄ αυτόν τον τόπο για τα ΜΜΕ αυτό που μετράει είναι οι κακές ειδήσεις. Έτσι αισθάνονται ότι επιτελούν το χρέος τους προς το κοινό μεταδίδοντας μόνο την ασχήμια, το σεξ, το έγκλημα, την λαμογιά, την τρομοκρατία. Κι όμως!

Η άλλη Ελλάδα υπάρχει και μεταλλάσσει αργά και σταθερά νοοτροπίες και μυαλά. Είναι αυτή που βασίζεται στον εαυτό της και τις πρωτοβουλίες της. Όχι στο σύστημα με τους βουλευτές ή τους τοπικούς άρχοντες της περιοχής.

Είναι αυτή η Ελλάδα που θα αλλάξει το διεφθαρμένο και φθαρμένο πολιτικό σύστημα;

Αισιοδοξούμε, γιατί αισιόδοξος είναι αυτός που πιστεύει πως τελικά όλα θα πάνε καλύτερα σ' αυτόν τον τόπο. Κι ας μη ζήσει ο ίδιος για να τα απολαύσει...

Αυτός που μένει στον τόπο του και αγωνίζεται εκ των έσω, για να έλθει το καλύτερο στο προσκήνιο.

Αλήθεια πώς θα προέλθει το καλύτερο, όταν οι νέοι μας αυτοεξορίζονται σε αναζήτηση ευκαιριών ή ενός απλού μισθού και δεν θα είναι εδώ όταν χρειαστεί για να ψηφίσουν αυτή την αλλαγή;

Ο παλαιοκομματισμός δεν πεθαίνει με τους παλιούς ψηφοφόρους...