ΜΠΛΟΚΑ...

Ούτε η κυβέρνηση ούτε και ο ελληνικός λαός αμφισβητεί τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει ο αγροτικός κόσμος. Παρά ταύτα βλέπουμε, ότι οι περισσότερες κινητοποιήσεις των αγροτών λαμβάνουν χώρα χειμωνιάτικα, εξεγειρόμενοι κατά της κυβερνήσεως, όταν μάλιστα αυτή συμβαίνει να διάγει τους πρώτους μετεκλογικούς μήνες της θητείας της, βγάζοντας τα τρακτέρ και κλείνοντας τους δρόμους. Ο,τι έγινε τον Ιανουάριο 2005 με τα μπλόκα στην κυβέρνηση Καραμανλή το ίδιο και τώρα, να πλήξουν την κυβέρνηση Παπανδρέου. Τον υπόλοιπο καιρό οι κινητοποιήσεις τους έχουν επικοινωνιακό χαρακτήρα.

Είναι αλήθεια, ότι δεν υπήρξε συντεταγμένη και αποτελεσματική αγροτική πολιτική τα περασμένα χρόνια. Λύσεις δινόντουσαν περιστασιακά. Κι έρχονται τώρα οι αγρότες να διεκδικήσουν σειρά αιτημάτων σε περίοδο ισχνών αγελάδων. Δεν συμμερίζονται τις προθέσεις της κυβερνήσεως, που σκοπεύει να τους λύσει σταδιακά και θεσμικά τα προβλήματα της αναδιάρθρωσης της παραγωγής, την υποστήριξη της αγροτικής βιομηχανίας για την ανάπτυξη της γεωργίας, όχι στρεβλά και περιστασιακά. Θέλουν να λυθούν όλα τώρα, όσο κρατούν σε ομηρεία, τις συγκοινωνίες, οδικές, σιδηροδρομικές και θαλάσσιες, το εμπόριο και τους συμπολίτες τους, που δοκιμάζονται και αγανακτούν για τις μετακινήσεις τους.

Είναι αλήθεια ότι την αναδιάρθρωση της αγροτικής πολιτικής, που θα 'φερνε πλούτο στη χώρα, έπρεπε να την έχουν ξεκινήσει οι αρμόδιοι εδώ και χρόνια. Θα άλλαζαν ριζικά οι συνθήκες καλλιεργειών, θα βελτιωνόταν το εισόδημά των και θα καταλάβαιναν, ότι δεν μπορεί να στηρίζονται στις επιδοτήσεις, που επέτρεπαν μικρές ή μεγάλες κομπίνες στους "αετονύχηδες". Τα γνώριζε αυτά η πολιτεία, αλλά δεν τολμούσαν τις διαδικασίες, να κάνουν αγροτική εκστρατεία και να συνειδητοποιήσουν οι αγρότες, ότι πρέπει ν' αλλάξουν πολλά και πιο πολύ η νοοτροπία τους.

Είναι αλήθεια, ότι η γεωργική πολιτική ζει και κινείται επί δεκαετίες στο "θερμοκήπιο" και ήταν θέμα των κυβερνώντων, ν' ανοίξει την όρεξη των αγροτών να πάνε πάρα πέρα και ν' αναπτύξουν βιολογικές καλλιέργειες που αποδίδουν υψηλής ποιότητας προϊόντα, λόγω κλίματος στη χώρα μας, περιζήτητων στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης. Και δεν το 'καναν οι πολιτικοί, διότι αυτή η πρακτική αποδίδει αποτελέσματα μακροπρόθεσμα χωρίς να παράγει πολιτική και διότι οι πολιτικοί μας είχαν κοντόφθαλμη προοπτική μιας τετραετίας.

Είναι αλήθεια, ότι στερούμεθα εθνικής αγροτικής πολιτικής. Γιατί; Διότι υποβάθμισαν τα ελληνικά προϊόντα. Εισάγουν π.χ. ελιές κατωτέρας ποιότητος από μια χώρα με 0,5 ευρώ το κιλό, τις ελληνοποιούν και τις πωλούν πάνω από 5 ευρώ. Ετσι "σκαρτεύει" το ελληνικό προϊόν και γίνεται μη ανταγωνιστικό. Ποιος φταίει; Ρωτήστε αυτούς, που διέλυσαν τους αγροτοσυνεταιρισμούς και τους μεγαλοεισαγωγείς.

Είναι, τέλος, αλήθεια, ότι δεν υπάρχει ενιαία εκπροσώπηση, ότι οι αγροτοσυνδικαλιστές συγκρούονται, άλλοι με αγώνες πραγματικούς και άλλοι με υπόβαθρο "σφραγίδες", υπερασπιζόμενοι πρώτα οικονομικές διεκδικήσεις και κατόπιν διαρθρωτικές αλλαγές που επιδιώκει να πετύχει η κατά γενικήν ομολογίανγνωρίζουσα τα προβλήματα των αγροτών κ. Μπατζελή καλύτερα, όσο λίγοι άλλοι στο κόμμα της.

Έτσι φαίνεται ότι υπάρχει αδιέξοδο εν όψει. Η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε αφ' ενός, διότι δεν περίμενε τέτοια κλιμάκωση τουλάχιστον ως προς τις οικονομικές απαιτήσεις, αφού δεν είχε να δώσει, και αφ' ετέρου απ' την επιμονή των αγροτών, να μην κάνουν πίσω. Παρά το γεγονός, ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ήταν κοντά στις προσδοκίες τους προσαρμοσμένο στα όρια της ΕΕ ο αγροτικός κόσμος αντιμετωπίζει με δυστροπία τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, λόγω της συσσώρευσης δυσπιστίας από μη εκπλήρωση υποσχέσεων προηγουμένων κυβερνήσεων και δεν πείθονται, ότι και οι τωρινές υποσχέσεις θα 'χουν άμεση αποτελεσματικότητα.

Πάντως η κυβέρνηση αποκλείει δυναμική παρέμβαση θάταν καταστροφικό, γι' αυτό πρέπει να βρεθεί ένας κοινός παρανομαστής και να γίνει αλλαγή πλεύσεως, ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των αγροτών με το πνεύμα της λογικής και ν ' απαλλαγεί η χώρα απ' το βραχνά των μπλόκων.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ...

Το πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας δεν λύνεται από την αύξηση των εσόδων γιατί λόγω ύφεσης δεν υπάρχουν έσοδα.

Άρα πρέπει να περικόψουμε τα έξοδα. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία αυτά είναι τόκοι που δεν κόβονται, μισθοί δημοσίων υπαλλήλων και πολλές - πολλές κι αφύσικες συντάξεις.

Εδώ και 4 μήνες με την κυβερνητική αλλαγή δεν έχει γίνει τίποτα χειροπιαστό, πέρα από την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού, αλλά έτσι είναι όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων, άδεια ταμεία και ευθύνες των προηγούμενων...

Από το 1997 για την ΟΝΕ λέμε ψέματα, τρώμε επιδοτήσεις και επιχορηγήσεις με μαϊμού έργα, μαϊμού αγρότες, μαϊμού πρόοδο, αλλά μας φταίνε οι κακοί ανθέλληνες που μας δανείζουν...

Δεν λειτουργεί τίποτα εδώ και πολλά χρόνια στην παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, παραγωγή, κλπ παρά μόνο το μέσο και η αρπαχτή...

Αν πάμε να αλλάξουμε τίποτα θα βγούνε οι συντεχνίες να μας που πως πρέπει να εξαιρεθούν: οι δικαστικοί / οι πολιτικοί /οι υπάλληλοι της Βουλής/ οι εφοριακοί /οι τελωνειακοί /οι συνδικαλιστές /οι κουμπάροι και οι κολλητοί /τα απούλητα των αγροτών /τα δίκαια των εργατών/ τα κεκτημένα της κομματικής παρέας /τα ιδρύματα των τέως πρωθυπουργών / οι επιχορηγήσεις των κομμάτων / τα κλειστά επαγγέλματα...κλπ...

Πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι για να γίνει κάτι, όχι βήμα αλλά έστω μπουσούλημα θα πρέπει να σπάσουν αυγά. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει αφενός η πολιτική ηγεσία του τόπου να αρχίσει από τις τσέπες τις δικές τους, των αφεντικών και των φίλων τους και αφετέρου ο πολίτης να συνηδητοποιήσει ότι το πάρτυ τελείωσε και πρέπει να πληρώσει...

Όταν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ επεμβαίνουν σε κάποιο κράτος, συνήθως ζητούν περικοπές δημοσίων δαπανών, αύξηση της φορολογίας, αλλαγή των επιτοκίων, και μέτρα σταθεροποίησης του νομίσματος. Η παρέμβαση του ΔΝΤ θεωρείται απίθανη για ένα μέλος της ζώνης του ευρώ, αλλά η Ελλάδα θα πρέπει να προετοιμαστεί για μέτρα εξίσου σκληρά με αυτά που θα πρότειναν από κει.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον στις Βρυξέλλες είναι όχι το αν θα πρέπει να διασωθεί οικονομικά, αλλά η Ελλάδα αλλά το πώς ακριβώς θα διασωθεί. Πολλοί είναι αυτοί που ψάχνουν λύσεις, προκειμένου να ενισχύσουν με μεγάλα ποσά την Ελληνική οικονομία, πριν αυτή καταρρεύσει προκαλώντας σοβαρά προβλήματα και στα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης.

Οι ξένοι δανειστές με δεδομένο ότι δεν μπορούν να μας βγάλουν από την ΕΕ γιατί δεν θέλουν τα δανεικά από ευρώ να μετατραπούν σε δραχμές, βρίσκονται μπροστά σε ένα καίριο δίλημα σχετικά με το πως θα πιεσθούμε να πάρουμε τα σωστά μέτρα.

Μάλλον καταλήγουν πως αν μέχρι τον Ιούνιο δεν αποδώσουν οι πειραματισμοί μας θα μας προκαλέσουν οικονομική ασφυξία με παύση των πληρωμών από το δημόσιο ώστε με τούτη ή άλλη βολικότερη κυβέρνηση να γίνουν τα σωστά...

HUNGER (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Σε μια φυλακή της Βόρειας Ιρλανδίας που μοιάζει με κόλαση, ο αγωνιστής του IRA Μπόμπι Σαντς θα επιδοθεί το 1981 σε μια απεργία πείνας μέχρις εσχάτων. Και ο 39χρονος καλλιτέχνης Στιβ ΜακΚουίν το 2008 θα αποδώσει τις έξι τελευταίες εβδομάδες της ζωής του με ανατριχιαστικό ρεαλισμό, πετυχαίνοντας μια ανελέητη επίθεση στις αισθήσεις του θεατή.

Συζητημένη όσο ελάχιστες ταινίες στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών (όπου και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Κάμερα για σκηνοθετικό ντεμπούτο), η εμπειρία της παρακολούθησης του "Hunger" δε θα σβηστεί από τη μνήμη σας για πολύ καιρό.

Δείτε τη σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=8240193525933299841&hl=el&fs=true

HAROLD LOYD'S "SAFETY LAST" (1923)...

Harold Lloyd's silent film "Safety Last". Harold is trying to get away from a police officer by climbing a building...but he's having a little trouble, isn't he?

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 16...

Τους τελευταίους μήνες πολλές αλλαγές είχαν συμβεί στη ζωή του Κάκου.

Εκεί που τα προηγούμενα χρόνια αναζητούσε ματαίως όπως κατέληγαν οι προσπάθειες του μια οποιαδήποτε μισθωτή δουλειά για να επιβιώσει στον τόπο του, τώρα με λίγες εύστοχες κινήσεις είχε δικά του συμφέροντα συνδεδεμένος αρχικά με 2 διεθνείς επιχειρήσεις και υπήρχαν και πολλές άλλες να δοκιμάσει...

Εκεί που δεν είχε λεφτά και περίμενε χαρτζιλίκι, τώρα είχε μια πιστωτική κάρτα που την είχε χρεώσει με κάποιες συναλλαγές του, μα μπορούσε να πληρώνει τις δόσεις του κι αν όχι καμιά φορά, πλήρωνε μόνο την ελάχιστη καταβολή κι όλα εντάξει για αργότερα. Και κάθε στιγμή πια μπορούσε να πάρει αυτό που ήθελε επί πιστώσει και να το πληρώσει αργότερα με ευκολίες...

Είχε βάλει ελπίδα στην ζωή του, δούλευε έξυπνα για να πετύχει...

Έχοντας καλή γνώση πια των μεθόδων Marketing μέσω του internet, έστελνε κόσμο στο site του να ενημερωθεί για αυτά που πρόσφερε και να προχωρήσει στην απόκτηση τους αν ήθελε χωρίς την φυσική δική του παρουσία, με την πολύπλευρη τεχνική υποστήριξη των λογιστηρίων των εταιρειών που συνεργαζόταν...

Η διαφήμιση δεν του έπαιρνε πολύ ώρα, ίσα ένα εντατικό δίωρο κάθε βράδυ που συνδεόταν στο internet από τον υπολογιστή που είχε στο σπίτι του. Την υπόλοιπη μέρα ήταν ελεύθερος να κάνει ότι άλλο ήθελε, αντί να ξοδεύει τις ώρες του για ένα μίζερο μεροκάματο...

Είχε γίνει μέλος μιας δικτυωμένης κοινωνίας με μέλη από όλον τον κόσμο, που έψαχνε κι ανακάλυπτε τις ευκαιρίες money making που αναδύονταν μαζί με το ραγδαία τότε αναπτυσσόμενο internet, συνδέονταν ως συνεργάτες με κάποιες που τους κάλυπταν και τους ενθουσίαζαν, και ακολουθώντας τις υποδείξεις τους προσπαθούσαν να πετύχουν, να εκπληρώσουν τα όνειρα ζωής τους με την απαραίτητη ενέργεια που προσφέρει το χρήμα που θα κέρδιζαν από αυτή τη δράση τους...

Μια κοινωνία με εκατομμύρια μέλη, από πολλές χώρες, διαφορετικοί άνθρωποι σε όλες τις αποχρώσεις δέρματος, που μιλούσανε διαφορετικές γλώσσες, είχανε διαφορετικές νοοτροπίες, ήθη, αξίες, μα όμοιους στόχους, φιλοδοξίες, προσδοκίες...

Που δεν είχανε συναντηθεί ποτέ, μα ελπίζανε ο ένας στην συνεργασία των άλλων για επιτυχία, μόνοι τους και ξέχωρα δεν κάνανε τίποτα...

Είχε αποκτήσει πολλές γνώσεις από πολλές πηγές, σε λίγο χρονικό διάστημα και απαιτούνταν μια εσωτερική δύναμη κι αυτοπειθαρχία για να τις αξιοποιήσει και να τις εφαρμόσει χωρίς καμιά εξωτερική καθοδήγηση. Υπήρχαν δε και πολλά πράγματα ακόμη που δεν τα ήξερε κι έπρεπε να τα μάθει όμως...

Τότε ήταν που ο Κάκος συνειδητοποίησε πως το μυαλό που ως τώρα διέθετε, μάλλον αυτό που χρησιμοποιούσε καθημερινά όπως του είχανε μάθει τόσα χρόνια σε σχολεία και πανεπιστήμια, δεν ήταν πλέον αρκετό για να αντεπεξέλθει σε όσα είχε φορτωθεί να κάνει...

Έπρεπε να διευρύνει τη ικανότητα του να μαθαίνει, να συγκρατεί και να θυμάται αυτά που μάθαινε, να ελέγχει τις σκέψεις του, ν' αναπτύξει την διαίσθηση του, ν' αξιοποιήσει όσο γινόταν τις ικανότητες του και την φαντασία του για να ξεπερνά τις δυσκολίες και στο τέλος να χαλαρώνει βαθιά για ν' ανακτά ενέργεια, να έχει καλή υγεία και διάθεση, να βλέπει τα καλά της ζωή και να τα προκαλεί να συμβούν...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΚΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

Η χώρα μας έφτασε να χρωστάει 300 δισ. ευρώ. Το βασικό μας πρόβλημα είναι πως χρέος της τάξης του 120% του ΑΕΠ δεν είναι εξυπηρετούμενο από ένα κράτος και εμείς είμαστε στα όρια.

Τα δανειστήκαμε από χώρες που φρόντισαν εδώ και πολλά χρόνια να κάνουν την οικονομία τους παραγωγική.

Τα δικά μας δανεικά όμως πήγαν αλλού. Στους κρατικοδίαιτους "επιχειρηματίες" της διαπλοκής, σε παροχές, σε μισθούς και στη δημιουργία νέων δημόσιων φορέων και οργανισμών με πλήθος υπαλλήλων που δεν προσφέρουν τίποτα σε κανέναν και πουθενά. Δηλαδή αντί να διατεθούν για την παραγωγή τα έφαγαν οι καρχαρίες, τα λαμόγια, οι συντεχνίες και το Δημόσιο...

Ζωντανό παράδειγμα: πολλοί αγρότες έπαψαν να παράγουν για τις ανάγκες μας και έτσι τρώμε πατάτες και σκόρδα εισαγωγής. Παράγουν για τις επιδοτήσεις. Πληρώνονται περισσότερα απ' όσα παράγουν διότι δηλώνουν πλασματική παραγωγή. Αλλά δεν τους φτάνουν. Εκβιάζουν με παράνομες καταλήψεις των δρόμων και, αντί να υποστούν δίωξη για την παρανομία, εισπράττουν και καπέλο στην επιδότηση (500 εκατ. ευρώ πέρυσι) από το κράτος που με τη σειρά του παρανομεί απέναντι στην Ε.Ε. και πληρώνει γι' αυτό επιπλέον πρόστιμο.

Το έργο παίχτηκε νωρίτερα από τη συντεχνία των λιμενεργατών. Επονται οι λοιπές συντεχνίες του δημοσίου, όπως απειλούν ήδη οι τελωνειακοί και οι εφοριακοί. Να είμαστε πάλι θεατές σε άλλη μια φιέστα στους δρόμους, αυτή τη φορά με τους πιο καλοπληρωμένους δημόσιους υπαλλήλους ν' αγριεύουν εις βάρος μας και μόνο στη ιδέα οτι θα κοπεί κάτι από τα προνομιούχα ειδικά επιδόματα τους λόγω της οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη μεριά οι δήθεν "προοδευτικοί" αριστερίζοντες πολιτικάντηδες αντιμετωπίζουν τις όποιες παραγωγικές μονάδες μας ως εχθρούς: «Να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο». Κι αυτές είτε κλείνουν, είτε μετακομίζουν σε άλλες χώρες, είτε μετατρέπονται σε κρατικοδίαιτες.

Στο τέλος, οι προοδευτικοί πολιτικάντηδες τα βάζουν με τους δανειστές, ότι φταίνε εκείνοι για τον αργό θάνατο που περιμένει όλους μας.

Από το καλώς ήρθε το δολάριο, περάσαμε στο μάρκο και τώρα αναμένουμε το γουάν...

Ως γνωστόν, εμείς οι Έλληνες και τα καμώματα μας (όσων μπορούν τουλάχιστον), δεν φταίμε ποτέ για τίποτα...

Η απλή λογική τι λέει; Κατά που πάμε;

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΜΕΣ...

Η κυβέρνηση αυτή θα αναλάβει να τρέξει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης της Κομισιόν. Είναι προφανές ότι θα περιλαμβάνει επώδυνα μέτρα αφού η κατάρτισή του θα γίνει σε συνεργασία με κλιμάκιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η εφαρμογή του θα γίνει υπό Κοινοτική επιτήρηση...

Η επιτυχία του είναι καίριας σημασίας, διότι η χώρα διανύει ένα μεσοδιάστημα που ούτε έχει σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης αλλά ούτε διαμορφωμένη δυναμική που να δείχνει τη φορά των πραγμάτων.

Έτσι βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης, φορτωμένη με ένα σωρό από προβλήματα και ελλείμματα και εκτεθειμένη στις κερδοσκοπικές ορέξεις του διεθνούς κεφαλαίου και στις πιέσεις για τρέχοντα εθνικά ζητήματα, ή ακόμα και για δουλειές.

Είναι προφανές, ότι εάν τα οικονομικά μέτρα δεν αποδώσουν, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πυροδοτηθούν εξελίξεις που μπορούν να απειλήσουν και την ανεξαρτησία της χώρας και τις επισφαλείς ισορροπίες, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές που συγκροτούν την υπόστασή της...

Επίσης η χώρα μας διανύει μια φάση στην οποία έχει μεν κλείσει ο κύκλος του μοντέλου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των μεταπολεμικών χρόνων αλλά παραμένουν οι συνυφασμένες με αυτό στρεβλές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δομές.

Ενός μοντέλου που κυρίως στηρίζεται πρωτίστως στην κατανάλωση, στην ελλειμματική εγχώρια παραγωγή, και στον δημόσιο δανεισμό, έχοντας ως ατμομηχανή της οικονομίας τον κλάδο κατασκευών. Όπου εισοδήματα και θέσεις εργασίας δημιουργεί βασικά ο δημόσιος τομέας και ο κλάδος των κατασκευών μαζί με τους περί αυτών κλάδους της οικονομίας.

Το συνεπαγόμενο δε έλλειμμα σε καταναλωτικά αγαθά καλύπτεται με εισαγωγές από τρίτες χώρες και με κεφάλαια, όπως το ναυτιλιακό, μεταναστευτικό, και τουριστικό συνάλλαγμα και στις τελευταίες δεκαετίες κυρίως από κοινοτικούς πόρους. Και όταν δεν φτάνει η εισροή αυτών των κεφαλαίων, καταφεύγει η κυβέρνηση στον εξωτερικό δανεισμό κα την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, υποθηκεύοντας την ανεξαρτησία της χώρας. Με αυτά τα δεδομένα φτάσαμε να καταναλώνουμε περισσότερα από ό,τι παράγουμε και να ζούμε με δανεικά και υπό τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας της χώρας.

Το μοντέλο αυτό διατηρήθηκε για πολλές δεκαετίες γιατί είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα συντήρησης και αναπαραγωγής του πελατειακού συστήματος εξουσίας και των συμφερόντων ημεδαπών προστατών - "εθνικών" νταβατζήδων.

Γιατί το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί αυτήν την πλασματική ευημερία σαν πέπλο συγκάλυψης της παθογένειάς του αλλά και σαν αμορτισέρ για απόσβεση κοινωνικών κραδασμών.

γιατί βασίζεται στην αναγκαία προϋπόθεση των πελατειακών σχέσεων, την αντιφατική σχέση του πολίτη προς το κράτος. Να βλέπει, δηλαδή, ο πολίτης το κράτος με καχυποψία ή και εχθρικά και την εξουσία και τον πλούτο του ως λάφυρο, ενώ αντιθέτως να απαιτεί από αυτό προστασία και αρωγή, όταν τα βρίσκει μπαστούνια.

Έτσι διαπλέχτηκε αυτή η ανερμάτιστη ευημερία με συλλογικά και προσωπικά κεκτημένα, τα οποία εν πολλοίς είναι στον έναν ή τον άλλον βαθμό, προϊόντα συντεχνιακών ή πελατειακών σχέσεων με το κράτος.

Με συνέπεια, ενόσω εξαρτάται από αυτά το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, να συνιστούν στήριγμα και δομικό στοιχείο του πολιτικού συστήματος και συνεκτικό ιστό της κοινωνίας, στο μέτρο βέβαια που συντελούν στον αυτοπροσδιορισμό της ταυτότητας και στηρίζουν την κοινωνική θέση τους. Γεγονός που όπως φαίνεται τους κάνει να ανέχονται τα στραβά και τα ανάποδα της δημόσιας διοίκησης και του συστήματος εξουσίας.

Στην τρέχουσα συγκυρία τα πράγματα έχουν φτάσει σε απροχώρητο σημείο. Σήμερα έχουν εξαντληθεί και τα τελευταία περιθώρια τόσο του κράτους να δανείζεται για να συντηρεί κρατικοδίαιτα και παρασιτικά συμφέροντα, όσο και των πολιτών να συντηρούν παράλληλα με τους απαξιωμένους θεσμούς και τα εξωθεσμικά τους δεκανίκια.

Όπως πχ πελατειακές σχέσεις, παραπαιδεία, θύλακες διαφθοράς και διαπλοκής, παραοικονομία, συντεχνιακά και άλλα κοινωνικά καρκινώματα. Ως εκ τούτου κλείνει με την εξάντληση και των ορίων αυτής της πλασματικής ευημερίας, τόσο ο κύκλος του υφιστάμενου μοντέλου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης όσο και των πολιτικών και οικονομικών δομών που το στήριξαν και στηρίχθηκαν από αυτό για δεκαετίες.

Η παράτασή τους ενέχει τον υπαρκτό κίνδυνο μετατροπής της σε πολιτική και κοινωνική κρίση. Επειδή μεταξύ άλλων, θα οξύνει τις αντιθέσεις στην κοινωνία, τις ταξικές αλλά και τις οριζόντιες, δηλαδή τις αντιθέσεις μεταξύ των ομάδων οργανωμένων συμφερόντων όσο και αυτών των ομάδων με τα μη οργανωμένα τμήματα του πληθυσμού.

Τα πολιτικά κόμματα δύσκολα θα αντέξουν τους κοινωνικούς κραδασμούς από την οικονομική κρίση.

Εν πρώτοις θα πληγεί η συνοχή και η πολιτική τους φυσιογνωμία καθώς και η μαζική και συγκεντρωτική τους δομή που ήδη αδυνατεί να ανταποκριθεί στα φαινόμενα πολυφωνίας και πλουραλισμού. Όμως περισσότερο θα δοκιμαστεί ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας των μεγάλων κομμάτων στο μέτρο που δεν θα μπορέσουν, υπό την παρούσα δομή και λειτουργία τους, να συνεχίσουν να έχουν υπό την πολιτική τους στέγη κοινωνικές ομάδες με αντικρουόμενα συμφέροντα.
Την ισχυρότερη όμως δοκιμασία θα υποστεί ο πελατειακός τους χαρακτήρας στο μέτρο που η κυβέρνηση πλήξει καίρια τις πελατειακές σχέσεις, λόγω της διακηρυγμένης θέσης της και του υπερδανεισμού του κράτους.

Ακόμα θα δοκιμαστεί η ικανότητά τους να ενσωματώσουν πολιτικά τους αγανακτισμένους πολίτες που σήμερα το 85% των πολιτών δεν τα εμπιστεύεται...
Η συνακόλουθη ρευστότητα και αστάθεια στα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα θα κυοφορήσει αλλαγές και ανακατατάξεις στο πολιτικό τοπίο. Σίγουρα όμως θα επιδεινώσει το κλίμα ανασφάλειας που ήδη επικρατεί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.Έχουν σχεδόν εξαντληθεί τα χρονικά περιθώρια για θεσμικές αλλαγές αλλά και τα πιστοληπτικά όρια του Δημοσίου.

Ως εκ τούτου η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να επιτύχει, διαφορετικά είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μπει η χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Οι συνθήκες επιβάλουν να δουλέψει παράλληλα και ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα, στην άμεση αντιμετώπιση των δημοσιονομικών κι οικονομικών προβλημάτων, στην ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης καθώς και στην κατάρτιση ενός νέου μοντέλου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Τα σχετικά μέτρα πρέπει να είναι τολμηρά, μελετημένα, στοχευμένα και σταθμισμένα και να διανοίγουν μια φερέγγυα προοπτική για τη χώρα...

Για τον λόγο αυτό πρέπει να συνδεθεί το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης με ώριμες θεσμικές αλλαγές. Αυτό θα ενισχύσει την αξιοπιστία της Ελλάδας απέναντι στις διεθνείς αγορές και τους Ευρωπαίους εταίρους της, γιατί έτσι θα αποκτήσει τις απαιτούμενες πολιτικές και οικονομικές σταθερές που θα εγγυούνται τη μη επανεμφάνιση των σημερινών δημοσιονομικών ανισορροπιών.

Γενικά οι συνθήκες είναι άκρως ευνοϊκές για να προχωρήσει η κυβέρνηση σε βαθιές τομές στη δομή και λειτουργία των θεσμών που έπρεπε να είχαν γίνει από δεκαετίες. Είναι ευνοϊκές και για τον λόγο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών έχει συνειδητοποιήσει, ότι τα αίτια των αδιεξόδων που βιώνουν στην καθημερινότητά τους βρίσκονται στις εγγενείς παθογένειες του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης.

Δεν πρέπει να σπαταλήσει το μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο που ακόμη διαθέτει σε ολιγωρίες και παλινωδίες. Πρέπει να το τολμήσει τώρα που έχει ακόμα νωπή τη λαϊκή εντολή και τη στήριξη ή τουλάχιστον την ανοχή σε οπαδούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αξιοποιώντας παράλληλα το θετικό κλίμα για λήψη μέτρων που διαμορφώνει η οικονομική κρίση, οι πιέσεις των Ευρωπαίων εταίρων και τα πυρά των διεθνών μέσων.

Και μάλιστα προτού ξεσπάσουν οι μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις που περιμένουν. Η τωρινή oικονομική κρίση συνιστά ιστορική ευκαιρία για βαθιές τομές που θα περάσουν στον λαό ...