ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ...

Απογευματινές προβολές 6 - 8 μμ σε λαϊκούς κινηματογράφους, στα τέλη των 70's.
Γενική είσοδος δραχμαί 30 τότε.

Ταινίες σαν τη παρακάτω με τον Bruce Lee, το δημοφιλές δίδυμο Terence Hill - Bud Spencer όπου το ξύλο έπεφτε άφθονο, spaggeti western της cinecitta, μέχρι αυστηρώς ακατάλληλες για κάτω των 13 ετών, με το άγρυπνο βλέμμα του σινεματζή στα εισιτήρια και στην πόρτα, συν αυτό του μπάτσου με πολιτικά που την έστηνε από νωρίς απέναντι από τον σινεμά, απαρατήρητος όπως νόμιζε...

Κοινό των σινεμάδων τέτοιες ώρες μικρά κοπέλια που είχαν εντολή επιστροφής νωρίς στο σπίτι, εξοδούχοι στρατιώτες, φαν των πολεμικών τεχνών πριν το γυμναστήριο, χωριάτες που έπρεπε μετά να προλάβουν το βραδυνό λεωφορείο, αργόσχολοι μεσήλικες και γέροι που δεν είχαν που αλλού να πάνε για να περάσει η ώρα.

Δίωρη προσιτή διασκέδαση στην σκοτεινή αίθουσα που άρχιζε με τα "προσεχώς" και τις διαφημίσεις του marlboro και του camel που τα πακέτα τους έβλεπε ο θεατής και σε πολλά χέρια ανάμεσα του, με τις φωνές και τα σφυρίγματα στον μηχανικό προβολής αν διακοπτόταν ξαφνικά η ταινία ή έπεφτε η φωτεινότητα της οθόνης, με σπόρους, τσίπς κι εκλέρ από το κυλικίο εξτρά και τα μπουκάλια των αναψυκτικών που αφού άδειαζαν με τα καλαμάκια κυλούσαν επίτηδες κάτω από τα καθίσματα μέχρι να τερματίσουν στον μπροστινό τοίχο, κάνοντας χαρακτηριστικό κι εκνευριστικό θόρυβο στο επικλινές πάτωμα...

Και τη απαραίτητη ελεημοσύνη στον Στρατή και τον Αντρέα που μοίραζαν τάχα το πρόγραμμα την είσοδο...

Μαζική διασκέδαση πριν την επέλαση της βιντεοκασέτας, που άφηνε μια αδιόρατη φλόγα στα μάτια πιτσιρικάδων κι εφήβων, όταν με την έξοδο κάποιοι ορμούσαν στους τοίχους και τα δέντρα, όπου δοκίμαζαν τις ικανότητες τους στα χτυπήματα καράτε που είχαν μόλις εντυπώσει. Που οδηγούσαν μετά αρκετούς έφηβους σε γυμναστήρια και dojo πολεμικών τεχνών, να φτιάξουν σώμα, να δέρνουν κι αυτοί...

Πολύ καλύτερα νομίζω από τα σημερινά παιδικά παραμύθια και τον Harry Potter που προσελκύουν 5χρονα στις σημερινές απογευματινές προβολές και βγαίνουν αποχαυνωμένα.

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ...

Τελικά ίσως φταίει το Hollywood, που με συνεχείς επαναλήψεις μας έκανε να εμπεδώσουμε πολλά από τα παρακάτω κλισέ...

Ή αλλιώς τι μαθαίνουμε από το σινεμά:

Ο αρχηγός της αστυνομίας δίνει πάντα 48 ώρες προθεσμία.

Μπορείς να προσγειώσεις ένα τζάμπο αρκεί να σου μιλά κάποιος από κάτω.

Ο άντρας δεν αισθάνεται πόνο από τις σφαίρες τη στιγμή που τις τρώει, παρά μόνο όταν κάποια γκόμενα του πλένει μετά την πληγή.

Το σύστημα εξαερισμού είναι καλή κρυψώνα και σε πάει όπου θες.

Όλες οι βόμβες είναι ωρολογιακές με μεγάλα κόκκινα νούμερα για να ξέρεις πότε θα εκραγούν.

Τα σεντόνια όλα έχουν σχήμα L φθάνουν πάνω απ τα στήθη μιας γυναίκας και μέχρι την μέση του άντρα.

Πάντα αν μπείς σε μαγαζί / μπαρ / και φλερτάρεις για λίγο την όμορφη υπάλληλο, καταλήγετε στο κρεββάτι αμέσως.

Το ίδιο αν παίζεις τον δικηγόρο με ωραία πελάτισσα που μόλις μπήκε στο γραφείο σου για πρώτη φορά.

Οι περισσότεροι είναι αλκοολικοί και χωρισμένοι με παιδιά.

Πάντοτε υπάρχει χώρος να παρκάρεις εκεί που πας.

Όλοι όσοι ξυπνούν από εφιάλτη είναι ιδρωμένοι.

Τα κραγιόν και τα μέικ απ παραμένουν ακόμη και σε κατάδυση για ψαροντούφεκο.

Δεν έχει σημασία με πόσους θα τα βάλεις, έτσι κι αλλιώς οι αντίπαλοι έρχονται ένας - ένας.

Όλα τα αυτοκίνητα που τρακάρουν εκρύγνηνται και τυλίγονται στις φλόγες.

Όλες οι κλειδαριές ανοίγουν με μια πιστωτική εκτός αν το σπίτι καίγεται και υπάρχει ένα παιδί μέσα.

Είναι πολύ πιθανό να γλιτώσεις από μία μάχη εκτός αν πεις πως πεθύμησες την οικογένεια σου.

Τα βράδια οι κουζίνες δεν έχουν φως παρά μόνο αυτό του ψυγείου.

Τα εξάσφαιρα πιστόλια πολλές φορές ρίχνουν έως και 75 σφαίρες με ένα γέμισμα.

Όλοι οι αστυνομικοί ντετέκτιβ συχνάζουν σε στριπτιτζάδικα.

Όσο ξύλο και αν φας, ακόμη και μετά από δεκάδες γροθιές θα την γλιτώσεις με λίγο αίμα από το στόμα.