Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ...

Αμέσως μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συνόψισε την πρόθεση της κυβέρνησής του να ανατρέψει τα κακώς κείμενα δεκαετιών στον κρατικό μηχανισμό επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση έχει λάβει εντολή ανατροπής της κατάστασης που παρέλαβε.

Ο Γ. Παπανδρέου ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, ενώ η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο, να κρατήσει ζωντανές τις προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων που τον έφεραν στην εξουσία.

Το εγχείρημα είναι δύσκολο διότι πρέπει να ληφθούν ιδιαιτέρως δυσάρεστες αποφάσεις οι οποίες δεν φαίνεται να είναι συμβατές με τις λαϊκές προσδοκίες.

Προφανώς όμως θα είναι κακοπροαίρετος και άδικος ο πολίτης που θα απαιτήσει από την νέα κυβέρνηση να παρουσιάσει γρήγορα θαύματα, αλλά αντίστροφα δεν θα υπάρχει καμιά δικαιολογία, αν η κυβέρνηση δεν πείσει εξ αρχής ότι καταβάλει την μεγίστη προσπάθεια για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των πολιτών για αποτελεσματική και διαφανή διαχείριση, χωρίς αλαζονεία, χωρίς διακρίσεις και χωρίς εύνοιες σε ημετέρους.

Μένει να αποδειχτεί αν οι πολίτες κατανοούν ότι όσο πιο γρήγορα ληφθούν οι δύσκολες αποφάσεις τόσο πιο αποδοτικές θα είναι και τόσο λιγότερο κόστος θα έχουν και γιαυτούς και για την κυβέρνηση.

Πάντως σε αυτές τις ώρες που πρέπει εκ των ενόντων να αντιμετωπιστούν καίρια ζητήματα της υπόστασης του κράτους μας, οι πολίτες δεν απαιτούν από την παρούσα κυβέρνηση τίποτα άλλο πέραν από το να κυβερνήσει καλύτερα από τον τρόπο που κυβέρνησε η προηγούμενη.

Ελπίζω να απογοητευτούν οι μετριότητες παραπάνω και να προχωρήσει ο Γιώργος στις τολμηρές διαρθρωτικές αλλαγές που η κυβέρνηση μπορεί να προωθήσει με βάση την ευρεία νίκη της και την άνετη αυτοδυναμία της στη Βουλή.

ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ που έχει την αμέριστη αποδοχή και συναίνεση του ελληνικού λαού.
Θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ούτε ανελλήνιστος ούτε ανεπαρκής, όπως χαρακτηρίστηκε προεκλογικά.

Δηλαδή να αποδείξει ότι μπορεί να ασκήσει μια νεωτεριστική πολιτική, οτι μπορεί να συγκρουστεί με τους εκπροσώπους των οικονομικών και μιντιακών λόμπι, ότι θα κλείσει για πάντα το κεφάλαιο της παρακμής της ανομίας, της ατιμωρησίας, της αδιαφάνειας, την αναξιοκρατίας, της αδικίας και του κομματικού ρεβανσισμού.

Ότι είναι σε θέση να δρομολογήσει όχι μόνο την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της Ελλάδας αλλά κυρίως την ηθική που κοντεύει να εκλείψει εντελώς...

Γιατί δεν είναι δα και χθεσινός. Έχει αρκετή θητεία σε προηγούμενες κυβερνήσεις...
Παρθενογένεση δεν υπάρχει στην πολιτική. Ούτε βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.

Για να μη φτάσει ν' απαντά στο τέλος της πρωθυπουργίας, του στο ερώτημα:

- Ήρθατε να φτιάξετε ή για να φτιαχτείτε;

ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΑΡΙΟΥ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ο Μήτρος και ο Μητρούσης αναζητούν το φάρμακο κατά της φαλάκρας...

Με τον Θανάση Βέγγο και τον Φραγκίσκο Μανέλλη, από το 1962.

Δείτε τη σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-1358129332584077903&hl=el&fs=true

MR BEAN: HAIR...

Mr Bean at barber shop on London...

http://www.youtube.com/watch?v=Ujo0ME_pOsM

ΡΑΚΟΚΑΖΑΝΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΗ ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ...

Τέτοιες μέρες κάθε Οκτώβριο, μετά τον τρύγο και τα πατήματα για τον μούστο και το φρέσκο κρασί, σειρά έχει η παρασκευή της τσικουδιάς...

Η λέξη τσικουδιά προέρχεται από τα τσίκουδα, δηλαδή τα υπολείμματα της μουστοποίησης των σταφυλιών -τσάμπουρα, φλούδες και κουκούτσια. Στην Κρήτη ονομάζεται τσικουδιά ή ρακή. Ξεχωρίζει από όλα τα άλλα τσίπουρα διότι αποτελεί απόσταγμα μόνον από τα τσίκουδα, χωρίς την προσθήκη κανενός άλλου αρωματικού φυτού.

Ο θεσμός του ρακοκάζανου θεσμοθετήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο γύρω στο 1920 όπου και δόθηκαν άδειες για τα ρακοκάζανα στους Κρητικούς αγρότες, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα παραγωγής τσικουδιάς από τα σταφύλια που παρήγαγαν.

Τα γλέντια ακόμη και την ώρα της παραγωγής της τσικουδιάς στις κρητικές καζανιές είναι ονομαστά. Γύρω από τη "ρούμπα" (το σωληνάκι, απ΄ όπου βγαίνει η πρώτη ρακή), συγκεντρώνονται μέλη οικογενειών, παρέες, καλεσμένοι - φίλοι και γλεντάνε.

Φρεσκοαποσταγμένη τσικουδιά ρέει άφθονη στα ποτήρια της παρέας που συμμετέχει στο γλέντι.

Χαρώ την την παρέα μας, να 'τανε κι' άλλη τόση
μα υπάρχει μπόλικη ρακή μέχρι να ξημερώσει

Πίνετε ούλοι τσικουδιά μα αυτή είναι βλογημένη

μόνο να πίνετε αγνό και όχι νοθευμένη

Πότε την ήπια την ρακή αλήθεια δεν κατέχω
όμως ήτονε πολλά καλή, παράπονο δεν έχω

Πολλά ποτήρια τσικουδιάς κέρασες για να πιούνε

κι απ' την πολύ που ήπιανε δεν ημπορούν να βγούνε

Η ρακή στην Κρήτη, είναι στην ουσία ένα εργαλείο "επικοινωνίας".

Δεν υπάρχει νοικοκυριό στην Κρήτη, χωρίς ένα μπουκάλι ρακί ή τσικουδιά άμεσα διαθέσιμο κάθε στιγμή...

Μ΄ αυτήν ξεκινούν τα γλέντια και οι χαρές, υποδέχονται οι Κρητικοί τους επισκέπτες, μ΄ αυτήν χωρατεύουν στα καφενεία ή κάνουν τις σοβαρές τους κουβέντες.

Συνοδεύεται από κρητικούς παραδοσιακούς μεζέδες, συνήθως ξηρούς καρπούς, μα για τους γνώστες πάει καλύτερα με οφτές πατάτες, ελιές, λάχανο ωμό, αγγουράκι, χοχλιούς και παξιμάδια...

Για τον επισκέπτη - τουρίστη που θα παραβρεθεί σε ρακοκάζανο, είναι μια μοναδική εμπειρία που σπάνια συναντά.

Και σίγουρα θα θυμάται, με ένα μπουκάλι τσικουδιά που θα πάρει μαζί του φεύγοντας, την κρητική παράδοση και φιλοξενία.

Να την πιει να τη χαρεί, όπου κι όποτε θελήσει τη χαρισμένη του...Τηρώντας βέβαια τις δέκα εντολές της τσικουδιάς:

η πρώτη φέρνει όρεξη,
η δεύτερη υγεία,
η τρίτη φέρνει τη χαρά,
η τέταρτη ευτυχία,
η πέμπτη τη συζήτηση,
η έκτη φλυαρία,
η έβδομη τη συμπλοκή,
η όγδοη αστυνομία,
η ένατη το δικαστή και
η δέκατη...κηδεία!

ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΜΜΟΝΗ...

Συζητάνε δυο φίλοι:

- Γιατί οι πολιτικοί και οι εθνικοί νταβατζήδες δεν παραιτούνται όταν γεράσουν; ρωτά ο ένας...Τι τη θέλουν την εξουσία γέροι άνθρωποι;

- Φαίνεται ότι μετά τα ...ήντα η εξουσία μπαίνει στην θέση του sex, απαντά ο άλλος...

- Δηλαδή; ζητά περισσότερες διευκρινήσεις ο πρώτος...

- Ότι δεν μπορούν να κάνουν στην γυναίκα τους, το κάνουν στην χώρα τους!

ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ...

Ο αέρας, το οξυγόνο, ο ήλιος, η θάλασσα, η αμμουδιά, το χώμα, ένα δέντρο, η σκιά του είναι φυσικά αγαθά ελεύθερα για όλους, δημόσια.

Αυτόκλητοι πρωταγωνιστές της κοσμογονίας, αέναα δωρήματα της μάνας Φύσης στον άνθρωπο, για να αναπνέει, να τρέφεται, να ξεδιψάει, να ταξιδεύει, να δροσίζεται, να ξαποσταίνει, να δημιουργεί. Να φυγαδεύεται στην ομορφιά, στη φαντασία, στην έμπνευση, στη γαλήνη. Με μια ματιά, με μια ανάσα, μ' ένα αφούγκρασμα.

Μόνο που δεν προικίστηκαν με αυτοάμυνα. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε οι άνθρωποι, που επινοήσαμε κάθε μέσο θεμιτής και αθέμιτης άμυνας, για να προστατεύσουμε τη ζωή μας από τη βία, την εκμετάλλευση, την ταπείνωση.

Μικρόψυχοι πάλι εμείς, ζηλέψαμε την αθανασία και την αφθαρσία των αγαθών αυτών και βαλθήκαμε να τα ξεκάνουμε.

Ρυπάναμε τον αέρα, δηλητηριάσαμε το νερό και το έδαφος, κάψαμε τα δάση μας, αποδεκατίσαμε τον άμαχο πληθυσμό πτηνών και τετράποδων, ξεριζώσαμε κάθε πράσινο φυλλαράκι για να στρώσουμε στη θέση του ακριβούς και στιλπνούς χλοοτάπητες!


Εντελώς αναίμακτοι. Έτσι λανθασμένα όπως τώρα αποδεικνύεται, νομίσαμε.

Πλαντάζουμε από το διοξείδιο του άνθρακα, τα φυτοφάρμακα ανιχνεύονται στα μαλλιά των παιδιών μας, τα ακραία καιρικά φαινόμενα απειλούν τη ζωή μας, κουλουριαζόμαστε από τους πόνους που μας προκαλούν οι γαστρεντερίτιδες, το δέρμα μας γεμίζει από τα εξανθήματα που αφήνει πάνω μας η μολυσμένη θάλασσα.

Δεν έφτανε αυτό.

Θάλλασα, ήλιος, ακρογιαλιά. Αγαθά δημόσια, αδιατίμητα. Κι όμως κάποιοι σκεφτήκαμε να τα τυλίξουμε με ένα χαρτί πολυτελείας, να τα σετάρουμε με ένα ζευγάρι ξαπλώστρες και μια ομπρέλα και να τα κοστολογήσουμε ακριβά.

Συρρικνώσαμε κάθε σπιθαμή ακρογιαλιάς με πολυτελή κτίσματα πολλών αστέρων, αναψυκτήρια και καντίνες με την οχληρή παρουσία μας εκδιώξαμε τα γηγενή φερέοικα πλάσματά της, εμείς οι πολιτισμένοι αποικιοκράτες της προόδου και της ανάπτυξης.

Ζητάμε άσυλο διωγμένοι από τον αφόρητο συνωστισμό της πόλης, σε κάποια απλόχωρη ακροθαλασσιά, αλλά κάποιοι από εμάς την έχουν καταλάβει ήδη έχοντας στήσει αμέτρητα πλαστικά ή ξύλινα ανάκλιντρα για να τοποθετήσουμε τα ταριχευμένα από τη μαλθακότητα κορμιά μας.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να στεγνώσουν τα σώματά μας πάνω στα θαλασσόλουστα βότσαλα ή την υγρή ζεστή άμμο, με την αλισάχνη να ζωγραφίζει το δέρμα μας.

Η θαλάσσια αύρα και το αυγουστιάτικο μελτέμι πήραν τη μυρωδιά των μεθυσμένων χνότων των οπαδών των beach parties. Ο φλοίσβος των κυμάτων αιχμαλωτίστηκε από τις ξενόφερτες μουσικές ιαχές. Τα αλμυρίκια φύραναν από τα αποτσίγαρα και τα κονσερβοκούτια.

Κλέψαμε τον ζωτικό χώρο όσων θέλουν να ατενίζουν το απέραντο γαλάζιο, να ερωτοτροπούν με τη χρυσαφένια άμμο, να γαληνεύουν με τον παφλασμό των κυμάτων, να συνομιλούν με τις αρχέγονες δυνάμεις της φύσης, να υπακούουν στα κελεύσματά της για σεβασμό στην ακοίμητη φλόγα της παντοδυναμίας της.

Ελεύθερα αγαθά. Πότε πια θα σταματήσουμε να τα αλυσοδένουμε με τα δεσμά της αλαζονείας και της απληστίας μας;

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 1...

Νέος, έξυπνος, σπουδαγμένος, ανοιχτόμυαλος και δυναμικός ήταν ο Κάκος.

Λεφτά όμως δεν κληρονόμησε από την οικογένεια του, ούτε πολλά μετρητά από δαύτα να μην έχει πρόβλημα εφ' όρου ζωής, ούτε μια επιχείρηση φτιαγμένη και στρωμένη από τον μπαμπά να του αποφέρει κάθε χρόνο κέρδη, ούτε καν ένα μαγαζί να είναι στα μάτια των άλλων νοικοκύρης άνθρωπος.

Ακόμη παραπέρα ούτε ένα κομμάτι χωράφι να γίνει αγρότης, ούτε κάποια πρόβατα να κάνει τον βοσκό να παίρνει τις επιδοτήσεις, ούτε ρουσφέτι του κάνανε οι πολιτικοί να τρυπώσει σε μια θεσούλα με μισθό δημοσίου υπαλλήλου, αφού ο γέρος του ποτέ δεν μπήκε σε πολιτικό γραφείο κάποιου να ζητήσει οτιδήποτε...

Έπρεπε ν' αναζητήσει εργασία σαν υπάλληλος κάποιου άλλου, ή να καταφέρει να δημιουργήσει μια δική του δουλειά, άγνωστο πως χωρίς αρχικά κεφάλαια...

Κι εν τω μεταξύ έπρεπε να ζήσει κάπως την ζωή του ως νέος άνθρωπος που ήταν, τα χρόνια περνούσαν και για αυτόν το ίδιο με τους υπόλοιπους ανθρώπους...

Στη σειρά επεισοδίων "ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ", θα παρακολουθήσουμε τις προσπάθειες του Κάκου ν' αποκατασταθεί επαγγελματικά και με ποιο κόλπο κατάφερε να ζήσει 9 ολόκληρα χρόνια με πιστωτικές κάρτες, τον μόνο τρόπο που βρήκε για να έχει διαθέσιμα κάποια λεφτά να στηρίξει τις προσπάθειες του...

Θα υπάρξουν πολλά κι ενδιαφέροντα επεισόδια της ρεαλιστικής αυτής σειράς, που δείχνει την πραγματική εικόνα της σημερινής κοινωνίας, πως βιώνει ένας νέος άνθρωπος χωρίς λεφτά μέχρι να πει: "να μην σώνει να γεννιέται κανείς χωρίς αυτά", τις αγωνίες και τα αδιέξοδα του, πως τον βλέπουν οι άλλοι γύρω του...

Θα τα βρίσκετε μόνο εδώ σε τούτο το blog τακτικά, εκτός κι αν τραβήξει ωστόσο την προσοχή κάποιων, ώστε να μπορέσουμε μαζί να την δραματοποιήσουμε/οπτικοποιήσουμε και να τη προβάλλουμε από κάποιο κανάλι.

Μέχρι να γίνει αυτό, συντονιστείτε μαζί μου και μάθετε την αληθινή ιστορία του Κάκου...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...