ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ...

Το Ελληνικό οικονομικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι μάλλον άλυτο. Για να ξεκολλήσει η οικονομία χρειάζεσαι ευελιξία, την οποία δυστυχώς η δημόσια διοίκηση μας δε διαθέτει.

Οι αλλαγές δομών και νοοτροπίας θα πρέπει να είναι ο κυριότερος στόχος της κυβέρνησης. Ο σημαντικότερος παράγοντας που τίποτα δεν πετυχαίνει σε αυτή τη χώρα και καμιά κυβέρνηση δεν καταφέρνει να κάνει κάτι για τον κατήφορο, είναι η έλλειψη οράματος και στόχου.

Άντε να υποθέσουμε πως κατορθώνουμε και διορθώνουμε τα κακώς κείμενα της Ελληνικής οικονομικής ζωής, ανοίγουμε τα επαγγέλματα, κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές κλπ..

Μετά τι;

Είναι το οικονομικό περιβάλλον συνολικά της Ευρώπης και του ευρύτερου περίγυρου τέτοιο, που θα επιτρέψει στη χώρα μας να προσελκυθούν επενδύσεις και να υπάρξει ανάπτυξη;

Ποιας εθνικότητας κεφάλαια θα επενδυθούν; Υπάρχουν ικανά Ελληνικά κεφάλαια οπουδήποτε στον κόσμο για να πέσουν στην πραγματική οικονομία;

Τι επιτέλους είναι αυτά τα κεφάλαια, μόνον αεριτζήδικα - χρηματιστηριακά που παίζουν με τις φούσκες;

Τι είδους οικονομία θα προκύψει;

Που θα δοθεί έμφαση; Σε ποιους τομείς; Θα πρέπει η οικονομία της χώρας να βασίζεται που; Στη βιομηχανία, στη γεωργία, στον τουρισμό, στις ΑΠΕ, στην τεχνολογία και τις υπηρεσίες;

Η οικονομία θα είναι ελευθερη χωρίς περιορισμούς, θα υπόκειται σε κανόνες και ποιούς, θα ρυθμίζεται από το κράτος; Η υγεία θα είναι δωρεάν η όχι; Η ασφάλιση θα είναι κρατική η ιδωτική; κλπ

Υπάρχει συγκεκριμένη κατεύθυνση;

Θέλουμε ιδιωτικοποιήσεις. Βεβαίως, που και πότε όμως; Δεν πουλάς στην χαμηλότερη δυνατή τιμή. Είναι κανόνας, πουλάς στην ακριβότερη δυνατή. Και αν πουλήσεις κερδοφόρα επιχείρηση δεν την πουλάς σε τιμή ίση με τα κέρδη 2 ετών. Αν έχεις μια κότα που σου δίνει ενα αυγό την ημερα δεν την πουλάς για 2 αυγά...

Επίσης, δεν μπορείς να μην έχεις έλεγχο σαν χώρα στις βασικές παροχές σου, νερό και ρεύμα, διοτι θεωρούνται κοινωνικά αγαθά και δεν είναι προς εκμετάλευση.

Γιατί δεν βγαίνει κάποιος αρμόδιος να μας πει π.χ. καλλιεργείστε πατάτες ή φτιάξτε τουριστικά θέρετρα;

Τι μπορεί να κάνει ο ανενεργός ανθρώπινος παράγοντας μέσα στην Ελλάδα; Γιατί τόσο άξιο ανθρώπινο δυναμικό, τόσοι ανεκμετάλλευτοι πόροι μένουν στον πάγο;

Ο όποιος δημιουργικός κόσμος αυτής της χώρας κάθεται με σταυρωμένα χέρια και παρακολουθεί έντρομος την ολοένα αυξανόμενη παρακμή, χωρίς να μπορεί ν΄αντιδράσει, χωρίς όραμα και κατεύθυνση, χωρίς πράξη, χωρίς δράση, έτσι πλήρης αμηχανία. Έχουμε ένα μεγάλο παραγωγικό τμήμα της κοινωνίας που μένει άπρακτο περιμένοντας κάτι να συμβεί, ίσως μια θαυματουργή παρέμβαση...

Πως θα κινητοποιηθεί και μάλιστα γρήγορα;

Αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει ν΄απαντηθούν αν θέλουμε να γνωρίζουμε όλους τους παράγοντες για μια ρεαλλιστική έξοδο από την κρίση...

ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Αλέξανδρου Διαμαντή, από το 1985.

Μια συμμορία εκβιάζει έναν πρωτοπαλαιστή για να χάσει σε αγώνες και αυτός αρνείται.

Ο αρχηγός της συμμορίας απαγάγει την αδελφή του παλαιστή, την κακοποιεί και την βιάζει.

Ο παλαιστής ψάχνει να τον βρεί...

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΕΚΔΟΤΟΛΟΓΙΑ...

Ένα ανεκδοτάκι έγινε το νέο εθνικό μας θέμα.

Λύσσαξε το διαδίκτυο, τα blogs, το twitter και το FB, τα αριστερίστικα τουλάχιστον, επειδή κάποιοι μαλάκες αριστεροί μυγιάγγιχτοι μέχρι υπερβολής, θέλησαν να το ερμηνεύσουν ως κήρυγμα ρατσιστικού μίσους.

Σε μια χώρα που τα ανέκδοτα με τους Έλληνες Πόντιους και τις απανταχού ξανθιές σκορπούν  θυμηδία στις παρέες, οι δημοκρατικές συνειδήσεις εξεγέρθηκαν για το twit μιας αθλήτριας που δεν έπρεπε(:) να έχει γνώμη...

 Η Παπαχρήστου επειδή θέλησε κι εκείνη να φωνάξει, να κάνει ηχηρή την παρουσία τους στο μέσο αυτό με τον τρόπο που χρησιμοποιούν οι υπόλοιποι, είναι ο αδύναμος κρίκος, αυτή που δεν είναι φίρμα στο twitter, άρα δεν έχει προστασία  και θα της την πέσουν όλοι οι προοδευτικάριοι, όπως μόνο στην ελλάδα γίνεται...

Δεν θα έχαναν την ευκαιρία των αντιρατσιστικών λαβάρων και ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ...
Έτσι βρέθηκε η αθλήτρια αποκλεισμένη από τους ολυμπιακούς αγώνες με απόφαση της Ολυμπιακής Επιτροπής αδικαιολόγητα μετά την ετοιμασία της, όπου ίσως διακρινόταν στο άθλημα της και τιμούσε την Ελληνική αποστολή και θα μπορούσε να είχε επιστρέψει ντυμένη τη γαλανόλευκη και με υποδοχή ηρωίδας στο αεροδρόμιο...

Εδώ πλέον τιμωρείται μια αθλήτρια για ένα χαζό ανέκδοτο στο διαδίκτυο, που δεν τεκμηριώνεται καν ως ρατσιστικής υφής ,πέρα πάο τα φουρτουνιασμένα μυαλά κάποιων. Είναι μια ευκλεής νίκη της κυβερνητικής ΔΗΜΑΡ στον αγώνα κατά του ρατσισμού. Θυμάμαι κι ένα παλαιότερο τέτοιο, που έκανει όλη την Ελλάδα να γελάει με τον Κεντέρη που νίκησε επειδή τον κυνηγούσαν επτά μαύροι. Ευτυχώς τότε δεν συγκυβερνούσε η ΔΗΜΑΡ, να σκούζει κατά των Ελλήνων.

Αντε και στην νομοθετημένη απαγόρευση των λοιπών ανεκδότων, όσων δεν αρέσουν στον Φώτη και στον Αλέξη. Και τις παροιμίες, αφού "τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς"!

ΜΑΓΙΚΟΣ ΠΩΛΗΤΗΣ...

Ο "μαγικός πωλητής" έχει το χάρισμα να πουλά ότι θέλει σε όποιον θέλει. Δεν έχει σημασία το είδος των προϊόντων ή των υπηρεσιών που πουλά, πάντα καταφέρνει να κλείνει επιτυχώς μια πώληση, κρατώντας ταυτόχρονα ευχαριστημένο τον πελάτη του...

Ένα καλό παράδειγμα με χιούμορ φάινεται παρακάτω, για έναν "μαγικό πωλητή" ο οποίος είχε ένα φίλο που ήθελε κι αυτός να γίνει πωλητής, οπότε του ζητάει να έρθει κάποια στιγμή στο μαγαζί του, να μάθει την τέχνη...

Πάει λοιπόν μια φορά και τον βλέπει να μιλάει με ένα πελάτη:

- Μια που πήρες και το καλάμι, δε θα χρειαστείς και μια απόχη;

- Α! Και βέβαια.

- Πάρε και μια απόχη. Αλλά δε θα χρειαστείς και ένα δίχτυ;

- Ε, ναι, πως...Δε λέω.

- Πάρε και δίχτυ. Αλλά τα μεγάλα τα ψάρια δε βρίσκονται στα ρηχά που θα  ψαρεύεις. Άρα θα χρειαστείς και μια βάρκα.

- Ε...Ναι...

- Ε, πάρε και μια βάρκα. Αλλά δε θα πάρεις βάρκα με κουπιά. Θα πάρεις με μηχανή...

- Σωστά!

-Α, μπράβο! Όμως πως θα την πηγαινοφέρνεις τη βάρκα; Πρέπει να πάρεις και ένα τρέιλερ...

- Χμ...Ναι!

- Ναι, αλλά το τρέιλερ δε θα το τραβάει κάνας γάιδαρος. Δε θες και ένα τζιπάκι γι' αυτό;
- Τώρα που το λές, να πάρω και ένα τζιπάκι...

Στο τέλος λοιπόν πληρώνει ο πελάτης γι' όλα αυτά που μόλις απόκτησε και φεύγει καταχαρούμενος.
Ο φίλος του μαγικού πωλητή είχε μείνει άναυδος:

-Καλά ρε σύ...Πώς τον έπειθες κάθε φορά;

- Α...Αυτό δεν ήταν τίποτα. Έχασες την αρχή. Ήρθε να αγοράσει ένα κουτί σερβιέτες για τη γυναίκα του που έχει περίοδο. Και του λέω:

- Δεν πηδάς που δε πηδάς, δεν αποφασίζεις να πας για ψάρεμα;

ΒΡΕΣ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ...

Ακριβώς κάτω από το παρκόμετρο σε κεντρικό σημείο με πολύ κίνηση, καθότανε ο μαύρος και ζητούσε μισό ευρώ από κάθε άνθρωπο που έβλεπε να πλησιάζει, πως δεν είχε να φάει...

Ο δημοσιουπάλληλος με το ελεύθερο σαββατοκύριακο πάρκαρε το ολοκαίνουριο αμάξι και πήγε να πληρώσει το αντίτιμο στον δήμο, να αφήσει τον γυαλισμένο τενεκέ με ρόδες όσο θα ψώνιζε.

- Βρες μια δουλειά, τίποτα δεν σου λείπει, είπε στον μαύρο ζητιάνο που του ζήτησε κι αυτουνού το δόσιμο του...

Έτσι απλά;

Θα σηκωθεί από το βολικό του σημείο και θα πάει στο πρώτο μαγαζί που θα συναντήσει, θα ζητήσει να τον προσλάβουν κι αυτό είναι;

Θα βρεθεί την άλλη στιγμή εργαζόμενος με σίγουρο μισθό κι ασφάλιση και τα λοιπά δικαιώματα που συνήθισαν όλοι τόσα χρόνια;

Και θα κερδίζει περισσότερα από τα περίπου 100 ευρώ/μέρα από τώρα, εκμεταλλευόμενος αγαθούς ψυχοπονιάρηδες δήθεν με την πείνα του, αφού το καλό φαί της "κοινωνικής κουζίνας" δεν του λείπει...

Εσύ δημοσιουπάλληλε θα τον έπαιρνες στη δούλεψη σου αν τον έβλεπες μπροστά σου έτσι μαύρο, κουρελιάρη κι ανίκανο για εργασία, πέρα από απλές μεταφορές και καθάρισμα;

Πως θα τον φορτωθεί ένας άλλος, και το έχεις σίγουρο πως θα βρει δουλειά ως "αρτιμελής" Αυτό μόνο αρκεί;

Εσύ για να κάτσεις στην καρέκλα, ενοχλούσε γλύφοντας ο γέρος σου τον οικογενειακό σας βουλευτή 5 χρόνια κι ανεχόταν τις κοροϊδίες του ιδιαιτέρου του, μέχρι να τα καταφέρει να σε βολέψει και μείνανε άλλοι απέξω να περιμένουν ακόμη...

Οι δήθεν "αλληλέγγυοι" που θέλουν στη χώρα όλο και περισσότερους λαθρομετανάστες μαζί με τις λιμασμένες οικογένειες τους κιόλας, είναι ανέμελοι φοιτητές, κολλημένοι αριστεροί ιδεολόγοι, υπάλληλοι αλλονών, χαμηλόμισθοι δασκαλάκοι, που δεν μπορούν να νετάξουν το τομάρι τους, πόσο μάλον να βοηθήσουν και άλλο που έχει ανάγκη, από ποιόν ζητούν να δώσει δουλειά στον άλλο που τυχαίνει να είναι ξένος από τριτοκοσμική χώρα και με φάτσα που δεν γουστάρει κανείς να βάλει στο μαγαζί ή στο σπίτι του;

Σαν τον "νοικοκύρη" με το γωνιακό μαγαζί που έλεγε πως συμπαθούσε τον σιχαμένο τζαμοκαθαριστή που ζητιάνευε επίμονα για μέρες έξω από το πολυσύχναστο μαγαζί του ενοχλώντας πελάτες και περαστικούς καθημερινά, μα ο ίδιος ποτέ δεν του έδωσε τίποτα, ούτε έλεος ούτε μεροκάματο...

Μα πήγε να ζητήσει το λόγο από μερικά νεαρά πατριωτάκια που επιτέλους κατάλαβαν τι παίζεται κι άφησαν τους ψευτοφραπέδες και το τάβλι της αναγκαστικής ανεργίας για να οργανωθούν πολιτικά και να προσπαθήσουν να ξεβρωμέσουν τον δοξασμένο τόπο τους καταρχήν από την ξενόφερτη αλητεία που ύπουλα σχέδια πονηρών εγκεφάλων που σιτίζονται και προσκυνούν σε αλλόθρησκες στοές τον γέμισαν μέχρι αηδίας, μισώντας τον παθιασμένα και θέλοντας να τον καταστρέψουν στη ρίζα του.

Στο παραπέντε γλίτωσε το δίκαιο ξύλο κρυβόμενος στα βάθη του μαγαζιού του, σε αντίθεση με το παράσιτο απέξω που έφαγε όσο έπρεπε για να εξαφανιστεί δια παντός από το σημείο. Αν τον ήθελε και τον αγαπούσε ας τον έπαιρνε στο σπίτι του να θέτουνε μαζί, να τον παντρέψει με την κόρη του αύριο, να του μείνει προίκα το μαγαζί να νοικοκυρευτεί κι αυτός, ποιός περιμένει να το κάνει για τον ξένο; δεν έχουν οι υπόλοιποι την δική του λόξα να μοιράζονται τα υπάρχοντα τους με τον κάθε άγνωστο κατσαπλιά.

Ούτε και ο ίδιος θα το έκανε ποτέ, αν ήταν να παντρέψει την κόρη του ή να πάρει κάποιον στο μαγαζί, επιστήμονα καλοβαλμένο θάπαιρνε, να βγάλει το άχτι του αφού δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει το σχολείο, ποτέ με τον φτωχό αράπη ή τον γύφτο, μα περιμένει κι ενίοτε απαιτεί κάποιος άλλος να τη πατήσει...

Ε, δεν υπάρχει πιά πρόθυμος τέτοιος, αν έχουν πρόβλημα επιβίωσης να τους φροντίζει η δική τους κυβέρνηση με μέριμνα στον τόπο τους, αντί να τους ξαποστέλνει να βρίσκουν εδώ έτοιμα σίτιση και στέγη από προθυμοποιημένους (ή εξαγορασμένους;) μαλάκες και να μας ζητούν και τα ρέστα οι πρόξενοι τους...

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ (DOCUMENTARY)...

Πρόκειται για μια ταινία ντοκιμαντέρ η οποία αναφέρεται στην δίκη των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου του 1967. Προβάλλονται ντοκουμέντα από την εν λόγω δίκη με τις απολογίες του Παπαδόπουλου, του Αγγελή, του Πατακού κ.ά.

Ο σκηνοθέτης ενδιάμεσα απ' τις σκηνές της δίκης παραθέτει ιστορικά ντοκουμέντα που φανερώνουν πως φτάσαμε στην Χούντα του 1967 (Μεταξικό καθεστώς, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, δίκη Μπελλογιάννη, δολοφονία Λαμπράκη κ.ά.).

Από τον φακό περνάνε σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου όπως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Μελίνα Μερκούρη και πολλοί άλλοι.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ που παραχωρεί στην κρίση του θεατή πρωτογενές ιστορικό υλικό προς μελέτη...

ΙΣΟΒΙΤΕΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία από το 2008, σε σκηνοθεσία - σενάριο Θόδωρο Μαραγκού.

Υπάρχει ένας στην κοινωνία που ζούμε, ο οποίος έχει αγανακτήσει για το χάλι της και δεν αντέχει άλλο.

Αποφασίζει λοιπόν να κλειστεί στις φυλακές ως εθελοντής ισοβίτης για να αποδείξει ότι είναι καλύτερα εκεί μέσα παρά έξω.

Υπάρχει επίσης κι ένας άλλος, ο οποίος δεν μπορεί να μείνει ούτε ένα δευτερόλεπτο φυλακισμένος κι επιχειρεί να δραπετεύσει.

Αλλά για να μπορέσει να βγει έξω, θα πρέπει πρώτα να αποδείξει την αξία της ελευθερίας του...