Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 8

Με την αρχή του σχεδόν, κάλεσαν την κλάση του Σταμάτη, που έτυχε για ένα διάστημα να μοιράζεται το ίδιο σιδερένιο διπλό στρατιωτικό κρεβάτι με το Βενιζελάκι, τον Νικήτα, ο ένας πάνω και ο άλλος κάτω κοιμότανε. Που έλαχε κι αυτός να κάνει τον θητεία του έτσι απλά σαν στρατιώτης, την εποχή που ο θείος του ο Σοφοκλής ως  αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός  Στρατιωτικών, Προσωρινώς Υγιεινής και Αεροπορίας, προσπαθούσε με ελάχιστο στρατό να αντιμετωπίσει τους κομμουνιστές, που η εγκληματική ηγεσία τους ήθελε να διαμελίσει την χώρα, δίνοντας την Ελληνική Ήπειρο στους Αλβανούς, την Μακεδονία στους Σκοπιανούς και την Θράκη στους Βούλγαρους, θέλοντας να καταστρέψει το έργο του μεγάλου Βενιζέλου που απελευθέρωσε με πολεμικούς αγώνες, θυσίες Ελλήνων και διπλωματία τις βόρειες περιοχές κι επέκτεινε ως τα σημεία που μπόρεσε τα σύνορα της χώρας, ακυρώνοντας όπως ήταν φυσικό εδαφικές βλέψεις και σχεδιασμούς γειτονικών κρατών. Που ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον δικό τους αγώνα για έξοδο στο Αιγαίο.

Ο σπουδαίος πολιτικός ο οποίος καλά κατάλαβε από την αρχή τι φύραμα ήταν οι ιδρυτές και οι συμμέτοχοι - υποστηριχτές της συγκεκριμένης ιδεολογίας (φτιαχτής από τους Rothschild ως πείραμα διακυβέρνησης «μαζών» βασισμένο στις θεωρίες του Μάρξ που εντέλει απέτυχε παταγωδώς) και τους κατέστεσε όπως έπρεπε με το «Ιδιώνυμο» και τον μισούσαν όσο τίποτα άλλο οι εδώ ηγέτες τους. Δηλαδή τα μίζερα κείνα ανθρωπάκια που ρουφιάνευαν ο ένας τον άλλο καταστρέφοντας την Ελλάδα με άδικους σκοτωμούς, λεηλασίες, παιδομάζωμα για να φτιάξουν τον δήθεν «Δημοκρατικό Στρατό» τους, που δεν ήταν και τόσο Ελληνικός στη σύνθεση του.

Ο Σταμάτης σαν πρώτος γιός και προστάτης πολύτεκνης οικογένειας έκανε μόνο έναν χρόνο θητεία κι όχι στο μέτωπο, να δει και να εντυπώσει από πρώτο χέρι τις θηριωδίες του πολέμου, ενός φανατικού φονικού πολέμου που γινόταν μεταξύ πρωτινών φίλων, συγγενών, συγχωριανών κι ανθρώπων που ζούσανε μαζί μα τους χωρίζανε «ιδέες» που κάποιοι ξενόφερτοι τους είχανε σπείρει, που άλλοι τις είχαν δεχτεί και θυσιάζονταν πρόθυμα για δαύτες ενώ άλλοι τις πολεμούσαν με μανία.

Ολόκληρες πολυμελείς οικογένειες ξεκληρίστηκαν, αδέλφια και πρώτα ξαδέλφια προσπαθούσαν να εξοντώσουν ο ένας τον άλλον για τις ιδέες τους. Άλλοι πέθαναν απλώς επειδή κάποιος τους κατηγόρησε με δόλο ή από λανθασμένη πληροφόρηση, πως είναι είτε κομμουνιστές είτε πρώην συνεργάτες των ναζί.

Αυτό το διαπίστωσε ιδίοις όμμασι ο Σταύρος, που ακολούθησε τον αδερφό του αμέσως μετά σε στράτευση και σαν μη βυσματούχος και όντας επαρχιώτης, έκανε όλη την τριετή θητεία του στην Βόρεια Ελλάδα πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του μετώπου του Γράμμου ως ορεινός καταδρομέας. Βλέποντας καμένα και ρημαγμένα Ελληνικά χωριά από τους αδίστακτους ληστοσυμμορίτες για να πάρουν δωρεάν κρέας, τρόφιμα και κρασί, επιπλέον με το ζόρι μαζί τους αγόρια - πολεμιστές και κορίτσια - πουτάνες & υπηρέτριες για τις ανάγκες του «στρατού» τους.

Σκοτώνοντας και συλλαμβάνοντας σε εφόδους πολλούς τέτοιους «μαχητές» από το αχαλίνωτο οπλισμένο τσούρμο που πολλοί δεν μιλούσαν καν Ελληνικά, αφού ήταν κάποιοι Αλβανοί, οι περισσότεροι Σκοπιανοί, Βούλγαροι και λοιποί Σλάβοι κατσαπλιάδες, τυχοδιώκτες κι εγκληματίες που είχαν ξεσηκώσει για ενίσχυση τους οι δικοί μας εθνοπροδότες με δέλεαρ εδαφικά ανταλλάγματα, το ανεκπλήρωτο όνειρο τους από τους Βαλκανικούς πολέμους (και του Στάλιν επίσης διακαής πόθος) για έξοδο στο Αιγαίο και ότι καταφέρουν να αρπάξουν από λάφυρα πολέμου. Από το σώμα της πατρίδας τους, αν οι ίδιοι θεωρούσαν πως είχαν ποτέ πατρίδα με ορισμένα σύνορα, που την λέγανε Ελλάδα.

Όσο κι αν προσπαθούνε να εξωραΐσουν τη τότε κατάσταση  οι αριστερίζοντες ιστορικοί όλα τα μετέπειτα χρόνια, αυτή ήταν η μαύρη αλήθεια. Άσχετα αν παραπλανήθηκαν κάποιοι αφελείς νεαροί ιδεολόγοι ή προερχόμενοι από παιδομάζωμα να συμμετέχουν στο αίσχος και βρέθηκαν μετά κατηγορούμενοι ως προδότες, φτάνοντας μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα κάποιοι. Οι αρχηγοί και κύριοι υπαίτιοι μιας ακόμη εθνικής τραγωδίας τη γλίτωσαν όπως πάντα, κάποιοι γνώρισαν από κοντά τα επόμενα χρόνια τον «σοσιαλιστικό παράδεισο» και ίσως στα απογοητευμένα γεράματα τους να κατάλαβαν την ουτοπία.

Τα είδε από κοντά και τα θυμόταν για πάντα ο Σταύρος, που απολύθηκε από τον στρατό με το τέλος του συμμοριτοπόλεμου το '49 και γύρισε πίσω στο χωριό του χωρίς κανένα όφελος μα σώος και αρτιμελής ευτυχώς, για να φτιάξει τη ζωή του...

Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: