ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΚΙΑ;

Είσαι αγρότης και ζεις στο χωριό σου.

Καλλιεργείς τη γη σου και βόσκεις τα λίγα ζώα σου στο κοντινό βουνό.

Έχεις κι ένα περιφραγμένο κτηματάκι δίπλα στον δρόμο που το έχεις φυτέψει, έχεις μέσα δυο κουλούκια να το φυλάνε να μην μπαίνει να σου πάιρνει την σοδειά ο ένας κι ο άλλος.

Μια μέρα περνά ένας χαζοτουρίστης Γερμαναράς που κάνει ανέμελος την βόλτα του στα ορεινά, αφού του προσφέρονται πάμφθηνα τα πάντα από λιμασμένους ξενοδόχους, ταβερνιάρηδες και καφετζήδες. Τυχαίνει να περάσει από το κτηματάκι σου, σταματά, βλέπει τα δυο κουλούκια σου και ξαφνικά πηδά την περίφραξη, μπαίνει μέσα στον χώρο σου απρόσκλητος, για να δει λέει σε τι κατάσταση είναι τα κουλούκια σου, που δεν τον γνωρίζουν και του γαυγίζουν.

Δεν τον ικανοποιεί λέει η εικόνα τους τον αυτόκλητο ρουφιάνο που δεν ξέρει καν Ελληνικά, φωτογραφίζει τα πάντα γύρω και σπεύδει να σε "καταγγείλει" σε ένα τοπικό σύλλογο που εμφανίστηκε από το πουθενά τα 2-3 τελευταία χρόνια, μέσω που οποίου κάποιες αγαμίες στην εμμηνόπαυση βγάζουν τα απωθημένα τους να προεδρεύσουν κάπου και δείχνουν ξεκάθαρα το μίσος τους για τους ανθρώπους της υπαίθρου ιδίως, με πρόσχημα την προστασία των σκύλων και μόνο, από όλα τα υπόλοιπα ζωντανά...

Εκείνες σπεύδουν αστραπιαία στον τόπο σου παρόλη την μεγάλη απόσταση που πρέπει να κάνουν οδικώς, σαν να μη έχουν τίποτα άλλο να ασχοληθούνε. Σε βρίσκουνε στο χωράφι να δουλεύεις, πέφτουνε σα λυσσασμένες πάνω σου με κραυγές και σε απειλούνε γιατί έτσι θέλουν με φυλακή και πρόστιμο για χάρη των κουλουκιών που νετάσεις για τη δουλειά σου. Σου φέρνουνε και τους μπάτσους να συνδράμουν μην ξεφύγεις. Από κοντά και ο Γερμαναράς, που δεν έχει καμιά σχέση με τον τόπο σου.

Όλοι τους θα χαίρονταν να σε δούνε φυλακισμένο για αρκετά χρόνια, να γερνάς μόνος πίσω από κάγγελα, να διαλύεται η οικογένεια σου, να ρημάζει αφρόντιστη η περιουσία σου, να πληρώσεις ότι έχεις σε πρόστιμα που θα φροντίσουνε οι αγαμίες να εισπράξουν οι ίδιες αργότερα, δήθεν για την ενίσχυση του "ζωόφιλου συλλόγου" με κάποια ρουσφετολογική ρύθμιση που θα προωθήσουν παραμονές εκλογών μέσω φαφλατάδων βουλευτών για μερικές παραπάνω ψήφους. Για να βοηθήσουν τάχα τα κουλούκια σου, που εσύ δεν ξέρεις τα δικαιώματα τους.

Αύριο θα πάνε αλλού, σε άλλο μέρος να καταστρέψουν την ζωή αλουνού ανθρώπου με τον ίδιο πάντα τρόπο, να βγάλουν το μίσος τους σε νέο θύμα, με πρόσχημα τα κουλούκια που θα έχει στο σπίτι του, το χωράφι του, τη στάνη του. Θα επιλέξουν στην τύχη και θα μπούνε μέσα να ελέγξουν, ή θα πάνε κατευθυνόμενες από ρουφιάνους.

Χωρίς καμιά συνέπεια για αυτές, μόνο για σένα...

Δεν έχει κανείς δικαίωμα σε σπίτι - άσυλο, σε περιουσία, σε οικογενειακή γαλήνη, γιατί πάνω από όλους & όλα μπήκανε ξαφνικά τα κουλούκια και οι όψιμοι "προστάτες" τους.

Που ήταν όλες αυτές τα προηγούμενα χρόνια;

Πως ζούσανε μέχρι να εμφανιστούνε αυτές τα κουλούκια αρμονικά με τα αφεντικά τους, εκατοντάδες χρόνια σε αυλές σπιτιών, στάνες, χωράφια, εξοχικά, μάντρες, κλπ

Ο κάθε χαζοτουρίστης που θα έρθει για μερικές μέρες να φάει, να πιεί και να πλύνει τα πόδια του στη θάλασσα, τι δουλειά έχει να επεμβαίνει ατην αυλή και το σπίτι του ντόπιου;

Θέλει να πάρει το σπίτι ή το χωράφι για εξοχικό φτηνά, καταστρέφοντας τους ανθρώπους που μένουν και δουλεύουν εκεί;

Θέλει αλήθεια να πιάσουνε τσι κατσούνες οι μουστακαλήδες ορεινοί και τα κοπέλια τους. Να κάνουνε μερικούς ρουφιάνους οχτακόσες οκάδες, να μην ξαναπατήσει ποτέ κανείς άλλος στα μέρη τους;

Θέλουν το ίδιο σωμάρι οι αγαμίες, μέχρι να αλλάξουν χόμπι;

Την λόξα της καθεμιανής παλαβιάρας δεν θα την κάνουμε εμεί οι υπόλοιποι ιδεολογία.

Αυτές έχουνε τα κουλούκια για χάδια κι αγκαλιές, οι άλλοι για δουλειές.

Το κουλούκι χρησιμεύει όταν είναι μικρό, γερό, θαρραλέο κι όχι δειλό, γνήσιο από ράτσα και μπορεί να εκπαιδευτεί. Κάθε ράτσα κάνει για μια δουλειά μόνο, άλλη για κυνήγι, άλλη για φύλαξη, άλλη να βόσκει πρόβατα στα βουνά, άλλη να κρατά αγκαλιά όλη μέρα μια αργόσχολη μπουμπού κι άλλη να παίρνει στο κρεβάτι της αφού δεν κάνει χαίρι με ανθρώπους...

Τα μπασταρδεμένα των κυνοκομείων δεν έχουνε καμιά αξία, αφού δεν έχουν τις ικανότητες των αλλονών κουλουκιών των γνήσιων, γιαυτό δεν τα θέλει κανείς.Μόνο να τρώνε και να χέζουνε είναι, ούτε να γαυγίσουνε περήφανα μπορούνε καν. Πάει και τελείωσε!

Άμα θέλει καθεμιά ξεχωριστά, ας ανοίξει το πορτοφόλι της ή να διαθέσει την περιουσία της και τα ρούχα της ακόμη, να νετάσει και να ταίζει κάθε μέρα  αδέσποτα, μισερά, γέρικα, κοπρόσκυλα στις πλατείες και να της ρίχνουνε ζάρπες τα παιδιά και οι τεμπελχανάδες από τις γεμάτες καφετέριες.΄Όπως είναι σίγουρο πως θα γίνει αργά ή γρήγορα.

Πέρα αυτού καμιά κουβέντα ή παρατήρηση στους άλλους, δεν μας αφορά η λόξα τους είπαμε..

Έχουμε τις δικές μας ζωές να κοιτάξουμε.

ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΓΙΑ ΚΟΥΛΟΥΚΙΑ...

Τον μπελά του με μια επιβάτιδα που ως φαίνεται δεν μπορεί να πάει πουθενά αν δεν αγκαλιάζει μια ζωντανή προβιά, βρήκε δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Χανίων από την Θεσσαλονίκη για τα Χανιά.

Σε αυτό το λεωφορείο υπήρχε και άλλο μικρόσωμο, ασυνόδευτο ζώο, στο χώρο των αποσκευών κατά παράβαση της νομοθεσίας που απαγορεύει το ταξίδι ασυνόδευτου ζώου αλλά και την τοποθέτηση ζώων στις αποσκευές.

Αστυνομικοί που συνεργάστηκαν με τους φιλόζωους, τον ενημέρωσαν ότι εάν δεν ανεβάσει τα δύο σκυλιά επάνω θα αναγκαστούν να τον μεταφέρουν στο αυτόφωρο και να ειδοποιηθεί ο εισαγγελέας για την τύχη του λεωφορείου και των επιβατών.

Εθελοντής φιλόζωος περίμενε το λεωφορείο στη Λάρισα, αφού είχε ειδοποιήσει και την αστυνομία. Παράλληλα, ενημερώθηκε το Υπ. Μεταφορών και το Σώμα Επιθεωρητών Ελεγκτών  του  Υπουργείου  οι οποίοι επικοινώνησαν άμεσα με τον πρόεδρο του ΚΤΕΛ Χανίων για να τον ενημερώσουν για τη στάση του οδηγού.

Έτσι ειδοποιήθηκε και άλλος φιλόζωος εθελοντής, στη Λαμία. Μόλις έφτασε το λεωφορείο εκεί, ακολούθησε παρόμοιο σκηνικό και ο οδηγός αναγκάσθηκε και πάλι να ξεκινήσει με τα ζώα στην καμπίνα...

Tόση βαβούρα για ένα κουλούκι κάθε λίγο και λιγάκι. Δεν έχουνε τίποτα άλλο να κάνουνε οι "φιλόζωοι" και πήγανε να στηθούνε στα ΚΤΕΛ της Λάρισας και της Λαμίας να περιμένουνε το λεωφορείο να βάλουνε πόστα σε έναν εργαζόμενο που έχει να μεταφέρει όλους τους επιβάτες στον προορισμό τους κι όχι να κανακεύει μία μόνο, για τα δικαιώματα τάχα ενός κουλουκιού, μέρα εργάσιμη για τους υπόλοιπους, ή θαρρούνε πως τη λόξα της κάθε αγαμίας και του κάθε βλαμένου θα την κάνουμε ιδεολογία οι υπόλοιποι;

Να συμμεριστώ θέλω δεν θέλω τη λόξα της χοντρής αγαμίας που φωνάζει στο μικρόσωμο κουλούκι της "δεν ακούς που σου μιλά η μαμά;" ή του αλλουνού βαρεμένου που συζεί με ένα λυκόσκυλο 50 οκάδων, όντας ανίκανος να γαμήσει γυναίκα;

Αύριο - μεθαύριο που θα χωρίσουν με τους "συντρόφους" τους και τους παρατήσουν σε μια ερημιά, έχουν την απαίτηση να πηγαίνω εθελοντικά να τα νετάσω, ή όπως ζητούν να δημιουργηθεί ξεχωριστή δημοτική υπηρεσία να περιθάλπει τα διαζύγια τους;

Αν ήμουν επιβάτης και έπρεπε να πάω στον Πειραιά να φύγω ως το βράδυ μη χάσω το (πανάκριβο) εισιτήριο της ΑΝΕΚ που θα είχα προπληρώσει, θα περίμενα τι θα κάνουν οι μπάτσοι και ο εισαγγελέας σε ένα θέμα ασήμαντο κι αδιάφορο για μένα;

Κι αν είχε πράγματι αλλεργία ο οδηγός ή άλλος επιβάτης σε τρίχες και έφτανε να μη μπορεί να οδηγήσει ασφαλώς; Εδώ λουλούδι δεν αντέχουνε να μυρίσουνε μερικοί μεταξένιοι και αρρωσταίνουνε για μέρες...

Θα πληρώνανε οι  όψιμοι (τα 2 τελευταία χρόνια παράγινε το κακό με δαύτους και τα κουλούκια τους, αφού κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται για γάτες, κατσίκες, πρόβατα, γαιδάρους, άλογα, κουνέλια, όρνιθες) "φιλόζωοι" την ζημιά του καθενός από τους επιβάτες, από την πίεση να ικανοποιηθεί με κάθε τρόπο η λόξα τους;

Τέτοια έχουνε οι αγρότες, οι βοσκοί, οι κυνηγοί κι όποιος άλλος θέλει για να του δουλεύουν στη φύση, όχι να τα παίρνει στο κρεβάτι του, στους καναπέδες και στα μπαλκόνια, σε στενά διαμερίσματα.

Προς το παρόν, θα καθαρίσει πρώτα κανείς τους τα πεζοδρόμια που μαγαρίζουν τα δικά τους ζώα, που επίτηδες τα πάνε στην πόρτα του γείτονα;

ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΚΙΑ...

Δυο κουλούκια, δηλαδή δυο μικρά σκυλάκια, εχάρισε κάποιος σε δυο συντέκνους που δεν εφημίζοντο για την εξυπνάδα τους.
Επειδή όμως ήτανε κοντά τα σπίτια τους, εδημιουργήθηκε πρόβλημα πως θελα ξεχωρίζει ο καθένας το δικό του.

- Εγώ Μανώλη, λέω να σαμώσουμε το ένα, κι έτσα να ξέρομε ίντα μας εγίνετε... είπε ο ένας.

- Μπράβο Βασίλη. Σωστή η σκέψη σου. Φέρε το ένα να του κόψουμε τ' αυτί...

Πήρανε το σκυλάκι, επήγε και το άλλο κοντά να δει ίντα θα κάνουνε του αδερφακιού του, εβάλανε το αυτί στο κουτσούρι, επήρε το μπαλτά ο Κωστής κι έκοψε λίγο αυτάκι.
Επόνεσε όμως το κουλούκι, και ανοίγοντας το στόμα του, δάγκασε κι έκοψε ένα κομμάτι από το αυτί του άλλου κουλουκιού.

- Πράμα δεν εσκοτώσαμε Βασίλη, είπε ο Μανώλης, εδά είναι πάλι τα ίδια. Φέρε να κόψουμε λίγη ουρά...

Εξαναβάλανε την ουρά στο κουτσούρι, ο Βασίλης αυτή τη φορά, έκοψε λίγη ουρά, και ξανά το σκυλάκι πονεμένο δάγκασε κι έκοψε ένα κομμάτι ουρά του άλλου σκυλιού.

- Εκαταστραφήκαμε, είπε πάλι ο Μανώλης. Πώς θα τα ξεχωρίζομε στο τέλος;

- Δεν πειράζει Μανώλη, είπε ο Βασίλης, πάρε εσύ το άσπρο, να πάρω εγώ το μαύρο!