ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ...

Υπάρχει ένα μέρος μέσα στο Ελληνικό κράτος που ζει σε μια γυάλα αποστειρωμένη και παρακολουθεί τα γεγονότα και τις βίαιες αλλαγές κάτω από το πρίσμα μιας ιδιάζουσας κουλτούρας: της χαζοχαρούμενης σαχλαμάρας.

Στο βασίλειο των πρωινάδικων - μεσημεριανών της ιδιωτικής τηλεόρασης βασιλεύει η εξεζητημένη αφέλεια, ο χαχανουλισμός, η επιμελημένη έκπληξη και η απορία για το ποιός/α κεράτωσε ποιά/ον και πόσες φορές, για το ποιό φόρεμα, βρακί και χρώμα είχε αυτό που φορούσε μια "διάσημη" μεταξύ τους τηλεπερσόνα, για τα νύχια, τα ματοτσίνορα, τη γόβα, το μακιγιάζ, τα ρούχα, τα μεθύσια και τα κουνήματα στα ξενυχτάδικα...

Κι όλα αυτά με την πρόθυμη συνδρομή μή γνωστών καλεσμένων της κοτσάνας, ώστε το κατά παραγγελία χάχανο να πέφτει σύννεφο...

Φαίνεται πως σ' αυτό το βασίλειο αγνοούν ότι η διαφθορά στη χώρα μας καλά κρατεί, η ανεργία ξεπέρασε κατά πολύ το εκατομμύριο στη χώρα μας, ότι ο έξω κόσμος αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει, ότι οι νέοι άνθρωποι επινοούν απεγνωσμένες (δι)εξόδους από την κρίση (πάνω από ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι που ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στις άλλες μεγάλες πόλεις, ενδιαφέρονται να επιστρέψουν στην πατρώα γη και να ασχοληθούν με την πρωτογενή παραγωγή), ότι η λαθρομετανάστευση είναι από τα σοβαρότερα προβλήματα της χώρας, ότι η ζωή είναι αγώνας και όχι άνοστα σχόλια και κουτσομπολιά...

Βάλε και τα συνεχώς αυξανόμενα τουρκο-σήριαλ που βλέπουν οι θείτσες κατά κόρον, την μπάλλα με κάθε αφορμή για τους "φίλαθλους" του καναπέ, οι χωρίς νόημα και συμπεράσματα ατέρμονες πολιτικές συζητήσεις ομιλούντων κεφαλών (για ποιούς;), τα πανομοιότυπα μπατσο-σήριαλ που παρηγορούν φοβισμένους μικροαστούς με συνεχείς συλλήψεις, ανακρίσεις, καταδίκες υπόπτων που τους πρόδωσε μια ασήμαντη τρίχα κι έχεις το πλήρες σκηνικό της αφασικής τηλοψίας.

Που καλλιεργήθηκε συστηματικά για χρόνια από τα ιδιωτικά κανάλια, ώστε να δημιουργηθούν πολίτες απολιτικοί. Για να περάσει ίσως αλώβητο το πολιτικό κατεστημένο την κουλτούρα του καναπέ και του μη αγώνα. Μια μελέτη κατέδειξε πώς χρειάζεται μια μειονότητα της τάξης μόλις του 5% για να επηρεαστεί η κατεύθυνση ενός πλήθους, ενώ το υπόλοιπο 95% θα ακολουθήσει χωρίς να συνειδητοποιεί πλήρως τι συμβαίνει...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΚΟΥΡΑ ΟΖΩΝ...

Η αρχή του καλοκαιριού χαρακτηρίζεται από τις κουρές των οζών. Τα πρόβατα πρέπει να απαλλαγούν από το μαλλί που θα τα ζεσταίνει κατά το καλοκαίρι, ενώ παλιότερα, στις εποχές της φτώχειας αλλά και της αυτάρκειας, το μαλλί τους θα γινόταν ρούχα, πατανίες, οι αργαλειοί θα έπαιρναν φωτιά.

Σήμερα οι κουρές έχουν κρατήσει κυρίως τον πρώτο τους σκοπό. Αποτελούν όμως και μιαν ευκαιρία για γιορτή.

Η κουρά παρά τον όγκο δουλειάς της πρέπει να εκτελεστεί σε μια μέρα γιατί θα είναι δύσκολο την επομένη να συγκεντρώσει ο κτηνοτρόφος τα εναπομείναντα ζώα για να τα κουρέψει.Ο βοσκός δε μπορεί να κουρέψει μόνος του. Θέλει βοήθεια, γιατί τα πρόβατα είναι πολλά, αν προσπαθήσει μόνος να κουρέψει θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο και προσπάθεια. Μπορεί όμως να καλέσει στην κουρά κι άλλους που γνωρίζουν τη δουλειά.

Ήδη, η λέξη "καλέσει", προδιαθέτει για γιορτή κι όχι για αγγαρεία, κι είναι πολύ σημαντικό στη σημειολογία της κρητικής διαλέκτου ότι όλες οι δουλειές που απαιτούν ένταση εργασίας σε περιορισμένο χρόνο γίνονται με κάλεση. Κάλεση για αφιλοκερδή προσφορά εργασίας, όχι με μεροκάματα, αλλά με συλλογική προσπάθεια μεταξύ φίλων και συγγενών.

Η δουλειά μοιράζεται. Άλλος μπουζιάζει, άλλος κουβαλά το μπουζιασμένο οζό στον κουρίσκο, κι ο τελευταίος κουρεύει, λύνει το πρόβατο και αρχίζει με το επόμενο. Έτσι, ο χρόνος μειώνεται σημαντικά. Ο βοσκός μόνος του δε θα χρειαζόταν το χρόνο της κουράς επί τον αριθμό των συμμετεχόντων, θα χρειαζόταν πολύ περισσότερο.

Πέρα από το χρόνο, μια δουλειά που μόνη της θα ήταν μονότονη και κουραστική γίνεται τώρα μια συλλογική προσπάθεια. Ο κόπος μοιράζεται μεταξύ των συμμετεχόντων, τα πειράγματα και τα χωρατά περισσεύουν και ο χρόνος που απαιτείται είναι χρόνος παρέας κι όχι δουλειάς.

Και φυσικά η συμμετοχή δεν πληρώνεται. Ο ένας που σήμερα κουρεύει τα δικά του πρόβατα αύριο θα είναι κουρίσκος στην κουρά κάποιου που ήρθε να τον βοηθήσει ή και που φέτος δε μπόρεσε, αλλά άλλες φορές μπορούσε. Είναι μια διαδικασία που στηρίζεται στην αλληλεγγύη, στην εργατικότητα, στη συμπαράσταση, στην αξιοσύνη. Αξίες που υποχωρούν σήμερα αλλά ακόμα αντέχουν.

Η συμμετοχή δεν πληρώνεται. Είναι δώρο στο βοσκό που κουρεύει. Κι η ανταπόδοση θα έρθει με τη συμμετοχή του στις κουρές αυτών που ήρθαν στη δικιά του. Εν τω μεταξύ, ένα μικρό "ευχαριστώ" είναι το συνήθως πλούσιο τραπέζι που ακολουθεί.

Εκεί ο βοσκός τραπεζώνει αυτούς που έσπευσαν σε βοήθειά του. Και η καλή διάθεση και το κέφι που υπάρχει στην κουρά τώρα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Το τραπέζι εξελίσσεται σε συχνά σε γλέντι, κι η φιλοξενία και κοινωνικότητα των κρητικών βρίσκει την αφορμή να το επεκτείνει σε τραπέζι για περισσότερους, όχι μόνο αυτούς που έχουν πάρει μέρος στην προσπάθεια...

ΤΡΙΑΝΤΑ - ΣΑΡΑΝΤΑ...

Η γενιά των 30 - 40 είναι οι άνθρωποι αυτοί που το 1990 άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου πρωτοκάνοντας το σχολείο παιδική χαρά, είναι οι άνθρωποι που τους εκμεταλεύτηκαν άλα τα κόμματα.

Είναι οι άνθρωποι που σήμερα πολεμούνε με την καθημερινότητα μέσα σ' ένα μίζερο κοινωνικό περιβάλλον κι έχουν αρχίσει ν' απομυθοποιούν τα πάντα...

Μια γενιά πνευματικά ευνουχισμένη που πάτησε την μπανανόφλουδα του lifestyle, ανήμπορη πλέον ν' αντιδράσει...

Βουτηγμένη μέχρι τον λαιμό στα δάνεια για σπίτι, αυτοκίνητο και TV Plasma βλέπει τις εξελίξεις και νομίζει ότι είναι ένα άσχημο όνειρο που θα περάσει.

Είναι η επόμενη γενιά της μεταπολίτευσης, που τα βρήκε όλα στο πιάτο και δεν χρειάστηκε να μοχθήσει σχεδόν για τίποτα. Αποτέλεσε τους καλύτερους πελάτες του Nitro, των club της παραλιακής και της υπόλοιπης υποκουλτούρας...

Κομματικοποιημένη αλλά όχι πολιτικοποιημένη είναι το χρήσιμο γρανάζι στο σάπιο σύστημα.

Με απέχθεια για την πολιτική και το σκυλολόι των τηλεοπτικών παραθύρων. Με εργασιακές αγωνίες και αμφίβολη σύνταξη, ως ασφαλισμένοι μετά το 1992.
Με έγνοια για τον δημόσιο χώρο. Με χρόνο ψαλιδισμένο για φλέρτ, έρωτα, χουζούρι. Με όνειρο να ζήσει ένα διάστημα στο εξωτερικό.

Είναι η γενιά που πλήρωσε το στοίχημα του εκσυγχρονισμού όταν το κράτος με την στήριξη των τραπεζών άνοιξε τα δάνεια και φόρεσε στον λαιμό της την οικονομική θηλιά, νομίζοντας ότι φορούσε την καλύτερη γραβάτα...

Είδε τα παιδιά της να βγαίνουν στους δρόμους και αντί να προβληματιστεί τους αγόρασε το playstation 3 για να τα συνετίσει...

Με όλα αυτά όμως θα είναι και η γενιά που θα πληρώσει το μάρμαρο για όλα αυτά που έρχονται ...

BLOGS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ...

Στο τεύχος Νοεμβρίου του Monthly Review δημοσιεύονται τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε το καλοκαίρι το περιοδικό σε συνεργασία με την εταιρία δημοσκοπήσεων VPRC, για την πολιτική κουλτούρα των μπλογκς στην Ελλάδα σήμερα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν τη φυσιογνωμία των bloggers στην Ελλάδα του 2008 είναι:

Άνδρες, ανώτερης μόρφωσης, μάλλον εξασφαλισμένης (;) κοινωνικής ένταξης, μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και φοιτητές, με ενδιαφέρον για την πολιτική, με υψηλό δείκτη παρακολούθησης της δημόσιας σφαίρας, δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της δημοκρατίας και την ποιότητα της πολιτικής ενημέρωσης που παρέχεται σήμερα στην Ελλάδα, ενεργοποιημένοι ωστόσο κοινωνικά πολίτες...

Πρόκειται, όπως δείχνουν τα στοιχεία της έρευνας, για μια άλλη κοινωνία, μια "αντικοινωνία" που αντιπαραβάλλεται σε όλες τις μορφές της κυρίαρχης πολιτικής συμπεριφοράς...σε τρόπους πολιτικής συμμετοχής και παρέμβασης στη δημόσια σφαίρα...και τοποθέτηση του ειδικού αυτού πληθυσμού σε ένα πεδίο που έρχεται σε ριζική αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες τοποθετήσεις της ελληνικής κοινωνίας...

Το blogging αποτελεί για την κοινωνική αυτή ομάδα τρία πράγματα, τρόπο έκφρασης, μορφή πολιτικής συμμετοχής και χώρο δημοσιοποίησης ιδεών και προσωπικών απόψεων.

Εμφανίζεται να υποκαθιστά την «παλαιότερη» συμμετοχική πρακτική της κομματικής - πολιτικής στράτευσης, από μεγάλο δε μέρος του πληθυσμού αυτού (44%) εκφράζεται η άποψη ότι τα blogs έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το κοινωνικο-πολιτικό σκηνικό της χώρας. Πιστεύεται, επίσης, ότι στο μέλλον θα έχουν τη δύναμη να προκαλούν μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις (34%) και να αποτελούν το κύριο μέσο αντικειμενικής πολιτικής ενημέρωσης (21%).

Η κρίση της δημοκρατίας και των αντιπροσωπευτικών θεσμών, η χαμηλή αξιοπιστία του κομματικού συστήματος και των κομμάτων, η κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική ενημέρωση, η απαξίωση του ενημερωτικού και πολιτισμικού τηλεοπτικού προϊόντος τροφοδοτούν την καθημερινότητα του blogging, αλλάζοντας σταδιακά όλη την ιδεολογικο-πολιτική χαρτογράφηση των μέσων επικοινωνίας, αλλά και της πολιτικής κουλτούρας.

Τα ερωτήματα που θέτει η "πολιτιστική - επικοινωνιακή επανάσταση" των blogs είναι σημαντικά:

• Πόσος πραγματικός χώρος θα απομείνει σε λίγο καιρό στο τηλεοπτικό ενημερωτικό προϊόν;
• Πόσο εφικτή θα είναι η ανάκαμψη των εφημερίδων και υπό ποίους όρους μπορεί να συμβεί πιθανόν αυτό;
• Πόσο αποτελεσματικά θα είναι τα παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης στο να εκφράσουν και να εκπροσωπήσουν τις νέες κοινωνικές ταυτότητες και πρακτικές;
• Διαμορφώνεται μήπως ένας νέος, ανεξάρτητος από την πολιτική και την οικονομική εξουσία κοινωνικός χώρος, εντός του οποίου συγκροτούνται αναμειγνυόμενες πολλαπλές κοινωνικές ταυτότητες, πολύμορφες αλλά πάντοτε "αντιεξουσιαστικές" πολιτικές ιδέες και, κυρίως, νέες μορφές κοινωνικής συσπείρωσης και κινητοποίησης;

Βρισκόμαστε πιθανόν μπροστά σε μια νέα δυναμική πολιτικής επικοινωνίας και κοινωνικής ενεργοποίησης...

Προσωπικά μ' εκφράζουν απόλυτα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, καθώς και οι προβληματισμοί.

Με μια μικρή ένσταση: δεν υπήρξα ποτέ μισθωτός, όσο για φοιτητής πάνε σχεδόν 2 δεκαετίες πια!