Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 49

Δεν υπήρχε λόγος να συνεχίζουν αιωνίως οι οικογένειες τους να βρίσκονται στα μαχαίρια για προηγούμενες διαφορές, που τους είχανε φέρει ίσαμε εδώ. Έτσι επέμενε να τους βοηθήσει να παντρέψουν την μεγαλύτερη από τις δυο κόρες της οικογένειας την Μαρία, αν όχι με έρωτα ανάμεσα στα σόγια τους αφού δεν είχε αρσενικό παιδί, τότε με ένα προξενιό με κάποιον που δεν ήταν από το χωριό τους, μα ήξερε καλά και συμπαθούσε πολύ ο Τσούρδος.

Μέχρι τότε, ούτε ο Σταμάτης, ούτε ο Σταύρος, ούτε ο Γιώργος που τώρα ήταν χωροφύλακας στην Χίο και τον τύλιξε μια επισκέπτρια Σαμιώτισσα πονηρή και αρκετά μεγαλύτερη του στα χρόνια, έκαναν το παραμικρό για να την παντρέψουν. Ούτε αυτή τη μεγάλη, ούτε την μικρότερη αδερφή τους την Αντωνία που ήτανε πιο καλόβολη και συγκαταβατική. Τις είχαν μάλιστα για να φροντίζουν τα δυο πρώτα παιδιά του Σταμάτη, που περνούσε από το πατρικό του και τους τα άφηνε πριν φύγει για το χωράφι με την Ελένη που τον βοηθούσε κάθε πρωί. Μικρά παιδάκια τότε, όταν δεν τις έπαιρναν να δουλεύουν στα μεροκάματα, πότε η μια και πότε η άλλη τα νετάσανε…

Παντρευτήκανε τα κορίτσια τελικά, με σειρά ηλικίας, πρώτα η Μαρία και σε τρία χρόνια η μικρότερη της αδερφή η Αντωνία, που στάθηκε πολύ άτυχη στο γάμο της. Την παντρέψανε με έναν ήρωα του έπους του ’40, που διακρίθηκε σε μια μάχη κατά την προέλαση των Ελλήνων στο Βόρειο-Ηπειρωτικό μέτωπο κερδίζοντας ένα παράσημο κι έναν σοβαρό τραυματισμό. Από τον οποίο στην πραγματικότητα δεν συνήλθε ποτέ. Λόγω ελλιπούς ιατρικής περίθαλψης, που φυσικά δεν υπήρχε διαθέσιμη τότε στην πρώτη γραμμή. Με ανεπούλωτα εσωτερικά τραύματα σε ζωτικό όργανο που τον ταλαιπωρούσαν συχνά από τότε, όλα τα υπόλοιπα χρόνια που έζησε.

Τιμημένος από την Πολιτεία σαν ήρωας πολέμου κι ανάπηρος, του είχε δοθεί ως αντάλλαγμα μια «άδεια εμπορίας προϊόντων καπνού» σπάνια και επικερδή κείνα τα χρόνια, που του εξασφάλισε ένα καλό εισόδημα  κι ένα μεγάλο σπίτι πάνω στην πλατεία του χωριού του, το Καλαμίτσι του Αλεξάνδρου από όπου καταγόταν η οικογένεια του, ονομαστή οικογένεια της περιοχής, με πολλούς ήρωες στους εθνικούς αγώνες & σεβαστούς επιστήμονες στα ειρηνικά χρόνια ως και σήμερα.

Εκεί πήγε νύφη την Αντωνία ο πολύ μεγαλύτερος της Μιχάλης, εκεί ζήσανε τέσσερα χρόνια καλά μαζί καθότι χουβαρντάς κι αγαπητός. Ο Δημιουργός όμως δεν του έδωσε παραπάνω περιθώριο ζωής, έτσι με συνεχώς επιδεινούμενη την κατάσταση της υγείας του, πέθανε ένα απόγευμα στο νοσοκομείο των Χανίων από συμφόρηση. Αφήνοντας χήρα την Αντωνία σχετικά νέα ακόμη, με ένα μικρό θηλυκό παιδί κι ένα αρσενικό μωρό στην κοιλιά, που γέννησε σε δυο μήνες από την κηδεία του για λίγο άντρα της.

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή της μεγαλώνοντας τα δυο παιδιά της, με την σύνταξη αναπηρίας και το μαγαζί με τα τσιγάρα που της έμεινε κληρονομιά από τον Μιχάλη της. Χαριστικά της δώσανε αργότερα και το πρώτο κοινόχρηστο τηλέφωνο που μπήκε στο Καλαμίτσι του Αλεξάνδρου, δούλευε συμπληρωματικά σε ελιές και τρύγους που ζητούσανε εργάτες, κάνανε και τα παιδιά το ίδιο μεγαλώνοντας, είχανε και κάτι δικά τους χωράφια να φροντίζουνε συν λίγα οικόσιτα ζώα για κρέας, αυγά και γάλα και ζήσανε στο χωριό…



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: