ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ Ή ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ;

Η αποχή που παρατηρείτε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι ή παραίτηση ή αδιαφορία.

Για ότι μέλλει να συμβεί στον τόπο και τη χώρα.

Απάθεια περί τα κοινά. Που αποκτήθηκε ως αντίσωμα στο δούλεμα. Το να μη λέγεται η αλήθεια στον λαό για χρόνια από πολιτικάντηδες όλων των κομματικών αποχρώσεων, αποτελεί και τη σημαντικότερη αιτία αποτυχίας κι αναξιοπιστίας της πολιτικής.

Μια ψήφος έστω με το λευκό και το άκυρο είναι μια πιο πιστή καταγραφή μιας συνειδητής πολιτικής διαμαρτυρίας. Αυτή η διαμαρτυρία μπορεί να σημαίνει ότι α) οι υποψήφιοι θεωρούνται ανεπαρκείς, ανίκανοι, ή απατεώνες. β) ότι τα κόμματα ως έχουν δεν εκφράζουν τις πολιτικές πεποιθήσεις του διαμαρτυρομένου κατ΄αυτόν τον τρόπο, γ) ότι το πολιτικό σύστημα συνολικά είναι απορριπτέο.

Η αποχή τώρα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία παθητική έκφραση όλων των παραπάνω, αλλά επίσης και αρκετά άλλα. Μπορεί να είναι μία "πολιτική" στάση, αλλά επίσης μπορεί να είναι πλήρης πολιτική απάθεια και εντελώς ατομικιστική κοσμοθεώρηση. Πολύ απλά κάποιοι σκέφτονται: δεν έχω κανένα συμφέρον να πάω να ψηφίσω...

Η αδιαφορία αυτή των ψηφοφόρων στερεί συγχρόνως από αυτούς που αδιαφόρησαν το δικαίωμα της κριτικής ώς προς την εφαρμοζόμενη πολιτική από τους κομματικούς σχηματισμούς που θα αναδειχθούν πρώτοι στις τοπικές κοινωνίες...

Το να είναι το εκλογικό τμήμα μερικά βήμα απέναντι, ή μία ώρα διαδρομή με το αυτοκίνητο, οι άλλοι να ψηφίζουν για λογαριασμό μας, και μεις να νομίζουμε ότι είμαστε οι ξύπνιοι, είναι δείγμα κατατονικής προσωπικότητας.

Όλα τ΄άλλα είναι νάχαμε να λέγαμε.

Εκτός αν το 40 - 60% της κατά τόπους αποχής γίνανε όλοι ξαφνικά αντιεξουσιαστές/αναρχικοί και ελευθεριακοί, οι οποίοι είναι οι μόνοι που έχουν επιχειρήματα υπέρ της αποχής/σαμποταρίσματος γενικότερα του συστήματος, ζουν σύμφωνα με τα πιστεύω τους και επομένως είναι οι μόνοι που φέρουν δικαιωματικά τον τίτλο του πραγματικά ανατρεπτικού απέχοντα.

Και εντάξει, το κίνημα του καναπέ των μεγαλύτερων και κείνο της νεολαίας του φραπέ δίνει με την αποχή λευκή επιταγή να τους εκπροσωπούν άλλοι και να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό τους...

Η ζωή είναι διαρκή, πολλές φορές απάνθρωπα διλήμματα. Και ανάγκη λήψης απόφασης επί αυτών.

Με ό,τι όπλα έχεις διαθέσιμα κάθε στιγμή πολεμάς. Και η καθολική ψήφος είναι ο τρόπος έκφρασης του λαού.

Γι' αυτό στην Αρχαιότητα εξοστράκιζαν τους απέχοντες και θεωρούσαν την "ιδιωτεία" έγκλημα.

Η αποχή ασφαλώς και πρέπει να προβληματίζει. Αλλά μην ξεχνάμε. Στη δημοκρατία η ψήφος είναι το όπλο του πολίτη.

Ψήφισαν λίγοι. Γιατί; Φαίνεται απλό: οι άνθρωποι αδιαφορούν ή θεωρούν ότι η συμμετοχή τους δεν θα αλλάξει τα πράγματα. Ουσιαστικά απέχουν επειδή αισθάνονται ότι η διαδικασία και η κατεστημένη πολιτική δεν τους αφορούν. Προς το παρόν αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό για το σύστημα. Μερικές φορές οι αδιάφοροι δεν θεωρούνται καν ενοχλητικοί, δεν ξε-βολεύονται οι βολεμένοι έτσι.

Με φραπέ, καναπέ και βολεμένους ή ανόητους θα φύγει η χώρα μπροστά από τη σημερινή της κατάσταση και με ποιούς;

Ποιοί θα τους επιλέξουν αυτούς, αν όχι όλοι εμείς που μας αφορούν;

Συμμμετοχή κι όχι αδιαφορία. Αγώνας κι όχι μεμψιμοιρία. Με λόγο θετικό, καθαρό. Λόγο ελπίδας!

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΑΠΟΧΗ...

Πέρασε και αυτό το debate και μια ακόμη ευκαιρία πληροφόρησης των πολιτών γύρω από τα τρέχοντα ζητήματα πήγε χαμένη από την ακατ(άσχετη) φιλολογία και τις κόντρες των κομμάτων, με αποκλειστικό στόχο το κέρδος των εντυπώσεων.

Απογοητευμένος ο κόσμος, λίγες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, αποστρέφεται και αντιδρά, πριμοδοτώντας την αποχή και την αδιαφορία απέναντι στις εκλογές. Βέβαια αυτή η αδιαφορία, ουσιαστικά είναι αδιαφορία απέναντι στην Ευρώπη που κάποιοι φρόντισαν να καλλιεργήσουν καιρό πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου...

Ζήτημα είναι αν έστω και μία φορά έχουν αναφερθεί στα τεκταινόμενα στο ευρωκοινοβούλιο τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ποιος άραγε θυμάται ή γνωρίζει κάτι για τις παρεμβάσεις ή εκθέσεις των Ελλήνων ευρωβουλευτών; Ποιος ξέρει σε ποια κατεύθυνση στράφηκε το ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα και σε ποια η σοσιαλιστική ομάδα ή οι πράσινοι; Απέναντι σε οικονομικά θέματα, απέναντι στην κρίση την ίδια, ή την κλιματική αλλαγή;

Μόνο σαν πέφτουν τα πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή επιτροπή για τη μη ενσωμάτωση κοινοτικών οδηγιών στην εθνική νομοθεσία, ακούγεται για πρώτη φορά πως κάποιοι αποφασίζουν για εμάς και κάποιοι άλλοι από την Ελληνική πολιτεία μας άφησαν στο έλεος...

Όλοι βιάζονται να ολοκληρώσουν τις εκλογές αυτές με κάθε κόστος και τίμημα. Έτοιμοι για όλα τα πιθανά σενάρια προετοιμάζουν τις απαντήσεις για τη δικαιολόγηση των μικρών ποσοστών ή της χαμηλής εκλογικής συμμετοχής.

Σε μια εποχή που η απαξίωση του πολιτικού κόσμου είναι στάτους, σε μια περίοδο που άλλες δυνάμεις ετοιμάζονται να επέμβουν στο πολιτικό πεδίο, τα κόμματα δείχνουν να τα έχουν χαμένα από τις επικείμενες απώλειες ψήφων.

Συνέπεια εσκεμμένης αδιαφορίας των πολιτών στους ξύλινους λόγους των πέντε κομματικών σχηματισμών που βρίσκονται στο κοινοβούλιο και που ο καθένας από την πλευρά του έκανε το κάθε τι προκειμένου να απογοητεύσει τους ψηφοφόρους του. Τι έκαναν αλήθεια όλοι τους για το κοινωνικό αδιέξοδο, την ανεργία, την υποβάθμιση των αξιών, το ανεξέλεγκτο κέρδος και τη διαφθορά που έχει διεισδύσει σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα;

Δεν φτάνουν πλέον οι αντιπαραθέσεις και οι δήθεν πύρινοι λόγοι. Ο λαός έχει ανάγκη από πράξεις και σαρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Επιθυμεί να δει ένα διαφορετικό κλίμα και τη λήψη άμεσων μέτρων για τα διάφορα προβλήματα που προκύπτουν. Στην Ελλάδα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Από την παιδεία και τη μόρφωση, μέχρι την ενημέρωση και την πληροφόρηση.

Πρέπει να υπάρξουν σχηματισμοί και συνασπισμοί ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών για περισσότερη και πιο ποιοτική Δημοκρατία. Προς το παρόν, τη Δημοκρατία αυτή δεν την προσφέρουν τα υπάρχοντα κόμματα του κοινοβουλίου. Ούτε και οι βουλευτές στο σύνολό τους πείθουν για τη μεγάλη ανατροπή. Αυτό το έχει καταλάβει ο κόσμος. Γι' αυτό και θα αντιδράσει ανάλογα στις επερχόμενες εκλογές.

Και το κλίμα αυτό, κανένα debate ή στημένη πολιτική συγκέντρωση δεν πρόκειται να το αντιστρέψει. Γιατί κάποια στιγμή επιβάλλονται οι ριζικές αλλαγές, αυτό ζητείται εκ βαθέων από τον κόσμο.