ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ...

Όλα τα ανακαλύψανε
μα μένει ένα μόνο,
ένα κουμπί να το πατώ
να σταματά τον χρόνο.

Όλοι πανηγυρίζουνε
τον χρόνο που τώρα αρχίζει,
αυτόν που έφυγε θρηνώ
και δεν ξαναγυρίζει.

Να μου έδινε μιά ακόμη ευκαρία να ζήσω πράγματα που δεν πρόκαμα, η δεν μπόρεσα, ή δεν με άφησαν ή δεν κατάφερα να τ' αποκτήσω τότε, τις 365 μέρες της διάρκειας του...

Ή απλά ανέβαλλα να τα κάνω, γιατί νόμιζα πως θα είχα και δεύτερη φορά την εν λόγω ευκαιρία, μα η κάθε μιά από τις παραπάνω μέρες ήταν μοναδική κι ανεπανάληπτη...

Το ζωογόνο δίλημμα, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Ή ΚΑΛΑ;

100 χρόνια μιζέριας κι αναμονής της ζωής του καλύτερου αύριο, ή
5 χρόνια να μπορείς να ζείς την κάθε στιγμή όπως ΕΣΥ την έχεις σχεδιάσει;

Να ζήσεις μόνο μιάν αυγή
τόση ζωή σε φτάνει,
ρόδο που ανθεί πολύ καιρό
την μυρωδιά του χάνει.

Κλείνοντας τις δημοσιεύσεις του 2007, μικρές συμβουλές για ένα καλύτερο 2008:

http://www.youtube.com/watch?v=fCwPbcg8GNk

Merry Christmas & Happy New Year!

Επειδή όλοι έχουμε ανάγκη απο ευχές, προσδοκώντας ένα καλύτερο αύριο, εναποθέτουμε στον Άγιο Βασίλη ή Santa Claus, ή όποιο άλλο όνομα του δίνουμε, την ελπίδα μήπως στο σακί που τον έχουν να κουβαλεί υπάρχει φέτος το δώρο που καρτερούμε, για μιά ευτυχισμένη ζωή.

Με τους Boney M - Feliz Navidad, και καλώς το 2008!

http://www.youtube.com/watch?v=rhcpjllC7ng

ΝΕΕΣ ΜΕ ΩΡΙΜΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ...

Δεν είναι μόνο η περίπτωση του Ζαχόπουλου, υπάρχουν πολλές άλλες καθημερινές περιπτώσεις νέων κοπέλων που έλκονται από όψιμους, άσχημους μα σχετικά εύπορους πορνόγερους. Περιπτώσεις που δεν θα δουν το φως τις δημοσιότητας γιατί δεν ενδιαφέρουν κανένα, μα υπάρχουν δίπλα μας και τις γνωρίζουν πολλοί.

Να μερικές χαρακτηριστικές:

α) Η πονήρω του κουρέα: Η πιο γλυκειά ασχημούλα κοπέλα, που έβλεπα πριν 3 χρόνια σ' ένα βιβλιοπωλείο. Για χάρη της έβγαζα φωτοτυπίες κι αγόραζα φακέλους από κεί, να βλεπόμαστε. Μιλούσαμε κιόλας, ευγενέστατη κι εξυπηρετική, νόμιζα πως σύντομα θα είχα μια ενδιαφέρουσα σχέση κι ότι άλλο θα προέκυπτε, μα αυτή είχε άλλα σχέδια. Ο ιδιοκτήτης στο βιβλιοπωλείο κόπανος, πουλούσαν μόνο μερικούς συνδετήρες και μολύβια όλο τον χρόνο, εκτός τα δικά μου χαλαλίκια για χάρη της, το μαγαζί δεν πήγαινε καλά και η κοπέλα μεταπήδησε στο διπλανό κουρείο, άγνωστο πώς.

Δεν είχε ιδέα από αντρικά κουρέματα που ασχολιόταν ο κουρέας για σχεδόν 40 χρόνια. Τον έβλεπα από το '73, που ερχόμασταν με τον γέρο μου να κουρευτούμε οικονομικά. Συνέχισα να πηγαίνω πότε - πότε, φαινόταν σοβαρός άνθρωπος όλα αυτά τα χρόνια, μόνος εκεί στο μαγαζάκι του 2Χ4,5 μέτρα.
Με μεγάλη έκπληξη είδα μιά φορά την κοπέλα που ήθελα, εκεί σαν βοηθό του. Γιατί τον έβλεπα να διώχνει άλλους νέους κουρείς που τελείωσαν κάποια σχετική σχολή κι ήθελαν να κάνουν την απαιτούμενη πρακτική άσκηση. Τους έδιωχνε με την δικαιολογία του μικρού του χώρου, "που να σταθούμε εδώ μέσα δυό άτομα"...

Αυτό φαίνεται πως δεν ίσχυε για την κοπέλα, την καλοδέχτηκε, την έμαθε να κουρεύει κουτσά - στραβά τους υπάρχοντες πελάτες του, γέροι όπως αυτός τώρα πιά και κείνοι. Η κοπέλα τελείως αλλαγμένη, καμιά σχέση με το γλυκό κορίτσι που ήξερα πρίν, άρχισε να μεταμορφώνεται σε σκύλα ολκής. Σε δυό χρόνια άλλαξε εντελώς. Το μαλλί, το ντύσιμο, την συμπεριφορά. Με απόφευγε, όποτε πήγαινα να κουρευτώ με άφηνε σε κείνον, αυτή εκνευρισμένη κατέφευγε πίσω απο την κουρτίνα. Ανέβαζαν και τις τιμές μήνα με τον μήνα. 8 ευρώ, 10...12...δεν ξαναπήγα.

Πήγαινε πολύ να γαμά ο γέρος αυτήν που επιθυμούσα εγώ και να τους πληρώνω και τους δυό. Η πονήρω δεν σταμάτησε εκεί. Άλλαξε σύντομα την ταμπέλα του μαγαζιού με άλλη, φωτεινή, με το δικό της όνομα τώρα. Και την διακόσμηση μέσα, που είχε μείνει στα '70...

Σε λίγο πήρε κι αυτοκίνητο, έβγαζε αρκετά από το μαγαζάκι με τους γέρους, της έδιναν εικοσάρικα και δεν ζητούσαν ρέστα, να τους χαϊδεύει λίγο τις φαλάκρες μετά το κούρεμα με τα χεράκια της, χαζογελώντας και προτάσσοντας το πλούσιο στήθος της. Δεν φαίνεται να παραπονιέται κανείς, φαίνεται πως τους αρέσει πολύ η φράση "Καλώς μου τον, πήρες τη σύνταξη, έχεις να πληρώσεις;" που τους υποδέχεται στο βασίλειο της τώρα πιά. Ο πρώην κουρέας μεταβλήθηκε σε άβουλο πλάσμα στα γεράματα. Εμένα φαίνεται να με μισεί, για ανεξήγητο λόγο και κάνει ότι μπορεί να την σιχαθώ τελείως, όποτε τύχει να περάσω απ' έξω.

Τι να με κάνει τώρα με τόσους πελάτες πρόθυμους, τι να την κάνω κι εγώ μεταχειρισμένη και σκύλα, να μαλάσσω αύριο τη κυτταρίτιδα στα πόδια που τώρα χαϊδεύουν άλλοι και να βλέπω το γλυκό πρόσωπο της όταν θάχει γίνει σαν φασινόπανο; Ποιός σας είπε πως γουστάρω σαβούρες; Την ήθελα όταν άξιζε, όχι τώρα.

β). Το χαζοκούνελο του φωτογράφου: Αυτό ακριβώς θυμίζει η εμφάνιση της, με τα βαμένα μαλλιά, το χαζό πρόσωπο και τα μπρός δόντια έξω. Όσο για εξυπνάδα, υπερέχει το τρωκτικό. Κυκλοφορεί μόνο νύχτα, την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά. Προτίμηση της συγκεκριμένο φωτογραφείο σε κεντρικό δρόμο, όπου περιμένει καρτερικά απέναντι να φύγει ο υπάλληλος, να μπεί να συναντήσει το αφεντικό μόνο. Να του επιδείξει τις στοματικές της ικανότητες, που θα είναι αξιόλογες, ώστε να αξίζουν 200 ευρώ τη φορά!

Δουλεύει σκληρά ο φωτογράφος, από τις 8.00 το πρωί στο μαγαζί του, μέχρι αργά το βράδυ, περασμένες 11.30, με την συντροφιά του. Χρειάζεται κάποια ανακούφιση στο τέλος της μέρας, ας πληρώσει και κατιτίς. Έτσι είχε και η χαζούλα εισόδημα αρκετό, να καλύπτει τις ανάγκες της που είναι ημερήσιος ύπνος, ντύσιμο του γούστου της, βάψιμο του μαλλιού κάθε τρείς μέρες και καθημερινή περιποίηση των νυχιών, όπου έδινε τα ρέστα της, τα έβαφε ένα χρώμα και μετά ζωγράφιζε από πάνω ασημένιες καρδούλες κι αστεράκια, να περνά η ώρα, να σχολάσουν οι υπάλληλοι, να βγεί κι αυτή να εισπράξει. Τι θα τα κάνει τόσα κέρδη ο γέρος, αφού είναι περιζήτητος σε εκδηλώσεις και δεν αφήνει κι άλλους νεώτερους να δουλέψουν, να βγάλουν κι αυτοί λεφτά.

Έχουμε κι έξοδα σου λέει, μαγαζί κατάφωτο και μεγάλες τζαμαρίες, να φαίνονται όλα απ' έξω, να έχουν να λένε οι γείτονες με ζήλια για την βραδυνή του συνήθεια, μα μόνο έβλεπαν, δεν τους εξυπηρετούσε με τον ίδιο τρόπο, δεν ήταν καλλιτέχνες κι αυτοί, έμεναν με την απορία κι έλεγαν διάφορα, από κεί το άκουσα κι εγώ και κατόπιν την είδα τη χαζοκουνέλα του.

Την έβλεπα συχνά να περιφέρεται στεκόμενη 10΄ σε κάθε βιτρίνα με γυναικεία είδη. Δεν ήξερα τότε τον προορισμό της, μου έξαπτε όμως ανομολόγητες φαντασιώσεις τι θα κάναμε με την χαζούλα, φαινόταν και γλυκούλα nerdy με τα μυωπικά γυαλιά της, την ήθελα στο κρεβάτι μου και της το είπα μιά φορά.

Τα φαινόμενα απατούν, την άλλη στιγμή μετατράπηκε σε λυσσασμένη σκύλα, βρίζοντας σκαιά κι απειλώντας με, με τα ιδιαίτερα σκληρά νύχια της, αν δεν είχα τέλεια αντανακλαστικά θα κυκλοφορούσα πολύ καιρό με εμφανή ουλή στο πρόσωπο.
Δεν θέλησε ούτε να δεί την συλλογή μου απο φωτογραφίες, προτιμούσε να χαζεύει αυτές που τράβαγε ο δικός της. Κι οι δικές μου είναι καλύτερες εγώ διαλέγω τα θέματα μου, δεν τραβώ σε γάμους, βαφτίσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις του νομού, μα εκείνη σημασία. Μεγάλο αφροδισιακό το κεντρικό φωτεινό μαγαζί και ο επώνυμος γέρος με φουσκωτό πορτοφόλι.

γ). Η χοντρούλα του μπακάλη. Αυτή έχει τα συστατικά να αποτελέσει μια σιχαμένη ιστορία. Η ηλίθια χοντρούλα που "δεν έπαιρνε τα γράμματα" να ξετελέψει τίποτα άλλο, η φτωχή οικογένεια της, ο κουτοπόνηρος συνοικιακός μπακάλης με σεξουαλικές διαστροφές που ικανοποιεί η υπάλληλος του, ο φτωχομπινές νταβατζής της κακής ώρας που του δίνει το μεροκάματο της κάθε βράδυ για φτηνά ερωτόλογα και σάλια.

Την νύφη πληρώνουν οι νοικοκυρές της περιοχής που αγοράζουν ακριβά τα χρειζούμενα για το τραπέζι τους από το εν λόγω μπακάλικο, να βγάζει κέρδη το μαγαζί για να βολεύονται όπως - όπως οι παραπάνω σκατάδες, στην σιχαμένη μιζέρια τους.

Δεν θα συνεχίσω γιατί βαρέθηκα, μα σίγουρα θάχετε να προσθέσετε τις δικές ανάλογες περιπτώσεις που θα βλέπετε γύρω σας.

Γιατί πάντα θα υπάρχουν!!!

ΓΥΜΝΟΣΑΛΙΑΓΚΑΣ ΠΕΡΙΩΠΗΣ...

Ο τίτλος ταιριάζει γάντι στον Ζαχόπουλο, που απασχολεί την κοινή γνώμη με τα κωμικοτραγικά του καμώματα.
Ο ορισμός του σκουληκιού στην πολιτική.

Άσχετος με τον πολιτισμό, βρέθηκε γραμματέας στο σχετικό υπουργείο εξοφλώντας εξυπηρετήσεις της δρ. Νατάσας. Η θητεία του αποθέωση του "αυλοκολακισμού" και τρανταχτό παράδειγμα προς αποφυγή για μελλοντικούς επίδοξους γλύφτες.

Διορισμοί συγγενικών και φιλικών προσώπων, ύποπτοι διαγωνισμοί κι αναθέσεις έργων, όργιο αποχαρακτηρισμών χώρων, εξυπηρετήσεις φιλικών συμφερόντων, απύθμενο θράσος, αλλαζονεία, κομπασμός, απειλές σε άλλους.

Έληξε άδοξα πριν μερικές μέρες η δράση του, με την επίκληση ερωτικού σκανδάλου κι εκβιασμού, από εξυπηρετηθέν εκ του ιδίου πρόσωπο.
Θύμα κι αυτός "φωτογραφιών σε προσωπικές στιγμές" κι οικονομικών απαιτήσεων ως εκ τούτου, λές και κάποιος με την φάτσα και το σώμα του θα μπορούσε να ελπίζει πως θα γαμούσε τζάμπα εμφανίσιμη κοπέλα.

Που βρέθηκε κατηγορούμενη για το αυτονόητο, να διεκδικήσει ένα μικρό μερίδιο από τα χρήματα που έβλεπε να κατευθύνονται σ' αυτόν, να φτιάξει κι αυτή την ζωή της με τα χρωματιστά χαρτάκια που έβλεπε να αλλάζουν χέρια επιτήδειων στο υπουργείο.

Που τα ήθελαν όλα για λογαριασμό τους. Και η σύζυγος τέτοια υποκρισία, τόσο επιθυμητό είναι πιά ένα μουσκάρι με λεφτά; Πού από έλλειψη προσωπικότητας και θέλησης να αγωνιστεί σε συνθήκες δύσκολες για αυτόν, πήδηξε από το μπαλκόνι μα δεν ψόφησε.

Για να τον έχουμε κι αύριο να παριστάνει το θύμα, ακόμη και τον τιμητή στην υπόθεση.
Έχει πλάκα να τον δούμε να ζητά κι αποζημίωση για "ηθική βλάβη" τον γυμνοσάλιαγκα.

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΚΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ...

1.
Μη με συγκρίνεις
με τους άλλους που γνωρίζεις
αν είμαι μόνος
κάτι αλλιώτικο ζητώ.

2.
Δεν περιμένω
στην ουρά για να πηδήξω
δεν θα σε πάρω
της μιας νύχτας εραστής.

3.
Δεν θα προδώσω
τις αξίες που πιστεύω
κι αν έχεις πείρα
καθόλου δεν με συγκινεί.

4.
Χωρίς παρέες
μπορώ να επιζήσω
κι αν δεν γελάω
δεν γουστάρω χαβαλέ.

5.
Και αν απέχω
από δόλιες απολαύσεις
έτσι επέλεξα
αδέσμευτος να ζώ.

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

ΠΛΗΡΩΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ...

Λοιπόν βοσκήθηκες καλά και φέτος τα Χριστούγεννα;
Ξαμολύθηκες στις ταβέρνες, τα μπιστρό, τα μπάρ κλπ να χλαπακιάσεις αμάσητα τα μενού που πρόχειρα σου σέρβιραν; Αγανάκτησες μέχρι να κλείσεις τραπέζι, στριμώχτηκες κιόλας μιας και πολλοί άλλοι είχαν την ίδια πρεμούρα με σένα "να κάνουν ρεβεγιόν έξω";
Πλήρωσες πρόθυμα 40 - 60 ευρώ το άτομο;
Κοιμήθηκες τα ξημερώματα τύφλα από τα νοθευμένα ποτά που ήπιες;
Ξύπνησες το απόγευμα της άλλης μέρας, με καινούριες επιθυμίες;

Για ν' ανοίξεις τα χέρια σου να πάρεις τα δώρα που η τηλεόραση διαφημίζει και ξαναδιαφημίζει προς χάριν των λάγνων επιθυμιών της υπερκατανάλωσης, για να καλύψεις τα κενά, που το ίδιο το "σύστημα" σου δημιούργησε, με πρωτοπόρα την τηλεόραση και τα περιοδικά με τις εφημερίδες ν' ακολουθούν στον ίδιο δρόμο της κενότητας, του αποπροσανατολισμού και της ανθρώπινης μοναξιάς.

Τρέχεις στις βιτρίνες να ψωνίσεις κι έτσι νομίζεις ότι γεμίζει ο ψυχισμός σου με αγαθά που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι κάτι είσαι κι εσύ τέλος πάντων, διάολε! Γελάς στιγμιαία για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου ότι ζεις το νόημα και την ουσία των Χριστουγεννιάτικων ημερών και όχι μόνο. Κι όμως, μόλις φύγουν τα χρήματά σου, δεξιά κι αριστερά, τότε ξαναγυρίζεις στη ρουτίνα, τη μαυρίλα και την κατάθλιψη.

Γιατί κανένα τηλεοπτικό κανάλι, κανένα ραδιόφωνο, εφημερίδα και περιοδικό δεν θα σου αποκαλύπτουν την αντικειμενική αλήθεια. Ότι, δηλαδή, σε θέλουν μια ζωή θύμα στο βωμό της κατανάλωσης και της ρηχής επικοινωνίας.
Ξοδεύεις τα λεφτά σου για ν' αγοράσεις οτιδήποτε σου πλασάρουν, για την απόλαυση της στιγμής.

Η υποκρισία στις ανθρώπινες σχέσεις δίνει και παίρνει.
Ιδίως στην επαρχία έχει γίνει κάτι παραπάνω από συνήθεια.
Είναι θεσμός και σύμφυτη με το χαρακτήρα σου.
Θέλεις χρήματα και κοινωνική αναρρίχηση, χωρίς κόπο, κι αν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη, όπως βλέπεις να γίνεται με αρκετούς "αετονύχηδες" που το "σύστημα" ευνοεί.
Το κινητό (ιδίως μέσα στο αυτοκίνητο) και το τσιγάρο έχουν καταντήσει το "σήμα κατατεθέν" όλων σας.
Όπως το βαμμένο μαλλί και τα νύχια, διαφορετικά κάθε λίγες μέρες, για τα θηλυκά

Ζούμε, την εποχή του άκρατου ΕΓΩ και του πονεμένου ΕΜΕΙΣ.
Για να σκορπάμε το χρήμα και οι γύρω μας άνθρωποι να μας κάνουν υποκλίσεις και τεμενάδες, άσχετα αν, μόλις γυρίσομε την πλάτη, μας χλευάζουν και μας ειρωνεύονται.

Προσπαθούμε κι εσύ κι εγώ κι όλοι να ξεπεράσομε τα κόμπλεξ της απομόνωσης και της φτώχειας για ν' αποκτήσομε κι εμείς, όπως οι άλλοι, όνομα, λεφτά, και κατ' επέκταση, υπόσταση, οντότητα, πλούτο, εξουσία.
Για να μπορέσουμε να ζήσουμε στις σημερινές συνθήκες.
Αλλιώς θα μας βγάλουν στο περιθώριο αυτοί που "μπορούν".

Όπως βλέπω να γίνεται ήδη, που όποτε δεν έχω λεφτά να ξοδέψω, δεν με καλούν πουθενά, δεν με θέλουν για παρέα. Και παράλληλα να μου κλείνουν πόρτες, να μην μπορώ να γνωρίσω αυτούς που θα μου χρησίμευαν να υλοποιήσω τα σχέδια μου, να κάνω αυτό που θέλω και να βρεθώ κι εγώ με τα λεφτά που αξίζω και στερούμαι ακόμη.
Ξέρω κι εγώ να φάω, να γλεντήσω, να ζήσω καλύτερα από τον καθένα.

Με τον δικό μου τρόπο όμως, τον μοναδικό, όχι όπως την άμορφη σκατομάζα του πλήθους, που πολλές φορές σιχαίνομαι να αναμιγνύομαι σε μαζικές εκδηλώσεις.

Γι' αυτό αύριο που θα με συναντήσεις μην με ρωτήσεις που πήγα, δεν με είδες πουθενά!
Δεν μπορούσα φέτος, δεν κατάφερα να κονομήσω, να ξεχωρίσω, να διακριθώ, να σε κάνω να ζηλέψεις την πανέμορφη συνοδό που νοίκιασα ακριβά, αφού το ταίρι μου δεν το βρήκα, ζητούσε κι αυτή να έχω λεφτά για χάρη της, μα δεν άξιζε τόσα αυτό που είχε να προσφέρει για αντάλλαγμα.

Τα πέρασα στο σπίτι τα Χριστούγεννα, έφαγα καλό σπιτικό φαγητό, δεν περίμενα δώρα, μα τουλάχιστον δεν έβλεπα την γελοία μάπα σου να χασκογελά μαχμουρλίδικα.

Jingle Bells by Perry Como. ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ!

Το παρακάτω video του πασίγνωστου "Jingle Bells", στέλνει ευχές ευτυχίας γύρω από τον κόσμο, χρόνια τώρα τέτοιες μέρες.
Τραγουδισμένο υπέροχα απο τον Perry Como, κάτι έχει να θυμήσει ή να πει σε κάθε άνθρωπο, βαθύτερο από το "very Merry Christmas", που ηχεί τυπικά.

Να προσθέσω την δική μου επιθυμία, να μπορούμε να βλέπουμε αισιόδοξα μισογεμάτο (και κάτι παραπάνω ακόμη!) το ποτήρι της ζωής, αντί μισοάδειο όπως μας μάθανε για τα χρόνια που περνούν...

Για μιά φορά ακόμη, ας το απολαύσουμε παρέα:

http://www.youtube.com/watch?v=DIhMIOQyQWQ