ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ...

Και όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Άγνωστο παραμένει αν είναι Έλληνας ή τουρίστης, αφού σε πολυσύχναστο τουριστικό μέρος τραβήχτηκε, μέρα μεσημέρι...

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ...

Μια υπέροχη ιστορία παρακίνησης και έμπνευσης.
Η υπομονή είναι πικρή, αλλά ο καρπός της γλυκός - Jean Jacques Rousseau

Κάποτε, στη μέση της κεντρικής αίθουσας ενός μουσείου που το δάπεδό της ήταν καλυμμένο με κάτι πανέμορφα μαρμάρινα πλακάκια, είχαν στήσει ένα τεράστιο άγαλμα, επίσης από μάρμαρο. Πολλοί ήταν οι επισκέπτες που ερχόταν απ' όλο τον κόσμο για να δουν και να θαυμάσουν το υπέροχο άγαλμα.

Ένα βράδυ τα πλακάκια άρχισαν να μιλούν στο άγαλμα.

Μαρμάρινο πλακάκι : «Δεν είναι σωστό, μαρμάρινο άγαλμα, δεν είναι καθόλου σωστό! Γιατί δηλαδή όλοι αυτοί έρχονται απ' όλο τον κόσμο, από τόσο δρόμο, και πατούν πάνω μου για θαυμάζουν εσένα ; Δεν είναι σωστό !»

Μαρμάρινο άγαλμα:«Καλέ μου φίλε, μαρμάρινο πλακάκι, θυμάσαι άραγε ότι είμαστε απ' το ίδιο ορυχείο ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Ναι! Και γι αυτό το λόγο λέω ότι είναι ακόμη περισσότερο άδικο.
Γεννηθήκαμε στο ίδιο ακριβώς μέρος, κι όμως η μεταχείριση που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Είναι άδικο !», ξαναφώναξε.

Μαρμάρινο άγαλμα : «Μήπως τότε θυμάσαι την ημέρα που αυτός που έκανε τη μελέτη μας, προσπάθησε να δουλέψει χρησιμοποιώντας σε, αλλά εσύ αντιστάθηκες στα εργαλεία του ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Βεβαίως και θυμάμαι. Τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο ! Πώς μπόρεσε να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει πάνω μου αυτά τα εργαλεία που με πονούσαν τόσο !»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Πολύ σωστά ! Δεν γινόταν να δουλέψει πάνω σου, αφού εσύ δεν δεχόσουν να σε επεξεργάζονται».

Μαρμάρινο πλακάκι : «Και λοιπόν ;»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Όταν αποφάσισε να πάψει να ασχολείται μαζί σου, κι άρχισε πια να δουλεύει πάνω μου, ήξερα απ' την αρχή ότι, όταν τέλειωναν οι κόποι του, θα ήμουν κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν έφερα αντίσταση στα εργαλεία του, αντίθετα υπέμεινα καρτερικά τους πόνους που μου προξένησαν....»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Μμμ.....τέλος πάντων....»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Καλέ μου φίλε, για όλα τα πράγματα υπάρχει μια τιμή σ' αυτή τη ζωή. Εφ' όσον αποφάσισες να τα παρατήσεις στην αρχή, δεν μπορείς να κατηγορείς κανέναν τώρα πια επειδή πατάει πάνω σου.»

Το θέμα είναι πόσο προετοιμασμένοι, πρόθυμοι και έτοιμοι είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα ή τα τιμήματα, αυτού που λέμε επιτυχία...


Μια ιστορία παρμένη από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη
"Μικρές ιστορίες για καιρούς που αλλάζουν"

ΜΠΛΟΚΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ...

Συνεχίζονται οι έντονες αντιδράσεις για ασφαλιστικό-φορολογικό.

Ξεσηκωμός απ' όλες τις επαγγελματικές τάξεις, με απεργίες, καταλήψεις και πορείες.

Επί ποδός πολέμου εκτός από τους αγρότες, γιατροί - δικηγόροι-  έμποροι - αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Ανάμεσα όμως στις τόσες κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών, από αυτές των αγροτών που κλείνουν τους δρόμους παντού, τη μοναδική ταλαιπωρία την υφίσταται ο λαός.

Που ταξιδεύει, που εμπορεύεται, που προσπαθεί ακόμη να εξάγει, που πάει στη δουλειά του, στη σχολή του ή στη μονάδα του. Ή απλά θέλει να γυρίσει σπίτι του...

Καμιά επίδραση δεν φαίνεται να έχει σε κυβερνητικά στελέχη, που δείχνουν να μην τους απασχολεί ότι δεν αφορά άμεσα την θέση και την καρέκλα τους...

Θέτε να πιέσετε το κράτος;

Κάντε μπλόκα μπροστά στις τράπεζες και τις εφορίες, να μην εισπράξει μία από κανένα, να δείτε πίεση ακριβώς εκεί που πονά το κρατικό κηφηνολόι...

Τις πιέσεις τις ασκεί κάποιος που ξέρει στα κέντρα αποφάσεων και όχι στον δρόμο. Είναι οι προσωπικές επαφές με ανθρώπους κλειδιά που φέρνουν τις αλλαγές  κι όχι με το να μπεκροπίνουν και να τρώνε κάποιοι καλοθρεμμένοι και να κλείνουν όποτε τους καπνίσει τους δρόμους επί ώρες, ιδίως όταν τους τραβούν οι κάμερες που ψοφούνε για τέτοια...

Αφήστε τους συνανθρώπους σας που θέλουν να μετακινηθούνε ελεύθερους, αρκετές σκοτούρες έχουν...

Ή αποκλείστε επ' αόριστο τη Βουλή να μην ψηφίζονται τέτοιοι νόμοι...

Ένας χρόνος στην εξουσία τώρα και είναι πενιχρό το κοινοβουλευτικό τους έργο.

Τίποτε ουσιαστικό, μόνο κάτι διατάξεις που δίνουν ψίχουλα σε ορισμένες κοινωνικές τάξεις, ορισμένα μέτρα που προβλέπονται στη συμφωνία του περυσινού καλοκαιριού...

Αλλά είναι αυτή κυβέρνηση όλων των Ελλήνων; Έχει φέρει ένα μέτρο που θα κάνει καλό στον τόπο συνολικά; Ή μήπως νομοθετεί με βάση τις ιδεοληψίες του καθενός;

Ούτε νέο φορολογικό έχουν φέρει, ούτε το ασφαλιστικό έτσι όπως έιναι θα περάσει, ούτε κάποιος νέος αναπτυξιακός νόμος έχει κατατεθεί, ούτε μια επένδυση έχει πάει για να κυρωθεί και να φέρει δουλειές, ανάπτυξη, χρήμα...

Γιατί μπορεί να υπερηφανεύονται και λένε ότι έχουν κάνει έργο στη Βουλή;

Το ένα είναι φυσικά το πρόσφατο Μνημόνιο, η "αριστερή" συμφωνία που υπέγραψαν στα τέσσερα.

Το δεύτερο είναι το νομοσχέδιο του Παρασκευόπουλου που αποφυλακίζει βαρυποινίτες, ενίοτε και τρομοκράτες.

Και το τρίτο είναι το σύμφωνο συμβίωσης, ένας νόμος από τον οποίον ευτυχώς αφαιρέθηκαν οι διατάξεις για την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια.

Αυτές είναι οι προτεραιότητες τους, για τέτοια νοιάζονται, κατά τα άλλα η χώρα στο ρελαντί...

Η ΛΟΞΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΜΙΑΝΗΣ...

Πολύ λάσκα έχουμε αφήσει τα λουριά και έχουνε ξεσαλώσει μερικές που προσπαθούνε με κάθε τρόπο να γίνουνε μέρος της καθημερινότητας μας, με όποιο τρόπο σκαρφιστούνε.

Νομίζουν τάχα πως την προσωπική λόξα τους θα την κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι ιδεολογία...

Σύμφωνα με τη λόξα της καθεμιάς και για να νοιώθουνε καλά αυτές και μόνο, θα πρέπει να αλλάξουμε τις συνήθειες μας.

Έτσι εμείς που διαβάζαμε ως παιδιά τον "Καπετάν Μιχάλη" του Καζαντζάκη και νοιώθαμε να ρέει μέσα μας η αντρίκια λεβεντιά κι αψάδα, θα πρέπει σήμερο να κλαψουρίζουμε για τα κουλούκια και τα κατσούλια που συναντούμε στους δρόμους, να συμμεριζόμαστε την άσχημη χοντροκώλα αγαμία που συζεί με λυκόσκυλο που κουβαλά μαζί της όπου πάει και του μιλά σαν παιδί της αδιαφορώντας αν ακούμε, να συγκινούμαστε όταν οι πούστηδες και οι λεσβίες θα ζευγαρώνουν επίτηδες δημοσίως εμπρός μας προκαλώντας μόνο γέλια και αηδία, να μην θίξουμε και στενοχωρούμε κανέναν από τους μεθύστακες, χασικλήδες ή παρακούζουλους που έχουνε κατακλύσει τις κεντρικές πλατείες, παντελώς ελεύθεροι να κάνουν ότι τους καπνίσει...

Και να κάνουμε τους αυτόκλητους ρουφιάνους σε όποιον δεν συμμορφώνεται με τη λόξα ορισμένων...

Έ, δεν σώζεται ο κόσμος έτσι, ούτε ρώτησαν κανένα όν δίποδο ή τετράποδο αν θέλει να σωθεί από δαύτες...

Που ήρθανε από το πουθενά τα τελευταία χρόνια (που ήταν πρωτύτερα;) και θένε να μας κάτσουνε κατακαύκαλα.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω διορθώνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Όποτε επαναφέρουμε μια παλιά τοπική παράδοση με τις αυθόρμητες ζάρπες, σε όποια/ον προκαλεί, όπου τον απαντάμε, για όση ώρα τον βλέπουμε...

Και καμιά φάπα παρεπιπτόντως αν χρειαστεί...

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΪ ΒΑΣΙΛΗ...

Στην Εφορία επάντηξα όξω τον Αη Βασίλη με δάκρυα στα μάθια ντου και πικραμένα χείλη.

- Ίντα 'χεις Αη Βασίλη μου, ποιό 'ν' το παράπονό σου, που εσύ μας έφερνες χαρά, πάντα στον ερχομό σου;

- Στο έλκηθρο μού βάλανε φέτος διπλό το φόρο και πώς θα φέρω, αδέρφι, εδά των κοπελιών το δώρο!!!

Εμείς Αη Βασίλη μου, πάντα θα σ' αγαπούμε, όσο για τσ' αγιογδύτηδες μας, σύντομα θα τα πούμε...

Και μιας που δεν ξέρουμε τα μελλούμενα και στη χώρα μας ειδικά με τους φωστήρες που κυβερνούν ούτε να προβλέψουμε καν δεν μπορούμε τι θα φέρει το νέο (δίσεκτο) έτος, στα μάτια μας θα φαντάζει κάπως έτσι:

Στους καιρούς που ζούμε, το να ελπίζουμε για το καλύτερο μα να είμαστε και όσο μπορούμε προετοιμασμένοι για το χειρότερο, δεν δείχνει απαισιοξοξία, ούτε φόβο.

Αντίθετα δείχνει σοφία και προνοητκότητα...

Ας συναντήσουμε στη νέα χρονιά, ότι αναζητούμε στην ζωή μας. Χρόνια καλά!!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ...

Οι 8 στους 10 Έλληνες γνωρίζουν και δηλώνουν πως η επόμενη χρονιά θα είναι το ίδιο ή περισσότερο δύσκολη από αυτή που φεύγει.

Κανένα περιθώριο αισιοδοξίας στο κοντινό μέλλον τουλάχιστον.

Έστω για απόψε όμως...

Άνοιξε την πόρτα της καρδιάς σου στο πνεύμα και θα δεις και θα καταλάβεις τη δύναμη της μαγείας των παραμυθιών να γίνεται για λίγο πραγματικότητα.

Δεν έχει σημασία αν πιστεύεις ή όχι. Εσύ σήμερα, απόψε το βράδι, δώσε χώρο στο μικρό Χριστό που κουβαλάς μέσα σου να σε ξυπνήσει αύριο το πρωί με μια χαμογελαστή, ελπιδοφόρα και παρηγορητική καλημέρα!

Κάνε αυτό το Χριστουγεννιάτικο δώρο στον εαυτό σου!!

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ...

Δέχθηκε μεγάλη επίθεση ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ένα πραγματικό παλικάρι της εποχής μας, απο δήθεν προοδευτικούς του πνεύματος, τηλεοπτικούς ομοφιλόφιλους μαιντανούς και λοιπούς του θεάτρου και της τέχνης, κανακεμένους από το lifestyle.

Ύβρεις, απειλές, τσαμπουκάδες και γενικώς ένα μένος από θολο- κουλτουριάρηδες που δεν ξέρουμε από που πηγάζει. Δείχνει σε κάθε περίπτωση ότι η Ελληνική κοινωνία πρέπει πάντα να είναι χωρισμένη.

Ζούμε σε μια φασιστική κοινωνία που βάλει την κανονικότητα, την παράδοση, την επικρατούσα θρησκεία, τα ήθη και έθιμα που μάθαμε.

Καταστρέφουμε μόνοι μας την ιστορία, την γλώσσα και την πατρίδα μας.

Αγωνιζόμαστε για τους λαθρομετανάστες και όχι για τους Έλληνες που δυστυχούνε στον τόπο τους,νοιαζόμαστε υποκριτικά για τα αδέσποτα κουλούκια και τα χαμένα γατάκια, κοπτόμαστε για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και όχι για την στήριξη του θεσμού της οικογένειας και της τεκνοποιοίησης.

Πού θα τα βρίσκουν τα παιδιά που θένε να υιοθετήσουν όταν και αν περάσει το "σύμφωνο συμβίωσης";

Μιας και αναφέρθηκα σε μετανάστες, ποιός Βαλκάνιος, Ασιάτης, ή Αφρικανός που βρέθηκε εδώ δείχνει να είναι gay (σήμερα για κάποιους, πούστης ανέκαθεν, ιδίως στις λαικές γειτονιές που οι άνθρωποι δεν μασάνε τα λόγια τους).
 
Μόνο πηδούνε και συχνά σκοτώνουνε "κουλτουριάρηδες" συγγραφείς, θεατρίνους, κλπ καλλιτέχνες του κώλου κυριολεκτικά που απελπισμένα αποζητουσαν την πληρωμένη συντροφιά τους στην περιθωριοποιημένη μοναξιά τους.

Ο πραγματικός φασισμός είναι αυτό που κάνουν οι δήθεν υπερασπιστές των πάσης φύσεως αυτόκλητων "δικαιωμάτων" κάποιων μειοψηφιών.

Αυτοί που κάθε είδους διαστροφή και απόκλιση ειναι ικανοί να την αποκαλούνε ως "δικαίωμα".
Οχυρωμένοι πίσω απο ταμπέλες για να στοχοποιούν και να τρομάζουν τους απλούς κοιμισμένους πολίτες ,όπως ο "ομοφοβικός", ο "κακός ρατσιστής" ο "φασίστας" και τις υπόλοιπες κλισέ ταμπελίτσες που αρέσκονται να χρησιμοποιούνε σε όσους αντιδρούνε.

Αυτό το "ομοφοβικός" που κολιέται σαν ρετσινιά ακόμη και στην υπόνοια διαφορετικής άποψης η θεώρησης των πραγμάτων...

Αν μιλήσει κανείς ενάντια σε σιχαμένα μορφώματα τύπου Κοντσίτα (ο γνωστος τραβεστι της Eurovision) ή εναντίον δυο νεαρών πουσταράδων ή λέσβων που προκλητικά γλείφονται δημόσια (να δείξουν στους άλλους τί;), τοτε αυτομάτως χαρακτηρίζεται ως "ομοφοβικός" (αυτή η λέξη είναι αμερικάνικο κατασκεύασμα και είναι αρκετά άστοχη, αλλά βλέπεις οποιαδήποτε αντίθετη αντίδραση με τα συμφέροντα των gay, τους συμφέρει να χαρακτηρίζεται ως δήθεν φόβος)...

Και οι απανταχού βλάκες να φοβούνται τις βλακώδεις ταμπελίτσες του καθε ανώμαλου και ελλείψει θάρρους να πηγαίνουνε πάσο...

Εχει πολλά προβλήματα να λύσει η Ελληνική κοινωνία και ειναι άκομψο να ακούμε και να βλέπουμε δυο μέρες στα ΜΜΕ ποσό ταλαιπωρήθηκε η αξύριστη χήρα με την γραφειοκρατία...

Όταν υπάρχουν σε πολλές γειτονιές άνθρωποι που πεινάνε, συνεχώς καταφτάνουν "πρόσφυγες" ανεπιθύμητοι με κάθε τρόπο σε κάθε άλλη χώρα, πλήθος αυξανόμενο οι άνεργοι, απανωτές φοροκαταιγίδες και ανάπτυξη μηδέν.

Δεν λέω οτι δεν έχουν και αυτοί δικαιώματα, δεν λέω ότι πρέπει να απομονωθούν κοινωνικά, αλλά δεν βλέπω τον λόγο να μας ζαλίζουν επιτακτικά με τα προβλήματα τους.

Ας κάνουν οτι θελουν μεταξύ τους χωρίς να προκαλούνε, δεν μπορούν όμως να επιβάλουν τον τροπο ζωής τους όλη την κοινωνία.

Ο κάθε άνθρωπος , είναι ελεύθερος να επιλέξει την συμπεριφορά του μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Το αν θα γίνει αποδεκτός από τους συνανθρώπους του δεν μπορεί να το επιβάλλει.

Ιδίως μέσα από τα ΜΜΕ, όπου είναι γνωστό πως οι παρέες των gay κυριαρχούνε...