Ν.Δ. ΜΕΤΑ...

Από τον τύπο: Ο Σαμαράς συναντήθηκε με την Μπακογιάννη και συζήτησε επί μακρόν μαζί της την πορεία του κόμματος σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη Ν.Δ., αλλά και για τη χώρα. Στη συνάντηση «επιβεβαιώθηκε ότι προφανώς δεν συμφωνούν σε πάρα πολλά ζητήματα, αλλά αποφάσισαν να έχουν στενή επικοινωνία»...

Στην Καλαμάτα χαίρονται και η Ν.Δ. γιορτάζει...
η Ντόρα κι αν πικράθηκε κάνει πως δεν την νοιάζει!

Απλά η συνάντηση τυπική και μάλλον για το θεαθήναι έβαλε τυπικά τέλος σε μια ιδιότυπη πολιτική εσωκομματική αντιπαράθεση. Εύκολα αντιλαμβάνεται ο κάθε πολίτης ότι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις των δυο χθεσινών αντιπάλων για την προεδρία της ΝΔ δεν θα αποσοβηθούν νωρίς. Ωστόσο στην πορεία θα φανεί εάν και πότε θα υπάρξει υπονόμευση του νέου αρχηγού από την εσωκομματική αντιπολίτευση.

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η αμφισβήτηση του αρχηγού αρχίζει από την επόμενη κιόλας μέρα αναλήψεως της αρχηγίας...

Έστω κι αν ο κάθε αρχηγός προβαίνει σε κινήσεις κατευνασμού της πικρίας των αντιπάλων του, η αμφισβήτηση των άλλων παραμένει και είναι αυτή που κάνει προσεκτικότερες τις κινήσεις του...

ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΑΤΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ...

Η διαδικασία επιλογής γενικών γραμματέων πάει να καταντήσει το μεγαλύτερο ανέκδοτο όλων των εποχών.

Μερικές γενικές συμβουλές αξιολόγησης ίσως βοηθήσουν να επιταχυνθεί η επιλογή τους.

Τοποθετείστε περίπου 100 τούβλα με κάποια συγκεκριμένη σειρά σ' ένα κλειστό δωμάτιο με παράθυρο που να είναι ανοιχτό.

Μετά στείλτε 2 - 3 υποψήφιους κάθε φορά στο δωμάτιο και κλείστε τη πόρτα. Αφήστε τους μόνους, γυρίστε μετά από 6 ώρες και αναλύστε την κατάσταση:

• Εάν μετράνε τα τούβλα, βάλτε τους στο λογιστήριο.
• Εάν τα ξαναμετράνε, βάλτε τους στον εσωτερικό έλεγχο.
• Εάν τα έχουν κάνει όλα τελείως χάλια, βάλτε τους στο μηχανολογικό.
• Εάν κανονίζουν να βάλουν τα τούβλα με κάποια περίεργη σειρά, βάλτε τους στον δημιουργικό σχεδιασμό.
• Εάν πετάνε τα τούβλα ο ένας στον άλλον, βάλτε τους στο επιχειρησιακό κομμάτι.
• Εάν κοιμούνται, βάλτε τους στην ασφάλεια.
• Εάν έσπασαν τα τούβλα σε κομμάτια, βάλτε τους στη μηχανογράφηση.
• Εάν κάθονται και δεν κάνουν τίποτα, βάλτε τους στη διαχείριση ανθρωπίνων πόρων - γραφείο προσωπικού.
• Εάν λένε ότι έχουν δοκιμάσει διάφορους συνδυασμούς αλλά δεν έχει μετακινηθεί ούτε ένα τούβλο, βάλτε τους στις πωλήσεις.
• Εάν έχουν ήδη φύγει, βάλτε τους στο μάρκετινγκ και τις δημόσιες σχέσεις.
• Εάν κοιτάνε έξω από το παράθυρο, βάλτε τους στο στρατηγικό - μακρόπνοο προγραμματισμό.
• Και τέλος, εάν μιλάνε μεταξύ τους και δεν έχουν κουνήσει ούτε ένα τούβλο, δώστε τους συγχαρητήρια και βάλτε τους στα υψηλότερα διευθυντικά κλιμάκια.

ΤΖΑΚΙΑ, ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ, ΕΞΟΥΣΙΑ...

Η ψηφοφορία την προηγούμενη Κυριακή εξελίχθηκε σε επανάσταση των απλών μελών που καταψήφισαν το πολιτικό μηδέν, την οικογενειοκρατία και τους μηχανισμούς που προωθούν τους ευνοημένους τους στην εξουσία...

Προφανώς η βάση της ΝΔ που αγαπάει ανυστερόβουλα την παράταξη αντιλήφθηκε το μέγεθος της ανικανότητας των στελεχών της να κατανοήσουν τι πρέπει να πράξουν και πήρε την κατάσταση στα χέρια της με την μαζική συμμετοχή της την Κυριακή.

Η ευχαρίστηση και το ξέσπασμα της κοινωνίας και μετά η ανακούφηση και η ελπίδα!

Η αρχηγία λοιπόν στη ΝΔ κρίθηκε και το αύριο θα δείξει το κατά πόσο η επικράτηση Σαμαρά θα λειτουργήσει συσπειρωτικά ή εάν θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις στη συνοχή και ενότητα του κόμματος.

Τα δύο στρατόπεδα είναι σε σκληρή αντιπαράθεση και η διένεξη ή οι παραγκωνισμοί δεν θα φανούν τώρα που η ΝΔ θα θελήσει να δείξει προς τα έξω ότι υπάρχει ως αντιπολίτευση πλασάροντας μια ενωτική εικόνα, αλλά μετά από κάποιο διάστημα, όταν ήδη θα έχει ξεκινήσει ο ρόλος της ως μείζων αντιπολίτευση και οι παρεμβάσεις της στο Κοινοβούλιο με αρχηγό τον Σαμαρά θα επισκιάσουν τις όποιες εσωκομματικές ανακατατάξεις και αναταράξεις.

Γιατί όχι μόνο θα υπάρξουν αυτές αλλά θα επικρατήσουν στο παρασκήνιο.

Το "ξεκαθάρισμα" του στρατοπέδου της Ντόρας, θα αρχίσει να διεξάγεται σταδιακά, αλλά σταθερά. Μην ξεχνάμε ότι τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα ήρθαν σε μεγάλη αντιπαράθεση το τελευταίο χρονικό διάστημα και κανέναν δεν μπορούν να πείσουν ότι οι διαμάχες σταμάτησαν εδώ.

Και δεν θα πρέπει φυσικά να σταθεί κανείς στις κινήσεις γενναιοδωρίας από την πλευρά Σαμαρά, που υποτίθεται ότι θα αξιοποιήσει πολλούς από το στρατόπεδο της Ντόρας στην κορυφή της κομματικής ιεραρχίας. Αυτές περισσότερο είναι κινήσεις εντυπωσιασμού και κλασικές μέθοδοι υποτιθέμενου ενωτικού χαρακτήρα του εκάστοτε νικητή.

Αυτό που δεν βλέπουμε γίνεται στα παρασκήνια. Αλλά αυτό αφορά τα κόμματα και τη δομή τους. Αυτό που περισσότερο ενδιαφέρει είναι τι κατάλαβε ο υπόλοιπος κόσμος από όλη αυτή την αντιπαράθεση.

Είναι ένδειξη Δημοκρατίας να ομιλούν ανοικτά περί "οικογενειοκρατίας, κάστρων, φέουδων ή μηχανισμών";

Είναι απόδειξη ενότητας η ανταλλαγή βαριών χαρακτηρισμών μεταξύ των δύο υποψηφίων και η επίπλαστη αποδοχή του νικητή από τον ηττημένο;

Τα ίδια είχαμε και πριν από χρόνια στο ΠΑΣΟΚ. Έτσι είναι τα κόμματα.

Υπάρχουν και μηχανισμοί αλλά και στρατόπεδα που διψούν για εξουσία. Έτσι είναι ολόκληρο το κοινοβουλευτικό σύστημα, αν θέλουμε να διευρύνουμε το χάσμα που επικρατεί ανάμεσα στα κόμματα που αδυνατούν να συμφωνήσουν σε στοιχειώδη ζητήματα.

Τα κόμματα αυτη τη στιγμή πάσχουν από έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα.

Αυτή δεν διορθώνεται ιδεολογικά. όσο ηθικά και αντιληπτικά: να αναδειχθούν ανθρωποι ικανοι να αξιοποιήσουν μια ιδεολογία. Το ποιοι είναι αυτοί, δεν προυποθέτει μεγάλη αντιληπτική ικανότητα για να το αντιληφθούμε συνήθως.

Και το μέλος του κόμματος δεν είναι στρατιωτάκι για να το ψηφίζει πάντα, ούτε κανένα αυτόματο που να μην μπορεί να μην μπορεί να ζήσει σε προσωρινή διαφωνίαμετο κόμμα του, αλλά σε συμφωνία με μια ευρυτερη μακροχρονια προοπτικη του κομματος του...

Γιατί αναρωτιέται ο μέσος πολίτης: αν εντός των κομμάτων υπάρχουν τόσες διαφορές, χτυπήματα κάτω από τη μέση και μίση, πόση απόσταση χωρίζει τα κόμματα στο σύνολό τους;

Η απάντηση είναι αυτονόητη. Σε ένα συμφωνούν και οι 300 της Βουλής: στα οφίτσια.

Εκεί κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για αντιπαλότητα μα ούτε και για αδιαφορία. Τουναντίον. Η εξουσία είναι βασικό στοιχείο της ιδιοσυστασίας των κομμάτων. Εκεί στηρίζονται και εκεί αποσκοπούν. Υπάρχουν και πολλά άλλα που κάνουν σημαντική την επικράτηση του ενωτικού χαρακτήρα και κλίματος στα κόμματα. Και πάλι όμως πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζει η εξουσία. Το μοίρασμα της "πίτας".

Πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, όμως δεν παύει να επενδύει σε πρόσωπα που του υπόσχονται καλύτερες ημέρες. Οι μέρες αυτές όμως ποτές δεν έρχονται. Και περιμένει ο κόσμος. Και τα πράγματα κυλούν πανομοιότυπα στα κόμματα που δείχνουν να μην πτοούνται από τις όποιες νουθετικές θεωρητικές προσεγγίσεις πάσης φύσης ειδικών ή αναλυτών.

Η ΝΔ μπαίνει πλέον σε μια νέα περίοδο μοιράσματος της τράπουλας από τα χέρια ανθρώπων που κάποτε αμφισβήτησαν δικαίως ή αδίκως τη δομή της. Ο κόσμος της ΝΔ επέλεξε τον Αντώνη Σαμαρά να οδηγήσει το κόμμα σε μια νέα εποχή.

Τι έμεινε όμως από όλη αυτή την αντιπαράθεση στον απλό κόσμο; Ότι με το παραμικρό τα ποικίλα στρατόπεδα στα κόμματα ενεργοποιούνται με ολέθριες συνέπειες. Αυτό βέβαια δεν φαίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Οι επιπτώσεις θα φανούν αργότερα όταν η συνοχή με την πρώτη δυσκολία θα διαρρηγνύεται...

Τα πράγματα οδηγούν νομοτελειακά σε αυτό το σημείο. Γιατί αν έπαυαν οι μηχανισμοί στα κόμματα, θα επικρατούσε έστω και υποψία αξιοκρατίας. Που κανένας όμως υποψήφιος σε κανένα κόμμα δεν επιθυμεί.

Μα για να ανθίσει ξανά η καμένη γη που παρέδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση θα πρέπει να υπάρξει μια συνέχεια και εντατικοποίηση των πολιτικών που θα βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο αλλά και αυτή η δυναμική της ηγεσίας που θα περιθωριοποιήσει την οποιαδήποτε πελατειακή και ατομικιστική σκοπιμότητα.

Για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα χρειάζεται πολιτική βούληση, σχέδιο και συσπείρωση των κομματικών στελεχών πάνω σε αυτό τον σκοπό. Σε τελική ανάλυση αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν από τη μια μέρα στην άλλη αλλά σύντομα επιβάλλεται να γίνει δυναμικά η αρχή...

ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΚΙ ΕΥΡΩΠΗ...

Για πρώτη φορά από το 1893, μια μεροληπτική πρωτοβουλία που στοχοποιεί μια συγκεκριμένη κοινότητα, εγκρίνεται στην Ελβετία.

Καθώς οι Ευρωπαίοι διέρχονται μια περίοδο βαθιάς κρίσης ταυτότητας, η εμφανής ορατότητα των μουσουλμάνων, αναδεικνύεται ως προβληματική και τρομακτική. Την ίδια ώρα που μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, οι Ευρωπαίοι αναρωτιούνται «Ποιοι είμαστε; Ποιες είναι οι ρίζες μας; Που πάμε;», βλέπουν παντού τριγύρω τους νέους πολίτες, νέα χρώματα επιδερμίδας, και νέα σύμβολα με τα οποία όμως δεν είναι ακόμη εξοικειωμένοι.

Μα η νομιμοποίηση μιας απόφασης, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από τίποτε σε αυτόν τον κόσμο, προσπαθείται να ανακληθεί με θεσμικές, νομικές ή πολιτικές αποφάσεις ανακόλουθων πολιτικών.

Που σημαίνει ότι αμφισβητείται ευθέως το δικαίωμα μιας κοινωνίας να αποφασίσει ελέυθερα, να έχει χαρακτήρα, πολιτισμό, άποψη, θέαση ζωής! Δηλαδή να υπάρχει ως διακριτή κοινωνία...Αυτή είναι και η επόμενη μεγάλη μάχη στην Ευρώπη... Η ουσία όλων αυτών των "θεωρητικών" περί παγκοσμιοποίησης, πολυπολιτισμικότητας κλπ...
Και όσο αφήνεται όλη αυτή η ελιτίστικη μπουρδολογία περί "λαϊκισμού, φόβου, κλπ" που στοχεύει στό ψυχολογικό μούδιασμα, τόσο αυτή η μάχη θα αναβάλλεται, και τόσο πιο άσχημη θα είναι όταν θα ξεσπάσει...

Ποιος λαϊκισμός και ποιος φόβος; Θέλει τεράστιο θάρρος για να αντισταθείς στη λαίλαπα των δήθεν, του δήθεν αντιρατσισμού και του δήθεν αντιεθνικισμού. Στους συκοφάντες των αγωνιών των απλών ανθρώπων.

Η ταυτότητα των χριστιανικών λαών της Ευρώπης κινδυνεύει.

Δεν είναι ζήτημα προσωπικής πίστης, είναι ζήτημα βασικών συνιστωσών της κοινωνίας μας. Προσπαθούν το ατομικό δικαίωμα της ανεξιθρησκείας να το κάνουν να υπερβεί τον ατομικό χαρακτήρα του και να αποκτήσει συλλογικά χαρακτηριστικά που υποσκάπτουν τα θεμέλια των κοινωνιών.

Το ίδιο το άρθρο ομολογεί ότι το Ισλάμ έχει επιθετικό χαρακτήρα. Αν λοιπόν δεν θέλουν οι λαοί της Ευρώπης να πάρουν μια μέρα τα όπλα από μόνοι τους, παρά την αντίδραση των κρατών τους, που δεν τους εκπροσωπούν πια, εναντίον της πληθυσμιακής ισλαμικής διείσδυσης, τότε πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να πουν το μεγάλο στοπ πριν να είναι αργά.

Κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει τους λαούς να μάχονται για το είναι τους.

Όσο πιο πολύ τους εμποδίζει, τόσο πιο ριζοσπαστικά θα μάχονται. Καιρός να το καταλάβουν.

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ...

Τα πράγματα στην εθνική οικονομία δεν πηγαίνουν καλά, αλλά ο πανικός είναι όπως πάντα κακός σύμβουλος.

Υπάρχει κάτι που κάνει τα πράγματα χειρότερα και αυτό είναι ότι η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη στην οικονομία ότι έχει την τεχνογνωσία και την εμπειρία για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα με την κρίση.

Μπορεί να έφερε κάποια ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, αλλά στους δύο μήνες έχουμε δει τόσους ερασιτεχνισμούς και τόσες παλινωδίες, που τώρα που η κρίση υποτροπιάζει και δεν ξέρουμε αν το παγκόσμιο σύστημα έχει τις εφεδρείες για να ανταπεξέλθει, αναρωτιέται κανείς πού θα πάμε...

Τί μπορεί να παράξει η χώρα εκτός από αέρα είναι το μεγάλο ζητούμενο.

Η αποβιομηχάνιση που κρατάει εδώ και 35 χρόνια και πάει χέρι - χέρι με τη μετα-πολίτευση μας έχει αφήσει χωρίς κλωστοϋφαντουργία, χωρίς ναυπηγεία, χωρίς μεταλλευτικές εταιρείες και την παντελή αδυναμία να παράξουμε προϊόντα πλην των τροφίμων και του γάλακτος (αν βέβαια μπορεί να μιλήσει κανείς για μεταποίηση στην περίπτωση αυτή).

Η μεταπολεμική αγελάδα (οικοδομή + τουρισμός + ναυτιλία) γέρασε, δεν έχει άλλο γάλα. Κλώτσησε απλώς τον τελευταίο κουβά με το λίγο η προηγούμενη κυβέρνηση
Η πληροφορική και οι νέες τεχνολογίες φούσκωσαν και ξεφούσκωσαν μαζί με το ΧΑΑ, η αμυντική βιομηχανία ασφυκτιά ανάμεσα στη δημοσιοϋπαλληλία της ΕΑΒ και της ΕΛΒΟ και τη ρεμούλα των εξοπλιστικών προγραμματισμών.

Η αγροτική παραγωγή δεν εκσυγχρονίστηκε κι όταν αυτό έγινε απόπειρα να επιδιωχθεί με εξωτερική βοήθεια ή εξαναγκασμό, οι μόνοι που επωφελήθηκαν ήσαν οι επιδοτούμενοι.

Υπηρεσίες μόνο, πολλές υπηρεσίες κι αυτές πανάκριβες σε σχέση με την ποιότητά τους.

Χάνουμε και την "τεχνογνωσία" να παράγουμε κάτι εν γένει. Κι όποιος το αποπειράται από γνώση ή μεράκι λοιδωρείται και διώκεται διότι χαλά την πιάτσα.

Κερδοσκόποι υπάρχουν πάντοτε και κάνουν πάρτυ όταν οι κυβερνήσεις είναι αναποτελεσματικές και ανίκανες να στηρίξουν την οικονομία.

Πλούσιος μπορεί να γίνει και ένας υδραυλικός επειδή είναι άξιος , κυνηγάει τη δουλειά , δεν είναι αρπακολλατζής και προσφέρει ποιοτική εργασία. Σήμερα όμως πλούσιοι δεν είναι αυτοί που παράγουν , πλούσιοι είναι οι αεριτζήδες.

Το ζητούμενο είναι: Ίσες ευκαιρίας μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης, αξιοκρατία, τεράστιο και τραγικό έλλειμμα δημοκρατίας και ουσιαστικής ισονομίας, ορθή, έντιμη και συνετή διαχείριση του κρατικού πλούτου. Αν υπάρχουν αυτά, οι διαφορές πλούσιων και φτωχών δεν θα είναι τόσο χτυπητές, διότι όλοι θα ξέρουν ότι πλούσιοι δεν έγιναν πλούσιοι ανέντιμα.

Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται τόσο πολύ η αναδιανομή, όσο η τήρηση των κανόνων νομιμότητας και ηθικής στη διεργασία μικρού ή μεγαλύτερου πλουτισμού του κάθε πολίτη.

Υπάρχει πολύ χρήμα αποταμιευμένο ή τραπεζοποιημένο που δεν προέρχεται από παραγωγική βάση αλλά από αέρα κοπανιστό αγοραπωλησείας χαρτιών. Το χρήμα το έχουν μαζέψει αυτοί που δεν προσφέρουν κανένα παραγωγικό έργο. Αν δεν υπάρξει μεγάλη αναδιανομή πλούτου θα γίνουμε όλοι οι ικανοί μα παραγκωνισμένοι πραγματικοί "αντιεξουσιαστές"...

Για να τρέξει πάλι η αγορά πρέπει να ρευστοποιηθεί μέρος του αποταμιευμένου (μπετονοποιημένου ή τραπεζοποιημένου) αντιπαραγωγικού πλούτου. Υπάρχει άλλη λύση; Η ανάκαμψη προυποθέτει ρευστοποίηση, αναδιανομή.

Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τόσα χρόνια τα πράγματα στην χώρα είτε εξυπυρετούν τους διαπλεκόμενους μεγαλοκαρχαρίες είτε οι λίγοι που προσπάθησαν κάτι να κάνουν πνίγονται στο πηγάδι των ΜΜΕ των παραπάνω.

Τα ίδια βέβαια ακούγαμε και πέρυσι για το "τι μας περιμένει μετά τις γιορτές", τα ίδια ακούγαμε και φέτος για "αμέσως μετά το καλοκαίρι, που θα φανούν και οι επιπτώσεις της κρίσης στον τουρισμό", αλλά τελικά κανένας θρήνος δεν ακούστηκε.
Ή τουλάχιστον, δεν ακούστηκε με την ένταση που θα ανέμενε κάποιος και που ίσως θα έπρεπε.

Εδώ έχουμε φτάσει να μας εγκαλούν διεθνείς θεσμοί (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και να μας κράζουν κορυφαίες τράπεζες, και παρ' όλα αυτά κανενός το αφτί δεν ιδρώνει. Και δεν μιλάω μόνο για τους πολιτικούς και άλλους ταγούς, αλλά κυρίως για τον περιώνυμο "απλό λαουτζίκο" που προφανώς καλοζωισμένος από την αμείωτη παραοικονομία περί άλλα τυρβάζει: η κατανάλωση καλά κρατεί σημαντική αύξηση τζίρου από μήνα σε μήνα παρουσιάζει το Golden Hall, σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας που τα διαχειρίζεται και το κέφι συνεχίζεται. Ρωτήστε τους περισσότερους στον κύκλο σας να σας πουν αυθόρμητα ποιες είναι οι κυριότερες έγνοιες τους και θα εκπλαγείτε από τις απαντήσεις που θα λάβετε, υπεράνω όλων η κατανάλωση και η διασκέδαση...

Οικονομικά μέτρα είναι αναγκαία, μα η αρχή θα πρέπει να γίνει από ψηλά, πολεμώντας πρώτα τα προνόμια και κάθε είδους διευκολύνσεις των πολιτικών στελεχών. Διαφορετικά κάθε προσπάθεια επιβολής των δύσκολων αλλά αναγκαίων μέτρων, θα προσκρούσει σε τείχος λαϊκής αντίδρασης. Τίποτε από αυτά όμως δεν θα έχει αντίκρισμα, εάν δεν πεισθούν οι πολίτες ότι οι πολιτικοί σταματούν ειλικρινά να εκμετελλεύονται το δημόσιο ταμείο για δικό τους όφελος.

Τέρμα στην προκλητική κρατική σπατάλη. Οι μη προνομιούχοι δεν πρόκειται να δεχτούν να πληρώσουν τον λογαριασμό της κρίσης για τον οποίο δεν έχουν την βασική ευθύνη, αν δεν επικρατήσουν πρώτα η οικονομική λογική και κοινωνική δικαιοσύνη.

Μόνο με σωστούς πολιτικούς χειρισμούς και υψηλά παραδείγματα πολέμου στα προνόμια ολίγων βολεμένων, θα δεχτούν μια δίκαιη κατανομή των βαρών για να βγούμε από την κρίση και να μπούμε σε μια καινούρια περίοδο οικονομικής ανάπτυξης και σταθερής ανόδου του βιοτικού επιπέδου όλων...

Εν τω μεταξύ, η πολιτική αμηχανία της κυβέρνησης οδηγεί σε χρονοβόρες διαδικασίες διαβούλευσης με δαύτα τα συμφέροντα, με αμφίβολα αποτελέσματα στο τέλος ως συνήθως συμβαίνει.

Γιατί χάνεται η πρόθεση, η αξιοπιστία και η ευκαιρία για να δημιουργήσει μια νέα κοινωνική και οικονομική δυναμική...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΝΣΕΡΒΑ...

Μια κονσέρβα είχε καταφέρει να εξασφαλίσει ο Γιώργης ο απένταρος και κάθισε κάπου απόμερα να τη φάει.

Μόλις βολεύτηκε σ' ένα παγκάκι όταν ένοιωσε κάποιον να έρχεται από πίσω του και το επόμενο δευτερόλεπτο ένας άλλος πεινάλας, μελαμψός ασιάτης βρωμομετανάστης τούτος του επιτέθηκε για να του την πάρει...

Κρατώντας στη χέρα του το τενεκεδάκι της κονσέρβας που δεν πρόλαβε ν' ανοίξει, ο Γιώργης αντέδρασε και με το πρόχειρο αυτό όπλο κατάφερε μερικά δυνατά χτυπήματα στην κεφαλή του επιδρομέα, μέχρι που τελικά υποχώρησε ηττημένος κι αιμόφυρτος και κατάφερε ο πρώτος να διασώσει το μεσημεριανό φαϊ του...

Όσοι περνούσαν κείνο το μεσημέρι από τη πλατεία με τα παγκάκια, έβλεπαν τους δυο πεινάλες να παλεύουν 1- 2 λεπτά για μια κονσέρβα, με μόνο κίνητρο το περιεχόμενο της εν είδη φαγητού. Δεν θα ήταν δα και η πρώτη φορά με τέτοιο θέαμα στον χώρο αυτόν.

Ο Γιώργης εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε, μα έπεσε όξω στη ζωή και βρέθηκε απένταρος και μόνος, να ψάχνει συχνά τους κάδους των souper market και τ' απομεινάρια των λαϊκών αγορών για κάποιες μισοσαπιμένες πατάτες και μελιτζάνες που μπορεί να τηγανίσει να φάει, ή να επαφίεται στην ελεημοσύνη κάποιων συμπονετικών για φαϊ, όπως πρέπει να γίνηκε με την κονσέρβα του σήμερα σε κάποιο μπακάλικο νωρίτερα...

Ο άλλος όμως, ο μετανάστης που είναι παρείσακτος κι ακάλεστος σε έναν τόπο που δεν προσφέρει επαρκώς δουλειές στους κατοίκους του, δεν έχει θέση εδώ.

Ούτε δουλειά βρίσκει, ούτε παράδες του δίνει εύκολα κανείς τις φορές που ζητιανεύει στα φανάρια.

Ας το πάρει απόφαση ο νεαρός αυτός που έμεινε νηστικός σήμερα κι από πάνω δαρμένος και μαζί πολλοί άλλοι σε μεγάλη ποικιλία από ράτσες και χρώματα, πως αυτή θα είανι η κατάσταση τους για πολύ καιρό και καλά θα κάνουν να τα μαζεύουν για αλλού...

Ας γυρίσει στον πολύ μακρινό τόπο του όπου πολέμαρχοι φαγώνονται και σκοτώνονται μεταξύ τους για την εξουσία και τα κέρδη από το όπιο, να ζητήσει από αυτούς τα δικαιώματα του στη ζωή που οι ίδιοι του στέρησαν κι ας αγωνιστεί δυναμικά να τα αποκτήσει και να τα διαφυλάξει...

Αν τώρα υπερισχύσουν οι άλλοι ως πιο καπάτσοι και δεν τον σηκώνει πάλι ο τόπος του, ξέροντας καλά πια πως η Ευρώπη ούτε τον χρειάζεται ούτε τον γουστάρει, ας κοιτάξει τη δεύτερη φυγή του να πάει προς τη άλλη πλευρά του ωκεανού, μπας και πετύχει καλύτερη τύχη σε άλλους εξωτικούς τόπους.

Εδώ δοκίμασε κι απέτυχε, δεν χρειάζεται επιβεβαίωση ξανά...

ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ ΛΕΒΕΝΤΙΑ...

Από τη σειρά "ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΑ":

Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε προκηρύξει διαγωνισμό για προσλήψεις στο Λιμενικό Σώμα.

Τέκνο ψηφοφόρου που ήθελε διακαώς να συμμετάσχει και να ενταχθεί στο ΛΣ, κατάθεσε τα απαραίτητα χαρτιά του και για επικουρική βοήθεια έστειλε τον πατέρα του να ζητήσει παραπέρα βοήθεια από τον βουλευτή που είχανε προτιμήσει στις εκλογές του 2007...

Ο βουλευτής σωστός κι έντιμος, γνωρίζοντας πως δεν μπορούσε να κάνει πολλά στην συγκεκριμένη υπόθεση που την είχανε αναλάβει ανώτατοι αξιωματικοί του ΛΣ και θέλανε τούτη τη φορά ανθρώπους με προσόντα να περιπολούν το Αιγαίο και να αποτρέπουν τη λαθρομετανάστευση κι όχι τη συνήθη σαβούρα ανεπρόκοπων που τους φορτώνανε οι βουλευτές ρουσφετολογικά για να εξασφαλίσουν μισθό οι μεν και ψήφους οι δε, του ξεκαθάρισε αμέσως πως δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα για την υπόθεση του αν και θα προσπαθούσε...

Καταλάβαινε ο πατέρας πως δύσκολα θα βόλευε τον υιό, μα θέλοντας το κάτι παραπάνω πήγε και σε έτερο βουλευτή του ιδίου κόμματος, με περισσότερη θητεία και πείρα σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Αυτός εδώ με περισσή σιγουριά και αναίδεια προς το ΑΣΕΠ, του είπε:

- Αφού ήρθες και με βρήκες, πες πως έγινε κιόλας το αίτημα σου, θα το πάρουνε το παιδί σου στο Λιμενικό...

Έβαλε επιδεικτικά τους μπαρακεντέδες του να γράψουν το αίτημα του ψηφοφόρου ψηλά - ψηλά στον ρουσφετοκατάλογο που ο συγκεκριμένος βουλευτής έχει πάντα ανοιχτό και έτοιμο για κάθε καρυδιάς καρύδι που προσφεύγει στο γραφείο του, αποσπώντας του ταυτόχρονα την υπόσχεση πως στις επόμενες εκλογές θα ψήφιζε σωστά τον παλαιό (αυτόν δηλαδή), αντί να παιδεύεται με τους νέους κι ακάτεχους την τέχνη του ρουσφετιού...

Βγήκανε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού και ο υιός δεν ήταν στους επιτυχόντες, αφού ο φαφλατάς βουλευτής δεν έκανε το παραμικρό για τον καινούριο ψηφοφόρο του, πετώντας το αίτημα του στη βούτα μόλις έφυγε ο πατέρας από το γραφείο τότε...

Του θύμισε όμως τηλεφωνικά την υποχρέωση του να τον ψηφίσουν όλοι οικογενειακά, μόλις προκηρύχτηκαν οι εκλογές το 2009...

Ο πατέρας σαν πιστός οπαδός του κόμματος πήγαινε σε όλες τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των υποψήφιων και σε κείνη του βουλευτή που δεν τον βοήθησε γιατί πραγματικά δεν μπορούσε...

Όταν τελείωσε την ομιλία του πήγε να τον συναντήσει και τον πήρε από τη χέρα παραπέρα, όπου με γνήσια λεβεντιά και ντομπροσύνη του είπε:

- Θυμάσαι που σου ζήτησα βοήθεια για τον γιο μου τότε με το Λιμενικό και είπες πως δεν γίνεται ειλικρινά; Δεν σε πίστεψα και πήγα κι αλλού, ήθελα να τον δω διορισμένο και με στολή βλέπεις, ούτε ο άλλος κατάφερε τίποτα μα μου είχε υποσχεθεί τα πάντα ψευδόμενος, αφού ήξερε καλά πως ο συγκεκριμένος διαγωνισμός ήταν αδιάβλητος και προχθές μου ζήτησε να τον ψηφίσω σαν αντάλλαγμα λέει για την εξυπηρέτηση, μα εγώ και θα πω και στην οικογένεια μου, θα σε στηρίξουμε εσένα που δεν μας κορόιδεψες, ,όπως θα έκανα έτσι κι αλλιώς ανεξάρτητα από το ποιος και αν διόριζε τον γιο μου αφού σε προτιμώ, άσε τον να ελπίζει ψεύτικα τον άλλο...

Μου την έφερε μια φορά αυτός, του τη φέρνω τώρα κι εγώ, πατσίσαμε!