ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ...

Άλλη μια φορά η κυβέρνηση προσπαθεί να προχωρήσσει την επιχείρηση απελευθέρωσης των "κλειστών" επαγγελμάτων, ώστε να διορθώσει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού. Αυτό θα το πετύχει αν εξαντλήσει τα περιθώρια συζητήσεων με τους εμπλεκόμενους, ώστε να νομοθετήσει χωρίς εντάσεις που καταλήγουν σε κοινωνικές συγκρούσεις.

Αν ελευθερωθούν τα επαγγέλματα λένε, θα λειτουργήσει η ανταγωνιστικότητα, ότι θα πέσουν οι τιμές, ότι θα βελτιωθεί η ποιότητα των υπηρεσιών. Προσδοκάται ότι η απελευθέρωση των "κλειστών" επαγγελμάτων θα προσφέρει πολλά στον χειμαζόμενο πολίτη.

Όμως οι απόψεις διίστανται, στο κατά πόσον με αυτήν θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα, θα πέσουν οι τιμές και δε θα συμβεί το αντίθετο. Εκείνο που δε λένε είναι ότι ο απώτερος σκοπός είναι να συμπιεσθεί το κόστος. Που αποβλέπει: φθηνή εργασία, περιστασιακά μεροκάματα ωρομισθίων, προώθηση ορισμένων προϊόντων και ομαδοποιημένη συντεχνιακή παροχή υπηρεσιών.

Παρακολουθούμε με αγωνία και βρισκόμαστε σε θέση διχογνωμίας όταν βλέπουμε να διασταυρώνονται τα ξίφη των υπέρμαχων της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων με τους πολέμιους αυτής της μεταρρύθμισης. Οι μεν θεωρώντας ενσυνειδήτως ότι έτσι όπως πάμε βουλάζουμε ολοσούμπιτοι, τρέχουν ν' αναθεωρήσουν ότι από χρόνια δεν τολμούσαν να κάνουν λόγω πολιτικού κόστους.

Οι δε ταμπουρωμένοι πίσω από κεκτημένα δεκαετιών, δεν δέχονται καμία αλλαγή και αντιδρούν με την ελληνότροπη συμπεριφορά των ακραίων απεργιακών κινητοποιήσεων, που αποβαίνουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και πλήττουν την εθνική οικονομία. Οποιο δίκιο κι αν έχουν οι συντεχνίες των κεκτημένων, όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού, είναι σπάνιο να βρει συμπαράσταση απ' τις κοινωνικές ομάδες και άρα οι κινητοποιήσεις είναι καταδικασμένες ν' αποτυγχάνουν.

Η επιμονή στη συνέχιση κατοχής των κεκτημένων εις βάρος του συνόλου επιδεινώνει την αστάθεια της οικονομίας και δυσκολεύει τις προσπάθειες της κυβέρνησης στην ανασυγκρότηση και στην απαλλαγή της χώρας απ' την παθογένεια, που κυριαρχεί από 10ετίες. Εκείνο που υποστηρίζουν, ότι θα συμβεί είναι ότι στα παλιά επαγγέλματα και στις συντεχνίες, που θα προκύψουν μετά τις συγχωνεύσεις θα υπερισχύσει έντονη ανησυχία για την τύχη του μεροκάματου.

Η τεχνοκρατική αντίληψη που επικρατεί στην κυβέρνηση Παπανδρέου επέτρεψε την αποδέσμευσή της από το άγος του πολιτικού κόστους και κατάφερε να προωθήσει φιλελεύθερες αντιλήψεις επιτυγχάνοντας ακραίας μορφής δραστικές αλλαγές σε τόσο λίγο χρόνο, κάτι που δεν κατάφερε η συντηρητική παράταξη να κάνει που το είχε εξαγγείλλει επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη.

Εάν η κυβέρνηση στην επόμενη φάση κατορθώσει να εξαρθρώσει τις συντεχνίες με το ξήλωμα των πελατειακών κεκτημένων, ανεξάρτητα αν θίγει ομάδες που μέσα σ' αυτές μπορεί να είναι και πολιτικές που ζημιώνουν την οικονομία του κράτους, θα 'χει προσφέρει τα μέγιστα, αρκεί να πείσει με σαφήνεια γιατί είναι αναγκαίες αυτές οι αλλαγές.

Ελπίζει ότι θα βρει συμπαράσταση απ' τα λαϊκά στρώματα, που κυρίως επηρεάζονται από τις στρεβλώσεις της αγοράς λόγω "κλειστών" επαγγελμάτων και συντεχνιών...

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία κωμωδία του 1986.

Ένας νεαρός έχει πάθος με το μπάσκετ και τον πιάνει υπνηλία όταν πρέπει να διαβάσει ή να μάθει κάποια τέχνη, ενώ ο πατέρας του θέλει να τον κάνει τεχνίτη και η μητέρα του να τον σπουδάσει γιατρό ως συνήθως...



Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=1763731276610475563&hl=el&fs=true

HELL IN NORMANDY (MOVIE)...

Hell in Normandy is a 1968 film. The movie is set during World War II in the days just prior to the D-Day invasion. A special parachute unit is sent to destroy a German flame thrower installation on Omaha Beach...

ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΩΝ...

Για να είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε από τους πολιτικούς αρχηγούς να αναδείξουν σωρηδόν νέους και ικανούς ανθρώπους για ν' αναλάβουν υπεύθυνες πολιτικές θέσεις στην θέση των κομματόσκυλων, ανθρώπους που δυστυχώς δεν υπάρχουν...

Όσοι στην Ελλάδα ήταν στοιχειωδώς εργατικοί και ευφυείς ή έκαναν δικές τους δουλειές ή εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.

Ποιός θα παρατήσει την δουλειά του που έχει φτύσει αίμα για να την στρώσει για να μπλέξει με την καμαρίλα της πολιτικής.

Τέτοια διαφθορά, διαπλοκή και παρεο-κρατία δεν αντέχεται από σοβαρούς ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν στα κοινά.

Ετσι με την πολιτική ασχολήθηκαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν ελεύθερο χρόνο και η συντριπτική τους πλεοψηφία έχει διορισθεί με μη αξιοκρατικά κριτήρια. Ή κόπροι γόνοι πλούσιων οικογενειών, αναπόσπαστο μέρος του κατεστημένου που τους βόλεψε, πως να τολμήσουν να το αλλάξουν; Το βασικό είναι η παλαιολιθική νοοτροπία τους.

Τα ίδια επικρατούν και στις νεολαίες των κομμάτων, όπου μετά από παιδομάζωμα σε σχολεία και πανεπιστήμια εκθρέφονται και μπολιάζονται με τον παλαιοκομματισμό και το πελατειακό σύστημα για μελλοντικά οφίτσια...

Δυστυχώς οι ανεπαρκέστεροι της κοινωνίας έχουν μετατραπεί σε επαγγελματικά στελέχη που λύνουν και δένουν σε όλα τα κόμματα και καταλαμβάνουν και τις κρίσιμες θέσεις, που μεταβάλλουν σε απλές "καρέκλες"...

Κατά τόπους κυκλοφορούν πολλά λαμόγια που φορώντας δήθεν τον "μανδύα" μιας παράταξης, το μόνο που επιζητούν είναι να έχουν προσωπικό όφελος με το αζημίωτο σε κάθε τοπική κοινωνία όλοι λίγο πολύ τους ξέρουμε, τους συναντούμε σε εκδηλώσεις όπου κάνουν δημόσιες σχέσεις, ή μπορούμε να συμφάγουμε και μαζί εκεί όπου συνεστιάζονται μετά ομοίων τους, όλοι διψασμένοι για τίτλους και αξιώματα (που μόλις αναλάβουν γίνονται ρεζίλι στην κοινωνία, ακριβώς λόγω της ανεπάρκειας τους)..

Αν δεν καταφέρουν να γίνουν βουλευτές, γίνονται με άλλη ευκαιρία νομάρχες, δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, πρόεδροι οργανισμών και κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων, κλπ.

Το πρόβλημα της χώρας είναι κατά βάση πολιτικό γιατί με την πολιτική ασχολούνται επαγγελματικά χαμηλών δυνατοτήτων άτομα.

Και τα πολιτικά προβλήματα σε ένα κόμμα τα επιλύει η ηγεσία. Οσο η ηγεσία δηλαδή ο κάθε Πρόεδρος, δεν προβαίνει στις ενδεδειγμένες ενέργειες γιά την επίλυση του προβλήματος στο δικό του κόμμα, τόσο το πρόβλημα θα σέρνεται.

Χρόνια τώρα όλοι έντοπίζουν το πρόβλημα, αλλά κανένας δεν το λύνει...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ.CHILDREN SEE, CHILDREN DO...

NAPCAN's latest campaign for a Child Friendly Australia...

Ένα μικρό βίντεο που δείχνει πως τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν καθημερινά κι όχι από αυτά που τα διδάσκουμε...

ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ...

Είναι πλέον αναγκαίο ο λαός να βρεί, όχι κάποιον ηγέτη για να πάρει θάρρος, ηθικό ή έμπνευση, αλλά να βρει πρωταρχικά το νόημα και την αυτοπεποίθηση να πιστέψει στη δύναμη του αγώνα του...

Δηλαδή να κατανοήσει ότι δεν υπάρχουν μεσσίες και θεόσταλτοι αρχηγοί, διότι αυτοί μας έφτασαν εδώ που είμαστε σήμερα ακριβώς επειδή οι περισσότεροι από εμάς "τσίμπησαν" στη μόδα του αδειάσματος της πολιτικής, του "όλοι τα ίδια είναι", του "δεν αλλάζει τίποτε", του "θα κάνω αποχή και θα τους τιμωρήσω" και δεν συμμετείχαμε πουθενά, αφήσαμε άλλους να παίρνουν αποφάσεις που αφορούν στη ζωή και στο μέλλον μας.

Δεν μιλάω φυσικά ούτε και μ' ενδιαφέρουν εκείνοι που δολίως αποσύρθηκαν στον καναπέ του παίρνοντας ανταλλάγματα, συνήθως ένα βόλεμα για αυτούς ή τα παιδιά τους, αυτοί πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν αλλά είναι λίγοι σε σχέση μ' εμάς.

Είναι στη φύση τους αυτή η συμπεριφορά. Δεν αλλάζει.Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο τρόπος που ζουν. Είναι απομονωμένοι από τα δρώμενα της αληθινής κοινωνίας την οποία την περιφρονούν συνειδητά.

Σε τι οφελεί και διαφέρει να είσαι πλούσιος και ισχυρός όταν ζεις κι εσύ σε μολυσμένο περιβάλλον και δεν μπορείς να χαρείς τον ήλιο και τις ομορφιές αυτού του πλανήτη; Αυτό συμβαίνει γιατί ο κάθε μικρομεσαίος ανθρωπάκος στη γή θέλεινα έχει σπίτι, ψυγείο, αυτοκίνητο, τηλεόραση, διακοπές και χιλιάδες πράγματα ακόμη.

Αφού λοιπόν πλουτίσαμε με το να του δημιουργήσουμε με το lifestyle και τη διαφήμιση χιλιάδες ανάγκες και φτιάξαμε βιομηχανίες που μόλυναν το περιβάλλον, για να του πουλήσαμε όλα αυτά, τώρα θέλουμε καθαρό περιβάλλον για να χαρούμε τα πλούτη μας και τη ζωή μας χωρίς όμως εμείς οι ίδιοι να στερηθούμε τίποτα όπως το δικαίωμα να μολύνουμε το περιβάλλον με τα τζιπ και τις θαλαμηγούς μας.

Γι αυτό θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον μικρομεσαίο ανθρωπάκο απο τώρα να ζεί με λιγότερα. Ότι γίνεται και στην Ελλάδα τώρα δηλαδή. Έμεις τα φάγαμε εσείς ζήστε με λιγότερα για να σωθούμε και να συνεχίσουμε να τρώμε.

Όταν λοιπόν όλοι οι υπόλοιποι σκεπτόμενοι πολίτες που νοιώθουμε καθημερινά "στο πετσί μας" τις συνέπειες αυτής της πολιτικής αφήσουμε κατ' αρχάς τους καναπέδες και την ασφάλεια της κριτικής και της αμπελοφιλοσοφίας από το σπίτι ή το καφενείο και με τους συναδέλφους, τη γειτονιά, την υπόλοιπη κοινωνία πάρουμε μέρος μέρος σε δράσειςπου μας αφορούν, τότε η συλλογικότητα που θα αναπτυχθεί θα βρει μόνη της το δρόμο είτε χρειαστεί κάποιον για οδηγό είτε όχι.

ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ...

Μια χώρα η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας χρειάζεται σοβαρή κυβέρνηση και ένα ακόμα σοβαρότερο πρωθυπουργό. Οι ερασιτεχνικοί πειραματισμοί δεν δείχνουν μόνο έλλειψη σοβαρότητας, είναι και επικίνδυνοι για τη χώρα.

Η αύξηση των υπουργών και υφυπουργών, η πατέντα των αναπληρωτών υπουργών το νέο αλαλούμ με τις αρμοδιότητες, είναι στοιχεία που δυναμιτίζουν εξ' αρχής τη λειτουργία της κυβέρνησης.
Ορισμένα παραδείγματα:

Σε μια εποχή σκληρής λιτότητας, όταν κόβει τις συντάξεις, ποιος ο λόγος να φορτώσει τον κρατικό προϋπολογισμό με 11 παραπάνω υπουργούς, μαζί με συμβούλους και παρατρεχάμενους; Αλήθεια πόσο επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός από τα νέα υπουργικά γραφεία;

Κατά ποια λογική υπουργοί που έφυγαν από ένα υπουργείο μετακόμισαν σε ένα άλλο; Αν ήταν επιτυχημένοι γιατί έφυγαν; Και ήταν αποτυχημένοι γιατί στάλθηκαν να αποτύχουν και αλλού; Γιατί δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ότι οι μετακινηθέντες ή οι μετονομασθέντες, είχαν κρυφά ταλέντα που ανακαλύφθηκαν τώρα και τους έδωσαν την ευκαιρία να το αποδείξουν.

Σε τι εξυπηρετεί να δημιουργούνται πολιτικές ηγεσίες σε ορισμένα υπουργεία ακόμη και με τέσσερα άτομα, όταν θα μπορούσαν κάλλιστα να λειτουργήσουν με λιγότερα; Και κυρίως σε τι εξυπηρετεί η τοποθέτηση προσώπων που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο, αλλά έχουν διάθεση να το χρησιμοποιήσουν για αυτοπροβολή και ήδη το κάνουν με συνεντεύξεις και άλλες δημοσιοσχεσίτικες παρεμβάσεις;

Από πού προκύπτει ότι ένας υπουργός φεύγοντας από το ένα υπουργείο για ένα άλλο, μπορεί να παίρνει μαζί του και αρμοδιότητες της αρέσκειας του; Και πώς γίνεται να μετακομίζουν τα πιο "επιτυχημένα" κυβερνητικά στελέχη σε υπουργεία αιχμής για να προωθήσουν το έργο που επιτελούν αυτά τα υπουργεία και όταν πάνε εκεί διαπιστώνουν ότι λείπουν οι αρμοδιότητες για την άσκηση των οποίων ορίσθηκε επιβεβλημένη η παρουσία τους;

Τι νόημα έχει το παιχνίδι με την ίδρυση - κατάργηση - ονοματοδοσία των υπουργείων, που αποκτούν βαρύγδουπους τίτλους άνευ περιεχόμενοι ενίοτε;
Πώς νοείται να τοποθετούνται σε υπουργεία που απαιτείται υψηλό κύρος και ειδικές γνώσεις, συν συγκεκριμένες ικανότητητες διαπραγμάτευσης, πρόσωπα που δεν συγκεντρώνουν αυτά τα χαρακτηριστικά; Ασκώντας το απόλυτο δικαίωμα του ο Πρωθυπουργός μπορεί να δώσει σε οποίον κρίνει ένα υπουργείο, αλλά με κανένα τρόπο δεν μπορεί να τον προικίσει ταυτόχρονα και με συγκεκριμένες ικανότητες. Ή με απαραίτητες δεξιότητες, όπως είναι πχ η καλή γνώση μιας τουλάχιστον ξένης γλώσσας...

Μπορεί να βρει κανείς και άλλες τραγελαφικές όψεις στο σχήμα που από προχθές ανέλαβε να κλείσει τις τρύπες που δεν μπόρεσε να κλείσει το προηγούμενο. Πως γίνεται όμως όλη αυτή η ανακύκλωση στην πολιτική ζωή του τόπου ποτέ δεν το κατάλαβα. Πως γίνεται να αποτυγχάνεις κάπου και να πετύχεις αλλού κι αν όχι κι εκεί, κάπου αλλού πάλι;

Αυτά αρκούν για να θέσουν σε αμφισβήτηση τη σοβαρότητα των κριτηρίων που πρυτάνευσαν σ' αυτόν τον ανασχηματισμό...