ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΛΑΜΟΓΙΑ ...

Τα λαμόγια που με τα πούρα, τους φουσκωτούς, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά κότερα, τα ακριβά γούστα, τις ακριβές γκόμενες/ call-girls, τις ακριβές δημόσιες εμφανίσεις, τα ακριβά γραφεία και τα ακριβά σκουρόχρωμα κουστούμια τους, μικροί και μεγάλοι "εθνικοί νταβατζήδες", τόσα και τόσα χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν πόσο ανίκανοι, ανάξιοι και ανεπρόκοποι είμαστε...

Αυτοί με τα επισφαλή δάνεια που τους έχουν δοθεί απλόχερα και τα οποία ποτέ δεν εξυπηρετήθηκαν, ενώ τα περισσότερα χάθηκαν σε φορολογικούς παραδείσους ή σε αγορές στο εξωτερικό...

Αυτοί οι λίγοι εξυπνάκηδες, με τη χρυσή μόστρα και το χρυσό ρολόι στο χέρι, που σύχναζαν παντού όπου μοιραζόταν δημόσιο χρήμα. Που έκαναν τις "δουλίτσες" τους, έτρωγαν από τη φούσκα του τζάμπα, ήταν μέσα σε όλες τις κρατικές προμήθειες, έκαναν περιουσίες αμύθητες και άντεχαν και έβγαιναν αλώβητοι και κερδισμένοι με κάθε κατάσταση.

Συμμορίες κανονικές κάθε είδους ντόπιων μεγαλοεκβιαστών - συνεργών - απατεώνων, που στήριζαν στηριζόμενοι και οι ίδιοι, το σάπιο σύστημα...

Όλοι όσοι ρήμαξαν τη χώρα και προσπαθούσαν να το παίξουν τιμητές των πάντων. Ετρωγαν, έπιναν, μίζαραν, δωροδοκούνταν και έβγαιναν και τιμητές άμα λάχει!

Ετσι απλά, ωραία, μοιραία, ασίκικα.

Πώς στήθηκαν κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες; Με τίνος τα χρήματα; Διότι σίγουρα οι επιχειρηματίες που τα έχουν δεν έβαλαν παρά λίγα από την τσέπη τους...

Αν βάλουμε στο κάδρο και τα κομματικά θαλασσοδάνεια, τι γίνεται τότε;

Εμείς που δεν κάνουμε «κουμπαριές», ούτε επαγγελματικές «αιμομιξίες» με πολιτικούς άρχοντες και ηθικά διαστρεβλωμένες προσωπικότητες που το μοναδικό πράγμα που τους απασχολεί είναι η κερδοφορία και ο ψυχικός σοδομισμός σε βάρος κάθε άλλου ανθρώπου ή πλάσματος που θα σταθεί εναντίον τους.

Εμείς που απορούμε στο ακατανόητο, δηλαδή στο πως κάποιος με μηδέν αρχές μπορεί να αναρριχηθεί τόσο εύκολα, αβίαστα κα αστραπιαία στα κλιμάκια της επαγγελματικής και οικονομικής ευημερίας σ΄ αυτή τη χώρα.

Είχαμε μια αδρή υποψία, αλλά τον οχετό των αποκαλύψεων τώρα αρχίζουμε και τον βιώνουμε σιγά - σιγά. Κάτι μυριζόμαστε, κάτι είχαμε ακούσει, μα όχι σπουδαία πράγματα. Οι λίγοι εξυπνάκηδες,  προβοκάτορες της ίδιας της κοινωνικής ευθύνης, ήταν μέχρι προλίγου υπεράνω νόμου, ηθικής και ανθρώπινου μέτρου...

Από την στιγμή που καθένας που δεν αντέχει το σύστημα δουλειά - κόπος - αμοιβή - κτίσιμο με βάσανο καριέρας και πιστεύει ότι έτσι δικαιούται τα πάντα δωρεάν μέσω διαπλοκής, από εκεί και πέρα χάνεται η μπάλα κι οδηγούμαστε σε αλλόκοτες καταστάσεις, που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες...
 
Να όμως, που τώρα κάτι πάει να γίνει.

Να δούμε τι είδους συνέπειες θα υπάρξουν και για αυτούς...

Ή μήπως θα αρχίσουν να πέφτουν τα τηλέφωνα για «κουκούλωμα» της υπόθεσης;

Να πληρώσονμε μερικοί, να μείνει το σκάνδαλο στο ΤΤ και να την γλιτώσουν τα μεγάλα «ψάρια» των άλλων τραπεζών.

Τελικά αν κάτι καλό βγει από αυτό το μπάχαλο που επικρατεί παντού, είναι ότι πλέον πολύ πιο εύκολα βγαίνουν τα άπλυτα όλων στη φόρα.

Ειδικά όλων εκείνων των γελοίων προσωπικοτήτων που με δόλια μέσα, σκοτεινές μεθόδους και ευφάνταστες διαπλεκόμενες διαδρομές έκαναν περιουσίες σε βάρος όλων μας...

ΛΕΥΚΗ ΣΦΑΓΗ...

Τον όρο "λευκές σφαγές", που είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε στην εποχή μας, λόγω της πολιτικής της οικονομικής καταστροφής ατόμων και χωρών που εφαρμόζεται από τους ισχυρούς, χρησιμοποιούσε ο Ειρηναίος στα βιβλία του.

Πρόκειται κυριολεκτικά για περιπτώσεις έμμεσων φόνων στις οποίες, βέβαια δεν χύνεται το αίμα, αλλά σκοτώνεται το πνεύμα, η ψυχή των άλλων. Κι αυτό γίνεται σήμερα σε πολλά σημεία του πλανήτη καθώς και στην Ε.Ε.

Την "λευκή σφαγή" ζούμε πάνω από 3 χρόνια στη χώρα μας: με την ανεργία στο 27,2%, με τους ανενεργούς νέους στο 59%, με τις απειράριθμες αυτοκτονίες, με την εξάπλωση της φτώχειας και της δυστυχίας σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα, με τους αφρόντιστους αρρώστους, με τους κακοπληρωμένους εργαζόμενους σε αντίθεση με τις τιμές που κρατιούνται στο ύψος τους, με τα θύματα της λευκής τρομοκρατίας κ.λπ.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλές γενιές, πολλοί γονείς φοβούνται ότι τα μελλοντικά πρότυπα διαβίωσης των παιδιών τους θα είναι χαμηλότερα από τα δικά τους. Η αίσθηση της αδυναμίας είναι ακόμη μεγαλύτερη, διότι εντός ή εκτός της κυβέρνησης, τα κεντροαριστερά ευρωπαϊκά κόμματα, η τρομερή κάποτε πολιτική φωνή των οργανωμένων εργατικών τάξεων, δεν φαίνονται πλέον σε θέση να εκπληρώσουν την ιστορική αποστολή τους ως προστάτες των θέσεων εργασίας, της ευημερίας και της κοινωνικής συνοχής.

Στις "λευκές σφαγές" είναι άγνωστοι οι θύτες. Οι σφαγείς είναι κρυμμένοι πίσω από χρηματιστηριακές εταιρείες, δανειστές τύπου Σάιλοκ, κράτη ρουφήχτρες, καρτέλ απληστίας.
Τα θύματα μη έχοντας φανερό αντίπαλο τα βάζουν με τον εαυτό τους, μεταξύ τους, με το Θεό, με τη μοίρα τους.

Αυτο-ενοχοποιούνται, ενώ αντίθετα κυριαρχεί η μοχθηρία του ισχυρού και η λεηλασία του πλεονέκτη.
Ιστορικά δεν πρέπει να έχει προ-υπάρξει ποτέ πριν με τρόπο τόσο άκαρδο, σκληρό και δογματικό, τόσο απόλυτη κυριαρχία των τραπεζών και των πολυεθνικών εις βάρος της κοινωνίας.

Γιατί ουσιαστικά αυτό είνα...

«Μπορείτε να ξεγελάσετε όλους τους ανθρώπους μερικές φορές και μερικούς ανθρώπους όλη την ώρα, όμως δεν μπορείτε να ξεγελάτε όλους τους ανθρώπους για πάντα.» Αιώνες μπροστά ο Αβραάμ Λίνκολν, 16ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το απόφθεγμα του, λες και ειπώθηκε μόλις σήμερα για τους άπληστους και άφιλους που αφήσαμε να κουμαντάρουν τη μοίρα του πλανήτη...

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ...

Το πρόβλημα όλων των κομμάτων σήμερα είναι η κομματική σαβούρα που κουβαλάνε.

Λέμε συχνά ότι στην Ελλάδα δουλεύει ο ιδιωτικός τομέας για να θρέψει το δημόσιο. Ακριβέστερο είναι το ότι στην Ελλάδα δουλεύει το ένα μισό για να ζει καλά το οργανωμένο στα κόμματα άλλο μισό.

Ό,τι δουλειά και να κάνεις είτε στον δημόσιο, είτε στο ιδιωτικό τομέα, μπροστά σου βλέπεις να σου κλείνει το δρόμο ή να σου έχει φάει τη δουλειά ή τη θέση "πλαγίως" κάποιο κομματόσκυλο του ενός ή του άλλου κόμματος.

Αυτό το έρμα που κουβαλάνε σήμερα τα κόμματα είναι αυτό που τα καθηλώνει στην αναξιοκρατία και στην αποφυγή λήψης σοβαρών αποφάσεων.

Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση πλέον. Η Ελλάδα για να προχωρήσει μπροστά χρειάζεται μεγιστοποίηση του έργου που μπορεί να παράξει και αυτό μόνον με τη διαφάνεια και τη αξιοκρατεία μπορεί να επιτευχθεί.

Ποια είναι σήμερα η αίσθηση του μέσου πολίτη για την πολιτική και τα πολιτικά κόμματα; Η μόνη λέξη που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την πολιτική κατάσταση είναι η απαξίωση. Και να γιατί:

- Στα 5 ½ χρόνια πρόσφατης διακυβέρνησης της Ν.Δ. η χώρα βούλιαξε οικονομικά. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Σκάνδαλα, μίζες, ομόλογα, ασφαλιστικά Ταμεία, Βατοπέδι. Δεν είχαμε καν μια στοιχειώδη διαχείριση της παραπαίουσας οικονομίας μας. Θυμηθείτε μόνο πόσο τα ΜΜΕ μας παρουσίαζαν τον Καραμανλή ως τον καλύτερο "μεταπολιτευτικό" πρωθυπουργό!

Ο σημερινός αρχηγός της ΝΔ έχει επανειλημμένως κατηγορήσει τον Παπανδρέου ότι εφαρμόζει λάθος οικονομική πολιτική και αναφέρεται σε ένα διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής που αυτός θα έβλεπε να εφαρμόζεται. Βέβαια πέρα από γενικότητες δεν έχει καταστήσει σαφές το περιεχόμενο, τις πολιτικές και τα εργαλεία του δικού του μείγματος για την σύνθεσή του οποίου έχει δεσμευτεί να μιλήσει σε μια εβδομάδα. Τότε θα κρίνουμε αν οι οικονομικές ιδέες του είναι εφαρμόσιμες, αν ακολουθούν γραμμή αποδέσμευσης από το μνημόνιο, αν μπορούν να εφαρμοστούν στη συγκεκριμένη συγκυρία ή είναι "έπεα πτερόεντα" στη βεβαιότητά του ότι δεν πρόκειται ποτέ να τις εφαρμόσει.

- Από το παλιό ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησε τη χώρα για χρόνια, θα υπήρξαν υπουργοί που σίγουρα έφαγαν χρήματα από μίζες έργων, εξοπλισμούς και άλλα (όπως βέβαια και η Ν.Δ.). Αλλά και από την κακή διαχείριση τόσων ευρωπαϊκών προγραμμάτων, τι ουσιαστικά απέμεινε;

- Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται σήμερα από τις εσωτερικές του ατέλειωτες διαμάχες. Μέχρι σήμερα τι έκαναν οι συνιστώσες του για να διατηρηθεί αλώβητος; Έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ ουσιαστικές προτάσεις για μια διέξοδο απ΄ τα αδιέξοδά μας; Δεν είναι αυτός που εκμεταλλεύτηκε πολλές άθλιες τρομοκρατικές επιθέσεις, για να κινδυνολογήσει πως το σύστημα καταρρέει; Πρότεινε ποτέ κάτι άλλο ως εναλλακτική λύση;

- Το ΚΚΕ αποτελεί μια από τις καλύτερες επιχειρήσεις με την ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ του που τυπώνει τις εφημερίδες των μεγάλων κεφαλαίων που σε άλλες συνθήκες κατηγορεί! Και φυσικά σε κανένα δεν επιτρέπει να κάνει έλεγχο στα οικονομικά του, γιατί πολύ απλά δεν επιθυμεί τον έλεγχο! Αλλά ως κόμμα του Κοινοβουλίου, δεν πρέπει να υφίσταται έλεγχο για τα οικονομικά του;

- Το ΛΑΟΣ λαϊκίζει στοχεύοντας σε ψήφους από τα δεξιά, ενώ και οι Οικολόγοι Πράσινοι που έδωσαν κάποια ελπίδα σε κάποιους αφελείς για κάτι "άλλο", εξαφανίζονται σε όλα τα καυτά θέματα της καθημερινότητας...

Και όσο η κοινωνική αδικία θα αυξάνεται, τόσο θα αυξάνονται οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες. Αλλά κι αυτοί που θα απέχουν από τα πολιτικώς δρώμενα.

Μετά την επίσημη εξαγγελία από τον Φ. Κουβέλη της ίδρυσης του κόμματος της "Δημοκρατικής Αριστεράς" αναμένεται με βεβαιότητα η αναγγελία και του κόμματος της Ν. Μπακογιάννη για το οποίο όπως λέγεται ενοικιάζονται γραφεία σε όλη τη χώρα. Και στις δυο περιπτώσεις η γέννηση κάθε κόμματος μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα ενός διαζυγίου. Επειδή μετά την γέννηση ακολουθεί ο θηλασμός, το ερώτημα είναι αν τα νέα κόμματα έχουν προοπτικές επιβίωσης μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο κλυδωνίζεται και αυτοϋπονομεύεται...

Για την "Δημοκρατική Αριστερά", η οποία στοχεύει στην προσέλκυση ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς οι οποίοι δεν καλύπτονται πλέον από το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, οι λόγοι που οδήγησαν στο διαζύγιο, φαίνεται ότι είναι ικανές συνθήκες για την επιβίωσή του, ενώ για το κόμμα της Μπακογιάννη εκτιμάται ότι θα συντηρηθεί από το ρεύμα των ψηφοφόρων της ΝΔ που συνωστίζονται προς την έξοδο απογοητευμένοι από τις επιλογές της ηγεσίας και αναζητούν νέα πολιτική στέγη.

Πάντως και από τους δυο δεν περιμένουμε πολλά, αν χρησιμοποιήσουν παλαιούς και φθαρμένους "άστεγους" πολιτικούς που οι πολιτικές τους έχουν αποτύχει.

Εφ' όσον λοιπόν, στους κόλπους των νέων εγχειρημάτων συμπεριληφθούν άνθρωποι εγνωσμένου κύρους και χαρακτήρος, που απεχθάνονται την ξύλινη γλώσσα, μπορεί με το κύρος τους και τις γνώσεις τους να διαμορφώσουν συγκεκριμένες προτάσεις.

Η επαναχρησιμοποίηση ανθρώπων αερολόγων, που βλέπαμε στις τηλεοράσεις, θάναι μια από τα ίδια. Οι προσωπικές φιλοδοξίες και το σύνδρομο της "καρέκλας" απεμπόλησαν τις δυνατότητες ανάπτυξης λες και είχαν υπογράψει συμβόλαιο να μην εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες, που κατά καιρούς τους παρουσιάζονταν.

Οι παλαιοί που πέρασαν άφησαν τα ίχνη τους, δοκιμάστηκαν στη δημόσια ζωή, ο κόσμος τους έμαθε για τα καλά και δεν πιστεύει πια, ότι οι ίδιοι σε νέα κόμματα θα βοηθήσουν τους αρχηγούς των στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Η δυσπιστία του κόσμου, ως προς τη διαχείριση της εξουσίας οφείλεται στο ότι πιστεύει, πώς δεν υπάρχει ιδεολογικό υπόστρωμα και το ενδιαφέρον των πολιτικών εξαντλείται στην προσωπική των ευμάρεια.

Παρά ταύτα υπάρχουν πολλοί, που θεωρούν, ότι πολιτικά πρόσωπα υγιή, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες, υπό στιβαρή ηγεσία θα μπορέσουν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Οψόμεθα...

ΓΑΜΠΡΟΥ ΑΠΑΞΙΩΣΗ...

Επιστήμονας άνθρωπος με 2 πτυχία ήταν ο Μιχάλης...

Μαθηματικός σπούδασε πρώτα και σαν πήρε το χαρτί συνέχισε σπουδές στο εξωτερικό, στην Γαλλία σε ονομαστό πανεπιστήμιο, σε άλλο τομέα αφού έχοντας σχετικές ανησυχίες διάλεξε αυτή τη φορά φιλοσοφικές σπουδές.

Τα πήγε πολύ καλύτερα εδώ κι έφτασε μέχρι το διδακτορικό, πριν τα μαζέψει κι επιστρέψει στον τόπο του.

Τελειώνοντας την στρατιωτική του θητεία κι αφού πρώτα πέρασε αρκετά χρόνια σαν φροντιστής σε φροντιστήρια άλλων ή σε δικά του ιδιαίτερα μαθήματα, κατάφερε εντέλει και τρύπωσε στην ΔΕ σαν ωρομίσθιος σε ένα επαρχιακό λύκειο σαν μαθηματικός και κάπου στάθηκε τυχερός και βρέθηκε επισκέπτης καθηγητής στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, όπου έκανε κάποιες διαλέξεις κι έπαιρνε κατιτίς να τσοντάρει τον κύριο μισθό του.

Για να φτάσει ως εδώ πέρασαν τα χρόνια του βέβαια, πάτησε τα 50 του και θέλοντας να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, ζήτησε βοήθεια από ένα φίλο του, κολλημένο κι αυτόν στην εκπαίδευση...

Στην εκπαίδευση ενηλίκων όμως τούτος, που έχοντας πρόσβαση σε ενήλικα άτομα, του σύστησε μια μαθήτρια ανύπαντρη από το ΣΔΕ που δίδασκε. Μια νέα κι αρκετά εμφανίσιμη κοπέλα 22 χρονών (27 στην πραγματικότητα, μα δεν το έλεγε πουθενά κι ας το ξέρανε όλες οι κουτσομπόλες στο σχολείο, άγνωστο πως), από ένα χωριουδάκι απομακρυσμένο πολύ από τον δημόσιο δρόμο, στην πλαγιά ενός βουνού, με έξι σπίτια όλα κι όλα που οι κάτοικοι του αν και ελάχιστοι ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους πεπλεγμένα, έτσι που ούτε ήξερε ένας συγκεκριμένος με ποιούς τάχει καλά και με ποιούς έχει έχθρητα, που έφτανε μέχρι την βεντέτα καμιά φορά...

Τι πιο φυσικό να θέλει να φύγει η κοπέλα από ένα τέτοιο μέρος, έστω και με ένα προξενιό με τον (διπλό) επιστήμονα που και ήρεμος άνθρωπος ήταν και θα την πρόσεχε αν την είχε κοντά του σαν ταίρι.

Αντιθέτως όμως από ότι περίμεναν οι συμβάλλοντες στο προξενιό, εκείνη έπιασε τον Θεό από τον πόδα που λένε στην περιοχή της, όταν τον φέρανε στο σπίτι με το χιλιάρι αμαξάκι του που με δυσκολία σκαρφάλωσε ως εκεί, της τον συστήσανε και τον είδε:

- Εγώ κ. Ευανθία να πάρω αυτόν εδώ; Εγώ είμαι 22 χρονών και αυτός 50, είναι και φαλακρός και ήρεμος σαν αρνάκι τρομάρα του. Κι αν είναι καθηγητής τι να τα κάνει τα πτυχία του αν τον διώξουνε αύριο από τα σχολειά που στην αγορά δεν πιάνουνε μια; Περιουσία άραγε έχει, όσους τόνους λάδι βγάνει τον χρόνο, πόσα κιλά κρασί και τσικουδιά, αμάξι με μεγάλες ρόδες να βγαίνει στους χωματόδρομους για τα πρόβατα δεν έχει...ξέρει να τα βόσκει τουλάχιστον; Και θα καταφέρει θέλει να μου κάνει κιανένα κοπέλι εδά στα γεράματα, να γίνω μάνα κι εγώ, αλλιώς τι να τον κάνω...

Έτσι απόμεινε ημιτελές το προξενιό που πήγανε να τους σκαρώσουνε κι απόμεινε κι αυτή μοναχή στο χωριουδάκι να προσμένει σε μελλοντικό αρραβώνα με νεαρό μαυροποκαμισά χωρικό από καλύτερο και πλουσιότερο χωριό διαθέτοντας όλα τα προσόντα που περιγράφηκαν παραπάνω, ελεύθερος ακόμη παρά την προσπάθεια κι ο (διπλός) επιστήμονας να την παίζει μοναχός του κάθε βράδυ και να κοιτά τα πτυχία, το ένα διδακτορικό που ούτε αρκετά λεφτά (πιο πολλά έδωσε συνολικά από όσα θα πάρει σε 20 χρόνια να πάει κάποια χρόνια στην Γαλλία να γίνει δόκτωρ), ούτε θηλυκά του βάνουν στο κρεββάτι, αφού εκτός του καρακατσουλιού, ούτε συναφή του επιστημόνισσα τον διευκολύνανε να γνωρίσει και να πορευτούν ομού, όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων κι έμεινε μαγκούφης τόσα χρόνια.

Μια αληθινή πέρα για πέρα ιστορία που καταντά πικρή, μα έτσι τα φέρνει η ζωή κι αν δεν σας αρέσει άντε να τ' αλλάξετε...το κάνετε;

ΟΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΟΣΕΙ, ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΕΤΟΣ ΤΗΣ...

Δεν είναι η πρώτη φορά που η περιοχή του ορεινού Μυλοποτάμου με επίκεντρο τα Ζωνιανά και τα γύρω χωριά, παίρνουν το νόμο στα χέρια τους.
Και πολύ φοβούμαι ότι δεν θα είναι και η τελευταία.

Όλοι μετά από κάθε επεισόδιο σπεύδουν να αποφανθούν.

Φταίει η ανικανότητα ή η διαπλοκή της αστυνομίας με τους παράνομους, φταίει η κάλυψη που τους δίδουν οι πολιτικοί, φταίει η πολιτεία ή η εκάστοτε κυβέρνηση που δεν παίρνει μέτρα.

Θεωρώ ότι αν κανείς μείνει σε "επιφανειακές διαπιστώσεις" ή στα "μέτρα καταστολής και δίωξης", το πρόβλημα απλώς μετακυλίεται.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις -και αν ακόμη είναι αληθείς- δεν αρκούν στο να φωτίσουν το πρόβλημα της περιοχής και να απαντήσουν στο γιατί. Και επομένως δε μπορούν να προτείνουν το δέον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να διαυγαστεί αν υπάρχει διαπλοκή αστυνομίας, δικαιοσύνης και πολιτικών με το έγκλημα και να αντιμετωπισθεί αναλόγως.

Γιατί όμως οι κάτοικοι αυτής της περιοχής συμπεριφέρονται έτσι;

Είναι γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχει παραβατικότητα, παρανομία, απέραντες χασισοφυτείες, εμπόριο όπλων, ζωοκλοπές και άλλες παράνομες δραστηριότητες.
Είναι επίσης γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που εγκαταλείπουν και δεν τελειώνουν ούτε την υποχρεωτική φοίτηση στο σχολείο.
Πρόκειται απλούστατα για μια ακραία και σκανδαλώδη εμφάνιση του σημερινού κοινωνικού προσανατολισμού.

Παραδοσιακές αξίες έχουν δώσει τη θέση τους στην ευημερία, την ευκολία και το γρήγορο πλουτισμό. Στοχεύουμε τα επιφανειακά, τα ευρύχωρα, τα εφήμερα, τα ασήμαντα. Συμβατικοί, κομφορμιστές, υλόφρονες, ιδιοτελείς. Ανταγωνιστικοί, επιθετικοί και λαίμαργοι. Αυτές είναι οι σημερινές κοινωνικές αξίες.

Παραπέρα οποιαδήποτε συμπεριφορά ευοδώνεται όταν παίρνει θετικό πρόσημο.
Αν οι ακροβολισθέντες κάτοικοι που πυροβόλησαν τους αστυνομικούς θεωρούνται από τον πληθυσμό κάτι σαν κοινωνικοί Ζορό, τότε ασφαλώς θα συνεχίσουν να το πράττουν. Αν συναντήσουν την κοινωνική απαξίωση, η συμπεριφορά αυτή αποσβέννυται.

Αν για το Δήμο Ανωγείων τα Ζωνιανά δεν έπρεπε να μπουν στο Δήμο -διότι είναι "κακοί"- και παρέμειναν μόνοι τους ως κοινότητα, και η πολιτεία το δέχεται, αυτομάτως τους λέει: Εσείς αποτελείτε το κρατίδιο των Ζωνιανών, με δικό σας δίκαιο, δικό σας κανόνα αξιών και δική σας επικράτεια. Τους δίδει ρόλο και αυτοί τον υιοθετούν. Αυτό είναι σχεδόν νομοτέλεια στις επιστήμες της συμπεριφοράς.

Όταν λέμε μόνον ότι φταίνε οι αστυνομικοί ή κάποιοι βουλευτές, τότε απλώς "μεταφέρουμε" την αιτία έξω από μας. Διότι η αιτία είναι κοινωνική και μόνο μέσα από μια κοινωνιολογική ματιά μπορεί να διαυγαστεί αλλά και να αντιμετωπιστεί.

Και όταν διαπιστώνουμε ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στα Ζωνιανά, απλώς στρουθοκαμηλίζουμε και η διαπίστωση αυτή χρησιμοποιείται ως μηχανισμός απόκρυψης της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας.

Όπου υπάρχει εμπορική δραστηριότητα, ειδικότερα τουρισμός, νυχτερινά κέντρα, όλοι γνωρίζουν τι γίνεται και όχι μόνον στην Κρήτη.

Λοιπόν, πέραν του αυτονόητου, ότι οι πρωταίτιοι των επεισοδίων πρέπει να λογοδοτήσουν, αλλιώς δε ζούμε σε Κράτος δικαίου αλλά σε καθεστώς αυτοδικίας, χρειάζεται μια στόχευση πολιτικής, κοινωνικής παρέμβασης και πολιτισμικής δράσης που θα αφορά όλους τους χώρους του νησιού.

Χρειάζεται να μη συνεχίσουμε όμηροι της θλιβερής μας καθημερινότητας στο κυνήγι του χρήματος, αλλά εραστές των πνευματικών του βίου στοιχείων, να επαναπροσανατολιστούμε.

Χρειάζεται επαναδιατύπωση των συλλογικών μας αξιών και των πολιτισμικών μας σταθερών. Αλλιώς ο φενακισμός της συνείδησης, η αποξένωση, η αλλοτρίωση, το κυνήγι του χρήματος, της επιφάνειας, των 4Χ4 τζιπ και της επίδειξης, αλλά και η "χρησιμοποίηση των προγονικών αξιών και προταγμάτων του χρέους", στη θλιβερή αυτή ιστορία της παρανομίας και της αντικοινωνικότητας, θα μας φέρει αντιμέτωπους με τη "Ζωνιανοποίηση" της κοινωνικής και πολιτιστικής μας ζωής και δράσης.

Είναι σοβαρότερο αδίκημα και από την καλλιέργεια χασίς, ο εμποδισμός σε ένα παιδί να μάθει γράμματα, διακόπτοντας την υποχρεωτική φοίτηση στο σχολείο!

Σαν συμπέρασμα με λίγες λέξεις, το φαινόμενο εξέθρεψαν ο αποκλεισμός της εν λόγω κοινότητας απ' τον όμορο δήμο, το καθεστώς της διαπλοκής και ατιμωρησίας, οι κοινωνικές αξίες του εύκολου πλουτισμού και του χρήματος, η πολιτιστική ξηρασία της περιοχής αλλά και η χρησιμοποίηση του "εθίμου" σε αντικοινωνικές δράσεις χωρίς αυτό να συναντά την κοινωνική απαξίωση και τον δημόσιο στιγματισμό.

Φοβούμαι ότι αν επικαλούμαστε τις ελλείψεις αναπτυξιακής δραστηριότητας στην περιοχή αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για να καλυφθούν οι ευθύνες και οι ενοχές και να συγκαλυφθούν τα πραγματικά αίτια.

Η στέρηση πολλές φορές σε κάνει δραστήριο, επινοητικό και σε οδηγεί στην εξέλιξη και γιατί όχι στην κακουργηματική δραστηριότητα.