Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 39

Όπως γινόταν κάθε φορά που τους επισκεπτόταν. Έπρεπε να φάνε καλά κι αν υπήρχε περίσσευμα (πάντα υπήρχε και στο φαί και στην καρδιά τους) ήταν κάθε φορά φυλαγμένο για τα παιδιά. Να φάνε να νετσουλώσουνε μεγαλώνοντας, αφού τα πρώτα τους χρόνια ήταν όλοι αδύνατοι σε σχέση με τα τέσσερα δικά τους παιδιά. Με μια δωδεκάδα χρόνια διαφορά στην ηλικία μεταξύ τους από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο αφού όλοι/ες γεννηθήκανε στη σειρά, όταν σαν νέοι κι αυτοί και οι δικοί τους γονείς, αυγάτιζαν το σόι.

Στο χωριό κάθονταν όσο ήθελαν κι άντεχαν, πολλές εβδομάδες κάθε φορά. Το πρωί έπιναν φρέσκο γάλα με τσίπα από την κατσίκα μαζί με μαύρο ζυμωτό ψωμί, στις δέκα έτρωγαν ξανά ένα ακόμη μεγάλο κομμάτι ψωμί με στάκα αντί για βιτάμ ή μερέντα σαν το σπίτι τους, το μεσημέρι ότι φαγητό ήθελε κείνη τη μέρα κι έψηνε η θεία για όλους και το βράδυ βραστούς χοχλιούς ή αυγά στο τηγάνι με πατάτες.

Χοντροκομμένες και πεντανόστιμες, τηγανισμένες με φρέσκο λάδι βγαλμένο από τις ελιές τους, σε δυνατή φωτιά έξω στην πέτρινη μαυροκαπνισμένη παρασιά. Που επίσης έκαιγε τα ξερά ξύλα ελιάς που κλάδευε μετά την συγκομιδή και έλιγα – έλιγα τα δεμάτιαζε και τα κουβαλούσε ως το σπίτι ο Σταμάτης με τον γάιδαρο τακτικά. Δοκίμαζαν και το κρασί με την γκαζόζα του θείου, παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις της θείας της Ελένης «μην γίνουν σαν και αυτόν, να θέλουνε ένα μπουκάλι κάθε φορά που τρώνε».

Τα αποφάγια που απόμεναν κάθε μέρα από τα γεύματα της οικογένειας και των φιλοξενούμενων, ήταν αρκετά για να τραφούν τα οικόσιτα ζώα της οικογένειας, που μπορούσαν να τα φάνε. Οι κότες και το νεαρό γουρούνι που μεγάλωναν όλο τον χρόνο για να το σφάξουν όταν κόντευαν τα Χριστούγεννα, έκαναν τα δικά τους γεύματα, με την σειρά τους, αφού χορτάσουν πρώτα οι άνθρωποι. Και ο Μπόμπης, ο μεγάλος Κρητικός ποιμενικός. Ο καφέ – άσπρος σκύλαρος με τα όρθια αφτιά και την γυριστή κουλουριασμένη ουρά, που ήταν το  ίδιο άξιος σαν οικιακός φύλακας, σαν μαντρόσκυλο και σαν λαγωνικό και ανήκε άτυπα στον ξάδερφο τον Γιώργη.


Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: