ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ...

Αυτό που συμβαίνει στη περιοχή μας με τις πολεμικές επιχειρήσεις, ευνοεί την Ελλάδα, μας συμφέρει. Συμφέρει όμως και την Ευρώπη, η οποία μπορεί να βρει μια ενεργειακή διέξοδο, εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Συμφέρει επίσης και τις ΗΠΑ που θέλουν την Ευρώπη να μην εξαρτάται από το φυσικό αέριο της Ρωσίας...

Η πρόσφατη ανακατανομή ισορροπιών στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, εν μέσω εξεγέρσεων και ανακατατάξεων, δημιουργεί συνθήκες που επιτρέπουν στην Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής, με συμφωνίες που θα επιτρέψουν την εξόρυξη και εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου φυσικού αερίου.

Εάν και εφόσον η Ελλάδα ανακηρύξει τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), θα αποτελέσει μαζί με την Κύπρο και το Ισραήλ, τη χώρα - κλειδί για την εξαγωγή και διάθεση του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Είναι αλήθεια ότι μέχρι τώρα οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές. Από τη μια πλευρά ο Μουμπάρακ συνομιλούσε με την Τουρκία για την ΑΟΖ, χωρίς να υπολογίζουν το Καστελόριζο και από την άλλη ο Καντάφι δεν δεχόταν τη Γαύδο ως νήσο με ΑΟΖ.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπεριφορά της Ρωσίας σε σχέση με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την επέμβαση στη Λιβύη, όπως δεν είναι τυχαία η αντίδραση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, για το ίδιο θέμα.

Οι Κινέζοι που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για πετρέλαιο παγκοσμίως, γνωρίζουν πολύ καλά το γιατί οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν την Λιβύη, και όχι το Μπαχρέιν ή την Υεμένη. Το Μπαχρέιν φιλοξενεί τον 5^ο στόλο, και η Υεμένη ελέγχει τη πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα. Όσο για τη Λιβύη, μπορεί οι ΗΠΑ να μην εισάγουν το πετρέλαιο της, αλλά το εισάγουν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι τους.

Είναι λοιπόν γεγονός ότι στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου διαμορφώνεται μία κατάσταση, που τα συμφέροντα ΕΕ, ΗΠΑ και Ελλάδας συμπλέουν. Στη διπλωματική σκακιέρα, δεν υπάρχουν αγάπες, και συμπάθειες. Υπάρχουν μόνον συμφέροντα.

Eξήμισι εκατομμύρια ευρώ τον μήνα κοστίζει στην Ελλάδα η συμμετοχή της στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, χωρίς να γίνεται μνεία αντισταθμιστικής ωφέλειας από αυτήν, μόνο αγανάκτηση και εμπαιγμό αισθανόμαστε για τη διαπραγματευτική ανικανότητά μας.

Και αυτή τη φορά Ελληνικά ζωτικά συμφέροντα, συμβαίνει να εξυπηρετούν ζωτικές ανάγκες ΚΑΙ της Δύσης, με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ. Ετσι, τυχόν αντιδράσεις από τυχόν θιγόμενους δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα και δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ.

Θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε έντονη την παρουσία μας στην περιοχή των επιχειρήσεων με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, στα όρια της Ελληνικής ΑΟΖ και κυρίως νότια της Γαύδου, ώστε να προβάλουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην περιοχή.

Στο τέλος τέλος, ότι γίνεται, δεν γίνεται για το ίδιο το πετρέλαιο ή το αέριο. Γίνεται για τον γενικότερο έλεγχο της ενέργειας. Όποιο κράτος καταφέρει να αποκτήσει τον έλεγχο στις πηγές ενέργειας, θα έχει κερδίσει μια πρωτεύουσα θέση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, και θα μπορεί να υπαγορεύει τους όρους του στα υπόλοιπα πράμγατα που το αφορούν.

Χωρίς την άμεση εμπλοκή μας σε πολεμικές επιχειρήσεις, σευποστηρικτικό ρόλο τουλάχιστον, με αναβαθμισμένη παρουσία, σε κάθε ευκαιρία θα πρέπει να κάνουμε αισθητή την αποφασιστικότητά μας να διαδραματίσουμε τον ρόλο που οι συγκυρίες μάς επιφυλάσσουν στην περιοχή...

Ήδη έχομε γίνει υποτελείς με πολλούς τρόπους:

Υποτελείς στην Τουρκία, που δε μας επιτρέπει ούτε να ανακηρύξουμε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Υποτελείς στους διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς, που ελέγχουν την οικονομία και τη ζωή μας.

Υποτελείς στη βούληση των ισχυρών, που ούτε να διαπραγματευτούμε ερήμην τους δε μας αφήνουν.

Υποτελείς πάνω απ' όλα στο μικρόψυχο συμφέρον μας, που δε μας αφήνει να δούμε πέρα από τη μύτη μας, που μας καθιστά πελάτες και κόλακες ανίκανων κομμάτων και πολιτικών, που μας οδηγεί στην απώλεια της αξιοπρέπειας και του φιλότιμού μας.

Που προσπαθούν ιδεολογικά να μας υποτάξουν στιγματίζοντας ως φασίστα όποιον είναι πατριώτης, όποιον μιλάει για αυτοδιάθεση του λαού μας σε ένα χώρο που ελευθέρωσε με το αίμα του και καλείται να παραδώσει τώρα στους Τούρκους και να θυσιάσει την όποια εσωτερική συνοχή του έμεινε στο βωμό του δήθεν πολυπολιτισμού. Γιατί δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί η μετάλλαξή μας σε ένα άθροισμα ραγιάδων, οπότε κάθε μεγάλη ιστορική στιγμή μας απειλεί να μας υπομνήσει ποιοι ήμασταν...

Κι εμείς λοιπόν πρέπει να αντισταθούμε. Έστω και τώρα. Εδώ είναι οι παλιοί μας και τα κατορθώματα τους, και μ' αυτούς καλούμαστε να αναμετρηθούμε και να τους πλησιάσουμε. Μόνο ο Ε. Βενιζέλος κατόρθωσε και διπλασίασε τον χώρο που καταλάμβανε ως τότε η Ελλάδα.

Αν δεν τα καταφέρουμε, αύριο θα είμαστε κάποιοι ανώνυμοι που θα λαθροβιούμε στις παρυφές της Νέας Τάξης, αναλώσιμοι και ανάξιοι κάθε οίκτου από τα αφεντικά μας. Το θέμα στα καθ ημάς είναι αν θα υποταχτούμε στην Νεα Ταξη, αντέχουμε να δώσουμε τον υστατο αγωνα;

Αν ναί, νομίζω οτι τώρα είναι η διεθνής μας η ώρα!

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΙΩΣ...

Καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως όλα δείχνουν αρχικά, μα η ζωή και η μοίρα τελικά αποφασίζουν αλλιώτικα...

Ένα καλό παράδειγμα είναι και τα παρακάτω.

1η ερώτηση:

Αν ξέρατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος, η οποία είχε ήδη 8 παιδιά, τρία από τα οποία ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα με διανοητική καθυστέρηση, και είχε και σύφιλη, θα της συστήνατε να κάνει άμβλωση;

Διαβάστε και την επόμενη ερώτηση πριν απαντήσετε.

2η ερώτηση:

Είναι καιρός πλέον να εκλεχτεί ένας νέος παγκόσμιος ηγέτης και μόνο η ψήφος σας μετράει. Τα γεγονότα για τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους είναι τα ακόλουθα:

Ο υποψήφιος Α:

Συναναστρέφεται με διεφθαρμένους πολιτικούς...

Συμβουλεύεται αστρολόγους για το τι θα πράξει...

Απατά τη γυναίκα του με κάθε ευκαιρία...

Πίνει 8 - 10 μαρτίνι ημερησίως και καπνίζει μανιωδώς πούρα...

Ο υποψήφιος Β:

Απολύθηκε από τη δουλειά του δύο φορές...

Κοιμάται συνήθως μέχρι το μεσημέρι...

Έκανε χρήση ναρκωτικών στο Πανεπιστήμιο...

Και πίνει ένα τέταρτο γαλονιού ουίσκι κάθε βράδυ...

Ο υποψήφιος Γ:

Είναι παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου. Χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπύρα που και που και δεν έχει ποτέ απατήσει τη σύζυγό του.

Σε ποιον από τους τρεις θα ρίχνατε την ψήφο σας;

Αποφασίσατε;

Ο υποψήφιος Α είναι o Franklin D. Roosevelt.

Ο υποψήφιος Β είναι ο Winston Churchill.

Ο υποψήφιος Γ είναι ο Adolph Hitler.

Και τώρα η απάντηση στην 1η ερώτηση της άμβλωσης:

Εάν είπατε "ναι" στην άμβλωση, μόλις σκοτώσατε τον Beethoven!

ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ...

Τίποτα το καινούριο δεν είναι. βία πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ανάμεσα στα παιδιά, στα σχολεία και στις γειτονιές.

Από τα πρώτα παιδικά χρόνια θυμάμαι από λεκτική βία μέχρι ξύλο και άγριους πετροπολέμους, επειδή κάποιος "παρείσακτος" πέρασε τα θεωρητικά όρια μια άλλης γειτονιάς, αρκούσε το στρίψιμο σε μια γωνία για να βρεθεί κάποιος θύμα ή θύτης σε ένα κατά τ' άλλα ασήμαντο ολιγόλεπτο περιστατικό μεταξύ παιδιών...

Να μη πούμε για πολύωρες απογευματινές μάχες - παιχνίδια μεταξύ γειτονιών, με πόλεμο ή μπάλα αφορμή, πέτρες, τόξα βέλη και χοντρά ξύλα από τις οικοδομές που αφθονούσαν τότε στη συνοικία στα χέρια παιδιών ακόμη και προσχολικής ηλικίας, που σώζανε τη τιμή της γειτονιάς τους στη φαντασία τους.

Που ποτέ δεν πάθανε κάτι σοβαρό σε τέτοιες συμπλοκές, όσο κι αν φωνάζανε οι μανάδες από παράθυρα "θα βγάλετε τα μάτια σας", ποτέ κανείς δεν έβγαλε το δικό του ούτε του φίλου του και οι μώλωπες που όλοι είχαν παντού δεν ήταν σημάδι πανικού, μάλλον με υπερηφάνεια τους επιδείχναμε...

Πήγα σχολείο στην πρώτη τάξη σε εποχή που όποιος δεν περνούσε τις υποχρωτικές εξετάσεις από τη τετάρτη στην πέμπτη και παραπέρα, έμενε στην ίδια τάξη μέχρι να τα καταφέρει. Εγώ ήμουν 7 χρονών και υπήρχανε στο ίδιο σχολικό προαύλιο ως και 15 - 18ρηδες που περίμεναν στις μεγάλες τάξεις να πάρουν το χαρτί του δημοτικού για χρόνια και στο μεταξύ διασκέδαζαν πειράζοντας τα μικρότερα, τα "πρωτάκια" ιδίως, είτε σπρώχνοντας τα είτε αρπάζοντας το κουλούρι ή τη τυρόπιτα μέσα από τα χέρια τους, ή πετώντας πέτρες με σφεντόνες από απόσταση ασφαλείας αν έβλεπαν στην αυλή τον διευθυντή του σχολείου με τη βέργα...

Ήμουνα 9 χρονών όταν ένα πρωί πρωτοπήγα σχολείο με μαχαίρι που έκλεινε στην τσέπη ( ο ίδιος ο γέρος μου, μου το είχε δώσει) κι αποφασισμένος να μην αφήσω κανέναν μεγάλο από τα "βούγια", όπως τους λέγαμε τους ανεπρόκοπους στάσιμους να με ξαναπειράξει προσωπικά, στρίμωξα στις τουαλέτες τον Αποστόλη τον γιο του παπά και κοντινότερο γείτονα στη ίδια αυλή που με πείραζε συχνότερα και απειλώντας να του κόψω την παντέρμη του που μου έδειχνε ξεδιάντροπα, τον έκανα να μην ασχοληθεί ποτέ μαζί μου στο μέλλον, όπως κι έκανε. Κάποια λόγια και υπονοούμενα μου απήυθυνε σε εκδρομές και μόνο αν ήταν παρέα με άλλους 2 τουλάχιστον όμοιους του μα κι αυτό σταμάτησε μια κι όξω όταν τον είδε η χήρα γειτόνισσα να την παίζει από το παράθυρο του για χάρη της απέναντι και το διάδωσε σε μένα και μερικά ακόμη παιδιά "να μην κάνουμε ποτέ ότι κι αυτός" ο μαλάκας...

Όπως συστεγαζόταν στο ίδιο προαύλιο και το κλασσικό διώροφο κτίριο το 3ο και 4ο δημοτικά σχολεία, είχαμε και δια-σχολικές συγκρούσεις από παράδοση τα δυο σχολεία, όπου λάμβαναν μέρος ακόμη και δάσκαλοι κι από τις 2 μεριές και χρειαζόταν η βοήθεια των διευθυντών και πότε - πότε η επέμβαση της επιθεώρησης που στεγαζόταν τότε στα ψηλά στο ίδιο προαύλιο, να μοιράσουν το ζωτικό τους χώρο τα σχολεία...

Φαινόμενο που παρατηρούνταν και σε μέρες εκδρομών, όπου μερικές φορές και κατέληγε σε μονομαχίες μεμονωμένων θερμόαιμων μαθητών από άγνωστα ως τότε σχολεία κι έπειτα με αναμονή της συνέχειας της παιδικής μικροβεντέτας...

Τα ίδια και στο γυμνάσιο - λύκειο, όπου εμπλέκονταν ακόμη και μικροσυμμορίες μαθητών σε συμπλοκές για ποικίλους λόγους, εδώ και για κλοπές αντικειμένων αξίας και χρημάτων από μαθητές με πετυχημένους ή ονομαστούς στην πόλη μπαμπάδες, εδώ ήταν που είδα για πρώτη φορά τέτοιον κοινωνικό - ταξικό διαχωρισμό.

Σε κείνη τη ηλικία αρχίζαμε πολλοί να ξεχωρίζουμε, άλλοι με πολεμικές τέχνες κι άλλοι με γυμναστική με βάρη, με πρώτο κίνητρο να τα βγάζουμε πέρα σε τέτοιου είδους νεανικές συμπλοκές σε σχολεία, γήπεδα, σινεμάδες, ντίσκο, στα λιμάνι κι όπου αλλού.

Εκεί στα στέκια πετούσαν και στη θάλασσα τους χαμένους αργά τη νύχτα, όπως και μεθυσμένους Αμερικάνους ναύτες όταν προκαλούσαν ντόπιες παρέες...

Και όπλα κυκλοφορούσανε μεταξύ μας, αυτόματα στιλέτα ήταν της μόδας, εγώ προτιμούσα τα κυνηγετικά μαχαίρια που κλείνανε και δικαιολογούνταν (τα αυτόματα στιλέτα θεωρούνταν όπλα αν πιανόταν κανείς) ο Μίχελας από την Σέμπρωνα είχε το κρητικό μαχαίρι του γέρου του σε θήκη στο μανίκι του, άλλοι βοελύονταν με νουτσάκου και λοιπά εξαρτήματα νίτζα, ξυράφια, ρόπαλα, αλυσίδες, πέτρες και σπασμένα μπουκάλια οι πιο τεμπέληδες.

Υπήρχανε και θύματα που περνούσαν τη νύχτα στο νοσοκομείο ή τα κρατητήρια του μπατσάδικου, για παλαβογιατρούς δεν ξέρω αν έτρεχε κάποιος να επουλώσει δήθεν ψυχολογικά προβλήματα. Τα λύναμε μεταξύ μας, με σιωπή κι εκδίκηση την ώρα που έπρεπε το κάθε πράμα...

Αυτές οι υπερευαισθησίες είναι μπούρδες, πάντα τα εφηβικά νιάτα θα γουστάρουν να κυριαρχήσουν στο σχολείο, στις παρέες, να κλέψουν ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι για μια βόλτα και να το παρατήσουν μετά άδειο από βενζίνη να το βρει ο κάτοχος του, ακόμη και να σπάσουν ένα περίπτερο να πάρουν μερικά πακέτα τσιγάρα όταν απαγορευόταν το κάπνισμα στα σχολεία και το σπίτι από τους γονείς, ή να κλέψουν περιοδικά, σιγά μην ζημιονόταν ο ρουφιάνος ο περιπτεράς, πουλούσε ακριβότερα άλλα πράγματα...

Είχα μια μεγάλη κούτα τέτοια πονηρά περιοδικά που όταν τα βαριόμουν τα αντάλλασσα με άλλους στα τελευταία θρανία, δεν με εμπόδισε αυτό να αριστεύσω στην τρίτη του λυκείου, ούτε ν' αποκτήσω πανεπιστημιακές περγαμηνές και μεταπτυχιακούς τίτλους.

Κανείς εκπαιδευτικός ούτε μπάτσος δεν μπορούσε ούτε τότε ούτε θα καταφέρει τίποτα και σήμερα να περιορίσει την παιδική - εφηβική βία, έτσι είναι οι άνθρωποι κι έτσι πάντα θα λαλούν...

Απο τότε βέβαια τα πράγματα στα σχολεία έχουν προχωρήσει και σε ομαδικούς βιασμούς, σε χρήση κι εμπορία ναρκωτικών που εμείς δεν είχαμε είχαμε τέτοιες περιπτώσεις...

Τώρα έχουν μπει στο παιχνίδι και τριτοκοσμικοί αλλοδαποί μαθητές η μη, που μισούν οτιδήποτε το Ελληνικό και θα δυσκολέψουν τα πράγματα, μα η βία εξουδετερώνεται μόνο με βία και οριστικό τσάκισμα του πρωταίτιου κι ας το κάνουν νόμος και πολιτεία, να μην γίνει ανεξέλεγκτο φαινόμενο και παρασύρει μικρούς - μεγάλους.

Θα μπορούσε κανείς να χρεώσει στο σχολείο κακή λειτουργία, και στους εκπαιδευτικούς αδυναμία ή αδιαφορία ή ό,τι άλλο, αν το φαινόμενο εμφανιζόταν εξαιτίας του σχολείου. Προφανώς δεν είναι το σχολείο που το δημιουργεί αφού πάντα υπήρχε.

Στο σχολείο γίνεται ορατό αφενός μεν γιατί υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων αυτής της ηλικίας παιδικής - εφηβικής, αφετέρου δε γιατί σε αυτή την ηλικία συντελούνται τεράστιες μεταβολές στον άνθρωπο. Αυτές οι αλλαγές, σωματικές, νοητικές συναισθηματικές, στον νέο άνθρωπο, γεννάνε και όλη την υπερβάλλουσα ενέργεια την οποία θέλει να εκτονώσει...

Το παιδί μπαίνει στο σχολείο κουβαλώντας τα στοιχεία της δικής του ατομικότητας και το σχολείο μέσα στη διάρκεια των δώδεκα ή και περισσότερων ετών, το υποστηρίζει ώστε βγαίνοντας από αυτή τη διαδικασία, να είναι σε θέση να λειτουργεί ως ολοκληρωμένος πολίτης.

Είναι λογικό ότι καθώς συντελούνται οι διαδικασίες της εκπαίδευσης, θα εκδηλώνονται συμπεριφορές και φαινόμενα που έχουν να κάνουν τόσο με την ιδιοσυστασία του ανθρώπου, όσο και με τις αντιλήψεις που διαμορφώνονται σε ολόκληρη την κοινωνία.

Αν λοιπόν θέλουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα, δεν έχει νόημα να στεκόμαστε στο τι συμβαίνει μέσα στο σχολείο, αλλά αν η έξοδος από αυτό δίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν σοβαρά λίγο ξύλο και ζόρισμα να ξέρει τη θέση του, τα προβλήματα που θα του δημιουργηθούν λόγω ευαισθησίας ή εμμονής είναι πρώτα για πάρτη και της οικογένειας του κι ύστερα για να βρίσκουν πελάτες δικηγόροι, ψυχολόγοι και παλαβογιατροί...

ΔΥΟ ΛΑΟΙ...

Δυο λαοί μακρινοί και τόσο διαφορετικοί. Στο τρόπο που βιώνουν, που δρουν, που αντιμετωπίζουν τα πράγματα...

Οι διαφορές στην εκδήλωση των λαϊκών αντιδράσεων για γεγονότα που συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή εκπλήσσουν ανάλογα με τον τόπο στον οποίο παρατηρούνται.

Στην πραγματικότητα την οποία βιώνουν οι Ιάπωνες τελευταία, ένας σεισμός 9 Ρίχτερ που κατεδάφισε πόλεις, ένα τσουνάμι ύψους 21 μέτρων, που σάρωσε και έπνιξε χιλιάδες στρέμματα αγροτικής και κατοικημένης γης και διαρροή ραδιενέργειας, που μοιράζει τοξικό θάνατο σε μεγάλη έκταση γύρω από τη Φουκουσίμα...

Φαινόμενα που έπρεπε να έχουν διαλύσει την τοπική κοινωνία, όχι μόνο δεν τη διέλυσαν αλλά σφιχτόδεσαν πιο πολύ τους δεσμούς της και σφυρηλάτησαν τις αντοχές της. Οπως περιγράφεται, καμιά λεηλασία δεν έγινε πουθενά στα χαλάσματα, ουδεμία διάκριση υπέρ ή εναντίον κάποιων, καμιά αυτοδικία, καμιά προσπάθεια κάποιων να αποφύγουν το καθήκον τους, ψύχραιμοι, όπως οι πυροσβέστες γύρω από τους σταθμούς, περιμένουν αν είναι η σειρά τους να αναλάβουν δράση στην προσπάθεια ψύξης των αντιδραστήρων. Σύμβολα στωικότητας και ανιδιοτέλειας, αλτρουισμού και ηρωισμού.

Αυτοί θα ξαναχτίσουν γρήγορα τη χώρα τους.

Στη δική μας καθημερινότητα δι' ασήμαντον αφορμή, για παράδειγμα ένα κακό αποτέλεσμα που θα φέρει μια ομάδα, αρκεί για να προκαλέσει κατεδάφιση του γηπέδου και να οδηγήσει σε έναν εμφύλιο πόλεμο ύβρεων και δηλώσεων που θα μεταφερθεί στις εξέδρες από παράγοντες σε οπαδούς, θα ξεπατώσει και θα κάψει τις εγκαταστάσεις εκεί και θα ξεχειλίσει στον αγωνιστικό χώρο, όπου κάθε αντίπαλος και μη ποδοπατείται. Και ο τύπος θα το αναπαράγει σε συνέχειες για καιρό, ως εξέχων γεγονός...

Ενα ασήμαντο γεγονός όπως το αποτέλεσμα ενός επαρχιακού παιχνιδιού Γ' κατηγορίας, γεγονός που θα έπρεπε να μη έχει καμιά επίπτωση στην πραγματική ζωή μας, δημιουργεί εχθρούς, στην ίδια γειτονιά, στην ίδια πόλη, χωρίζει τη χώρα σε βορά και νότο και διαλύει χωρίς ουσιαστικό λόγο την κοινωνική συνοχή. Και σιγά - σιγά αυτό μεγεθύνεται και κυριαρχεί και στις πολιτικές σχέσεις, όπου οι αρνητικές συμπεριφορές δεν στηλιτεύονται αλλά υιοθετούνται, κάνοντας αδύνατη τη συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων.

Στην πολιτική ζωή επικρατούν γηπεδικές λογικές, οι οποίες αρκούνται να τοποθετήσουν την πολιτική σε επίπεδο δικαιολόγησης των αντιδράσεων ενός χύδην όχλου και ταυτόχρονα γιγαντώνονται οι συνθηματολογίες.

Να μην πούμε λέξη για πιθανότητα επικοινωνίας - συνεργασίας κυβέρνησης αντιπολίτευσης, ούτε καν στα λεγόμενα "Εθνικά θέματα"...

Συζητάμε για εκλογές, για ανασχηματισμούς, μεταγραφές, διαγραφές, διασπάσεις, συνεργασίες της στιγμής από εδώ κι από εκεί, με αποτέλεσμα το κεντρικό πρόβλημα της χώρας να το σκεπάζουν στρώματα φλυαρίας, τα λόγια να υπερκαλύπτουν τα έργα, η μη ανάληψη ευθύνης να είναι λόγος στραγγαλισμού της ανάπτυξης, η κατεστημένη ακινησία να είναι το επιδιωκόμενο...

Πώς θα ξαναχτίσουμε έτσι τη χώρα μας;

HANG THEM HIGH (WESTERN MOVIE)...

Classic Clint Eastwood western. Directed Ted Post at 1968.

When an innocent man barely survives a lynching, he returns as a lawman determined to bring the vigilantes to justice...

ΦΩΤΟΡΥΠΑΝΣΗ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)...

Φωτορύπανση: Σβήνουμε τα φώτα για να ανάψουν τα αστέρια

View more presentations from Christos Sotiropoulos

Για μια ώρα από τις 8.30 έως τις 9.30 μ.μ. το Σάββατο 26 Μαρτίου 2011, εκατομμύρια πολίτες από όλο τον κόσμο, σε εκατοντάδες πόλεις και χωριά, αναμένεται να σβήσουν τα φώτα των σπιτιών τους συμμετέχοντας στο συμβολικό κάλεσμα της «Ωρας της Γης», στέλνοντας ένα δυνατό παγκόσμιο μήνυμα ενάντια στην αλλαγή του κλίματος και την υπερθέρμανση του πλανήτη...

Μετά από τρία χρόνια όλο και πιο δυναμικής παγκόσμιας ανταπόκρισης η Ώρα της Γης γίνεται θεσμός και ένας απλός τρόπος να αποδείξουμε ότι πέρα από γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαφορές, παραμένουμε πολίτες ενός κοινού τόπου. Του πλανήτη Γη.

Με το κλείσιμο των φώτων θ' αναδειχτεί για λίγο το μεγαλείο του έναστρου ουρανού. Έτσι αν ο καιρός το επιτρέψει, θα έχουμε τη ευκαιρία να παρατηρήσουμε μέσα από τα τηλεσκόπια του Συλλόγου Φίλων Αστρονομίας Κρήτης τα ουράνια σώματα...

Φέτος λοιπόν, το Σάββατο, 26 Μαρτίου, στις 8:30 το βράδυ, ξεπεράστε τη μία ώρα χωρίς φώτα και ρίξτε μια καθαρή ματιά στ' αστέρια...

Ο Σ.Φ.Α.Κ. σε συνεργασία με τον Δήμο Χανίων και την φιλαρμονική του Δήμου, γιορτάζει την Ώρα της Γης το Σάββατο 26 Μαρτίου 2011 στους Τάφους των Βενιζέλων στα Χανιά.

Θα καταγράψει την εκδήλωση για λογαριασμό της WWF με ειδική κάμερα, θα κάνει φωτομετρία και θα δώσει την ευκαιρία στους φίλους που θα βρεθούν εκεί να παρατηρήσουν τον νυχτερινό ουρανό μέσα από τα τηλεσκόπια του συλλόγου.

ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΧΡΗΣΙΜΗ ΑΡΠΑΧΤΗ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΛΙΒΥΗ...

Οι Δυτικές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένης της Αμερικής ιδιαίτερα επί προεδρίας Μπους εξέθρεψαν, ανέχτηκαν και συντήρησαν επί δεκαετίες τα δικτατορικά καθεστώτα τύπου Καντάφι στη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Και τότε όταν συμμαχούσαν με τα καθεστώτα αυτά αλλά και σήμερα που εμφανίζονται να θέλουν να τα ανατρέψουν, εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα...

Μέχρι σήμερα ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως η Βρετανική BΡ, η Ισπανική Repsol, η Γαλλική Total, η Ιταλική Εni, η Exxon Mobil κ.ά. έπαιρναν το αρίστης ποιότητας και πάμφθηνο (περίπου ένα δολάριο το βαρέλι) Λυβικό πετρέλαιο και διαχειριζόντουσαν το 85% της παραγωγής του.

Αυτές ειδοποίησε ο Καντάφι την προηγούμενη εβδομάδα ότι δεν τις εμπιστεύεται γιατί συνωμότησαν εναντίον του και θα πρέπει να ξεχάσουν τα Λιβυκά πετρέλαια, τα οποία θα διοχετευθούν σε Ρωσικές, Ινδικές και Κινέζικες εταιρείες. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι από αυτές τις τελευταίες προέκυψαν οι αποχές στην ψηφοφορία στον ΟΗΕ για κυρώσεις στη Λιβύη (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα), ενώ οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έσπευσαν να εξορμήσουν ανθρωπιστικά κατά του μέχρι χθες συμμάχου τους.

Τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Αφρικής, 44 δις βαρέλια, να έρθουν υπό την κατοχή των επικυρίαρχων της Δύσης. Χωρίς αυτά η Λιβύη θα παρέμενε ένα άνυδρο στρατόπεδο στα αζήτητα, όπως ήταν πάντα στο πέρασμα του χρόνου, από την εποχή των Φοινίκων θαλασσοπόρων ως την εποχή των Ιταλών φασιστών και των Αμερικανικών βάσεων...

Πιστεύετε ότι ξαφνικά ανακάλυψε η Δύση ότι πρόκειτα για αδίστακτο δικτάτορα; Άλλη απόδειξη της διάθεσης για "αρπαχτή" από τους ηγέτες της Δύσης είναι το ότι ο Καντάφι δεν ήταν τόσο ο μισητός στόχος που θυμήθηκαν καθυστερημένα, αλλά ένας στόχος - ευκαιρία για να καλύψει τα σκάνδαλα που ταλανίζουν τις κυβερνήσεις Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι και να στρέψει αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα προβλήματα που παρουσιάζουν κρίσιμες πολιτικές αναμετρήσεις που αντιμετωπίζουν ο Σαρκοζί, ο Κάμερον και ο Ομπάμα.

Όλος αυτός ο αχταρμάς επιδιώξεων, ο καθένας τα συμφέροντα του και πάνω στον στόχο - εχθρό, οδήγησε στην καθυστερημένη επίθεση χωρίς σαφείς στόχους, χωρίς επίσημο αρχηγό, χωρίς συμμετοχή όλων όσων ψήφισαν υπέρ της επέμβασης, χωρίς επίσημη συμμετοχή του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. και χωρίς πλάνο για την επόμενη ημέρα η οποία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα με τον Καντάφι ή χωρίς αυτόν θα ακολουθηθεί είτε από διαμελισμό της χώρας είτε από το χάος του εμφυλίου...

Δεν έχει καμμιά σημασία αν η εξέγερση στην Λυβύη προήλθε από την ευρεία μάζα των καταπιεσμένων πολιτών ή από μία χούφτα πρώην βολεμένων του καθεστώτος που αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Λίβυο ηγέτη για να πάρουν αυτοί την εξουσία. Ένα εσωτερικό πραξικόπημα των πρώην ομοτράπεζων του δικτάτορα εκδηλώθηκε στη πραγματικότητα. Δεν υπήρχε απλός λαός ειρηνόφιλος λαός που σφαγιαζόταν, παρά μόνο τυχαία ως "παράπλευρη απώλεια" και από τις δυο εμπόλεμες πλευρές...

Στέκομαι όμως στο γεγονός ότι τα μέσα που χρησιμοποίησε για να τους ανατρέψει, "καθαρίζοντας" με τα όπλα ανενόχλητος όποιον δήλωνε αντιφρονών, δεν στάθηκαν αρκετά ως πειστήρια εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας για να ανοίξουν ούτε μύτη από τους "αριστερούς και μη ανθρωπιστές" στην Ελλάδα οι οποίοι βρήκαν πάλι ψεύτικα δάκρυα να χύσουν μόνο όταν οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να βάλουν τέλος δυναμικά σε αυτήν την ιστορία.

Κατά τη δική τους λογική τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας διαπράττονται μόνο από τους κακούς δυτικούς, τους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς, το αιμοβόρο ΝΑΤΟ και μέχρις εκεί. Που ήταν οι κινητοποιήσεις που όφειλαν να είχαν κάνει όλο το προηγούμενο διάστημα όλοι αυτοί οι σύγχρονοι πολέμιοι της Νέας Τάξης πραγμάτων εναντίον της σφαγής στη Λιβύη από τον Καντάφι;

Κάποιοι φθάνουν στο σημείο να υπερασπιστούν εμμέσως πλην σαφώς έναν αιμοσταγή δικτάτορα για 40 χρόνια όπως είναι αλήθεια ο Καντάφι, προκειμένου για ακόμα μία φορά να αποδείξουν τις αντι-ιμπεριαλιστικές καταβολές τους ή να διαφημίσουν τον παλιομοδίτικο αντιαμερικανισμό που τους κατατρύχει, ως απόρροια αξεπέραστων εμμονών του παρελθόντος, τότε το μόνο που πετυχαίνουν είναι είτε να αυτοακυρώνονται είτε να ακυρώνουν τις έννοιες της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού, τις οποίες δυστυχώς φαίνεται να αντιλαμβάνονται και να επικαλούνται επιλεκτικάΚόβοντας και ράβοντας την έννοια του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας στα μέτρα των δικών τους μύθων...

Φήμες τους θέλουν αποφασισμένους να δημιουργήσουν κι επεισόδεια διακόπτοντας την παρέλαση, για να περάσουν τα δικά τους ξύλινα και χιλιοακουσμένα συνθήματα, σε ποιούς άραγε; Γραμμένους κανονικά τους έχουμε!!!