ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΕΣ "ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ"...

Ευχής έργο θα ήταν η Ελλάδα να ήταν αρκετά ανεπτυγμένη χώρα να μπορούσε να διαλέξει και να κρατήσει εντός συνόρων πχ 200.000 πρόσφυγες/μετανάστες και να τους ενσωματώσει στην κοινωνία, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη μακροχρόνια.

Αρκεί να υπάρχει εθνική στρατηγική, κάποιο ρεαλιστικό σχέδιο με απόφαση υλοποίησης του, και όραμα. Πράγματα που λείπουν εντελώς από τα θλιβερά ανθρωπάκια - πολιτικούς "μας", όπως έδειξαν με κάθε τρόπο στην προχθεσινή τους σύναξη.
 
Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολο του κρίνεται εξαιρετικά ανεπαρκές και αυτό φαίνεται στο ότι έχει επιτρέψει σε γραφικές φιγούρες παλαιότερων εποχών να είναι ρυθμιστές της πολιτικής ζωής του τόπου!

Η Ελλάδα όμως περνά διαλυτική κρίση με όλο και περισσότερους ανθρώπους να τρέφονται και να εξαρτώνται από "την καλοσύνη των άλλων." Και μ`ενάμιση περίπου εκατομμύριο άνεργους.

Κατανόηση και συμπαράσταση των ξένων, συμμάχων και μη, δεν υπάρχει. Από πάντα μας εκμεταλλεύονται για τα δικά τους σχέδια και συμφέροντα. 

Οι νέοι μας που τόσα έχουνε ξοδέψει για την εκπαίδευση τους δημόσιο και γονείς φεύγουν στο εξωτερικό γιατί ζητούν αξιοποίηση των σπουδών τους και πολλοί δεν θα ξαναγυρίσουν.

Ας μην είμαστε λοιπόν αιθεροβάμονες.

Ούτε ξενοφοβία, ούτε φιλανθρωπία χωρίς όρια σε όλους, όπως ζητούνε οι τυχάρπαστοι καλοθελητές - συμπαραστάτες του "δώστε μου για να έχω να δώσω", που οι ίδιοι ποτέ δεν πληρώνουν τίποτα από την τσέπη τους.

Ακόμη και διαδηλώσεις ετοιμάζουν επί τούτου, είναι το μόνο που συνηθίζουν να κάνουν. 

Ποιός θα τους ταΐζει όλους αυτούς και για πόσο;

Περιμένει κανείς να διαθέσουν κάποια από τα κέρδη τους οι πλούσιοι κι αχόρταγοι "εθνικοί νταβατζήδες" ή οι "σωσμένοι" με τα λεφτά μας τραπεζίτες;

Δεν μπορούμε να βολέψουμε εμείς (ο λαός και μόνο), όλο το αμέτρητο πλήθος που μας στέλνει επίτηδες ο Ερντογάν.

Πολιτική βασικής υποδοχής και εν δυνάμει ένταξης.

Μόνο όμως σε αυτούς που θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, αφού οι περισσότεροι έχουν άλλους προορισμούς, οι κάτοικοι κια οι κυβερνήσεις των οποίων δεν τους θένε καν.

Δεν είναι δικό μας πρόβλημα αυτό, ούτε μπορούμε να το λύσουμε μόνοι μας.

ΣΩΣΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ...

Ήταν γύρω  στο 1960.

Τότε που γύρισε ένας Καστελιανός, ο Γ. Αννουσάκης από την Αμερική όπου είχε πετύχει να πλουτίσει, πήγε στον επίσκοπο Ειρηναίο και του λέει:

- Θεοφιλέστατε, ο άγιος Σπυρίδωνας με βοήθησε πολύ στην ζωή μου και θέλω να επιχρυσώσω την εικόνα του...

Ο Ειρηναίος του απάντησε:

- Μα οι άγιοι ήταν φτωχικά ντυμένοι γιατί βοηθούσαν τους φτωχούς, ούτε ο Θεός ούτε οι άγιοι θέλουν χρυσάφια, οι άνθρωποι έχουν τις ανάγκες. Να βάλεις τα χρήματα που θέλεις λοιπόν, να βάλω κι εγώ μερικά να κάνουμε ένα γηροκομείο...

Κι έτσι χτίστηκε κι εξοπλίστηκε τελικά μετά από χρόνια το "Αννουσάκειο" θεραπευτήριο στο Καστέλι Κισσάμου, που ως σήμερα παρέχει στέγη, τροφή και περίθαλψη σε ηλικιωμένους μα και αναξιοπαθούντες από όλα τα χωριά της περιοχής..

Παρομοίως, με δικές του ιδέες, πρωτοβουλίες και προσπάθειες έγιναν πράξη οικοτροφεία μαθητών σε ορεινά σχολεία που κόντευαν να ερημώσουν, η Ορδόδοξη Ακαδημία Κρήτης, το Κοινωφελές Ιδρυμα «Αγία Σοφία», η ΑΝΕΚ, η ΕΤΑΝΑΠ, κ.α. που συνέβαλλαν στην υλική και πνευματική ανάπτυξη της Κρήτης...

Στο Καστέλι Κισάμου δημιούργησε Κατώτερες Τεχνικές Σχολές με δωρεάν ή συμβολικό τίμημα για τα άπορα παιδιά. Τις Σχολές αυτές αργότερα τις παρεχώρησε στο Κράτος και λειτουργούν σήμερα.

Παράλληλα προς εξοικονόμηση των αναγκαίων πόρων συντήρησης Οικοτροφείων και Σχολών, δημιούργησε στο Κολυμπάρι - περιοχής του πτηνοτροφεία και βουστάσια, χοιροτροφεία και μεγάλες καλλιέργειες και έτσι έδωσε συν τοις άλλοις εργασία στους ανέργους της περιοχής του, προς δε τόνωση των περιοχών αυτών.

Έχοντας στο εξωτερικό τεράστιες γνωριμίες προκάλεσε το ενδιαφέρον οργανώσεων, ώστε προσπορίστηκε και άλλους πόρους (του δώρισαν μοσχάρια για αναπαραγωγή από τον Καναδά και την Αμερική, στόλο φορτηγών αυτοκινήτων και ανάλογα χρηματικά ποσά σε έμβασμα).

Πολλές φορές με φορτηγά μετέφερε στους ορεινούς πληθυσμούς της Επαρχίας Σελίνου ρουχισμό και υπόδηση των πτωχών οικογενειών (Ομαλό, Αγία Ειρήνη, Επανωχώρι, Τεμένια, Κουστογέρακο κ.λπ.)

Με το ναυάγιο του επιβατικού πλοίου ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ (8-12-1965) που θύματα υπήρξαν και από τις δύο Επαρχίες, ο Ειρηναίος ανέλαβε σταυροφορία στις Επαρχίες του, αλλά και στον Νομό Χανίων γενικότερα για να συγκεντρωθεί χρηματικό ποσό ίδρυσης Εταιρείας Λαϊκής βάσεως, λέγοντας χαρακτηριστικά:
- Γιατί ο Ευθυμιάδης (ιδιώτης πλοιοκτήτης της εποχής) να έχει τόσα καράβια και εμείς ολόκληρο νησί κανένα; Γιατί να μην εργάζονται σε αυτά τα παιδιά μας και να καταναλώνονται τα δικά μας προϊόντα;

Με την κίνηση αυτή κατατέθηκαν 90.000.000 δραχμές στη Τράπεζα ως μετοχές. Επακολούθησε η στρατιωτική επέμβαση 21-4-1967, αλλά ο Ιεράρχης αυτός κατόρθωσε να αποδεσμεύσει τα χρήματα αυτά και περιφερόμενος στα Ναυπηγεία Ιαπωνίας - Σουηδίας κ.λπ. επικεφαλής Επιτροπής αγόρασε τελικά το πρώτο καράβι το 'ΚΥΔΩΝ', ιδρύοντας την ΑΝΕΚ.

Πέρα απ' αυτό, για να συγκρατήσει τον πληθυσμό στις εστίες του διακήρυσσε σε συγκεντρώσεις των χωριών προς τη νεολαία:

- Παιδιά μου μείνατε στο χωριό σας για να θάψετε τους γονείς σας, που σημαίνει οριστική παραμονή στο χωριό.

Αφιερωμένο στον  μεγάλο Παππού της Κρήτης Ειρηναίο, που σήμερα του αγίου Ειρηναίου επισκόπου Λουγδούνων, γιορτάζει  κι αυτός το καλογερικό του όνομα, που πήρε στα 36 του χρόνια όταν πραγματοποίησε το παιδικό τάξιμο του κι εκάρη μοναχός της μονής Τσαγκαρόλων, αφού πέρασε μερικά χρόνια ως θεολόγος - εκπαιδευτικός.

Ο ίδιος απλός και καλοκάγαθος δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν επαρχιώτη φτωχό ιερέα, αλλά οι γνωρίζοντες την ευστροφία του πνεύματος και τη δημιουργική του πνοή, τον περιβάλλουν με αφάνταστη αγάπη, σεβασμό και κατανόηση στα λεγόμενα του.

Και οι ευχές δεν είναι να τα εκατοστίσει, αφού ήδη διάγει ευρισκόμενος μεταξύ ουρανού και γης όπως λέει ο ανιψιός του ο Μιχάλης, το 102ο έτος της ηλικίας του, αλλά να τα εκατοπενηνταρίσει!

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΑ BAZAAR...

Για τις διαλυμένες κοινωνικές δομές, για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, που κοιμούνται στο δρόμο, που βρίσκονται στα όρια της ζωής. Που πολλοί τους θυμούνται τέτοια εποχή.

Είναι μια εικόνα που για όλα τα μέσα ενημέρωσης πουλάει αυτές τις γιορτινές μέρες. Κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα, αρέσκεται ο κόσμος να κάνει φιλανθρωπίες, έτσι για να σώσει την ψυχή του για όλη την υπόλοιπη χρονιά...

Όμως αν κάτσει και το σκεφτεί κανείς όλο αυτό το σκηνικό, θα βάλει τα γέλια.

Συνιθισμένη η σκηνή με τις χοντρές καλοταϊσμένες δήθεν φιλάνθρωπες κυράτσες, που βγαίνουν στα κανάλια και τις εφημερίδες στολισμένες με χρυσά και διαμάντια και ζητούν από τον κόσμο να δώσει τον οβολό του για να σωθούν κάποιοι συνάνθρωποι μας.

Η πιο προσφιλή τους μέθοδος να οργανώνουν πολλά μα πολλά bazaar και να καλούν τον κόσμο να αγοράσει πανάκριβα μερικά τυλιγμένα χαρτιά, κολλημένα ξυλάκια ή χρωματισμένες πέτρες, που τα έσοδα θα πάνε σε φτωχούς που έχουν ανάγκη δήθεν, χωρίς ποτέ κανείς να μαθαίνει ποιοί είναι πράγματι οι αναξιοπαθούντες και ιδίως τι εθνικότητα έχουν.

Άλλο να ταίζεις για λίγο έναν απολυμένο ή μια γριά ανήμπορη που δεν μπόρεσε να πάρει σύνταξη γιατί ο κύρης της την κρατούσε στο σπίτι χωρίς να την αφήνει να δουλέψει, που μένουν στη γειτονιά σου και τους ξέρεις κι άλλο να ταίζεις τζερεμέ έναν άχρηστο ναρκωμανή ή έναν ξεπεσμένο γερο-μεθύστακα ή τον κάθε τυχαίο αλήτη αλλοδαπό νεαρό που θα φάει το απόγευμα και το βράδυ θα σε ληστέψει ή θα σε σκοτώσει για λίγα ευρώ ή ένα κινητό και θα εξαφανιστεί σε άλλη πόλη με άλλο όνομα χωρίς χαρτιά...

Πρώτα ξεβρωμέζεις τον τόπο σου από τα άχρηστα στόματα και χέρια (δήθεν "εργατικά" που ποτέ δεν δουλεύουν) και μετά φροντίζεις τους δικούς σου πραγματικά έχοντες ανάγκη, πρώτα με τα προσωπικά σου μέσα και μετά κάνοντας εράνους και λοιπά...

Όταν μαζεύονται πολλοί τέτοιοι, οι πόροι δεν φτάνουν για όλους

Όσο για τις φιλάνθρωπες/ους, το κομμάτι τους κάνουν και συνήθως δε βάζουν ποτέ το χέρι στην τσέπη αυτοί...

Από άλλους ζητούνε πάντα να πληρώσουν και με ιδιαίτερη επιμονή που δεν εξηγείται.

Τα κροκοδείλια δάκρυα από μακριά είναι και συγκινητικά και εύκολα, μπροστά στις κάμερες.

Όταν βγάζουν όμως την ουρά τους έξω οι εμπλεκόμενοι, τουλάχιστον να μην το παίζουν και τεθλιμμένοι συγγενείς "αναξιοπαθούντων" ανωνύμως κι αορίστως, στον δρόμο κυκλοφορούμε και ξέρουμε ποιοί πεινούνε και ποιοί επωφελούνται...