Αρχικά έπρεπε να δεχτούμε ότι η κρίση υπάρχει, ζοριστήκαμε αλλά τελικά το καταλάβαμε...

Μετά έπρεπε να δεχτούμε ότι τις κρίσεις κάποιος τις πληρώνει και εκεί ζοριστήκαμε, χάσαμε δυο χρόνια πιστεύοντας ότι την κρίση θα την πληρώσουν οι αγορές, οι Γερμανοί, οι Ρώσοι του Καμένου, κ.α., αλλά στο τέλος καταλάβαμε ότι την Ελληνική κρίση οι Έλληνες θα την πληρώσουν...

Τώρα φτάσαμε στο σημείο που πρέπει να αποφασίσουμε ποιοί Έλληνες θα πληρώσουν την κρίση.
Αυτό προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε σαν κοινωνία μέσα από αυτό που συμβαίνει στην ΕΡΤ.

Αν ρωτούσαμε οποιονδήποτε Έλληνα την γνώμη του για το ποιοι θα ήταν προτιμότερο να πληρώσουν την κρίση: δυο χιλιάδες βιοπαλαιστές που θα μείνουν άνεργοι από την υπερφορολόγηση ή δυο χιλιάδες κομματόσκυλα βολεμένα στην πλάτη μας; Όλοι θα λέγαμε τα κομματόσκυλα φυσικά...

Ο Σαμαράς αυτό που έκανε ήταν να δώσει στα κομματόσκυλα ονοματεπώνυμο, δεν είναι πια δυο χιλιάδες κηφήνες γενικά και αόριστα, είναι άνθρωποι με οικογένειες, που κλαίνε στις κάμερες όταν χάνουν την δουλειά τους. Ένα μεγάλο μέρος του λαού μας όταν τους είδε μπροστά του ένιωσε σαν δήμιος και είπε όχι! Σωστά πάντως εμμένει με σθένος στην απόφαση του να ξηλώσει ένα παρακμιακό σύστημα.

Δεν θέλω αυτούς φαίνεται να λέει ο λαός, (το ποσοστό που ξημεροβραδιάζεται μερικές μέρες τώρα στην ΕΡΤ τουλάχιστον), θέλω κάποια άλλα ανώνυμα, αφηρημένα κομματόσκυλα χωρίς πρόσωπο, που δεν κλαίνε όταν χάνουν την δουλειά τους, που δεν απελπίζονται όταν όλη τους η ζωή ανατρέπεται, όχι αυτούς τους κακόμοιρους ανθρώπους...

Ο λόγος είναι πως ο Έλληνας έχει πολύ ψηλά στην λίστα του την έννοια του ελέους, την έχει πιο ψηλά στην λίστα του από την έννοια της δικαιοσύνης. Προτιμά να είναι ελεήμων και άδικος παρά δίκαιος και χωρίς έλεος.

Αυτό δεν είναι κακό, αυτό κάνει την Ελληνική κοινωνία τόσο ανθρώπινη, τόσο ζεστή, αυτό κάνει τόσους Ευρωπαίους (και τριτοκοσμικούς λαθραίους) να προτιμούν την δικιά μας κοινωνία από τις δικές τους κοινωνίες...

Το κράτος μας είναι ο δικός μας καθρέφτης , σε βάθος χρόνου είναι αδύνατον σε μια δημοκρατία να μην έχουμε το κράτος που μας αξίζει...

Δυστυχώς όμως δεν μπορεί να οργανωθεί κράτος με αυτές τις αρχές, αυτές οι αρχές οδηγούν μαθηματικά σε μπάχαλο, σε έλλειψη μεταρρυθμίσεων σε ένα κράτος που βασιλεύει η ανομία. Οδηγεί σε αυτό το κράτος που όλοι μας σιχαινόμασταν, κοροϊδεύαμε και κατηγορούσαμε όλα αυτά τα χρόνια, πολύ πριν την κρίση. Γιατί μην ξεχνάμε ότι πριν την κρίση όλα μας φαίνονταν αναποτελεσματικά, διεφθαρμένα και αναξιοκρατικά και δεν είχαμε άδικο.

Ο πρωθυπουργός με την απόφαση του να κλείσει την ΕΡΤ στην ουσία μας θέτει προ των ευθυνών μας , "Το πρόβλημα είναι, ότι για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις πρέπει ο Ελληνικός λαός να τις στηρίξει"  έγραψε, και εμείς πρέπει να αναρωτηθούμε , θέλουμε μεταρρυθμίσεις;  Μπορούμε να τις στηρίξουμε; Αν η απάντηση είναι ναι πρέπει να κοιτάξουμε τους υπαλλήλους της ΕΡΤ τώρα και των λοιπών ΔΕΚΟ και των δήμων μετά, στα μάτια και να τους πούμε "δυστυχώς εσύ απολύεσαι, μπορούμε να το κάνουμε; Ό,τι έγινε στην ΕΡΤ θα πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα του κράτους. Γκρέμισμα, ξεσκαρτάρισμα και ξαναχτίσιμο. Το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, γύρω - γύρω το πηγαίναμε και τελικά δεν αγγίζαμε τίποτα από την ουσία του προβλήματος. Κι έμενε ανέγγιχτο διαχρονικά ένα κράτος εν κράτει...

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε πρέπει να συνεχίσουμε ζούμε στο ίδιο διεφθαρμένο κράτος που ζούσαμε και πριν μόνο που τώρα το κράτος αυτό εκτός από όλα του τα ανομήματα θα είναι και πολύ φτωχότερο, μπορούμε να το αντέξουμε;

Σήμερα λοιπόν ο Ελληνικός λαός πρέπει να δείξει ωριμότητα. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ποιούς στηρίζουμε και ας πλαισιώσουμε τον πραγματικό χώρο στον οποίο ανήκουμε και ας βάλουμε ένα τέλος στην εκμετάλλευση της Ελληνικής κοινωνίας από όσους κόπτονται δήθεν για την ελευθερία της και την ενημέρωση της και από τους επαγγελματίες του συνδικαλισμού που είναι παρόντες σε κάθε προσπάθεια ανατροπής του κατεστημένου (τους)...

Όμως πρέπει να τελειώνουμε με δαύτους, αν θέλουμε να αποφύγουμε τον γκρεμό, αν θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας το μέλλον που αξίζουν, να βρούμε την χρυσή τομή, το μέτρο για το οποίο φημίζονταν οι πρόγονοι μας και να προχωρήσουμε μπροστά...

Να συνεχίσουμε να είμαστε ελεήμονες στον ιδιωτικό μας βίο όσοι θέλουμε και να γίνουμε δίκαιοι στον δημόσιο και τα παράσιτα που μας κάθονται στον καφά!

ΤΟ ΕΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΑΣ...

Λένε πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και όντως, σε κάποιες περιπτώσεις είναι εύκολο να δεχτούμε αυτή την άποψη. Ωστόσω υπάρχει ένας τομέας, στον οποίο η ζωή είναι απολύτως δίκαιη και καθένας μας λαμβάνει ίσο μερίδιο.

Είναι το εύρος του χρόνου που μας δίνεται κάθε μέρα. Καθημερινά όλοι έχουμε στην διάθεση μας 24 ώρες ή 1.400 λεπτά ή 86.400 δευτερόλεπτα για να επιτύχουμε, να προδεύσουμε και να εξελιχτούμε, ή αντίστροφα να κατασπαταλήσουμε και να σκορπίσουμε το μερίδιο του χρόνου μας.

Παρά τις διαφορές μας, όλοι έχουμε την δυνατότητα να επιλέξουμε πως θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας.

Δεν θα έπρεπε συνεπώς, να αξιοποιούμε με σοφία και πάθος τον χρόνο μας, να δεσμευόμαστε να κάνομε το σωστό και να χτίζουμε μιά ζωή γεμάτη ευκαιρίες;

Ο νικητής είναι αυτός που ξεπερνά τα εμπόδια, προχωρά μπροστά κι ανταμείβεται...
Νάμαστε λοιπόν ακόμη στο κατώφλι του 2008. Έχουμε ακόμη 11μισι μήνες για να το κάνουμε μια επιτυχημένη χρονιά. Η επιτυχία είναι προσωπική υπόθεση κι επιδίωξη.

Όμως υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές που θα επισημάνω:

Η πρώτη είναι η ευγνωμοσύνη. Ένα απλό "ευχαριστώ" κρύβει μεγάλη δύναμη. Μην αμελείτε λοιπόν να ευχαριστείτε και να δείχνετε την εκτίμηση σας στους ανθρώπους που σας συντροφεύουν στο ταξίδι σας προς την επιτυχία.

Η δεύτερη αρχή είναι η έξυπνη και σκληρή - αποτελεσματική δουλειά. Δεν υπάρχουν σύντομα μονοπάτια προς την επιτυχία. Χρειάζεται να χαράξουμε εμείς το δικό μας και να το ακολουθούμε με προσήλωση, προς τον στόχο που εμείς πάλι έχουμε ορίσει κι επιπλέον να ξεπερνούμε τα όποια εμπόδια παρουσιαστούν ή μας βάλουν.

Η τρίτη είναι η ειλικρίνεια. Κι αυτή έχει μεγάλη δύναμη στην ζωή μας. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν μια τάση προς την ειλικρίνεια. Αυτοί που είναι πρόθυμοι να επικοινωνήσουν, που είναι ειλικρινείς στην σχέση με τον εαυτό τους και με τους άλλους, δεν θα διαψευτούν στις προσδοκίες τους για επιτυχία.

Τέλος η διασκέδαση. Χαρείτε αυτό που κάνετε. Το συναίσθημα που πρέπει να κυριαρχεί μετά από κάθε επιτυχημένη πράξη είναι η χαρά. Γιατί προσφέρατε στους ανθρώπους ελπίδα με κάποιο τρόπο. Αν δεν διασκεδάζετε με την δουλειά σας, τότε δεν την κάνετε με τον σωστό τρόπο.

Κανείς μας δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνομε λάθη κι υπάρχουν φορές που δεν φαινόμαστε αντάξιοι των προσδοκιών μας. Όμως ένας καινούριος χρόνος είναι η ευκαιρία μας να προσπαθήσουμε ξανά, να μετατρέψουμε τις αδυναμίες μας σε δυνατά σημεία και να γίνουμε καλύτεροι.

Έτσι λοιπόν, μπροστά μας βρίσκεται ο άδειος καμβάς του καινούριου χρόνου, μετά τις υπερβολές ή τα παραστρατήματα των γιορτών. Προσκαλούμαστε να διαλέξουμε τα χρώματα, τα πινέλα, να εμπνευστούμε με σοφία και να μεγαλουργήσουμε, ώστε στο τέλος του 2008 να μπορούμε να ονομάσουμε την ατομική μας δημιουργία επιτυχία.