ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΪ ΒΑΣΙΛΗ...

Στην Εφορία επάντηξα όξω τον Αη Βασίλη με δάκρυα στα μάθια ντου και πικραμένα χείλη.

- Ίντα 'χεις Αη Βασίλη μου, ποιό 'ν' το παράπονό σου, που εσύ μας έφερνες χαρά, πάντα στον ερχομό σου;

- Στο έλκηθρο μού βάλανε φέτος διπλό το φόρο και πώς θα φέρω, αδέρφι, εδά των κοπελιών το δώρο!!!

Εμείς Αη Βασίλη μου, πάντα θα σ' αγαπούμε, όσο για τσ' αγιογδύτηδες μας, σύντομα θα τα πούμε...

Και μιας που δεν ξέρουμε τα μελλούμενα και στη χώρα μας ειδικά με τους φωστήρες που κυβερνούν ούτε να προβλέψουμε καν δεν μπορούμε τι θα φέρει το νέο (δίσεκτο) έτος, στα μάτια μας θα φαντάζει κάπως έτσι:

Στους καιρούς που ζούμε, το να ελπίζουμε για το καλύτερο μα να είμαστε και όσο μπορούμε προετοιμασμένοι για το χειρότερο, δεν δείχνει απαισιοξοξία, ούτε φόβο.

Αντίθετα δείχνει σοφία και προνοητκότητα...

Ας συναντήσουμε στη νέα χρονιά, ότι αναζητούμε στην ζωή μας. Χρόνια καλά!!!

ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ!

Το 1897 η 8χρονη Βιρτζίνια έστειλε ένα γράμμα στην εφημερίδα Sun της Ν. Υόρκης ζητώντας μια απάντηση στο ερώτημα που προβληματίζει ακόμα παιδιά αυτή της ηλικίας: ήθελε να μάθει αν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Ο εκδότης της εφημερίδας Francis P. Church, ανταποκρίθηκε στην επιστολή της μικρής δίνοντας την απάντησή του μέσα από το εισαγωγικό σημείωμα της εφημερίδας. Το σημείωμα αυτό έμελλε να σημαδέψει την ιστορία της εφημερίδας, αφού αναδημοσιευόταν από τότε και πέρα κάθε χρονιά μέχρι το 1949, οπότε σταμάτησε να εκδίδεται το έντυπο. Σήμερα, το ίδιο κείμενο θεωρείται μια από τις πιο ξεχωριστές αναφορές στον αγαπημένο άγιο των παιδιών.

Είμαι 8 χρόνων. Μερικοί από τους μικρούς μου φίλους λένε ότι δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης. Ο μπαμπάς μου λέει "Αν το βλέπεις στη Sun, είναι πραγματικό". Παρακαλώ, πείτε μου την αλήθεια, υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; Virginia O'Hanlon

Βιρτζίνια, οι φίλοι σου κάνουν λάθος. Έχουν επηρεαστεί από τον σκεπτικισμό της εποχής μας. Δεν πιστεύουν παρά μόνο ό,τι βλέπουν. Νομίζουν ότι τίποτα δεν υπάρχει αν δεν μπορούν να το αντιληφθούν με το μικρό τους το μυαλό. Όλα τα μυαλά, Βιρτζίνια, ανεξάρτητα από το αν είναι μεγάλων ανθρώπων ή παιδιών, είναι μικρά. Σ΄ αυτό το τεράστιο σύμπαν ο άνθρωπος είναι ένα μικρούτσικο έντομο, ένα μυρμήγκι όσον αφορά την διάνοιά του, σε σχέση με την ικανότητά του να κατανοεί όλη την αλήθεια και τη γνώση.

Ναι, Βιρτζίνια, ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!

Υπάρχει, όπως σίγουρα υπάρχουν η αγάπη, η γενναιοδωρία, η ευλάβεια και η γνώση ότι σ΄ αγκαλιάζουν και δίνουν στη ζωή σου ομορφιά και χαρά. Αλίμονο! Πόσο ζοφερός θα ήταν ο κόσμος μας αν δεν υπήρχε ο Αη-Βασίλης. Θα ήταν τόσο ζοφερός, όσο αν δεν υπήρχαν Βιρτζίνιες. Δεν θα υπήρχε η αγνή πίστη των παιδιών, η ποίηση, η φαντασία που κάνουν υποφερτή την ύπαρξή μας. Δε θα λαμβάναμε χαρά παρά μόνο μέσω των αισθήσεων. Το φως με το οποίο η παιδικότητα γεμίζει τον κόσμο θα έσβηνε.

Δεν πιστεύεις στον Αϊ-Βασίλη! Μπορεί επίσης να μη πιστεύεις τις νεράιδες. Μπορεί να πείσεις τον μπαμπά σου να προσλάβει ανθρώπους να παρακολουθούν όλες τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων για να πιάσουν τον Αϊ-Βασίλη, αλλά ακόμη και αν δεν το δεις να κατεβαίνει, τι θα αποδείκνυε αυτό; Κανένας δεν βλέπει τον Αϊ-Βασίλη, αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης. Τα πιο σπουδαία πράγματα στον κόσμο είναι εκείνα τα οποία ούτε οι μεγάλοι ούτε τα παιδιά μπορούν να δουν. Είδες ποτέ νεράιδες να χορεύουν στα ξέφωτα; Σίγουρα όχι, αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχουν. Κανένας δεν μπορεί να αντιληφθεί ή να φανταστεί όλα τα θαύματα που είναι αόρατα και δεν μπορείς να τα δεις στον κόσμο.

Μπορείς να χωρίσεις τα τμήματα μιας παιδικής κουδουνίστρας και να δεις τι είναι αυτό που κάνει το θόρυβο, αλλά υπάρχει ένα πέπλο που καλύπτει τον αόρατο κόσμο, το οποίο ούτε ο δυνατότερος άνθρωπος, ούτε η συνενωμένη δύναμη των δυνατότερων ανθρώπων που έχουν ζήσει δεν θα μπορούσαν να το τραβήξουν. Μόνο η πίστη, η ποίηση, η αγάπη, η φαντασία μπορούν να τραβήξουν αυτήν την κουρτίνα ώστε να δεις και να περιγράψεις την υπερφυσική ομορφιά και δόξα που βρίσκεται πίσω της. 'ραγε, είναι όλα πραγματικά; Α, Βιρτζίνια, σ΄ αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα πραγματικό και μόνιμο.

Δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης; Δόξα το Θεό ζει και θα ζει για πάντα. Μετά από χιλιάδες χρόνια από τώρα Βιρτζίνια, ίσως 10 φορές 10.000 χρόνια από τώρα, θα συνεχίσει να δίνει χαρά στην καρδιά των παιδιών.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΪ - ΒΑΣΙΛΗΣ;

Από χιουμοριστικό άρθρο του αμερικάνικου περιοδικού Spy(1996)

Οι σκέψεις ενός επιστήμονα για την ύπαρξη του 'Aη Βασίλη, όπως παρουσιάστηκαν στο περιοδικό:

1) Κανένα γνωστό είδος ταράνδου δεν μπορεί να πετάξει. αλλά υπάρχουν 300.000 είδη ζωντανών οργανισμών που αναμένεται να ταξινομηθούν, και ενώ τα περισσότερα από αυτά είναι έντομα και μικρόβια, αυτό δεν αποκλείει τελείως την πιθανότητα να υπάρχουν και τάρανδοι που πετάνε έστω κι αν τους έχει δει μόνο ο 'Aγιος Βασίλης.

2) Υπάρχουν 2 δισεκατομμύρια παιδιά (ηλικίας κάτω των 18) στον κόσμο. Αλλά μια και ο 'Aγιος Βασίλης δεν φαίνεται ν' ασχολείται με Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Εβραίους και Βουδιστές, αυτό μειώνει το έργο του στο 15% του συνόλου -378 εκατομμύρια σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Πληθυσμιακής Απογραφής. Μ' ένα μέσο όρο 3,5 παιδιά ανά οικογένεια έχει να πάει σε 91,8 εκατομμύρια σπίτια. Υποθέτουμε βέβαια ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα καλό παιδί ανά οικογένεια.

3) Ο 'Αγιος έχει 31 ώρες για να διεκπεραιώσει τη δουλειά του, εξαιτίας των διαφορετικών ζωνών ώρας και της περιστροφής της Γης, υποθέτοντας ότι ταξιδεύει από ανατολικά προς δυτικά, πράγμα που φαίνεται λογικό. Αυτό σημαίνει ότι έχει να κάνει 822,6 επισκέψεις ανά δευτερόλεπτο. Αυτό σημαίνει ότι για κάθε Χριστιανικό σπίτι με καλά παιδιά, ο 'Aγιος έχει 1/1000 του δευτερολέπτου για να παρκάρει, να κατεβεί από το έλκηθρο, να γλιστρήσει από την καμινάδα, να γεμίσει τις κάλτσες με δώρα, ν' αφήσει και τα υπόλοιπα κάτω από το δέντρο, να φάει ότι σνάκς έχουν περισσέψει από το πάρτυ της προηγούμενης μέρας, να ξανανέβει την καμινάδα, να επιβιβαστεί ξανά στο έλκηθρο και να συνεχίσει για το επόμενο σπίτι.

Αν υποτεθεί ότι όλες αυτές οι 91,8 εκατομμύρια στάσεις είναι ομοιόμορφα κατανεμημένες πάνω στη Γη (πράγμα φυσικά που γνωρίζουμε ότι είναι ψευδές, αλλά το δεχόμαστε για τις ανάγκες των υπολογισμών μας), ο 'Aγιος διανύει 0,78 μίλια από σπίτι σε σπίτι, ένα συνολικό ταξίδι 75 εκατομμυρίων μιλίων, χωρίς να μετρήσουμε τις στάσεις για να κάνει ότι συνήθως κάνουμε όλοι μας τουλάχιστον μια φορά κάθε 24 ώρες, συν το φαγητό του κλπ. Αυτά όλα σημαίνουν ότι το έλκηθρο κινείται με μια μέση ταχύτητα 650μίλια/sec δηλαδή 3000 φορές την ταχύτητα του ήχου. Για λόγους σύγκρισης, το ταχύτερο όχημα που κατασκευάστηκε ποτέ, η διαστημική συσκευή Οδυσσέας κινείται μόλις με 27,4 μίλια/sec, ενώ ένας συμβατικός τάρανδος μπορεί να τρέξει και να πηδήξει με ταχύτητα 15μίλια/ ώρα.

4) Το φορτίο που φέρει το έλκηθρο, είναι επίσης ένα ενδιαφέρον σημείο. Υποθέστε ότι κάθε παιδί παίρνει κατά μέσο όρο ένα μεσαίο πακέτο από συναρμολογούμενο lego, το βάρος που μεταφέρει το έλκηθρο είναι τότε 321.300 τόνοι, χωρίς να μετρήσουμε τον ίδιο τον 'Aγιο που οι πληροφορίες όλες τον θέλουν λιγάκι υπέρβαρο. Στο έδαφος, ένας συμβατικός τάρανδος δεν μπορεί να σύρει πάνω από 136Kg.

Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι ένας ιπτάμενος τάρανδος μπορεί να σύρει δεκαπλάσιο φορτίο του κανονικού, δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας με 8 η 9 ταράνδους. Χρειαζόμαστε 214.200 ταράνδους. Αυτό αυξάνει το φορτίο (χωρίς το βάρος των ελκήθρων) σε 353.430 τόνους. Ως μέτρο σύγκρισης ξανά ας σκεφθούμε ότι το βάρος του υπερωκεάνιου Queen Elizabeth είναι μόνο το 1/4 του παραπάνω βάρους.

5) 353.000 τόνοι που ταξιδεύουν με 650 μίλια/sec δημιουργούν μια τεράστια αντίσταση από τον αέρα - ικανή να θερμάνει τους ταλαίπωρους ταράνδους σε θερμοκρασία συγκρίσιμη με εκείνη που αποκτά ένα διαστημόπλοιο όταν εισέρχεται στην ατμόσφαιρα της Γης επιστρέφοντας από ένα ταξίδι του. Το ζευγάρι των ταράνδων που βρίσκεται μπροστά έχει ν' απορροφήσει ποσόν θερμότητας ίσο με 14,3 τετράκις εκατομμύρια Joule ανά δευτερόλεπτο ο καθένας τους.

Εν συντομία θα εξαφανιστούν, αναφλεγόμενοι ακαριαία, αφήνοντας εκτεθειμένους το επόμενο ζεύγος των δύστυχων ταράνδων και η εξαφάνισή τους θα συνοδευτεί από εκκωφαντικό θόρυβο. Όλη η παρέα των ταράνδων θα εξατμιστεί μέσα σε 4,26 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Την ίδια στιγμή ο 'Aγιος θα είναι υποχρεωμένος να δεχτεί αδρανειακή δύναμη 17.500 φορές μεγαλύτερη από την βαρυτική έλξη. Ένας Αη Βασίλης μάζας 90Kg (που σημαίνει μάλλον λεπτός για τις περιγραφές που του αποδίδονται) θα καρφωθεί στην πλάτη του ελκήθρου του με δύναμη 19.575Nt λόγω αδράνειας.

Συμπερασματικά: Και αν ακόμη υποτεθεί ότι ο 'Aγιος Βασίλης ξεκίνησε κάποτε να μοιράσει δώρα, τώρα είναι νεκρός...

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΟΥΛΟΥΚΑΣ...

Ιωάννης το όνομα που του δόθηκε με την βάπτιση του όταν ήταν ενός χρόνου.

Κούλουκας το παρατσούκλι που του κολλήσανε τα υπόλοιπα παιδιά στη φτωχογειτονιά που γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα του χρόνια.
Φτώχεια και κακομοιριά στην οικογένεια του και γύρω του, τέτοιες ιστορίες δίνει άφθονες η ζωή, αυτή είναι η γαμημένη πραγματικότητα κι όχι τα χαζοσήριαλ με τις ψευτο-ιστορίες κάποιων που τάχουν όλα στη ζωή λυμένα και το μόνο που τους νοιάζει είναι το sex και μάλιστα με τον πιο ηλίθιο τρόπο.

Στην οικογένεια του Ιωάννη ξέρανε αυτή τη ζωή, την ανάποδη.
Σκουπιδιάρης στο δήμο ο γέρος του και καθαρίστρια σε σχολείο η μάνα του, πολλά βράδια τρώγανε τις τυρόπιτες που περισσεύανε από το κυλικείο που διατηρούσε στο σχολείο όλη μέρα, ξαναζεσταμένες στο τηγάνι. Καθώς και τα παλιά κουλούρια που βουτούσανε στο γάλα το πρωί. Άλλοτε τη βγάζανε με ψωμί κι ελιές, μα πάντοτε δοξάζανε κάποιο ανώτερο ον που το λέγανε "Θεό".

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να πιστεύουν πως κάποιος υπάρχει και γι' αυτούς, δεν είναι αφημένοι ολότελα στην ανάλγητη μοίρα τους και τα φορτώνουν όλα σε μια ανώτερη ευφυία που νομίζουν πως τους βλέπει από κάπου ψηλά και νοιάζεται για αυτούς ειδικά, μέσα στα δισεκατομμύρια των κατοίκων της Γης...

Στην περίπτωση τους φαίνεται πως δούλεψε για χάρη τους αυτή η υπέρτατη διάνοια, για να εξηγηθεί εύκολα ποιός έβαλε την ιδέα στην καθηγήτρια της μουσικής στην Α΄ Γυμνασίου που πήγαινε τότε ο 13χρονος Ιωάννης, να του προτείνει να γραφτεί και να παρακολουθήσει τα μαθήματα της σχολής βυζαντινής μουσικής που λειτουργούσε και τότε και σήμερα ακόμη στο "πολιτιστικό κέντρο της ιεράς μητροπόλεως", κοντά στο σχολείο και το σπίτι του.

Είχε και καλή φωνή εδώ που τα λέμε ο Ιωάννης, θα μπορούσε να έχει ένα εφόδιο στη ζωή σαν βοηθός ψάλτης όπως ανέμεναν οι ταπεινοί και θεοφοβούμενοι γονείς του.

Πήγε στη σχολή, διακρίθηκε κιόλας για την καλλιφωνία του, ήταν κι έξυπνος αρκετά, τα κατάφερνε καλά στις επαφές με τους ανθρώπους.
Έμαθε τα κατατόπια στο πολιτιστικό, συμμετείχε στις εκδηλώσεις του, παρακολουθούσε το κατηχητικό που γινόταν τακτικά, πέρασε και πολλές ώρες σαν βοηθός στην κουζίνα όποτε είχαν γεύματα, έκανε κι ένα σωρό άλλες αγγαρείες πρόθυμα και χωρίς αμοιβή βέβαια.

Περνούσε πολλές ώρες καθημερινά εκεί, άσχετα αν είχε ή όχι μάθημα μουσικής.
Είχε έλθει σε επαφή με έναν κόσμο που δεν ήξερε πως υπήρχε, με συνθήκες ζωής καλύτερες από εκείνες των ανθρώπων στην γειτονιά του κι είχε γίνει αποδεκτός σ' αυτόν. Έβλεπε και τον σεβασμό προς τους ρασοφόρους που είχαν οι γριές θεούσες που πήγαιναν στην εκκλησία στο υπόγειο, άρχισε να ενδιαφέρεται για τα της ιερωσύνης...

Όλο και περισσότερο. Έφερνε στο σπίτι και διάβαζε βίους αγίων, βιβλία με ύμνους, τα ευαγγέλια, όλες τις ακολουθίες, άναβε κεριά συνεχώς μπροστά από τα εικονίσματα της μάνας του, θύμιαζε όποτε απαιτούσαν οι κανόνες, νήστευε αυστηρά τις σαρακοστές, έψελνε και στο κρεββάτι ακόμη. Επισκεπτότανε μοναστήρια της περιοχής συχνά, έκαναν κι εκδρομές σε μακρινότερα με τους άλλους.

Οι γέροι του άρχισαν να θορυβούνται με τις συχνές απουσίες και τις πολύωρες παρέες με τους εκκλησιατικούς και παραεκκλησιαστικούς κύκλους, άνθρωποι της χειρωνακτικής καΙ σκληρής δουλειάς ήταν, δεν καλόβλεπαν τον εσμό αυτό των κηφήνων της κοινωνίας.

Η αγωνία τους για το μέλλον του έφτασε στο κατακόρυφο όταν ο Ιωάννης άρχισε να προβάρει ράσα μπροστά στο καθρέφτη, να δει πως φαίνονταν πάνω του...Είχε αποφασίσει να ενταχτεί στους ρασοφόρους τελειώνοντας το λύκειο, ούτε στις πανελλαδικές εξετάσεις δεν σκόπευε να λάβει μέρος αν κι ήταν αρκετά καλός μαθητής.

Ο γέρος του σαν τον είδε σηκώθηκε πάνω:

- Γαμώ το καντήλι του δεσπότη, για καλόγερο σε μεγάλωσα εγώ; είπαμε να μάθεις να ψέλνεις, να βοηθάς στην εκκλησία να παίρνεις κατιτίς χαρτζιλίκι, όχι να σε παρασύρουνε τάχα πως θ' αγιάσεις μονομιάς...Να πηγαίνεις μόνο στα μαθήματα σου κι άσε το πολιτιστικό και τις αγγαρείες, βλέπεις τα άλλα κοπέλια να τα κάνουν αυτά; Να γυρίζεις νωρίς σπίτι, άμα θες δουλειά να βοηθάς εμένα, όχι το παπαδαριό...και μην ξαναπάς στα μοναστήρια με όλους αυτούς κλεισμένους μέσα "και ο Θεός ξέρει τι κάνουν"...

Δεν έπαιρνε από τέτοιες νουθεσίες ο νέος, άρχισε ν' αφήνει και γένεια να είναι έτοιμος.

Προοριζόταν όπως πήγαινε να περάσει στα κιτάπια των παπάδων ως "Άγιος Ιωάννης ο Κούλουκας, ο εν Χανίοις ασκητεύσας" όπως τον κορόϊδευαν στο λύκειο οι συμμαθητές του, αρσενικοί και θηλυκοί που γελούσαν με την περίεργη απόφαση του σε τέτοια ηλικία...

Ο γέρος του ήταν έτοιμος να μπουκάρει μ' ένα στελιάρι από κασμά στο πολιτιστικό και να μισερώσει όποιους ρασοφόρους έβλεπε μπροστά του να ελευθερώσει τον γιό του από την επιρροή τους, όταν η μάνα σκέφτηκε να μιλήσουν στον επίσκοπο πρώτα, να του πουν για την κατάσταση που βιώνουν κι αν κι αυτός ήταν από τα ίδια, να έπαιρναν δυναμικά το παιδί τους από εκεί κι ας μην έσωνε ποτέ να αγιάσει...

Βρήκανε τον Ειρηναίο, τον σημερινό αρχιεπίσκοπο Κρήτης που ήταν τότε δεσπότης. Του είπανε ξεκάθαρα πως δεν ήθελαν να δουν το παιδί μοναχό σε μοναστήρι. Αυτός που ήταν και πιο γνωστικός από άλλους εκεί μέσα, τους εξήγησε πως το παιδί έχει έφεση στα της εκκλησίας, μην το αποπαίρνουν έτσι κι αν δεν θέλουν να γίνει μοναχός άγαμος μπορούσε να γίνει παπάς φοιτώντας σε εκκλησιαστική σχολή κι ασχολούμενος επαγγελματικά με μισθό με την διακονία, όπως έλεγε...

Προσφέρθηκε να τον συστήσει στην ανωτέρα εκλησιαστική σχολή στην Κηφισιά, αφού τελείωνε το λύκειο τότε, να μην πάει σε αυτή της Κρήτης που πάνε οι απόφοιτοι του δημοτικού. Είπε και το παρηγορητικό: είναι στα χέρια του "Θεού" και να σπουδάσει μπορεί να μη βρίσκει δουλειά εύκολα, όπως τα υπόλοιπα παιδιά σας, εδώ θα τον κάνω παπά αμέσως...

Έτσι κι έγινε, ο Ιωάννης εισήχθη στην ανωτέρα εκκλησιαστική σχολή, πέρασε 3 χρόνια να αποφοιτήσει, γλίτωσε την στρατιωτική θητεία, χειροτονήθηκε αστραπιαία διάκος και σε δυό βδομάδες μετά παπάς (αφού πρώτα παντρεύτηκε βέβαια υποχρεωτικά υπο τις ευλογίες του εν λόγω δεσπότη κάποια κοπέλα που πρωτογνώρισε στην κουζίνα του πολιτιστικού τότε), έγινε και λαμπρή γιορτή στη χειροτονία με τους γονείς και τους δικούς του να κάθονται δίπλα στον επίσκοπο καμαρωτοί...

- Είδατε πως τακτοποιήθηκε το παιδί και δεν χρειάστηκε να φύγει από την εκκλησία; τους έλεγε, μίλησε μετά και για δύσκολη αποστολή διακονίας την σύγχρονη εποχή κι άλλα τέτοια, αδιάφορα για τους περισσότερους οικείους του "πατρός" πια Ιωάννη.

Που σήμερα έχει 3 παιδιά, λειτουργεί σε μεγάλη εκκλησία της πόλης και οι γέροι γονείς του περνούν πότε - πότε να τον καμαρώνουν με την χρυσή στολή τις Κυριακές και γιορτές...