Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 53

Σε αυτουνού λοιπόν του παπά – Πέτρου την τρίκυκλη μηχανή, φόρτωσαν στην ανοιχτή καρότσα τα πράγματα της Μαρίας. Τα χώρεσε όλα, τον υφασμένο  -πλεγμένο – κεντημένο χειροποίητο ρουχισμό, τα κάμποσα οικιακά συμπράγκαλα που είχε μαζεμένα, την ραπτομηχανή SINGER. Κάνανε μια στάση μόλις φτάσανε στα Χανιά για να μάζεψουν και τα λίγα υπάρχοντα του Ζαχάρη από το εργένικο δωμάτιο του στο σπίτι της Ελισάβας. Ήταν το μεταλλικό ντιβάνι με το στρώμα του, τα δυο του κουστούμια, τη βαλίτσα με τα άλλα ρούχα του και τρία ζευγάρια παπούτσια.

Μαζί και το μοντέρνο τότε Ιαπωνικό ραδιόφωνο παγκοσμίου λήψεως με τα εφτά τρανζίστορ εντός, την τηλεσκοπική κεραία στη κορυφή, τα μικρά κομψά κουμπιά που το λειτουργούσαν και την καφέ δερμάτινη εξωτερική θήκη, που είχε αγοράσει τον πρώτο καιρό εκτός φυλακής για συντροφιά και παρηγοριά τα βράδια.

Ξεφορτώσανε τα πράγματα κι εγκαταστάθηκαν στο δικό τους σπίτι στα Χανιά, στην περιοχή της «Ρεγγίνας». Ο ανιψιός ο Σήφης μόλις τους είχε φτιάξει το ταβάνι σαν δικό του γαμήλιο δώρο και ήταν έτοιμοι να κάνουν κι αυτοί τη ζωή τους, όπως ίσως την σχεδίαζαν στα μύχια τους όνειρα τα χρόνια της μοναξιάς τους. Από τέτοια είχανε ζήσει πολύ και οι δυο…

Μα σε αντίθεση με την ξένοιαστη ζωή που ζούσανε ο Σταύρος με τη Τασία στον Πειραιά, ο Ζαχάρης και η Μαρία αν και έμεναν σε πόλη κι αυτοί, ζούσαν τελείως διαφορετικά. Ούτε τα άφθονα λεφτά από τον ΟΛΠ του Σταύρου έβγαζε ο Ζαχάρης από το μισιακό περίπτερο, ούτε την αστείρευτη διάθεση της Τασίας για ατελείωτα γλέντια και ασωτίες είχε ξαφνικά η Μαρία, που είχε μάθει αλλιώς στο χωριό ως νέα.

Δεν είχανε λεφτά και χρόνο για ξόδεμα. Σε ζαχαροπλαστεία και κινηματογράφους δεν μπαίνανε ποτέ. Ούτε ξέρανε τι θα πει ταβέρνα, ή νυχτερινό κέντρο με μουσική, αυτά θεωρούσαν πως ήταν για τους «άλλους». Μόνο για αυτούς που είχανε τον τρόπο τους στη ζωή δηλαδή και μπορούσανε να διάγουνε βίο πολυτελή μετά θεαμάτων και διασκεδάσεων.



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: