Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 60

Τους αναγνώριζε ο Κωστής από την όψη, έναν – έναν που καλούσε ο Αλέκος ο Τσιφούτης, όταν έφτανε η σειρά του καθενός να μπει στο έργο, να εφαρμόσει την δική του τέχνη. Έφτασε να ξέρει τι θα έκαναν μετά και ποιός εργάτης θα ερχόταν να το κάνει, με το που παρατηρούσε την οικοδομή και την κατάσταση που βρισκόταν.

Παρ’ όλα αυτά, ποτέ του δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει την  τέχνη, ούτε να ασχοληθεί καθόλου με λάσπες, ασβέστες, τούβλα, τσιμέντα, τοίχους και ταράτσες. Τον άφηναν τελείως αδιάφορο τα δικά τους εργαλεία, τα φτυάρια, οι τσάπες, οι κασμάδες, οι μαλάδες, οι ψηλές σκαλωσιές που πρώτα με κόπο έστηναν και τις ξεστέλιωναν μετά, τα διάφορα ξύλα που χρησιμοποιούσαν και τα σκεπάρνια για τις μπρόκες.

Όπως και τα πολύ θορυβώδη ειδικά μηχανήματα των οικοδομών, τα αναβατόρια, μπετονιέρες, κομπρεσέρ που τα είχε παρατηρήσει αμέτρητες φορές και ήξερε καλά τον τρόπο που δούλευαν. Ακόμη και τους γερανούς, τις  μπουλντόζες, τους φορτωτές και τα παραφορτωμένα φορτηγά που κουβαλούσαν τα μπάζα, την άμμο και το τσακίλι, που έρχονταν πιο σπάνια στην γειτονιά, μόνο όταν χρειάζονταν.

Τον χρόνο και τα λεφτά που ξόδεψε, τον κόπο και την προσπάθεια που κατέβαλε ο Αλέκος ο Τσιφούτης, δεν έμελε να τα χαρεί για πολύ. Όντως μεγάλος σε ηλικία και κουρασμένος πολύ από την πίεση χρόνων να αποτελειώσει, δεν απόσωσε ολόκληρη δεκαετία μετά που τελείωσαν τα νεόκτιστα κτίρια κι άρχισε να εισπράττει ενοίκια.

Μα δεν πέθανε ούτε από γηρατειά, ούτε από χρόνια κούραση, ούτε από ατύχημα.



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: