Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ…43

Μπροστά στην ασπρόμαυρη οθόνη που τους κρατούσε προσηλωμένους με τα μάτια καρφωμένα πάνω της τις βραδινές ώρες, ο Σταμάτης δεν έχανε ούτε την παραμικρή ευκαιρία να τους ξαφνιάσει με το ιδιότυπο χιούμορ του.

Σε ένα ντοκιμαντέρ για την αρχαιοελληνική μυθολογία μια βραδιά, είδε να αναφέρονται στους Κένταυρους, όντα μισά άνθρωποι και μισά άλογα. Θέτει ατάκα κι επιτόπου προς την ομήγυρη το ευφυές ερώτημα που κανείς φιλόσοφος δεν είχε θέσει και καταφέρει να πάρει απαντήσεις για αιώνες:

– Αυτοί με τις ανθρώπινες κεφαλές & χέρια και τα αλογίσια σώματα με τα τέσσερα πόδια και την ουρά, πού λέτε να κοιμούνται, σε κρεβάτια σαν κι εμάς ή στον στάβλο χάμω, ξαπλωτοί στα άχερα πάνω;

Μετά τα αρχικά γέλια και τις πολλές εισηγήσεις και διαπραγματεύσεις, κατάληξαν ομοφώνως πως θα προτιμούσαν να θέτουν στην αγαπημένη τους γωνιά κάπου στον στάβλο, έχοντας όμως κάποιο είδος μαξιλαριού ώστε να ακουμπούν πάνω του για περισσότερη άνεση την ανθρώπινη κεφαλή τους.

Το επόμενο απίθανο ερώτημα όμως:

– Τι θα τους άρεσε να τρώνε άραγε, φαί ανθρώπινο, μαγειρευτό ή σκέτο σανό και καλαμπόκι σαν τα μεγάλα ζώα που βόσκουνε;

Παρέμενε πάντα αναπάντητο στο τέλος, παρά τις κάμποσες διαφορετικές γνώμες. Όπως και η πρόσκληση του Σταμάτη σε κάποιον Κένταυρο να βοηθήσει με ένα καλό μεροκάματο στο κουβάλημα των κοφινιών ξεχειλισμένα με τα ώριμα σταφύλια, από το αμπέλι στους Τσιγκούνους μέχρι το πατητήρι στο σπίτι, την εποχή του τρύγου.

Τα παιδιά δεν θα ήταν παρόντα να διαπιστώσουν αν αποδέχτηκε την πρόσκληση του θείου τον Σεπτέμβρη που μάζευαν τα μαύρα τους σταφύλια για να φτιάξουν το σπιτικό κρασί που έπιναν, τις ίδιες μέρες ήταν που άνοιγαν τα σχολεία στα Χανιά. Εκείνα έπρεπε να βρίσκονται εγκαίρως πίσω στις τάξεις τους, τα θρανία και τα γράμματα, όπου αρίστευαν. Ξέροντας καλά πως και φέτος όλη την σκληρή δουλειά θα την έκανε ο ίδιος γάιδαρος που είχανε για χρόνια να τους υπηρετεί στο χωριό.

Όταν εύρισκε καμιά φορά και κάποια καλή παρέα χωριανών, ή όταν στο απέναντι του γειτονικό σπίτι έρχονταν οι ξενιτεμένοι ένοικοι από την Αμερική για το καλοκαίρι κι αυτοί, ο Σταμάτης ήταν ασυναγώνιστος στα πειράγματα αθώα ή πονηρά, στο τραγούδι της τάβλας ή το ριζίτικο.

Την απολάμβανε τη ζωή με τον δικό του τρόπο, δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω όλα του τα χρόνια, αν και δεν ταξίδεψε σε μέρη μακρύτερα από την Κρήτη με εκδρομές του συλλόγου κυριών του χωριού, ούτε μπήκε ποτέ στη ζωή του σε κάποιο ξενυχτάδικο. Δεν χρειαζόταν πολλά για να κάνει κέφι και να περάσει καλά, έτσι απλά, φιλικά και χωρίς έξοδα, μεταξύ κάποιων λίγων ανθρώπων που έχουνε κάτι να μοιραστούνε…


Σύντομα η συνεχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: