ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 29...

Κυριακή πρωί συνήθως τακτοποιούσε ο Κάκος τους λογαριασμούς του με τις πιστωτικές κάρτες που διέθετε...

Αρχίζοντας από αυτήν που έληγε νωρίτερα, κατέθετε τα λεφτά που απαιτούσε η δόση του ή η ελάχιστη καταβολή αν ήταν μεγάλη η πρώτη, στα ΑΤΜ των τραπεζών, τότε που δεν υπήρχε πολύς κόσμος στους δρόμους.

Λεφτά που μάζευε από τα λίγα έσοδα του και συμπλήρωνε μετά με αναλήψεις από τις υπόλοιπες κάρτες του, λίγα ποσά από αυτές που είχανε πολύ περιθώριο, να συμπληρωθεί το ποσόν που απαιτούνταν.

Το ίδιο επαναλαμβανόταν και με τις υπόλοιπες κάρτες, με την σειρά που έπρεπε να πληρωθούνε και αλληλοκαλύπτοντας την μια με την άλλη, με βάση έναν ιδιότυπο αλγόρυθμο που έτρεχε αποκλειστικά στο μυαλό του κι εύρισκε λύσεις και λεφτά όποτε χρειαζόταν...

Όταν τελείωνε πάντως ένας μήνας, ο κύκλος πληρωμών είχε ολοκληρωθεί άψογα, όλες οι κάρτες εμφανιζόταν τυπικά πληρωμένες στην ώρα τους και καμιά τράπεζα δεν παραπονέθηκε κι αυτό το σύστημα του Κάκου κράτησε για χρόνια...

Αυτό θα πει "Ζωή με Πίστωση", να ζεις με τα λεφτά των τραπεζών, καλύπτοντας βέβαια μόνο βασικές ανάγκες σου, να τις ξεπληρώνεις με δόσεις σε βάθος χρόνου και κυρίως να το κάνεις με δικά τους λεφτά πάλι!

Δεν ήταν κάτι που ευχαριστούσε τον Κάκο, ήταν όμως αυτό που μπόρεσε να κάνει σε δύσκολα χρόνια, να δώσει παράταση στην ζωή του όταν οι επαγγελματικές του αναζητήσεις είτε απέβαιναν άκαρπες, είτε δεν είχαν μεγάλη διάρκεια, είτε του έδιναν λιγοστά κέρδη και αυτά όχι σε σταθερή βάση...

Ο δικός του τρόπος να δανείζεται από το τραπεζικό σύστημα, που με άλλους όρους δεν θα του ενέκρινε ποτέ ένα καλό δάνειο να κάνει κι αυτός όπως τόσοι άλλοι ένα άλλο συμβατικό επαγγελματικό ξεκίνημα.

Το θλιβερό είναι πως με αυτά που είχε στα χέρια του, τις διεθνείς online επιχειρηματικές ευκαιρίες από τη μια και τη διάθεση προϊόντων της FLP μέσω δικτύου από τη άλλη, θα μπορούσε να είχε πολύ καλά κέρδη, να ξεπλήρωνε τις κάρτες του άμεσα και οριστικά και να ζούσε μια άνετη ζωή χωρίς οικονομικές δυσκολίες, αν είχε την συμπαράσταση των ανθρώπων...

Άνθρωποι όλων των ειδών και κοινωνικών στρωμάτων, με ενδιαφέρον για το χρήμα και πως αυτό αποκτιέται έξυπνα, από πολλά μέρη του κόσμου, που κατέφερνε να προσελκύσει αρχικά, να τους κάνει να ενδιαφερθούνε για ότι τους πρότεινε, μα δεν κατάφερνε να τους κρατήσει για πολύ στα δίκτυα που δημιουργούσε, έτσι είτε δεν αναπτύσσονταν όπως ήθελε, είτε κατέρρεαν σε λίγο χρόνο, αφήνοντας τον μόνο του...

Με μερικούς μόνο ικανούς ανθρώπους - συνεργάτες με καλή χημεία κι επικοινωνία μεταξύ τους θα πετύχαινε πολλά, με σημαντικότερο τη δυνατότητα επαναλαμβανόμενου εισοδήματος συνεχώς αυξανόμενου, και τότε ούτε ο Κάκος ούτε κανείς άλλος θα είχε ανάγκη τις τράπεζες και τις κάρτες τους ή τις όποιες άλλες "διευκολύνσεις" πρόσφεραν αφειδώς κείνα τα χρόνια.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΔΡΑΜΑΤΑ...

Όλη η Ελλάδα παρακολουθεί το δράμα που παίζεται με το ασφαλιστικό, με τις εργασιακές σχέσεις , με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, με την χρεωκοπία που έρχεται και με τους ανεγκέφαλους της Κυβέρνησης να μην έχουν σχέδιο για τίποτα.

Δεν μου λέτε όσοι παίρνετε τις αποφάσεις που ανακοινώνονται, έχετε σκεφτεί πώς ο Ελληνικός λαός θα πληρώσει για τους ημιυπαίθριους τα πρόστιμα, πώς θα πληρώσει για τα πράσινα τέλη, πώς θα συνεχίσει να πληρώνει την ΔΕΗ + τελωνειακούς, πώς θα εξοφλήσει αυτά που χρωστάει στην εφορία ή τα ασφαλιστικά ταμεία αφού δεν θα μπορεί ούτε να φάει μετά την περικοπή των μισθών και των συντάξεων που έχει γίνει;

΄Ενας απελπισμένος άνθρωπος αυτοπυρπολήθηκε στην Θεσσαλονίκη γιατί του έπαιρνε το σπίτι η Τράπεζα, κρούσματα αυτοκτονιών μαθαίνονται κάθε μέρα, δράματα με κύριο υπαίτιο τα χρωματιστά χαρτάκια που ΟΛΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, σ' ένα φαύλο οικονομικό κύκλο...

Αλήθεια για να ξεκινήσετε από κάπου, γιατί δεν σταματάτε για λίγα χρόνια τους πλειστηριασμούς να αναπνεύσει ο κόσμος;

Τόσα λεφτά δώσατε στις Τράπεζες οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν είναι χαμένες αφού μόνο από τους τόκους των δανείων που έχουν εισπράξει, έχουν ήδη πάρει τα λεφτά τους. Τα κοράκια των πλειστηριασμών από 1.7.2010 θα κάνουν πάρτυ πάνω στα πτώματα των δανειοληπτών. Αν αφεθούν ελεύθεροι να δράσουν όπως ξέρουν...

Αν δεν κάνετε κάτι να είστε σίγουρος ότι θα κάνει ο λαός. Τώρα που φτάνει στο όριο, θα απαιτήσει αυτά τα ελάχιστα αξιοπρεπή που του αναλογούν για να ζήσει όπως - όπως, με μαζική και δυναμική αντίδραση (οι φωνές και οι διαδηλώσεις δεν κάνουν τίποτα σε πορωμένους με τον παρά, ρίξτε μια καλή μαχαιριά μ' ένα κυνηγετικό μαχαίρι στα νεφρά ή το συκώτι ενός τέτοιου κορακιού ή του συνενόχου τραπεζίτη να περνά την ζωή του σε μηχάνημα, να δει που του χρησιμεύουν τα υπερκέρδη 300% που περήφανος δηλώνει κάθε εξάμηνο)...

Έτσι αντιδρούνε σε όσους ζητούν το αίμα σας και τις ζωές σας και πάψτε να χοροπηδάτε στις πλατείες και να κυνηγιέστε με τα ΜΑΤ με τα συχνά υστερόβουλα κελεύσματα "αγώνων" για ξε-βολεμένες συντεχνίες...

ΓΑΜΠΡΟΥ ΑΠΑΞΙΩΣΗ...

Επιστήμονας άνθρωπος με 2 πτυχία ήταν ο Μιχάλης...

Μαθηματικός σπούδασε πρώτα και σαν πήρε το χαρτί συνέχισε σπουδές στο εξωτερικό, στην Γαλλία σε ονομαστό πανεπιστήμιο, σε άλλο τομέα αφού έχοντας σχετικές ανησυχίες διάλεξε αυτή τη φορά φιλοσοφικές σπουδές.

Τα πήγε πολύ καλύτερα εδώ κι έφτασε μέχρι το διδακτορικό, πριν τα μαζέψει κι επιστρέψει στον τόπο του.

Τελειώνοντας την στρατιωτική του θητεία κι αφού πρώτα πέρασε αρκετά χρόνια σαν φροντιστής σε φροντιστήρια άλλων ή σε δικά του ιδιαίτερα μαθήματα, κατάφερε εντέλει και τρύπωσε στην ΔΕ σαν ωρομίσθιος σε ένα επαρχιακό λύκειο σαν μαθηματικός και κάπου στάθηκε τυχερός και βρέθηκε επισκέπτης καθηγητής στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, όπου έκανε κάποιες διαλέξεις κι έπαιρνε κατιτίς να τσοντάρει τον κύριο μισθό του.

Για να φτάσει ως εδώ πέρασαν τα χρόνια του βέβαια, πάτησε τα 50 του και θέλοντας να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, ζήτησε βοήθεια από ένα φίλο του, κολλημένο κι αυτόν στην εκπαίδευση...

Στην εκπαίδευση ενηλίκων όμως τούτος, που έχοντας πρόσβαση σε ενήλικα άτομα, του σύστησε μια μαθήτρια ανύπαντρη από το ΣΔΕ που δίδασκε. Μια νέα κι αρκετά εμφανίσιμη κοπέλα 22 χρονών (27 στην πραγματικότητα, μα δεν το έλεγε πουθενά κι ας το ξέρανε όλες οι κουτσομπόλες στο σχολείο, άγνωστο πως), από ένα χωριουδάκι απομακρυσμένο πολύ από τον δημόσιο δρόμο, στην πλαγιά ενός βουνού, με έξι σπίτια όλα κι όλα που οι κάτοικοι του αν και ελάχιστοι ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους πεπλεγμένα, έτσι που ούτε ήξερε ένας συγκεκριμένος με ποιούς τάχει καλά και με ποιούς έχει έχθρητα, που έφτανε μέχρι την βεντέτα καμιά φορά...

Τι πιο φυσικό να θέλει να φύγει η κοπέλα από ένα τέτοιο μέρος, έστω και με ένα προξενιό με τον (διπλό) επιστήμονα που και ήρεμος άνθρωπος ήταν και θα την πρόσεχε αν την είχε κοντά του σαν ταίρι.

Αντιθέτως όμως από ότι περίμεναν οι συμβάλλοντες στο προξενιό, εκείνη έπιασε τον Θεό από τον πόδα που λένε στην περιοχή της, όταν τον φέρανε στο σπίτι με το χιλιάρι αμαξάκι του που με δυσκολία σκαρφάλωσε ως εκεί, της τον συστήσανε και τον είδε:

- Εγώ κ. Ευανθία να πάρω αυτόν εδώ; Εγώ είμαι 22 χρονών και αυτός 50, είναι και φαλακρός και ήρεμος σαν αρνάκι τρομάρα του. Κι αν είναι καθηγητής τι να τα κάνει τα πτυχία του αν τον διώξουνε αύριο από τα σχολειά που στην αγορά δεν πιάνουνε μια; Περιουσία άραγε έχει, όσους τόνους λάδι βγάνει τον χρόνο, πόσα κιλά κρασί και τσικουδιά, αμάξι με μεγάλες ρόδες να βγαίνει στους χωματόδρομους για τα πρόβατα δεν έχει...ξέρει να τα βόσκει τουλάχιστον; Και θα καταφέρει θέλει να μου κάνει κιανένα κοπέλι εδά στα γεράματα, να γίνω μάνα κι εγώ, αλλιώς τι να τον κάνω...

Έτσι απόμεινε ημιτελές το προξενιό που πήγανε να τους σκαρώσουνε κι απόμεινε κι αυτή μοναχή στο χωριουδάκι να προσμένει σε μελλοντικό αρραβώνα με νεαρό μαυροποκαμισά χωρικό από καλύτερο και πλουσιότερο χωριό διαθέτοντας όλα τα προσόντα που περιγράφηκαν παραπάνω, ελεύθερος ακόμη παρά την προσπάθεια κι ο (διπλός) επιστήμονας να την παίζει μοναχός του κάθε βράδυ και να κοιτά τα πτυχία, το ένα διδακτορικό που ούτε αρκετά λεφτά (πιο πολλά έδωσε συνολικά από όσα θα πάρει σε 20 χρόνια να πάει κάποια χρόνια στην Γαλλία να γίνει δόκτωρ), ούτε θηλυκά του βάνουν στο κρεββάτι, αφού εκτός του καρακατσουλιού, ούτε συναφή του επιστημόνισσα τον διευκολύνανε να γνωρίσει και να πορευτούν ομού, όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων κι έμεινε μαγκούφης τόσα χρόνια.

Μια αληθινή πέρα για πέρα ιστορία που καταντά πικρή, μα έτσι τα φέρνει η ζωή κι αν δεν σας αρέσει άντε να τ' αλλάξετε...το κάνετε;

ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ...

Τίποτε δεν πρόκειται να διαρκέσει για πάντα. Απολύτως τίποτε!

Όταν πέφτετε ψυχολογικά να σκέφτεστε το βασιλιά Σολομώντα. Ήταν ένας βασιλιάς που βίωνε πολλές ψυχολογικές μεταπτώσεις κατά τη διάρκεια της μέρας του. Όταν "ανέβαινε" έχανε τον αυτοέλεγχό του, έκανε πράγματα ενθουσιασμού για τα οποία μετανοούσε αργότερα. Αλλά και όταν "έπεφτε" ψυχολογικά, γινόταν ένα ράκος. Μελαγχολούσε, μιζέριαζε, του έφταιγαν όλοι και όλα.

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι πάσχουν από την ίδια αρρώστια.

Όταν κάποιος έχει επιτυχίες γίνεται αλαζόνας. Χάνει τον έλεγχο των σκέψεων και των πράξεών του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος σκότωσε τον Ηφαιστίωνα, τον καλύτερο του φίλο, σε μια κρίση αλαζονείας. Ο περίφημος Λεσέψ, ο άνθρωπος που έχτισε τη διώρυγα του Σουέζ, καταστράφηκε αργότερα από την ίδια αλαζονεία.

Για να επιστρέψουμε όμως στην ιστορία μας, ο Σολωμώντας κάλεσε έναν σοφό και του είπε:

- Θέλω να μου πεις τι να κάνω όταν είμαι ανεβασμένος και χάνω τον έλεγχό μου αλλά και όταν είμαι πεσμένος και μιζεριάζω και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να μου δώσεις μια συμβουλή τι να κάνω σ΄ αυτές τις δύο περιπτώσεις...

Ο σοφός του ζήτησε μερικές ημέρες καιρό για να σκεφτεί κι έφυγε. Μετά από δέκα ημέρες έρχεται ο σοφός και του λέει:

- Σου έχω γράψει κάτι σε μια περγαμηνή και θέλω να σε παρακαλέσω την περγαμηνή αυτή, να τη βάλεις πάνω στο γραφείο σου και όσο είσαι ανεβασμένος να τη διαβάζεις. Αλλά κι όταν είσαι πεσμένος, πάλι να τη διαβάζεις..

Η περγαμηνή αυτή έγραφε : "Θα περάσει κι αυτό."

Όταν είσαστε ανεβασμένοι και παραληρείτε από τις επιτυχίες ή τον ενθουσιασμό, να θυμάστε ότι θα περάσει κι αυτό. Ακριβώς το ίδιο να κάνετε και κάθε φορά που αισθάνεστε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σας. Τότε που η μελαγχολία σας στραγγαλίζει και οι σειρήνες της απογοήτευσης και της συμφοράς παιανίζουν το απαίσιο μοιρολόγι τους. Θα περάσει κι αυτό!

Θα ξαναβρείτε τον παλιό σας εαυτό. Η ζωή σας θα ξαναγίνει όμορφη και φυσιολογική. Θα περάσει κι αυτό.

Γιατί θα περάσει; Γιατί "τα πάντα ρει".

Γι αυτό θυμηθείτε. Θα περάσει κι αυτό. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά...


(Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη "Μικρές Ιστορίες που αξίζει να λες")

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ...

Με τον Άκη Αγγελάκη LLM, SAC Dip. Authorized Trainer/Counselor (και καλό μου φίλο).

******************************************
Ο Άκης Αγγελάκης είναι από τους πρωτοπόρους επιστήμονες δασκάλους προσωπικής και επαγγελματικής επιτυχίας στην Ελλάδα. Με περισσότερες από δύο δεκαετίες εμπειρίας στη διδασκαλία βιωματικών σεμιναρίων για την ανάπτυξη προσωπικών ικανοτήτων και την επίτευξη επαγγελματικής επιτυχίας κι ευημερίας.

Έχει συνεργαστεί ως εξειδικευμένος σύμβουλος με μεγάλες επιχειρήσεις και κρατικούς οργανισμούς σε θέματα Παρακίνησης Ανθρώπινου δυναμικού, Ανάπτυξης Πωλήσεων, Επικοινωνίας, Επίτευξης Στόχων, Ομαδικότητας, Διοικητικών Ικανοτήτων και Ψυχολογίας της Επίτευξης.

ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ...

Όλα από καρδιάς από ενήλικους μαθητές του ΣΔΕ Κισσάμου, σε φιλανθρωπική εκδήλωση προς τους τρόφιμους του "Ανουσάκειου" Θεραπευτηρίου της ΙΜΚΣ.

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ...

Η χώρα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει στην συνείδηση των εταίρων της που διστακτικά την βοηθούν μόνο και μόνο για δικά τους συμφέροντα και σκοπιμότητες.

Τρία τουλάχιστον ζητήματα ανακύπτουν, μετά την αδιαμφισβήτητη παραπάνω διαπίστωση.

1. Τι κάνουμε τώρα;
2. Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάσταση αργότερα;
3. Πώς φτάσαμε σ' αυτή την κατάσταση;

1. Δεν θέλει φιλοσοφική σκέψη για να καταλάβουμε ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο και ότι πρέπει να κάνουμε αυτά που μας ζητούν αυτοί που μας δανείζουν. Εκτός αν προτιμούμε στάση πληρωμών των μισθών και των συντάξεων, τη επαναφορά στη παλιά μας δραχμή κατά πολύ υποτιμημένη και την ηρωική μας έξοδο από τη ζώνη του ευρώ.

Η τήρηση των σκληρών κανόνων και τα μέτρα λιτότητας μας πονάνε αλλά οι μαγκιές και τα βολέματα ορισμένων πρωταγωνιστών του παρελθόντος μας οδήγησαν στο σήμερα και σήμερα δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ελιγμών, το αδιέξοδο υψώνεται τοίχος αδιαπέραστος. Βραχυπρόθεσμα οι επιλογές μας είναι απελπιστικά περιορισμένες και μένει να προσπαθήσουμε να διαχειριστούμε τη φτώχεια και τη λιτότητα καλύτερα από τα πακέτα Ντελόρ, ΕΣΠΑ κ.λπ.

2. Μεσοπρόθεσμα πρέπει να πετύχουμε. Η προσπάθεια θα είναι τεράστια, στα δύο επόμενα χρόνια πρέπει να καταφέρουμε όσα άλλες χώρες επεδίωξαν και υλοποίησαν σε πολλά περισσότερα. Να σφίξουμε τα δόντια, ν' αλλάξουμε πολλά για να έχουμε αποτελέσματα.

Όταν θα έχουμε ορατά και πραγματικά αποτελέσματα τότε και μόνο τότε να συζητήσουμε και να ζητήσουμε αναδιάρθρωση του χρέους μας, όπως προτείνουν έγκριτοι οικονομολόγοι, ώστε να κερδίσουμε χρόνο αποπληρωμής και σταδιακή βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας. Μια τέτοια κίνηση προϋποθέτει εκτός από τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας και την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας.
Τώρα θα πυροδοτήσει την καχυποψία και την κερδοσκοπία χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα.

3. Μακροπρόθεσμα αλλά όχι αορίστως και ασαφώς, πρέπει να εξετάσουμε και να συζητήσουμε με ψυχραιμία, αυστηρότητα και δικαιοσύνη τις αιτίες και τους υπαίτιους για τη σημερινή μας θέση και κατάσταση. Πρέπει να δούμε ποιος ήξερε τι συμβαίνει στη χώρα και που οδηγούμαστε, ποιος δεν πήρε είδηση, ποιος προέβλεψε, ποιος μίλησε και ποιος όχι , γιατί δε μίλησαν όσοι προέβλεπαν γιατί δεν ακούσαμε όσους μίλησαν εγκαίρως.