ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ...

Τέτοιο περιστατικό μόνο στην Κρήτη. Τουρίστας που βρισκόταν ανέμελος στο ξενοδοχείο του κάπου στο Ρέθυμνο, τραυματίστηκε στα καλά του καθουμένου από "αδέσποτη" σφαίρα.

Ξαφνικά αισθάνθηκε ένα έντονο κάψιμο και πόνο στο πόδι.

Ο άτυχος τουρίστας που έφερε τραύμα στον αριστερό μοιρό, όχι όμως διαμπερές, εισήχθη στις 12.00 στο χειρουργείο και υπεβλήθη από ορθοπεδικό χειρουργό του νοσοκομείου σε επέμβαση για την αφαίρεση της σφαίρας.

Όπως όλα δείχνουν ο τουρίστας τραυματίστηκε πιθανότατα από "μπαλωθιά". Εξάλλου το τραύμα μαρτυρά το γεγονός ότι η σφαίρα προήλθε από πυροβολισμό που έγινε από μακρινή απόσταση.

Πλέον βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για να διαπιστωθεί από που έφτασε εκεί η αδέσποτη σφαίρα...

Δεν είναι δα και το μοναδικό περιστατικό, αφού είναι σχεδόν καθημερινότητα, ιδίως σε κείνη την περιοχή, με ανυποψίαστα θύματα ντόπιους και επισκέπτες κοντά ή πολύ μακριά από το σημείο όπου ρίχνονται στον αέρα οι σφαίρες...

ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ "ΕΘΙΜΟ" ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ. ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Το παρεξηγημένο σήμερα Κρητικό "έθιμο" με τις μπαλωθιές σε κοινωνικές συγκεντρώσεις...
Πως ξεκίνησε όμως κάποτε, στα χρόνια της παράδοσης;




Ένας παλαιός "καψομπαρούτης" απαντά...

ΤΗΣ ΜΑΔΑΡΑΣ ΤΟ ΚΑΚΟ...

Το παρακάτω είναι αυθεντική επιστολή και δημοσιεύεται ατόφια. Έχει άποψη ο γέρος για τον τόπο του, αυτός ζει εκεί κι όχι εγώ, τον αφήνω να μιλήσει:

...Γιατί το κακό, δηλαδή, που θα σας γράψω, είναι πασίγνωστο, μα κανένας δεν τολμά να κάμει κάτι, για τη θεραπεία του.

Θέλω να πω, για τις μικρές ξεφάντωσες (βάφτισες, αρραβώνιασες, γιορτές κ.λπ.) που γίνονται σε σπίτια ή μικρά κέντρα, στα ριζιτοχώρια μας, που για να ';ναι πετυχεμένες και παινάμικες (δίχως τα συνηθισμένα κρετσουλοπιλαφικά) απαιτούνται:

• Τουλάχιστον 300 μπαλωθιές (μέχρι που να μετατραπεί σε ταλιμπανικό πεδίο βολής ο τόπος).
• Τουλάχιστον 100 κούπες μαρουβάς (που να πιει πέντε - έξι το κάθε μαυροποκαμισάτο παλληκάρι με το μυριάκριβο 4Χ4).
• Σαράντα λαγοί (για 150 με 200 άτομα).
• Πενήντα κιλά αγρίμι (για τσιγαριαστό).
• Πέρδικες καθόλου (γιατί πια δεν υπάρχουνε).

Καλοί τραγουδιστές, ροζοναριστές και χορευτές, περιττεύουνε (γιατί η αξία τους δεν έχει πια πέραση). Μοναδική αξία με πέραση, το χρήμα κι ακριβώς επίδειξή του γίνεται: και με τις αρίφνητες μπαλωθιές και με τα πανάκριβα κυνήγια: 80 ευρώ ο λαγός, 40 το αγρίμι το κιλό.

Οι νεαροί λαθροκυνηγοί, ρημάσουνε τη Μαδάρα και βγάζουνε καλά λεφτά.
Για ν' αγοράζουνε κούτες - κούτες τα φυσέκια, για τα κουμπούρια τους και τα ταχυπολυβόλα τους.

Αν πιάσει κάποιους η αστυνομία, θα τρέξουνε στους πολιτικούς. Ενίοτε και με τάματα στον άγιο Μαλακογιάννη, πρόθυμο συμπαραστάτη τους...

Αν μεσιτέψουνε και μείνουν ατιμώρητοι, παίρνουν αέρα και γίνονται χειρότεροι. Αν δεν τους βοηθήσουν, χάσανε για πάντα τις ψήφους της φάρας τους.

Προτιμούν βεβαίως να μην τις χάσουν...

Λύση μοναδική, το παραδοσιακό μας φιλότιμο. Πόλεμος ηθικός...

Η γενική και απόλυτη περιφρόνηση και αποστροφή, στην καινούργια μόδα. Που ρημάσει και αφανίζει την παράδοσή μας και την πανίδα της Μαδάρας μας.

Στερογράφω σας, πως τέτοια μεγαλοτραπεζώματα, με μαδαρίτικα κυνήγια, γίνονται και μέσα στην πολιτεία.

Χαιρετώ σας κι εκτιμώ σας.

Ένας γέρο - Μαδαρίτης

ΑΦΟΠΛΙΣΤΕ ΤΗΝ!

Αφοπλίστε την...

Αν φοβάστε τα όπλα και τις μπαλωθιές, ή για να δείτε καλύτερα...

Πάντως εμένα δεν με πειράζει να διαθέτει και μέσα αυτοπροστασίας!

ΕΘΙΜΑ, ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ...

Ποιος λέει πως υπάρχει ηθική υποχρέωση να τηρούνται όλα τα έθιμα ακόμη και αν είναι ανόητα ή βάρβαρα ή φονικά για αθώους πολίτες;
Από πού προκύπτει ότι πρέπει να συνεχίζεται ένα έθιμο που το έχει εντελώς στρεβλώσει η παράνομη εμπορευματοποίηση των όπλων και όταν όσοι το τηρούν ρισκάρουν τη ζωή άλλων;

Τα γεγονότα στον Μυλοπόταμο μα συχνά κι αλλού, επιβεβαίωσαν ξανά ότι το έθιμο της μπαλωθιάς έχει εκφυλιστεί και ότι η ανεξέλεγκτη οπλοκατοχή είναι παράγοντας που δυναμώνει την παραβατικότητα.
Οι μπαλωθιές στην Κρήτη, σίγουρα δεν είναι έθιμο αιώνων. Εξάλλου πώς να ήταν, αφού μέχρι λίγο πριν την επανάσταση του 1866 τα πυροβόλα όπλα στην Κρήτη ήταν ελάχιστα. Ίσως γι αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ πηγή νομικού δικαίου, ως έθιμο.

Στην πράξη «μπαλωθιές» ήταν λίγοι πυροβολισμοί στον αέρα, συνήθως από τον πατέρα του γαμπρού ή της νύφης ή τον πατέρα του παιδιού που βαφτιζόταν, με όπλα κειμήλια από τους απελευθερωτικούς αγώνες, που χρησιμοποιούνταν όμως με πλήρη συνείδηση της ιστορικής τους σημασίας.

Έθιμα που ήταν απορριπτέα, η κοινωνία τα απέβαλε.
Όπως για παράδειγμα το έθιμο της επίδειξης του σεντονιού με το αίμα της παρθένας νύφης την επόμενη του γάμου. Το έθιμο εγκαταλείφθηκε, αφού πέρασε μια μεταβατική σύντομη περίοδος που το απαραίτητο για επίδειξη αίμα, το εξασφάλιζε ένας φουκαράς κόκορας με τη ζωή του! Σήμερα από κανένα δεν λείπει το έθιμο!

Σήμερα αντί για τήρηση ενός εθίμου ως σεβασμού στην παράδοση, βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκτροχιασμένη και αρκετές φορές φονική κατάσταση.

Οι μπαλωθιές σκοτώνουν ή τραυματίζουν συχνά αθώους και ανυποψίαστους πολίτες. Από έθιμο εκφυλίστηκε και κάποιοι κατάφεραν να μετεξελίξουν το έθιμο σε βαρβαρότητα, με την εικόνα κάποιων καλασνικοφόρων και κουμπουροφόρων συντοπιτών μας, να κραδαίνουν τα όπλα και να πυροβολούν όπου τύχει ή καμιά φορά και στα κεφάλια των άλλων.
Εδώ στην Κρήτη κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι το συνεργαζόμενο συνάφι των ελλήνων και αλλοδαπών εμπόρων όπλων οδήγησε την παραδοσιακή μπαλωθιά, στον εκτροχιασμό. Ένα συνάφι που συνέβαλλε να εκφυλιστεί αυτό το κρητικό έθιμο, λεηλατώντας τις αλβανικές κι άλλες τριτοκοσμικές (από τον κομμουνισμό) στρατιωτικές αποθήκες και πλουτίζοντας από αυτό.
Όπως ακριβώς ανάλογο σινάφι επέβαλε και την τεράστια εξάπλωση των ναρκωτικών στις νεώτερες γενιές καλοπερασάκηδων Ελλήνων.

Όλοι ως πολίτες έχουμε κάποια ευθύνη, γιατί καθόμαστε μακριά και σιωπηλοί από αυτό το τριτοκοσμικό κατάντημα να πέφτουν από παντού κουμπουριές και ριπές από (τεχνολογικά ξεπερασμένα πιά) καλάσνικοφ σχεδόν σε κάθε εκδήλωση.
Αλλά πρώτα και κύρια έχουν ευθύνη όλοι ανεξαίρετα οι πολιτικοί, και οι λοιποί κρατικοί και τοπικοί παράγοντες που παρακολουθούν απαθείς αυτό το χάλι είτε από φόβο ή καιροσκοπισμό ή ψηφοθηρία.
Και με την ευκαιρία:
Τι γίνανε οι βαρύγδουπες δεσμεύσεις που ανέλαβαν Κρητικοί πολιτικοί τον Ιούλιο του 2005, οι οποίοι υπέγραψαν το «Πρωτόκολλο Διακήρυξης Ενάντια στην Παράνομη Οπλοφορία και Οπλοχρησία», που παρουσίασε στα Ανώγεια ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης; Πολλοί από τους υπόλοιπους πολιτικούς μας συνεχίζουν να χορεύουν και γλεντοκοπούν πλάι - πλάι με τα καλάσνικοφ!
Μήπως οργανώθηκε τότε απλά μια φιέστα εντυπώσεων χωρίς να έχει η κυβέρνηση πρόθεση να ασχοληθεί στη συνέχεια επί της ουσίας;
Μήπως ορισμένοι πολιτικοί που το υπέγραψαν, με πλήρη συνείδηση ότι δεν θα τιμήσουν την υπογραφή τους, είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος;

Είναι καιρός να ζητηθεί, ως πρώτο μέτρο, από τους πολιτικούς και τους τοπικούς παράγοντες του νομού μας τουλάχιστον, να υπογράψουν μια δημόσια συμφωνία δέσμευσης ότι:
Σε οποιαδήποτε εκδήλωση παρευρίσκονται, από τη στιγμή που θα αρχίσουν πυροβολισμοί, να καλούν από μικροφώνου τους οπλοφόρους να σταματήσουν.
Αν συνεχίζονται οι πυροβολισμοί να στέλνουν ισχυρό μήνυμα αντίδρασης με την αποχώρησή τους.
Αν δεν αποχωρούν θα τους βαραίνει και ανάλογη πολιτική ευθύνη.
Υπάρχουν ιδέες να γίνουν μερικά σκοπευτήρια και να περιοριστούν εκεί οι φανατικοί του είδους. Μήπως πρέπει να ξεκινήσουν, μπας γλιτώσουμε στο μέλλον τους υποψήφιους νεκρούς και τραυματίες αλλά και την παραπέρα προσβολή της ιστορίας της Κρήτης;

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΟΙ ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ…

Πολλές φορές αναφερόμαστε στην παράδοση και πολλές φορές προστρέχουμε σ' αυτήν. Τις περισσότερες φορές για μια «νομιμοποίηση» μιας σημερινής καθημερινής συμπεριφοράς μας και ελάχιστες φορές γιατί πραγματικά νιώθουμε την ανάγκη επικοινωνίας με την πρωταρχική πηγή της.

Γιατί πολλές φορές έχουμε πει, η παράδοση δεν είναι μια παρακαταθήκη έτοιμων λύσεων αλλά μια πηγή έμπνευσης και αφετηρία σχηματισμού νέων ιδεών, αξιών και συμπεριφορών.

Η παράδοση δεν πρέπει να μας προκαλεί μια δογματικού τύπου προσκόλληση αλλά να είναι μια διεργασία παραγωγής αξιών, αρχών και νοήματος ζωής.

Δεν πρέπει να μας καθηλώνει στο παρελθόν αλλά πρέπει να μας εξοπλίζει για το μέλλον.

Πολλές φορές όμως στο όνομα της παράδοσης και του εθίμου, γίνεται μιά παρανόηση, που καταλήγει τελικά σε κακοποίηση της. Ότι γίνεται σήμερα με τις μπαλωθιές δεν έχει καμία σχέση με το παλαιό έθιμο. Οι παλιοί άνθρωποι το αναγνωρίζουν.

Αυτοί όμως έχουν σταθερή σχέση με τη ρίζα και με το παρελθόν.
Οι σημερινοί άνθρωποι της ευμάρειας, της ευκολίας, του αγοραίου πολιτισμού, της καταναλωτικότητας, το πολύ πολύ να νομίζουν απλώς ότι αυτό είναι το έθιμο.

Τα σημαινόμενα της μπαλωθιάς ήταν άλλα πριν στην ανταλλακτική και προβιομηχανική κοινωνία.

Τότε σήμαινε αρχοντιά, γενναιότητα, ευψυχία αλλά και ηθικότητα και αισθητική και είχε ένα ισχυρό σήμα υπεράσπισης των πατρογονικών, των απαραβίαστων, των απαράγραπτων, των οσίων και των ιερών.
Ακόμη μπορεί τα σημαινόμενα να ήταν η παλικαριά αλλά και η ευταξία στην κοινωνία, η ιεραρχία, ο σεβασμός αλλά και το δίκαιο γιατί τότε δεν υπήρχαν οι ειδικοί του νόμου του δικαίου και του κράτους.
Μόνοι τους οι άνθρωποι έλυναν τις διαφορές τους με ευθυκρισία και ευθυδικία.

Τα σημαινόμενα είναι άλλα σήμερα, στη μεταβιομηχανική και μετανεωτερική εποχή μας, της παγκοσμιοποίησης.
Αυτής που θεωρεί εμπόδιο ακόμη και το μαύρο πουκάμισο και τα στιβάνια, που φορούνε στα ορεινά και βάλθηκαν οι γνωστοί κονδυλοφόροι να τα «δαιμονοποιήσουν» κι αυτά.

Να τα ποινικοποιήσουν κιόλας, όπως βλέπουμε να πάει να γίνει στον Μυλοπόταμο, με επιδρομές κουκουλοφόρων θρασύδειλων μπάτσων εξ Αθηνών, κατά ομάδες εναντίον οποιουδήποτε φορεί παραδοσιακή φορεσιά στο χωριό του.
Και να τον υβρίζουν και να τον λοιδορούν από πάνω.

Τους θέλουν κάποιοι με σκουλαρίκια και γελοία εμπριμέ, να κάνουν τους dj's;

Σήμερα όμως, τι ειδική σημασία μπορεί να έχουν οι μπαλωθιές πέραν από τις ψυχοδυναμικές ερμηνείες που μπορεί να κάνει ή να μην κάνει κανείς;
Σήμερα οι ΑΣΚΟΠΕΣ μπαλωθιές τι άλλο μπορεί να σημαίνουν παρά αρχοντοχωριατισμό, ψευτοπαλικαροσύνη, επίδειξη δύναμης ή πλούτου ή ακόμα και ένα ανόητο καπετανιλίκι ή εγωκεντρισμό.

Η μπαλωθιά σήμερα είναι επακόλουθο της αναδιάταξης των αξιών μας ως κοινωνίας. Δείγμα της ευτέλειας, της επιφάνειας, του νεοπλουτισμού.
Σήμερα δεν σημαίνει πλέον τι, άλλα πόσο.
Σήμερα η μπαλωθιά δεν σημαίνει κάτι ακριβό, δυσεύρετο, πολύτιμο και μοναδικό αλλά κυρίως ποσότητα. Οι χιλιάδες κάλυκες που μαζεύονται ύστερα από γάμους και βαφτίσεις το αποδεικνύουν.

Μα οι σημερινοί εχθροί έχουν αλλάξει μορφή και τακτική, δεν επιτίθενται με γιουρούσια. Σήμερα η αλλοτρίωση έρχεται με επιθέσεις στη γλώσσα, στον πολιτισμό μας, στην καθημερινή ζωή και στάση μας.

Σήμερα τα σημαινόμενα της ηθικής, της υπεράσπισης των πατρογονικών εντολών, αξιών και προταγμάτων, περνούν μέσα από τη γνώση της Ιστορίας, την ηθική συγκρότηση του καθενός ξεχωριστά, την συλλογική συνείδηση των ενεργού πολιτών, την έγνοια για τον άνθρωπο, την γνήσια παράδοση και τον πολιτισμό.

Οι ΑΣΚΟΠΕΣ μπαλωθιές δεν σταματούν με τη συλλογή υπογραφών κάποιων «επώνυμων» αλλά χρειάζεται μια διαφορετική άποψη και κυρίως στάση. Μια στάση αποστροφής. Οποιαδήποτε συμπεριφορά αποσβένεται μόνον όταν συναντά την κοινωνική αποδοκιμασία. Αυτό κυρίως μας χρειάζεται.

Ας βάλουμε λοιπόν τα όπλα στα συρτάρια, καλολαδωμένα και εύχρηστα βέβαια, μην τολμήσει κανείς να τα παραδώσει, μα να τα έχουμε ΟΛΟΙ όποτε χρειάζεται πραγματικά και όχι όποτε θελήσουν κάποιοι μίζεροι να κάνουν αισθητή την ασημαντότητα τους.