Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 41

Συχνά τον συνόδευε τον Σταμάτη όλη η οικογένεια και οι φιλοξενούμενοι του στο περιβόλι που βρίσκονταν στον κάμπο του Καλοσυκιά, όταν ήταν η μέρα για πότισμα των εσπεριδοειδών. Μια κουραστική ολοήμερη σχεδόν εργασία για όλους, μα ιδίως για τον έμπειρο στις αγροτικές δουλειές θείο που έτρεχε ολόγυρα με την τσάπα στο χέρι. Να προλάβει την πρωτόγονη ποτιστική μηχανή στον ποταμό που δούλευε στο φουλ ασταμάτητα για ώρες να ανεβάζει μεγάλες ποσότητες από το κρύο νερό μουγκρίζοντας και να το ρίχνει στα ξερά αυλάκια που περιβάλλανε τις ρίζες των δέντρων που διψούσανε κι αυτά, καλοκαιριάτικα.

Τα μεγαλύτερα παιδιά του Σταμάτη εκτός από τις αγροτικές δουλειές που ξέρανε, αφού τις κάνανε από τα μικράτα τους, ξέρανε και να κυνηγούνε. Το μόνο πράγμα που υπερτερούσανε αισθητά συγκρινόμενα με τα ξαδέρφια τους από την πόλη, αφού επιδίδονταν σε αυτό από νωρίς στο χωριό, βλέποντας κι όλους τους άλλους αρσενικούς να το κάνουν, ένδειξη καταξίωσης κι ενηλικίωσης των παιδιών.

Με τα χέρια τους μοναχά πιάνανε τα πουλιά από τις φωλιές αρχικά, με ξόβεργες όταν μάθανε την κατασκευή & χρήση τους, με σφεντόνες αυτοσχέδιες, με μικρά αεροβόλα αργότερα. Όποτε πήγαιναν στο περβόλι και το θυμόταν, κουβαλούσαν μαζί στον απέραντο κάμπο με την πλούσια πανίδα το φλόμπερ των 9 mm, το κατάλληλο για νεόκοπους κυνηγούς και πολύ δημοφιλές στους νεαρούς χωριάτες, ελαφρύ κυνηγετικό όπλο που είχανε αγοράσει όταν δουλεύανε, έφηβοι πια.

Κατόπιν της απαραίτητης πατρικής συναίνεσης βεβαίως, με τους πρώτους μισθούς που πληρώθηκαν όταν δούλευαν στα Χανιά και το είχανε από κοινού, όποιος από τους δυο είχε διάθεση για κυνήγι το χρησιμοποιούσε. Αφού πλήρωνε μόνο αυτός βεβαίως τα καθόλου φτηνά ειδικά φυσίγγια που έπαιρνε το ελαφρύ όπλο, το πρώτο όπλο ενός κατοπινού ενήλικα κυνηγού, με τιμή λίγο υψηλότερη των φυσιγγίων μιας μεγάλης 12άρας καραμπίνας.

Με το ένστικτο του κυνηγού σέρνονταν στην χαμηλή βλάστηση, στέκονταν ακίνητοι κι αμίλητοι για ώρες σε ενέδρες στα περάσματα, χώνονταν στα πυκνά φυλλώματα και γρατζουνίζονταν από τους βάτους, στην προσπάθεια τους να  εντοπίσουν και να ξετρυπώσουν κάποιο αξιόλογο θήραμα. Όχι για το τραπέζι τους, ανάξιο λόγου τα κρέας που έβγαζε ένα πουλί ή ένα μικρό ζούμπερο αν τύχει και ήταν μαλακό & φαγώσιμο.

Πιο πολύ για την χαρά του κυνηγιού πηγαίνανε, σπαταλώντας ώρες ατελείωτες και μέρες ολόκληρες από τον χρόνο τους. Με τον καιρό και την επίμονη εξάσκηση μάθανε πολύ καλή σκοποβολή, τίποτα δεν τους ξέφευγε αν έμπαινε στο μικρό και δυσδιάκριτο στόχαστρο της λεπτής κάνης του φλόμπερ. Ασήμαντο όμως εμπόδιο αυτό για την οξυμένη όραση τους, που έκανε πιο ενδιαφέρον τον στόχο.

Είτε είχε φτερά και πετούσε ψηλά, νομίζοντας πως έτσι θα γλίτωνε στην απλάδα του εγγύς ουρανού, είτε είχε τρίχες ή γούνα και γλακούσε απεγνωσμένα να κρυφτεί όπου εύρισκε ασφάλεια και βόλευε, νομίζοντας πως δεν θα το προλάβαιναν τα σκάγια. Μάταιη η προσπάθεια και των δυο ειδών θηραμάτων, αφού γρήγορα βρίσκονταν ξαπλωμένα κάτω διάτρητα. Κι αμέσως τρόπαια, κρεμασμένα στην δερμάτινη αρμαθιά με θηλιές που κρατούσαν περασμένη στην ζώνη τους, να τα κουβαλούν να φαίνονται και να τα δείχνουν στους υπόλοιπους τη συντροφιάς περήφανοι.


Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: