Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ…42

Τρώγανε το μεσημέρι δίπλα στο ποτάμι με την συνεχή βουερή ροή, όλοι μαζί καθισμένοι χάμω σε έναν κύκλο, κάτω από την παχύ δροσιά πλατάνων και ιτιών, δίπλα στο πυκνό τείχος από καλάμια, που τους προστάτευε από τον επίμονο αέρα. Στα αυτιά τους έφταναν ανάκατα κελαηδήματα και κραυγές από τα αηδόνια, τα μαυροπούλια, τα κοτσύφια, τα τρυγόνια, τις ποταμίδες και τους τσαλαπετεινούς  που φώλιαζαν αθέατα στα πυκνά αιωνόβια κλαδιά.

Βγάζανε το φαγητό από τις δεμένες πετσέτες που άπλωναν στα πόδια τους, με τα σφιχτά βρασμένα αυγά, τις ντομάτες & τα αγγούρια από το χωράφι εκεί, τις αλμυρές ελιές και το μισολιωμένο από την ζέστη τυρί, το ζυμωτό ψωμί που παίρνανε το πρωί ζεστό από τον φούρνο και ξεραινότανε με τον ήλιο χωρίς να χάνει τίποτα από τη νοστιμιά του, τα βραστά καλαμπόκια, τα γλυκά φρέσκα σύκα, τα σταφύλια, τα φραγκόσυκα από γύρω που καθάριζε από τα αγκάθια προσεκτικά η θεία. Που όσα και να ήταν τα εδέσματα τους, δεν απέμενε τίποτα να το γυρίσουν στο σπίτι επιστρέφοντας, τα πάντα χωρούσαν και γέμιζαν πλήρως τα άδεια στομάχια τους…

Ζούσανε και χέλια αμέτρητα εκεί στον Μανταμά, το ποτάμι που κατέβαζε γάργαρο πεντακάθαρο κρύο νερό από τα Λευκά Όρη κι αφού πότιζε τον κάμπο που διέσχιζε, ενώνονταν παρακάτω με το μεγαλύτερο της περιοχής τον Κοιλιάρη, που τελικά οδηγούσε τα  τρεχούμενα νερά ως την θάλασσα στις Καλύβες. Παρέα με αρκετές μικρόσωμες κουκούτσες, κάποιες πέστροφες, πολλά πρασινωπά βατράχια κι ακόμη περισσότερα καβούρια.

Ο  Σταμάτης μάζευε πολλά τέτοια χέλια και κάποια από τα ψάρια, πιάνοντας τα απλά με τα χέρια του σφιχτά να μην ξεγλιστρούν και βάζοντας τα με γρήγορες κινήσεις σε ένα κοφίνι σκεπασμένο που έσερνε μαζί του, όταν είχε την διάθεση να βουτήξει γυμνός στο πάντα παγωμένο νερό. Με ένα μεγάλο πιάτο τέτοια τηγανητά με λεμόνι άλλαζε ευχαρίστως το βραδινό του διαιτολόγιο, μαζί με το απαραίτητο μπουκάλι κρασί ανταμείβανε επαρκώς τον πρότερο κόπο του και την μεσημεριανή ψυχρολουσιά.

Εκεί στο σπίτι του θείου πρωτοείδανε ασπρόμαυρη τηλεόραση που άνοιγε στις έξι το απόγευμα με τον Εθνικό Ύμνο. Την πιο κατάλληλη ώρα, ότι είχανε επιστρέψει από τον κάμπο και είχανε πλυθεί με τη σειρά τους διαδοχικά με το λάστιχο της αυλής. Πανέτοιμοι μετά να δούνε τη «Γειτονιά», τον «Μεθοριακό Σταθμό», τους «Πανθέους» που άρεσαν στην θεία Ελένη, τον «Ποπάυ» & τον «Γούντι τον τρυποκάρυδο» που άρεσαν στα παιδιά, τα πολεμικά ντοκιμαντέρ που άρεσαν στον θείο Σταμάτη, το «Λούνα – Πάρκ» του Δαλιανίδη, τη «Χαβάη 5-0» και τις πολλές – πολλές παλιές Ελληνικές ταινίες που άρεσαν σε όλους.



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: