ΘΕΛΩ ΠΛΟΥΣΙΟ ΓΑΜΠΡΟ...

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σε ένα forum για ραντεβού, από μια νεαρή και όμορφη γυναίκα, η οποία έχει θέσει ως μοναδικό στόχο της ζωής της να παντρευτεί έναν πλούσιο άντρα.

Και είναι τόσο αποφασισμένη να πετύχει τον σκοπό της, που δεν διστάζει να ζητήσει συμβουλές για το πώς θα καταφέρει να τον «τυλίξει».

Ωστόσο, σίγουρα δεν περιμένει την απάντηση που λαμβάνει από έναν άνδρα που πληροί τα τυπικά προσόντα που ζητά, και που τυχαίνει να είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της JP Morgan.

Διαβάστε το ποστ της 25χρονης κοπέλας:

Θα είμαι ειλικρινής για το τι θέλω να σας πω. Είμαι 25 ετών. Είμαι πολύ όμορφη, έχω στυλ και καλό γούστο. Θα ήθελα να παντρευτώ έναν άντρα με ετήσιο μισθό 500.000 δολάρια και πάνω. Ίσως με χαρακτηρίσετε άπληστη, αλλά ένας ετήσιος μισθός 1 εκ δολαρίων, θεωρείται ως μεσαία τάξη στη Νέα Υόρκη.

Η απαίτησή μου δεν είναι υψηλή. Υπάρχει κάποιος σε αυτό το φόρουμ με ετήσιο εισόδημα 500.000 δολάρια; Και αν είστε όλοι παντρεμένοι, θέλω να σας ρωτήσω: Τι πρέπει να κάνω για να παντρευτώ έναν πλούσιο σαν εσάς;

Ανάμεσα στους άνδρες με τους οποίους έχω βγει ραντεβού στο παρελθόν, ο πιο πλούσιος έβγαζε 250.000 δολάρια το χρόνο και αυτό είναι το χαμηλότερο όριό μου. Αν κάποιος θέλει να ζήσει σε μια καλή περιοχή, το εισόδημα αυτό δεν είναι αρκετό.

Ετσι απευθύνω σε εσάς ορισμένες ταπεινές ερωτήσεις:

Πού συχνάζουν οι πλούσιοι εργένηδες; (Παρακαλείσθε να αναφέρετε τα ονόματα και τις διευθύνσεις των μπαρ, εστιατορίων, γυμναστηρίων).

Σε ποια ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να στοχεύω;

Γιατί οι περισσότερες γυναίκες πλουσίων ανδρών είναι μέτριες εμφανισιακά; Γνώρισα μερικά κορίτσια που δεν έχουν την εμφάνιση και δεν έχουν ενδιαφέρον, ωστόσο παντρεύτηκαν πλούσιους άνδρες.

Πώς αποφασίζετε ποια μπορεί να γίνει γυναίκα σας, και ποια μπορεί να γίνει μόνο φίλη σας; (Ο στόχος μου τώρα είναι να παντρευτώ).

(υπογραφή) Όμορφη

Διαβάστε την απάντηση που της έστειλε ο Διευθύνων Σύμβουλος της JP Morgan:

Αγαπητή κυρία Ομορφη,

Διάβασα την επιστολή σας με μεγάλο ενδιαφέρον. Υποθέτω ότι υπάρχουν πολλά κορίτσια εκεί έξω που έχουν παρόμοιες απορίες με τη δική σας. Παρακαλώ επιτρέψτε μου να αναλύσω την κατάστασή σας ως επαγγελματίας επενδυτής.

Το ετήσιο εισόδημά μου είναι πάνω από 500.000 δολάρια και ικανοποιεί τις ανάγκες σας, έτσι πιστεύω ότι δεν χάνω τον χρόνο μου εδώ.

Ως άνθρωπος των επιχειρήσεων, θα ήταν κακή απόφαση να σας παντρευτώ. Η εξήγηση είναι πολύ απλή, οπότε επιτρέψτε μου να την αναλύσω.

Βάλτε στην άκρη τις λεπτομέρειες, αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε εδώ είναι μια ανταλλαγή «ομορφιάς» και «χρήματος»: Το πρόσωπο Α παρέχει την ομορφιά και το Β πληρώνει γι 'αυτήν, τόσο απλά.

Ωστόσο, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ. Η ομορφιά σας θα εξασθενίσει κάποτε, ενώ τα χρήματα μου δεν θα εξαφανιστούν (τουλάχιστον όχι χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο). Λογικά το εισόδημά μου θα αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο, αλλά εσείς δεν θα είστε πιο όμορφη καθώς τα χρόνια θα περνούν.

Ως εκ τούτου, από την άποψη των οικονομικών, εγώ είμαι ένα περιουσιακό στοιχείο που η αξία του θα αυξάνεται, ενώ η δική σας αξία θα φθίνει. Αν η ομορφιά είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο σας, η αξία σας θα είναι πολύ χειρότερη μετά από 10 χρόνια.

Με τους όρους που χρησιμοποιούμε στην Wall Street, σε κάθε διαπραγμάτευση υπάρχει και η εμπορική αξία. Αν η εμπορική αξία ενός περιουσιακού στοιχείου δεν είναι καλή ιδέα να το κρατήσει κάποιος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ίδιο ισχύει και με το γάμο που θέλετε να κάνετε.

Καθένας με εισόδημα πάνω από 500.000 δολάρια ετησίως δεν είναι ανόητος. Θα βγαίναμε μαζί σας αλλά δεν θα σας παντρευόμασταν. Θα σας συμβούλευα να εγκαταλείψετε την αναζήτηση στοιχείων και συμβουλών για να παντρευτείτε πλούσιο άνδρα.

Και στην τελική, θα μπορούσατε να γίνετε εσείς η ίδια το άτομο που κερδίζει τα 500.000 δολάρια το χρόνο. Είναι πιο πιθανό από το να βρείτε έναν ηλίθιο πλούσιο.

Εύχομαι αυτό να σας βοηθήσει

Δ/νων Σύμβουλος της J. Ρ. Morgan

ΑΒΟΥΛΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΦΛΕΡΤΑΡΙΣΜΑ...

Ο περιφερειακός σύμβουλος έβγαλε πάλι την μεγάλη γυαλιστερή BMW Χ πάνω στο πεζοδρόμιο της πλατείας Δικαστηρίων για να μην κάνει τα 5 βήματα που τον χωρίζουν από την καρέκλα του καφέ-ζαχαροπλαστείου με τα πόδια.

Απόγευμα και ώρα να φλερτάρει πάλι την ξανθιά γκαρσόνα με τον άκομψο τρόπο που ξέρει:

- Είμαι ο πλούσιος γόνος της οικογένειας τάδε, περιφερειακός σύμβουλος και αυριανός βουλευτής της πλουτοκρατίας, ένεκα οικογένειας...

- Είμαι η Στέλλα με τον ωραίο κώλο, που βγάζει πάνω από 1000 ευρώ τη μέρα και τόσο θα σου κοστίσει αν θες να συνεχίσεις να σαλιαρίζεις μαζί μου...

Έτσι θα μπορούσε να του απαντήσει η ευνοημένη γκαρσόνα που μερικά χρόνια τώρα αποτελεί το fetix των πρώην νομαρχιακών και νυν περιφεριεακών συμβούλων, λόγω του τόπου που δουλεύει τα απογεύματα σαν δεύτερη δουλειά. Αρκετοί τέτοιοι άβουλα γονάτιζαν μπροστά της και της φιλούσαν το χέρι και προχωρούσαν και περαιτέρω με το αζημίωτο, τώρα που άλλαξαν με τον "Καλλικράτη" έφτασε και η σειρά πλούσιου γόνου του να δοκιμάσει...

Τον έβλεπα να της προσφέρει τα σάλια του και πραγματικά μετάνοιωνα για άλλη μια φορά ακόμη που δεν την γάμησα πολλά χρόνια πριν, πρώτος από όλους όταν ήταν 10 - 11 χρονών, ξεχώριζε αισθητά παό όλες τις άλλες στο σχολείο της και περνούσε κάτω από το σπίτι μου για να με φλερτάρει, καθότιν ο μόνος ενδιαφέρον γείτονας που είχε (και έχει).

Τότε στα χρόνια της αθωότητας της, μιας και μέχρι τα 14 ήταν ήδη ξετσανωμένη πουτάνα, στα 19 της είχε ένα ολόδικο της κουκλίστικο αμαξάκι αγορασμένο από δωρεές των παραπάνω και σήμερα πριν πιάσει τα 25 είναι ακόμη περιζήτητη, αφού όταν φαλήρισε το πρώτο μαγαζί βρήκε αμέσως δουλειά στο επόμενο που άνοιξε με τη ίδια εκλεκτή πελατεία, που την ακολούθησε ομοφώνως.

Έτσι έχει καθημερινά σχεδόν τον γελοίο περιφερειακό σύμβουλο της πλουτοκρατίας να δίνει το παρών γεμίζοντας το τραπέζι του φλυτζάνια, ποτήρια και πιατάκια, ικανά να βγάλουν στο τέλος ένα τριψήφιο λογαριασμό, να της δείξει το γεμάτο πορτοφόλι του.

Μετά θα μπει στην μαύρη ΒΜW Χ, θα τη πάρει επειδεικτικά από το πεζοδρόμιο να αδειάσει ο τόπος, θα κάνει αναστροφή και αν είναι Πέμπτη θα πάρει την ανηφόρα μετά την πλατεία, όπου στο τέρμα της θα υποβάλλει τα σέβη του στην τοπική μασονία άλλη μια φορά, να τους πείσει να τον προωθήσουν για βουλευτή στις επόμενες εκλογές κάποιοι 90ρηδες γέροι που κατά φαντασία αποτελούν την ελίτ του τόπου κι ελέγχουν τα πράγματα.

Πως αλλιώς θα βγει ο λεβέντης με την οικογενειακή περιουσία; μπορεί να στηρηχτεί στον λαό;

Για να το μάθει ας περάσει κάποιο βράδυ από την πλατεία της αγοράς όπου μαζεύονται και "συνεδριάζουν" οι άλλοι πολιτικοποιημένοι της πόλης, οι άπλυτοι κουρελήδες της φτώχειας και της αριστερήςς πλέμπας, όπου στην πρώτη επαφή μαζί τους ο εκλεκτός της πλουτοκρατίας θα βγει σίγουρα ασπροπρόσωπος...

Από το γιαούρτι όμως!!!

ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Η ταινία - παρωδία του 2001 αναφέρεται σε δυο οικογένειες, την οικογένεια Δελαφράγκα η οποία είναι πλούσια και την οικογένεια Μπιμπίσκη που είναι πάμπφωχη.

Η δυο οικογένειες συγκρούονται μεταξύ τους διαρκώς...

Δείτε τη σε πλήρη οθόνη:
http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=7312856523972738341&hl=el&fs=true

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ - THE MAN WITH THE CARNATION (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ιδεολόγοι μπορεί να βρούν συγκινητική την ταινία που καταγράφει το κλίμα μιας κάποιας έντονα ιδεολογικά φορτισμένης ιστορικής περιόδου.

Ας την δουν εδώ σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=7807382387321137016&hl=el

ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ, πέρα από ιδεολογικούς ουτοπικούς ρομαντισμούς και χοντροκομμένες εθνικιστικές αντιδράσεις...

Είτε κρατούμενος είτε φύλακας, την ίδια εξορία βιώνεις...

Στο ξερονήσι να μετράς χρόνια χαμένα στο όνομα μιας κάποιας ιδεολογίας που τάχτηκες οικειοθελώς να υπηρετείς σαν απλός στρατιώτης πάντα...

Τέτοιο όρθιο κουτσούρι ήσουνα...

Για να μείνεις στο τέλος με τον ανεκπλήρωτο αγώνα, την πίκρα της προδοσίας, ίσως και κάποια μόνιμη αναπηρία να σου θυμίζει το τεχνητό κατασκεύασμα Αριστερά - Δεξιά...

Που σαν άβουλο πλάσμα θα πρέπει να διαλέγεις με ποιούς θα πας, δίνοντας τους κάθε 1 φορά στα 4 χρόνια τα "καταλληλότερα" εκλογικά ποσοστά. Και αμέσως μετά πίσω στην τρύπα σου...

Να βλέπεις να πλουτίζουν επιδεικτικά οι ευνοημένοι του κάθε συστήματος εκμεταλλευόμενοι το δημόσιο χρήμα και τους φυσικούς πόρους που άρπαξαν, να σε περιφρονούν αποκαλώντας σε "μάζα", να σου περιορίζουν τη ζωή με νόμους κι απαγορεύσεις, να ταμπουρώνονται ασφαλείς στον δικό τους κόσμο όπου θ' ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα συσσωρεύσει τα περισσότερα δις, θ' αποκτήσει το μακρύτερο και πολυτελέστερο γιότ, θα νοικιάσει για λίγο την πιο ακριβή κι ωραία πουτάνα και θ' αγοράσει εύστοχους μπαλαδόρους...

Ενώ εσύ θα προσπαθείς να ζείς με πενταροδεκάρες, μοχθώντας με βιοπάλη που θα σου έχουν μάθει στα σχολεία πως έτσι πρέπει, θα αρκείσαι να γαμήσεις την ασχημόφατσα χαζοκομμώτρια της γειτονιάς σου και μέσα στη φτώχεια και τη μιζέρια σου θα πειστείς να χαίρεσαι να χοροπηδάς κάθε φορά που κάποιος από δαύτους θα κλωτσήσει μια μπάλα και θα την στείλει να μπεί σ' ένα δίχτυ τεντωμένο...

Και θα παρηγοριέσαι πως τάχα μια ξεχωριστή μέρα από κάπου μακριά, θα επέμβη για χάρη σου ο Θεός, ή ο Στάλιν...

Έτσι απλά...

Ευτυχώς δεν μου λένε τίποτα τέτοιοι ηλίθιοι διαχωρισμοί "ιδεολογίας", δεν με συγκινούν ούτε με παρασύρουν "αγώνες" για συμφέροντα άλλων και διεκδικώ τον πλούτο που μου αντιστοιχεί και μου κλέβουν...

Μα γιατί όμως νιώθω τόσο μόνος; Που πήγαν οι υπόλοιποι;

ΛΕΦΤΑ: ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΒΡΕΙΣ ΕΤΟΙΜΑ...

Τα λεφτά, τα χρωματιστά χαρτάκια που σου επιτρέπουν να έχεις ζωή, να μπορείς ν' αποκτάς τα αγαθά που θέλεις, για να ζεις αξιοπρεπώς με τον τρόπο που επιθυμείς.

Όσο περνούνε τα χρόνια και μαθαίνω πράγματα για τη ζωή, τόσο γίνεται ισχυρότερη η πεποίθηση πως ο μόνος τρόπος να τα αποκτήσεις, είναι να τα βρείς έτοιμα από γονείς και παπούδες, ή να τα κερδίσεις μαζεμένα λόγω εύνοιας της τύχης ή συμμετέχοντας σε κάποιο χοντρό κόλπο.

Από όσους γνωρίζω που γεννήθηκαν φτωχοί, κανείς δεν κατάφερε να αποκτήσει λεφτά αρκετά ώστε να θεωρηθεί "πλούσιος" ή εύπορος έστω, να λύσει οριστικά το οικονομικό πρόβλημα και να μην έχει μια συνεχή αβεβαιότητα για το αύριο.
Πόσο μάλλον να γίνει κάποιος εκατομμυριούχος ή και δισεκατομμυριούχος με τις ιδέες του και τον κόπο που καταβάλλει να τις υλοποιήσει, τις αμοιβές που κερδίζει για αυτά που προσφέρει με τις γνώσεις που έχει.

Οι γέροι μου και οι λοιποί συγγενείς κερδίζανε ψίχουλα για να επιβιώνουν κι όχι αξιοπρεπώς μάλιστα, αν και δουλεύανε νυχθημερόν σε αρκετές δουλειές ταυτόχρονα, φθείρονταν και αποκτούσαν προβλήματα υγείας. στερούνταν πολλά για να κάνουν οικονομίες που εξανεμίζονταν στην πρώτη αναποδιά και κάθε πρωί αρχίζανε από την αρχή, μόνο για το σήμερα.Και περίμεναν κι ήλπιζαν να δει κι ο "Θεός" για το αύριο, που ακόμη τώρα στα προχωρημένα γεράματα δεν αξιώθηκαν να το δουν αισιόδοξο.

Να μη πω για τους γείτονες και τους γνωστούς, όμοιες σιχαμένες ιστορίες φτώχειας και κακομοιριάς, με επιπρόσθετο σε κάποιες περιπτώσεις το στοιχείο της ξενιτιάς μπας και...

Από όσους συμμαθητές πηγαίναμε μαζί σχολείο και σπουδάζαμε σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ελάχιστοι με τις πλάτες του μπαμπά και των επαφών του διέπρεψαν σαν επιστήμονες ή επιχειρηματίες στο εξωτερικό κυρίως.

Πιο τυχεροί στάθηκαν όσοι βρήκαν ένα μαγαζί από τον μπαμπά μικρό ή μεγαλύτερο και νοικοκυρεύτηκαν νωρίς, έχοντας εξασφαλισμένη πελατεία κι εισοδήματα χωρίς να τους απασχολούν οι σπουδές που όπως αποδεικνύεται τώρα από την ίδια τη ζωή δεν ωφελούν σε τίποτα, πέρα από κάποιες γνώσεις χωρίς ιδιαίτερη σημασία που ξεχνιούνται γρήγορα.

Αλλοι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για σίγουρο αύριο στον δημόσιο κορβανά μέσω κάποιου διορισμού με χρόνιες επίμονες προσπάθειες και γλυψίματα του γέρου τους, μα όταν νόμισαν πως βολεύτηκαν διαπίστωσαν πως ο μισθός που θα έπαιρναν ισοβίως παρασιτικά, πολύ απέχει από το να τους παρέχει όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος κι άρχισαν τα εύκολα δάνεια "με εγγύηση δημοσίου" όσοι δεν μπήκαν σε μιζαδόρικα πόστα, τη δεύτερη δουλειά και την παροδική ανακούφιση του τζόγου, όσο κι αν το κρύβουν...

Όσοι συνέχισαν σπουδές κι απόκτησαν περγαμηνές επιστημοσύνης, τα όνειρα τους για επιτυχία κι άνετη ζωή διαψεύτηκαν σε εργοστάσια με νυχτερινές βάρδιες, σε ατελείωτες περιοδείες πωλήσεων, σε λογιστήρια μετρώντας τα λεφτά κάποιων καπάτσων μπασμένων στα κόλπα, σε κάποια προσωπική επιχείρηση που υπολειτουργεί η παραπαίει με την εφορία πάνω από το κεφάλι τους συνεχώς, μισθώνοντας τον εαυτό τους σε άλλους εργοδότες που τους εκμεταλλεύονται ή σε συνεχή αναζήτηση της ιδανικής εργασίας που δεν φαίνεται να ευοδώνεται...

Κάποιοι ανακάλυψαν εκ νέου και τα ξεχασμένα κτήματα του παππού, εκείνα που σνόμπαραν έφηβοι, μα τώρα τα καλλιεργούν σε μεγάλη ηλικία, κάνοντας αναγκαστικά τους αγρότες.

Πως κατάφεραν και πλούτισαν πολύ οι 20 περίπου οικογένειες που διαφεντεύουν τη χώρα; Κι από αυτές μόνο κάποιο μέλος είχε την ευκαιρία, δεν ξέρω πως με κατάλληλες συνθήκες, περιστάσεις, προγνώσεις, υψηλές γνωριμίες, πολιτικές διασυνδέσεις, κουμπαριλίκια, ανίερες συμμαχίες, χαριστικά δάνεια, να βρεθεί με λεφτά που πιάνονται ευχάριστα και μονομιάς. τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, να τα επενδύσει και να τα πολλαπλασιάσει σε λίγο χρονικό διάστημα.

Δεν πλουτίζει κανείς κάνοντας οικονομίες, τα πολλά λεφτά έρχονται μαζεμένα σε λίγα χρόνια ευνοϊκά, αλλιώς γίνονται ψύχωση κι αυτοσκοπός που καταλήγει σε τσιγκουνιά. Τα υπόλοιπα μέλη τους θεωρούνται πλούσια μόνο λόγω ονόματος ή κληρονομικών δικαιωμάτων, αν βρεθούν στο μηδέν εκεί θα παραμείνουν, δεν διαθέτουν χρηματοπαραγωγική ικανότητα όλοι...

Αυτά τα συγκεκριμένα που ανάφερα παραπάνω, αποτελούν και το πραγματικό μυστικό της επιτυχίας τους, η σκληρή δουλειά είναι παραμύθι για τους αφελείς, όχι για μένα.

Η εκμετάλλευση της ευκαιρίας φέρνει τον πλούτο.

Που δεν την έχουνε πολλοί, ή δεν την αντιλαμβάνονται όταν για μια μοναδική φορά τους έρχεται και τους προσπερνά.

Κι ακόμη αν πλουτίσουν στα 80, μετά από αμέτρητες επιτυχείς προσπάθειες σε βάθος χρόνου, ποιός θα τους γυρίσει πίσω τα χρόνια που πέρασαν να τα ζήσουν όπως τα ονειρεύτηκαν;
Γιατί αν χαράμισαν και σπατάλησαν τη δική τους ζωή για να τα βρούν έτοιμα κάποιοι τυχεροί κληρονόμοι και περιμένουν ν' ακούσουν "μπράβο" ή "ευχαριστώ", είναι αλλού νυχτωμένοι, το φιλότιμο εξαφανίζεται με την αποκτήνωση της φτώχειας, έτσι είναι είτε σας αρέσει είτε όχι, η ζωή δεν ρωτά...

Εγώ αν κάποιος μου πει οτι έγινε πλούσιος με πολλή δουλειά και κόπο, απλά θα τον ρωτήσω:
Με ποιανού δουλειά και κόπο;