Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ… 35

Ο Σταμάτης είχε παντρευτεί την Ελένη από την Ραμνή, ο πατέρας της τους είχε χτίσει ένα σπιτάκι κυριολεκτικά με τα χέρια του και με τον ανθεκτικό Κυπραίο γάιδαρο που φορτωμένος όσο έπαιρνε, κουβαλούσε λίγα – λίγα τα απαραίτητα υλικά, για καιρό πολύ, από το μοναδικό μονοπάτι. Σε χώρο που αγόρασε ψηλά στο Νιο Χωριό, απάνω στις πέτρινες χαλέπες κι όχι κοντά στην πλατεία όπως το πατρικό τους, που με τον θάνατο των γέρων τους αργότερα έμεινε κι εκείνο δικό του, αφού μόνο αυτός είχε παραμείνει στο χωριό. Άρχισε μάλιστα να φτιάχνει την πολύτεκνη οικογένεια του, με εισόδημα όσα κέρδιζε καλλιεργώντας τα οικογενειακά κτήματα.

Αν έλλειπε και ο Σταμάτης! Λέγανε πολλές φορές στην οικογένεια και το σόι τους…

Ο μεγαλύτερος γιος και αδερφός, ο πρωτότοκος της οικογένειας, αυτός που έκλεισε τα μάτια των γέρων τους όταν πέθαναν. Όλη του τη ζωή προστάτης για όλους/ες τους υπόλοιπους, όπως τον νουθετούσε η μάνα τους από τα μικρά του χρόνια, να του γίνει χρέος & καθήκον. Σοβαρός, με αίσθημα ευθύνης και μετρημένος αυτός, τους φρόντιζε όλους το ίδιο, μα συγκρατούσε ιδίως τον ατίθασο και παρορμητικό Σταύρο που μετά που γνώρισε την  Τασία αφηνόταν να τον οδηγεί μια γυναίκα.

Δική της ιδέα το κλέψιμο και η φυγή στον Πειραιά. Κι αυτός είχε γυναίκα πλάι του, μα ήταν σεμνή, υπάκουη, καλόβολη, δεν είχε υπερβολικές απαιτήσεις, δεν έκανε περιττά λούσα, τον σέβονταν. Δεν προσπαθούσε να τον καθοδηγήσει αυτή σε καμιά του απόφαση, ούτε είχε ισχυρή δική της γνώμη, πέρα από τις συνήθεις γυναικείες φοβίες, επιφυλάξεις, εμμονές ή αντιρρήσεις που πρόβαλλε πότε – πότε. Κι αυτές με αφορμή τα παιδιά και μόνο, όχι την δική τους ζωή.

Που αν και μόνιμα δεμένοι εκεί στο χωριό με την σκληρή δουλειά στις ελιές, το αμπέλι, το περιβόλι στον κάμπο, τα κάμποσα οικόσιτα ζώα που είχανε στο σπίτι, δεν μπορεί να πει κανείς ότι ήταν άσχημη. Είχανε και αυτοί τις χαρές τους, τις φτιάχνανε μόνοι τους στην πραγματικότητα, ξέρανε να τρυγούνε τις χάρες που τους πρόσφερε η ζωή τους. Το σπίτι τους ήταν με πολλές αφορμές πάντα ανοιχτό και φιλόξενο στο σόι και τους φίλους τους.

Η μεγάλη τους χαρά ήταν το ετήσιο πανηγύρι του Θωμά, μια βδομάδα μετά την Λαμπρή.  Εκεί έφερνε ο κουνιάδος τους ο Ζαχάρης τα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου του, τους λίγους δικούς του συγγενείς να γνωρίσουν τους συγγενείς της Μαρίας και να φάνε καλά χωρίς να του κοστίσει τίποτα αυτουνού.



Σύντομα η συνέχεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: