Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΔΙ...

Η ζωή μας δεν διαφέρει και πολύ από ένα αεροπορικό ταξίδι.

Και στα αεροπορικά ταξίδια υπάρχουν τρεις κατηγορίες θέσεων.

Το ίδιο και στη ζωή.

Γιατί η ζωή ανταμείβει με τρεις τρόπους:

Ο πρώτος, είναι ο υλικός τρόπος. Με όλα τα καλά που μπορεί να απολαύσει η ψυχή σου. Φυσικά και υλικά. Κι αυτή είναι η "τουριστική θέση".

Ο δεύτερος, είναι ο πνευματικός τρόπος. Τότε που το μυαλό, το πνεύμα σου δεν εξαρτάται πια από καμιά υλική απόλαυση. Τίποτε το υλικό δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι η κατάσταση του μυαλού. Αν το μυαλό έχει ειρήνη, τότε όλα είναι τέλεια. Κι αυτή είναι ίσως, η "διακεκριμένη θέση".

Ο τρίτος, είναι ο πνευματικός και υλικός τρόπος. Τότε που το μυαλό έχει ωριμάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην απορρίπτει τα υλικά δώρα που η ζωή έχει να σου προσφέρει στο σύντομα αυτό ταξίδι που κάνεις μαζί της. Παράλληλα όμως, ξέρει να προχωράει και χωρίς αυτά. Κι αυτή, φίλες και φίλοι μου, είναι η "πρώτη θέση. Η θέση VIP".

Δεν έχετε παρά να διαλέξετε σε ποια θέση θέλετε να ταξιδέψετε στο ταξίδι που κανείς μας δεν μπορεί να αποφύγει και λέγεται ζωή.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2013. ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ...

Ας δούμε τις γιορτές αυτές με τα μάτια της ψυχής.

Συνεχώς αναφερόμαστε σε καλύτερη ζωή, σε ποιότητα ζωής. Πόσο άραγε επιθυμούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Πόσο άραγε επιθυμούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής μας;

Αν δούμε την καθημερινή μας ζωή και ταυτόχρονα την καθημερινή ζωή όλης της πόλης, θα διαπιστώσουμε ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που ασχολούνται με την ποιοτική τους αναβάθμιση.
Και οι υπόλοιποι όλοι με τι ασχολούνται; Μα με τα καθημερινά. Γέμισμα ψυγείου, γέμισμα κοιλιάς, πώς θα τη βγω του προϊσταμένου ή πώς θα μπω στο μάτι του

Μ' αυτά ασχολούμαστε συνεχώς, αυτά μας φθείρουν, αυτά μας αρρωσταίνουν. Η προσωρινότητα όλων των «καθημερινών» είναι γνωστή και δεδομένη. Και όμως την έχουμε κάνει τόσο μεγάλη. Της έχουμε δώσει τόση αξία, τόση σπουδαιότητα σαν να είναι για όλους μας κάτι το αιώνιο, κάτι το παντοτινό.

Κυριολεκτικά μας τρώει, ψυχικά, νοητικά και σωματικά.

Ρουφηγμένοι από τα σύγχρονα έθιμα της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής, που δεν ξέρουν πια τη χριστιανική παράδοση, όλο και περισσότερο συνδέουμε τα Χριστούγεννα μόνο με στολίδια, δώρα και διασκέδαση. Ή έστω με τη συντροφιά και τις ευχές ανθρώπων, με τους οποίους είμαστε δεμένοι συναισθηματικά. Αν αυτά μας λείπουν, τότε νιώθουμε πάρα πολύ άσχημα.

Δεν είναι απαραίτητο να τρώμε, να πίνουμε, να πηδούμε ότι βρεθεί, για να υπάρχουμε. Μπορούμε να μοιράζουμε χαρά, αγάπη, καλοσύνη, που ενώ έχουν τόση αξία για τους περισσότερους από εμάς, όχι μόνο δεν στοιχίζουν τίποτα, αλλά υπάρχει και τόσο μεγάλη ανταπόδοση, που αν μας γίνει αντιληπτό αυτό θα μεγαλώνουμε συνεχώς την προσπάθειά μας.

Δεν είναι απαραίτητο να φθάσουμε στον προθάλαμο του θανάτου για να αντιληφθούμε την πραγματική αξία των πραγμάτων. Δεν είναι αναγκαίο να χάσουμε κάτι για να καταλάβουμε την αξία του.

Μας δίδεται η ευκαιρία μέσα από γιορτές όπως των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς να δούμε, να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε κάποια πράγματα στον εαυτό μας και στους άλλους.

Είναι ευκαιρία τις ημέρες αυτές να προσπαθήσουμε να νοιώσουμε σαν παιδιά, να γίνουμε παιδιά και να ζήσουμε αυτή την περίοδο μ' έναν διαφορετικό τρόπο από τις προηγούμενες χρονιές.

Ας δώσουμε λοιπόν ευχές, χαρά, ευτυχία, αγάπη στον διπλανό μας κι ας γεμίσουμε και τη δική μας καρδιά με τα ίδια αισθήματα κι ας την αφήσουμε γεμάτη φως και φωτεινή να λάμπει μέρα νύχτα.
Ας ευχηθούμε στον διπλανό μας "να δει τα παιδιά του να γερνάνε", μια ευχή που άκουσα πριν χρόνια από κυρία κάποιας ηλικίας...

Ας ψάξουμε, ας αναζητήσουμε, ας δούμε τις γιορτές αυτές με τα μάτια της ψυχής. Θα έχουν άλλο χρώμα, θα έχουν άλλη γεύση, θα μας δώσουν άλλη χαρά.Θα μας δώσουν άλλη διάσταση, άλλη πραγματικότητα. Θα μας ανεβάσουν ψηλότερα. Θα μας κάνουν να νοιώσουμε διαφορετικά...

Δεν είναι εποχή για θλίψη, φόβο και μελαγχολία αλλά εποχή για ανασυγκρότηση, δημιουργία και αντεπίθεση. Τώρα είναι η κατάλληλη εποχή για το οριστικό "ξεκαθάρισμα" με τους προσωπικούς, πνευματικούς, φυσικούς και συναισθηματικούς δεσμούς και λογαρισμούς του χτες, που μόνο προβλήματα και πισωγυρίσματα μας έχουν φέρει...

ΙΔΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

Χθές βράδυ είδα τ' όνειρο, αχ μην είχα ξυπνήσει.
Πως έκαμα επανάσταση κι είχε επικρατήσει.

Που κλείσανε στη φυλακή όσους μας κυβερνήσαν
και μας εκαταντήσανε όπως μας καταντήσαν...

Που έφτιαξα κυβέρνηση με ικανούς προγόνους
κι όχι σαν τη σημερινή κλέφτες και φανφαρώνους

Γιατ' έβαλα τον Περικλή Πρωθυπουργό της χώρας
κι Οικονομίας Υπουργός πήγε ο Πυθαγόρας.
Ο Μιλτιάδης Υπουργός της Εθνικής Αμύνης
κι ο Αριστείδης, πού αλλού, εις το Δικαιοσύνης.
Ο Διογένης Υπουργός πήγε στο Ασφαλείας
κι ο ένδοξος Θεμιστοκλής πρωτίστως Ναυτιλίας.
Ο Ιπποκράτης υπουργός ιδανικός υγείας
κι ο Αρχιμήδης ορυκτού πλούτου και ενεργείας.
Τον Πλάτωνα Πολιτισμού τον έβαλα εν τέλει,
και την Παιδεία βόλεψα με τον Αριστοτέλη.

Εφτιαξα μια μικρή Βουλή μ' εφτά σοφούς μονάχα
και πάνω που σκεφτόμουνα "πιο λίγο χρέος να 'χα",
μου πρόκυψε ο Πεισίστρατος, μού είπε θα χαρίσει
τα χρέη όπως και παλιά, την κρίση να ξορίσει...

Κι ο Δημοσθένης έτρεξε θώκο κι αυτός να πάρει,
μα του 'πα: μέγα ρήτορα σε πήραμε χαμπάρι
πως είσαι μέγας παπατζής και θα μας διαλύσεις.
Γι' αυτό να πας στον Όλυμπο να σταδιοδρομήσεις...

Φαντάζεστε στ' αλήθεια να είχαμε αυτά τα μεγαθήρια σε μια τέτοια κυβέρνηση; Η μισή Ελλάδα θα πάγαινε κρεμάλα ή σε καταναγκαστικά έργα κι η άλλη μισή θα ευημερούσε και θα μεγαλουργούσε. Όπως τότε...

Αυτά για παρηγοριά κι ονειροπόληση, από τον Παύλο Πολυχρονάκη, τον Χανιώτη σατιρικό ποιητή.

ΧΟΡΤΑΣΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΝΕΚΔΟΤΑ...

Ο Στάθης Μονιάκης είναι ένας φοβερός τύπος απο το Ηράκλειο της Κρήτης, που λέει δικά του ανέκδοτα με καταπληκτικό τρόπο, κρατώντας ακέραια την Κρητική προφορά και διανθίζοντας τα εκτός απο το σαφές υποκριτικό του ταλέντο, με ωραίες εικόνες και έθιμα απο την παλιά Κρήτη...

Εδώ είναι καλεσμένος στην δημοφιλή τοπική τηλεοπτική εκπομπή του Γ. Βιτώρου.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011 ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

Χριστέ μου και την φάτνη σου

θα σου φορολογούσαν

εδώ αν θα γεννιόσουνα

κι ούτε θα σε ρωτούσαν!

Η τρόικα τα κάλαντα

φέτος θα μας σε ψάλλει

μην περιμένετε ευχές

μέτρα θα θέλει πάλι!

Με τόσους φόρους και δεινά

που ήρθαν μαζεμένα

ο νέος χρόνος θα μας βρεί

με ρούχα μπαλωμένα!

ΠΡΩΪΝΟ ESPRESSO...

Του Αγίου Πνεύματος σήμερα και είναι πάλι αργία για τους δημόσιους υπαλλήλους και μόνο.

Που τα βρήκανε το πνεύμα και την έμπνευση τώρα οι ρουσφετοβολεμένοι και πρέπει να τα αργούνε κιόλας, ποτέ δεν κατάλαβα, ούτε μου εξήγησε κανείς πειστικά.
Εγώ που τα διαθέτω και τα δυό δεν καταλαγιάζω ούτε μέρα ούτε νύχτα, καθημερινή ή σχόλη όλο τον χρόνο.

Και αν δεν φέρω υψηλή θέαση στο κανάλι συνδυάζοντας τα, δεν θα μου τα πληρώσει ποτέ κανείς...

Με την ευκαιρία αυτής της αργίας με κάλεσε ένας τέτοιος για πρωινό καφέ να τα πούμε και να σπάσω πλάκα με το πλήθος των Αθηναίων που κουβαλήθηκαν για το τριήμερο μετά των τροχοφόρων τους απτόητοι αυτοί από τις τιμές των εισιτηρίων, της βενζίνης και την ακρίβεια...

Δύσκολα βρήκαμε τραπέζι στο παλιό λιμάνι που κατακλυζόταν από τους εκδρομείς που τότε ξυπνούσαν κι αναζητούσαν πρωινό breakfast να βοσκηθούνε.
Παραγγείλαμε τους espresso μας και παρατηρούσαμε τη μάζα του κόσμου να περιφέρεται και να δρα όπως ήθελε...

Πολλά μπορεί να μάθει, να καταλάβει και να συμπεράνει κάποιος προσεκτικός παρατηρητής, που δεν τα διδάσκουνε σε κανένα πανεπιστήμιο ή σχολή δημοσίων σχέσεων, ούτε ο μεγαλύτερος διδάκτορας δεν θα συμπεριλάβει ποτέ στην διατριβή του το πόσα πολλά δείχνει για το είναι του ο καθείς όπως είναι ντυμένος, όπως περπατά, το ποιά συνοδεύει, τι τραβά την προσοχή και την περιέργεια του, τι αμάξι έχει, πως αντιδρά σε περιστάσεις, ακόμη και πως κρατά οτιδήποτε κρατά...

Πράγματα που θ' αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για μελλοντικές μου ιδέες και concepts που θα δείχνουν ρεαλιστικά την νεοελληνική πραγματικότητα εύθυμα ή σοβαρά όπως πράγματι είναι κι όχι όπως την παρουσιάζουν τα τωρινά media...

Ενώ εγώ ήμουν απορροφημένος μ' αυτά, ο γνωστός μου δίπλα είχε χώσει το κεφάλι του σε μια εφημερίδα ομώνυμη με τους καφέδες μας που είχε αγοράσει και διάβαζε αυτό που μόλις ανάφερα, την εικονική πραγματικότητα όπως ξετυλιγόταν μέσα στις έγχρωμες σελίδες της...

Αδιάφορος για το πολύχρωμο πανηγύρι που διαδραματιζόταν Live μπροστά μας, προτιμούσε να διαβάζει κονσερβοποιημένες άχρηστες αναφορές σε gay πάρτι, gay γάμους, gay δηλώσεις κι αντεγκλήσεις για τους γάμους, gay δολοφονίες και υποψίες, παρουσίες νεαρών ξανθών πουτάνων σε άλλα πάρτι επώνυμων λελέδων, φωτογραφίες, κολακείες, γλειψίματα και νάσου κι ο γάμος της Στάη με έναν πλούσιο σαβουρογάμη να πιάνει μερικές σελίδες με λεπτομέρειες για όσους ποτέ δεν θα έμπαιναν στην λίστα καλεσμένων τους...

"Ειδήσεις" και σχόλια που δεν ενδιέφεραν άμεσα κανέναν, έπιαναν όμως αρκετές τυπωμένες σελίδες στο σύνολο της εφημερίδας που πουλιόταν σε πολλές χιλιάδες αντίτυπα, όπως με πληροφόρησε ο τακτικός της αναγνώστης...

- Και σε νοιάζουν εσένα λεπτομέρειες που γαμηθήκανε χθες κάποιοι άγνωστοι πούστηδες και πουτάνες πολυτελείας; θα σε καλούσαν ποτέ μαζί; θα σ' έβαζαν στα σαλόνια τους ή στα κότερα τους; Θα έρχονταν σε ραντεβού μαζί σου;

- Κουτσομπολιά διαβάζω να περνά η ώρα, να δω πως ζούνε όσοι μπορούνε, δεν με νοιάζει να ζήσω σαν κι αυτούς, μα με γαργαλεί να μαθαίνω για τους επώνυμους εγώ ο ασήμαντος..

- Εσύ και οι άλλοι χαζοί αναγνώστες και θεατές τους κάνατε επώνυμους τους σκατάδες και τώρα νομίζουν πως μας ενδιαφέρει όλους η ζωή τους και μας τη δείχνουν με κάθε ευκαιρία...

- Εσύ Κωστή είσαι ατομιστής και θέλεις να είσαι το επίκεντρο όπου βρίσκεσαι, είπε βλέποντας με να είμαι έτοιμος να αρχίσω να βρίζω όπως μόνο εγώ ξέρω, για τα καμώματα των επώνυμων από σπόντα...
Εμένα δεν με χαλά να διαβάσω για τους καλεσμένους της Στάη κι ας μην με κάλεσε ούτε επρόκειτο ποτέ, εσένα σε πειράζει και το παίρνεις προσωπικά...

- Εγώ έχω την δική μου ζωή να φροντίσω και να ζήσω, αν δεν με καλέσουν να είμαι εκεί δεν με νοιάζει τι έκαναν ούτε δίνω δεκάρα να μάθω. Ούτε ευχές τους στέλνω από απόσταση, αν τις θέλουν ας με έχουν εκείνη τη στιγμή κοντά τους, να δοκιμάσω μετά και τον πλούσιο μπουφέ...

- Τι θα σε ενδιέφερε να κάνεις τώρα δηλαδή για σένα;

- Να βρω τρόπο να γνωρίσω προσωπικά την Βίκυ, (που τη βλέπω όποτε αγοράζω επώνυμα ρούχα κι είναι τόσο γλυκιά και σέξυ) και να την έχω κάθε βράδυ στο κρεββάτι μου ΜΟΝΟ ΕΓΩ, πριν να φτάσει την ηλικία της Στάη και μου είναι άχρηστη τότε!

Ατομιστικό μπορεί, μα έτσι θέλω να ζω εγώ, όχι διαβάζοντας τι κάνουν κάποιοι άλλοι, αφότου τα κάνουν χωρίς εμένα...