ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΕΣ "ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ"...

Ευχής έργο θα ήταν η Ελλάδα να ήταν αρκετά ανεπτυγμένη χώρα να μπορούσε να διαλέξει και να κρατήσει εντός συνόρων πχ 200.000 πρόσφυγες/μετανάστες και να τους ενσωματώσει στην κοινωνία, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη μακροχρόνια.

Αρκεί να υπάρχει εθνική στρατηγική, κάποιο ρεαλιστικό σχέδιο με απόφαση υλοποίησης του, και όραμα. Πράγματα που λείπουν εντελώς από τα θλιβερά ανθρωπάκια - πολιτικούς "μας", όπως έδειξαν με κάθε τρόπο στην προχθεσινή τους σύναξη.
 
Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολο του κρίνεται εξαιρετικά ανεπαρκές και αυτό φαίνεται στο ότι έχει επιτρέψει σε γραφικές φιγούρες παλαιότερων εποχών να είναι ρυθμιστές της πολιτικής ζωής του τόπου!

Η Ελλάδα όμως περνά διαλυτική κρίση με όλο και περισσότερους ανθρώπους να τρέφονται και να εξαρτώνται από "την καλοσύνη των άλλων." Και μ`ενάμιση περίπου εκατομμύριο άνεργους.

Κατανόηση και συμπαράσταση των ξένων, συμμάχων και μη, δεν υπάρχει. Από πάντα μας εκμεταλλεύονται για τα δικά τους σχέδια και συμφέροντα. 

Οι νέοι μας που τόσα έχουνε ξοδέψει για την εκπαίδευση τους δημόσιο και γονείς φεύγουν στο εξωτερικό γιατί ζητούν αξιοποίηση των σπουδών τους και πολλοί δεν θα ξαναγυρίσουν.

Ας μην είμαστε λοιπόν αιθεροβάμονες.

Ούτε ξενοφοβία, ούτε φιλανθρωπία χωρίς όρια σε όλους, όπως ζητούνε οι τυχάρπαστοι καλοθελητές - συμπαραστάτες του "δώστε μου για να έχω να δώσω", που οι ίδιοι ποτέ δεν πληρώνουν τίποτα από την τσέπη τους.

Ακόμη και διαδηλώσεις ετοιμάζουν επί τούτου, είναι το μόνο που συνηθίζουν να κάνουν. 

Ποιός θα τους ταΐζει όλους αυτούς και για πόσο;

Περιμένει κανείς να διαθέσουν κάποια από τα κέρδη τους οι πλούσιοι κι αχόρταγοι "εθνικοί νταβατζήδες" ή οι "σωσμένοι" με τα λεφτά μας τραπεζίτες;

Δεν μπορούμε να βολέψουμε εμείς (ο λαός και μόνο), όλο το αμέτρητο πλήθος που μας στέλνει επίτηδες ο Ερντογάν.

Πολιτική βασικής υποδοχής και εν δυνάμει ένταξης.

Μόνο όμως σε αυτούς που θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, αφού οι περισσότεροι έχουν άλλους προορισμούς, οι κάτοικοι κια οι κυβερνήσεις των οποίων δεν τους θένε καν.

Δεν είναι δικό μας πρόβλημα αυτό, ούτε μπορούμε να το λύσουμε μόνοι μας.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑΣ...

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, μετά τις τελευταίες εκλογές.

Όλη η Ελλάδα έγινε ένας απέραντος καταυλισμός με χιλιάδες ξένους να περιφέρονται ανεξέλεγκτα παντού, από τα λεγόμενα hot spots και τις εθνικές οδούς, μέχρι τα σύνορα και τα ακριτικά νησιά του Αιγαίου. Πλήθος χωρίς τελειωμό παράταιρων μεταξύ τους λαών και ανθρώπων κατέκλυσε τη χώρα, από την στιγμή που άνοιξαν μονομερώς τα σύνορα που είναι και τα νότια όρια της Ευρώπης, χωρίς να προβλέψει κανείς γραφικός αριστερός φωστήρας τι θα τους κάνει και που θα τους πάει πέρα από εδώ, με αποτέλεσμα να κλείνουν τα σύνορα όσες χώρες σκέφτονται σοβαρά τον δικό τους λαό και το μέλλον του.

Στην Ειδομένη και τα νησιά γίνεται χαμός, η Αθήνα είναι θέμα χρόνου να φρακάρει και η επαρχία περιμένει τη σειρά της για να υποδεχθεί χιλιάδες υποτιθέμενους "πρόσφυγες" που κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει πουθενά και η Ελλάδα αδυνατεί να διαχειριστεί.

 Η κυβερνώσα αριστερά έφτασε να φέρει και το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Το ΝΑΤΟ δεν βρίσκεται στο Αιγαίο για το προσφυγικό, . Αυτό είναι πρόσχημα,αλλά για τον φόβο των Ρώσων, που έχουν ισχυρές ναυτικές δυνάμεις εντός των χωρικών υδάτων της Συρίας.

Την ίδια στιγμή το αγροτικό μπάχαλο παρατραβά κι έχει προκαλέσει ήδη τεράστια προβλήματα στο εμπόριο, στις μεταφορές, στην οικονομία η οποία έχει παγώσει και εξαιτίας της διαπραγμάτευσης που δεν κλείνει.

Η επιχειρηματική δραστηριότητα βρίσκεται στο κόκκινο όπως και το ασφαλιστικό των επόμενων γενεών, το δημογραφικό έχει αφεθεί στην τύχη του και οι Έλληνες γερνούν και μειώνονται, το δημοσιονομικό κενό μεγαλώνει και ο φόβος του Grexit επανέρχεται. Όσοι μπορούν να φύγουν στο εξωτερικό το κάνουν, άνθρωποι κι επιχειρήσεις, τα capital controls έγιναν μόνιμη ασφυκτική κατάσταση όπως και η ανεργία και η ύφεση, ενώ εφευρίσκονται κι επιβάλλονται νέοι φόροι που δεν μπορούν να εισπραχτούν λόγω αδυναμίας όσων καταφέρνουν και δουλεύουν - παράγουν οτιδήποτε ακόμη.

Στην κρατική ΕΡΤ μπουκάρουν ανέμελοι αναρχικοί όποτε γουστάρουν ενώ το σκάνδαλο με τους εκβιασμούς από κύκλωμα προβεβλημένων δημοσιογράφων - εκδοτών με άκρες στη διαπλοκή έρχεται να επιδεινώσει την βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στη χώρα.

Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να μπορεί και να κάνει απολύτως τίποτε, καμιά νομοθετική ρύθμιση γιαα κάποιον ζωτικό τομέα, όλα είναι παγωμένα εν αναμονή των δανειστών που πρέπει να δώσουν το πράσινο φως για μια σειρά από θέματα. Πελαγοδρομεί, αδυνατεί να κυβερνήσει, να συνεννοηθεί με τα κόμματα, να βρει λύσεις, να πιέσει την ΕΕ η οποία καταρρέει αφού ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει.

Και στην κοινωνία επικρατεί ένας απίστευτος φόβος και αγωνία για την επόμενη ημέρα. Είναι πλέον θέμα χρόνου να επέλθει μια διάλυση.

Αυτή η αίσθηση της αναρχίας που επικρατεί ασφαλώς είναι μείζον εθνικό θέμα που δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της.

Όσο τα κόμματα δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, όσο η κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται αδύναμη ενώ η ΝΔ ακόμη δεν μπορεί να βρει την άκρη της, όσο οι Έλληνες πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο για τον θάνατο ενός νεαρού τραγουδιστή κι όχι για το πώς θα βρουν όλοι από κοινού λύσεις στα μείζονα προβλήματα, τόσο η χώρα θα βουλιάζει.

Με την ευθύνη και της κυβέρνησης βεβαίως και των λοιπών κομμάτων αλλά και της ίδιας της κοινωνίας. Όλων εμάς που αποφασίζουμε, ψηφίζουμε, επιλέγουμε, ζούμε καθημερινά χωρίς να αντιδρούμε σε όσα βλέπουμε. Το τοπίο είναι άγνωστο και προκαλεί τρόμο για το μέλλον. Η πολιτική θύελλα είναι μπροστά μας, δεν τη ζούμε ακόμη.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα μπορεί να είναι η αρχή άλλης μιας μαύρης ιστορικής περιόδου για την Ελλάδα.

Αναζητούνται ηγέτες να μπουν μπροστά. Αναζητούνται και γνωστικοί πολίτες να πάψουν να βάζουν εμπόδια στη σωτηρία της πατρίδας...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ...

Η (χειμωνιάτικη) Ελλάδα, όπως φαίνεται από το διάστημα:

Φωτογραφημένη από τον αστροναύτη Ignazio Magnani στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 19 Φεβρουαρίου.

ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ...

Και όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Άγνωστο παραμένει αν είναι Έλληνας ή τουρίστης, αφού σε πολυσύχναστο τουριστικό μέρος τραβήχτηκε, μέρα μεσημέρι...

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ...

Μια υπέροχη ιστορία παρακίνησης και έμπνευσης.
Η υπομονή είναι πικρή, αλλά ο καρπός της γλυκός - Jean Jacques Rousseau

Κάποτε, στη μέση της κεντρικής αίθουσας ενός μουσείου που το δάπεδό της ήταν καλυμμένο με κάτι πανέμορφα μαρμάρινα πλακάκια, είχαν στήσει ένα τεράστιο άγαλμα, επίσης από μάρμαρο. Πολλοί ήταν οι επισκέπτες που ερχόταν απ' όλο τον κόσμο για να δουν και να θαυμάσουν το υπέροχο άγαλμα.

Ένα βράδυ τα πλακάκια άρχισαν να μιλούν στο άγαλμα.

Μαρμάρινο πλακάκι : «Δεν είναι σωστό, μαρμάρινο άγαλμα, δεν είναι καθόλου σωστό! Γιατί δηλαδή όλοι αυτοί έρχονται απ' όλο τον κόσμο, από τόσο δρόμο, και πατούν πάνω μου για θαυμάζουν εσένα ; Δεν είναι σωστό !»

Μαρμάρινο άγαλμα:«Καλέ μου φίλε, μαρμάρινο πλακάκι, θυμάσαι άραγε ότι είμαστε απ' το ίδιο ορυχείο ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Ναι! Και γι αυτό το λόγο λέω ότι είναι ακόμη περισσότερο άδικο.
Γεννηθήκαμε στο ίδιο ακριβώς μέρος, κι όμως η μεταχείριση που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Είναι άδικο !», ξαναφώναξε.

Μαρμάρινο άγαλμα : «Μήπως τότε θυμάσαι την ημέρα που αυτός που έκανε τη μελέτη μας, προσπάθησε να δουλέψει χρησιμοποιώντας σε, αλλά εσύ αντιστάθηκες στα εργαλεία του ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Βεβαίως και θυμάμαι. Τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο ! Πώς μπόρεσε να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει πάνω μου αυτά τα εργαλεία που με πονούσαν τόσο !»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Πολύ σωστά ! Δεν γινόταν να δουλέψει πάνω σου, αφού εσύ δεν δεχόσουν να σε επεξεργάζονται».

Μαρμάρινο πλακάκι : «Και λοιπόν ;»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Όταν αποφάσισε να πάψει να ασχολείται μαζί σου, κι άρχισε πια να δουλεύει πάνω μου, ήξερα απ' την αρχή ότι, όταν τέλειωναν οι κόποι του, θα ήμουν κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν έφερα αντίσταση στα εργαλεία του, αντίθετα υπέμεινα καρτερικά τους πόνους που μου προξένησαν....»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Μμμ.....τέλος πάντων....»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Καλέ μου φίλε, για όλα τα πράγματα υπάρχει μια τιμή σ' αυτή τη ζωή. Εφ' όσον αποφάσισες να τα παρατήσεις στην αρχή, δεν μπορείς να κατηγορείς κανέναν τώρα πια επειδή πατάει πάνω σου.»

Το θέμα είναι πόσο προετοιμασμένοι, πρόθυμοι και έτοιμοι είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα ή τα τιμήματα, αυτού που λέμε επιτυχία...


Μια ιστορία παρμένη από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη
"Μικρές ιστορίες για καιρούς που αλλάζουν"

ΜΠΛΟΚΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ...

Συνεχίζονται οι έντονες αντιδράσεις για ασφαλιστικό-φορολογικό.

Ξεσηκωμός απ' όλες τις επαγγελματικές τάξεις, με απεργίες, καταλήψεις και πορείες.

Επί ποδός πολέμου εκτός από τους αγρότες, γιατροί - δικηγόροι-  έμποροι - αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Ανάμεσα όμως στις τόσες κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών, από αυτές των αγροτών που κλείνουν τους δρόμους παντού, τη μοναδική ταλαιπωρία την υφίσταται ο λαός.

Που ταξιδεύει, που εμπορεύεται, που προσπαθεί ακόμη να εξάγει, που πάει στη δουλειά του, στη σχολή του ή στη μονάδα του. Ή απλά θέλει να γυρίσει σπίτι του...

Καμιά επίδραση δεν φαίνεται να έχει σε κυβερνητικά στελέχη, που δείχνουν να μην τους απασχολεί ότι δεν αφορά άμεσα την θέση και την καρέκλα τους...

Θέτε να πιέσετε το κράτος;

Κάντε μπλόκα μπροστά στις τράπεζες και τις εφορίες, να μην εισπράξει μία από κανένα, να δείτε πίεση ακριβώς εκεί που πονά το κρατικό κηφηνολόι...

Τις πιέσεις τις ασκεί κάποιος που ξέρει στα κέντρα αποφάσεων και όχι στον δρόμο. Είναι οι προσωπικές επαφές με ανθρώπους κλειδιά που φέρνουν τις αλλαγές  κι όχι με το να μπεκροπίνουν και να τρώνε κάποιοι καλοθρεμμένοι και να κλείνουν όποτε τους καπνίσει τους δρόμους επί ώρες, ιδίως όταν τους τραβούν οι κάμερες που ψοφούνε για τέτοια...

Αφήστε τους συνανθρώπους σας που θέλουν να μετακινηθούνε ελεύθερους, αρκετές σκοτούρες έχουν...

Ή αποκλείστε επ' αόριστο τη Βουλή να μην ψηφίζονται τέτοιοι νόμοι...

Ένας χρόνος στην εξουσία τώρα και είναι πενιχρό το κοινοβουλευτικό τους έργο.

Τίποτε ουσιαστικό, μόνο κάτι διατάξεις που δίνουν ψίχουλα σε ορισμένες κοινωνικές τάξεις, ορισμένα μέτρα που προβλέπονται στη συμφωνία του περυσινού καλοκαιριού...

Αλλά είναι αυτή κυβέρνηση όλων των Ελλήνων; Έχει φέρει ένα μέτρο που θα κάνει καλό στον τόπο συνολικά; Ή μήπως νομοθετεί με βάση τις ιδεοληψίες του καθενός;

Ούτε νέο φορολογικό έχουν φέρει, ούτε το ασφαλιστικό έτσι όπως έιναι θα περάσει, ούτε κάποιος νέος αναπτυξιακός νόμος έχει κατατεθεί, ούτε μια επένδυση έχει πάει για να κυρωθεί και να φέρει δουλειές, ανάπτυξη, χρήμα...

Γιατί μπορεί να υπερηφανεύονται και λένε ότι έχουν κάνει έργο στη Βουλή;

Το ένα είναι φυσικά το πρόσφατο Μνημόνιο, η "αριστερή" συμφωνία που υπέγραψαν στα τέσσερα.

Το δεύτερο είναι το νομοσχέδιο του Παρασκευόπουλου που αποφυλακίζει βαρυποινίτες, ενίοτε και τρομοκράτες.

Και το τρίτο είναι το σύμφωνο συμβίωσης, ένας νόμος από τον οποίον ευτυχώς αφαιρέθηκαν οι διατάξεις για την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια.

Αυτές είναι οι προτεραιότητες τους, για τέτοια νοιάζονται, κατά τα άλλα η χώρα στο ρελαντί...

Η ΛΟΞΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΝΗΣ...

Πολύ λάσκα έχουμε αφήσει τα λουριά και έχουνε ξεσαλώσει μερικές που προσπαθούνε με κάθε τρόπο να γίνουνε μέρος της καθημερινότητας μας, με όποιο τρόπο σκαρφιστούνε.

Νομίζουν τάχα πως την προσωπική λόξα τους θα την κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι ιδεολογία...

Σύμφωνα με τη λόξα της καθεμιάς και για να νοιώθουνε καλά αυτές και μόνο, θα πρέπει να αλλάξουμε τις συνήθειες μας.

Έτσι εμείς που διαβάζαμε ως παιδιά τον "Καπετάν Μιχάλη" του Καζαντζάκη και νοιώθαμε να ρέει μέσα μας η αντρίκια λεβεντιά κι αψάδα, θα πρέπει σήμερο να κλαψουρίζουμε για τα κουλούκια και τα κατσούλια που συναντούμε στους δρόμους, να συμμεριζόμαστε την άσχημη χοντροκώλα αγαμία που συζεί με λυκόσκυλο που κουβαλά μαζί της όπου πάει και του μιλά σαν παιδί της αδιαφορώντας αν ακούμε, να συγκινούμαστε όταν οι πούστηδες και οι λεσβίες θα ζευγαρώνουν επίτηδες δημοσίως εμπρός μας προκαλώντας μόνο γέλια και αηδία, να μην θίξουμε και στενοχωρούμε κανέναν από τους μεθύστακες, χασικλήδες ή παρακούζουλους που έχουνε κατακλύσει τις κεντρικές πλατείες, παντελώς ελεύθεροι να κάνουν ότι τους καπνίσει...

Και να κάνουμε τους αυτόκλητους ρουφιάνους σε όποιον δεν συμμορφώνεται με τη λόξα ορισμένων...

Έ, δεν σώζεται ο κόσμος έτσι, ούτε ρώτησαν κανένα όν δίποδο ή τετράποδο αν θέλει να σωθεί από δαύτες...

Που ήρθανε από το πουθενά τα τελευταία χρόνια (που ήταν πρωτύτερα;) και θένε να μας κάτσουνε κατακαύκαλα.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω διορθώνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Όποτε επαναφέρουμε μια παλιά τοπική παράδοση με τις αυθόρμητες ζάρπες, σε όποια/ον προκαλεί, όπου τον απαντάμε, για όση ώρα τον βλέπουμε...

Και καμιά φάπα παρεπιπτόντως αν χρειαστεί...