Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 40

Αυτός τον είχε νεμαζώξει από κουλούκι και τον τάιζε επιμελώς. Ακόμη κι από το δικό του φαί ξεχώριζε και κρατούσε μερτικό που του το έδινε. Χαιρόταν να τον παρακολουθεί να το καταβροχθίζει λαίμαργα κάθε φορά που του το έριχνε καθώς το κουλούκι τον κοίταζε κατάματα αναμένοντας το, άλλο τόσο χαιρόταν όσο τον έβλεπε και μεγάλωνε μήνα με τον μήνα κι έφτασε εντέλει σε μέγεθος κατσίκας.

Τα περισσεύματα του ψημένου δικού τους φαγητού περίμενε κι αυτός να χορτάσει, ανακατεμένα με τα πολλά κόκκαλα με το λίγο κρέας απάνω, που του άφηναν επίτηδες. Ποτέ του όσο ζούσε δεν γεύτηκε σκυλοτροφές έτοιμες & βγαλμένες από σακούλες, τα κόκκαλα και τα λοιπά φαγητά προτιμούσε και τα τιμούσε ιδιαίτερα. Αυτά ήταν που τον έκαναν μεγάλο και δυνατό. Στην ακμή του ορμούσε με μανία, δάγκανε και κομμάτιαζε λάστιχο αυτοκινήτου μόνο για παιχνίδι, σε ελάχιστα λεπτά.

Το ίδιο ήταν πάντα έτοιμος να κάνει και στον οποιοδήποτε εχθρό επιβουλεύονταν την οικογένεια και πλησίαζε ύπουλα και κακόβουλα την κατοικία τους. Που το παρακολουθούσε μέρα – νύχτα άγρυπνα από το πλαγιασμένο παλιό ξύλινο μπαούλο καλυμμένο ολόγυρα και από πάνω από τον Γιώργη με χοντρό νάιλον και κομμάτια λαμαρίνας. Δεμένος πάντα με μια χοντρή γερή αλυσίδα, που όμως ήταν αρκετά μακριά, να φτάνει και να προστατεύει όλο το γύρω πεδίο της δράσης του.

Στην μπροστινή άκρη της πλακόστρωτης ασβεστωμένης αυλής με τις πολλές γλάστρες με τα λουλούδια της θείας τοποθετημένο, ήταν η δική του κατοικία και παρατηρητήριο όσο ήταν στο σπίτι. Που ουδέποτε τόλμησε ο Μπόμπης να μπει μέσα, ούτε την πόρτα πλησίαζε καν, απαγορευμένο μέρος από τον θείο με μια κλωτσιά που του έγινε αμέσως βιωματικό μάθημα και κατοπινή συνήθεια. Όπως απαγορευμένα ήταν και οι αγκαλιές ή τα χάδια και τα πολλά παιχνίδια με τον σκύλο για όλους στο σπίτι, υπήρχανε πολλές απαραίτητες κι επιτακτικές δουλειές που έπρεπε να γίνουν στο χωριό.



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: