Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 21

Για να φύγει στο εξωτερικό ούτε λόγος, δεν ήξερε καμιά ξένη γλώσσα επαρκώς πέρα από μερικές λέξεις στα Αμερικάνικα που έμαθε στη Κορέα, που δεν θα του χρησίμευαν και πουθενά. Εργάτης θα ήταν όπου κι αν πήγαινε. Η Αμερική έπεφτε πολύ μακριά για κείνον, τους Γερμανούς τους είχε γνωρίσει εδώ στην κατοχή, είχε φάει κι έναν τους, δεν θα δούλευε τώρα που ήταν ελεύθερος για δαύτους. Έβλεπε κάποιους άλλους να τολμούνε να πάνε ως την Γερμανία ή το Βέλγιο, μα εργάτες πηγαίνανε, εργάτες γυρίζανε πίσω και σακατεμένοι κάποιοι, με ένα μικρό κομπόδεμα σε μάρκα στην μπάντα και μια παλιά σαπισμένη BMW ή Μερσεντές που βρήκαν σε μια Γερμανική μάντρα σε τιμή ευκαιρίας, να θαμπώσουν τους χωριανούς τους όταν την άραζαν στην πλατεία και πράμα παραπάνω. Και το Ελληνικό κλίμα, το φως, η βλάστηση και τα καθαρά νερά, δεν αλλάζονται με τίποτα, κατά τον Σταύρο.

Μέσω κάποιων γνωριμιών από τον πόλεμο της Κορέας, απόστρατους που μένανε και γνωρίζανε πρόσωπα και πράγματα στα Χανιά, βρήκε εύκολα δουλειά ως εργάτης στα Ταμπακαριά, την περιοχή ανατολικά της πόλης δίπλα στην θάλασσα. Όπου πολλά μικρά οικογενειακά κυρίως εργαστήρια βυρσοδεψίας επεξεργάζονταν τα δέρματα που έβγαιναν ξέχωρα από τα σφάγια των μεγάλων ζώων κι έφτιαχναν με τα χέρια κυριολεκτικά όλων των ειδών τα πετσιά για τους τσαγκάρηδες. Και οι δυο αυτές σχεδόν ξεχασμένες και «βρώμικες» σήμερα δουλειές βρισκόταν στην πλήρη ακμή τους κείνα τα χρόνια.

Περιοχή που βρισκόταν κάτω από την αριστοκρατική ακόμη τότε συνοικία της Χαλέπας, με τα παλαιά προξενεία των Μεγάλων Δυνάμεων της Κρητικής Πολιτείας, τις βίλες των επώνυμων ξένων που αγάπησαν τα Χανιά και είχαν εγκατασταθεί μόνιμα εδώ, τα αντικριστά σπίτια του Βενιζέλου και του Πρίγκιπα Αρμοστή, τις κάμποσες εκκλησίες, τα αρχοντικά των πολιτικών της τότε εποχής και των πλούσιων νοικοκυραίων των Χανίων, τα πολλά λουλούδια σε κήπους και αυλές και την περίφημη Γαλλική σχολή θηλέων, των Καλογραιών του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ.

Ένα επιβλητικό, ευρύχωρο και άνετο κτίριο, περιτριγυρισμένο από ψηλό και καλοχτισμένο μαντρότοιχο, με περιποιημένο χώρο όχι και λίγων στρεμμάτων. Συνόρευε με τον δρόμο των βυρσοδεψείων από τη βόρεια του πλευρά και με τον κεντρικό δρόμο της Χαλέπας από τη νότια. Στη Σχολή που κείνα τα χρόνια ήταν και γυμνάσιο θηλέων, διδάχθηκαν τη διεθνή τότε Γαλλική γλώσσα, πολλές γενεές κοριτσιών των καλύτερων οικογενειών της πόλης...


Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: