Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 26

Ήταν μια βαριά ποινή που για να την μειώσει, ο Τσούρδος που δεν ήταν νεαρός μα περασμένος μεσήλικας ζήτησε να πάει στις αγροτικές φυλακές της Αγυιάς, κοντά στα Χανιά κι αυτές, όπου η μια μέρα μετρούσε διπλή για τους κρατούμενους, κάνοντας διάφορες αγροτικές δουλειές στις ανοιχτές εκτάσεις της φυλακής.

Εκεί είχε ήδη μεταφερθεί και ο Ζαχάρης, ένας άλλος βαρυποινίτης που είχε είκοσι χρόνια φυλακή να εκτίσει. Είχε μπει στην φυλακή 20 χρονών και προσδοκούσε να βγει στα 40 του, με καλή διαγωγή. Είχε σκοτώσει τη νεαρή πρώτη του γυναίκα, τον πατέρα της και τον μεγάλο αδερφό της σε οικογενειακό καυγά, με μια και μόνη γυριστή μαχαιριά και τους τρεις, με τον πασαλή που ευτυχώς για αυτόν κρατούσε πάντα μαζί του όπου κι αν πήγαινε. Ελάχιστες στιγμές μόλις πριν προλάβουν να τον σκοτώσουν αυτοί με ένα μεγάλο τσεκούρι, όπως προσπαθούσαν αφού είχαν πέσει οικογενειακώς πάνω του, τον είχαν γονατίσει και τον κρατούσαν χάμω, όλα αυτά στους Μεσελέρους, το χωριό τους, σε ένα χωράφι τους. Άλλη ξεχωριστή, τραγική ιστορία αποτελεί η ζωή του Ζαχάρη.

Την πρώτη του 20ετία την πέρασε ζώντας στο χωριό του, ένα φτωχικό ορεινό χωριουδάκι κάπου στην Νότιο Ανατολική άκρη της Κρήτης κοντά στην Ιεράπετρα. Εννιά παιδιά γέννησε η μάνα του, τα δυο πεθάνανε νωρίς και γλιτώσανε από την φτώχεια, τα άλλα μεγαλώνανε σε ένα μικρό δίπατο σπιτάκι όπως μπορούσανε. 

Προτελευταίος γιός ο Ζαχάρης, τραβούσε όλες τις αγγαρείες του σπιτιού με τα πολλά στόματα που θέλανε τροφή να επιβιώσουνε. Η παρασιά δεν έσβηνε ποτέ, ολημερίς μαγείρευε στο σπίτι η μάνα, οι σπιτικές μακαρούνες και τα λαδοτύρια ήταν συχνά στο οικογενειακό τραπέζι. Ανάμεσα στα κουκιά, τις αγγινάρες, τις μελιτζάνες και τα κολοκύθια, ανακατεμένα να αυγατίσουν με τα χόρτα που κουβαλούσε αδιάκοπα ο πατέρας γυρνώντας στα διάσπαρτα εδώ κι εκεί κι όχι και τόσο εύφορα χωράφια τους. Ο μικρός Ζαχάρης από νωρίς στα άγουρα χρόνια του από κοντά σαν αγόρι να τον βοηθά, γιατί τα περισσότερα από τα υπόλοιπα παιδιά ήταν θηλυκά.

Οι γραμματικές του γνώσεις σταμάτησαν στην Τετάρτη του δημοτικού, προείχε η ολοήμερη απαιτητική και πολύ κουραστική καλλιέργεια της γης να βγάλει καρπό, να τραφούν όλοι και να μείνει και κατιτίς να πουληθεί, να έχουν και κάποια λεφτά φυλαγμένα σε μια μπάντα αν παραστεί ανάγκη.

Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: