Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 16

Τότε ήταν που επαναστάτησε ένα κομμάτι του εαυτού του. Εκείνο που ήθελε να βγει έξω στη φύση, να τρέξει στον ανοιχτό ορίζοντα, να πιει καφέ και ρακί με γνωστούς και φίλους στην πλατεία του χωριού πλάι στο πηγάδι, να κυλιστεί σε παχύ γρασίδι με αρνιά και πρόβατα γύρω, να χαϊδέψει τον σκύλο του, να αρμέξει φρέσκο γάλα, να γευτεί σπιτικό φαί μαγειρεμένο με μεράκι και ζεστό φρεσκοψημένο σταρένιο ψωμί, να πλύνει μια ντομάτα μεγαλωμένη με κοπριά από τον Καλοσυκιά στα κρύα νερά του Μανταμά, του μικρού ποταμιού που ποτίζει τον κάμπο τους κι αφού τη γευτεί να ξαπλώσει πλάι στα καλάμια και τους βάτους στην όχθη του να κοιμηθεί στην δροσιά ένα ζεστό μεσημέρι, να τον νανουρίσει ο αχός του τρεχούμενο νερού, να πιάσει, να μυρίσει, να νοιώσει, όλα όσα στερήθηκε αυτόν τον χρόνο του εγκλεισμού.

Ήταν εκείνο το συναίσθημα που ξεπήδησε απότομα στην επιφάνεια και του πλάκωνε συνεχώς πια την καρδιά, που δεν μπορούσε να βλέπει άλλο τριγύρω μόνο σιδερένια κάγκελα, κλειδωμένες πόρτες και πέτρινα ντουβάρια, να περπατά στον ίδιο περιορισμένο χώρο και πάντα υπό επιτήρηση, ήθελε να παρακολουθεί όλη μέρα την πορεία του ήλιου στον ουρανό κι όχι μόνο κατά το καταμεσήμερο που του επέτρεπε η θέα που διέθετε, κρουβόταν κάθε που σήκωνε το βλέμμα του απάνω, από το πυκνό αγκαθωτό συρματόπλεγμα που στεφάνωνε τους τέσσερις ψηλούς τοίχους του προαύλιου, του φαινόταν τώρα κι αυτό στενότερο από ότι πράγματι ήταν, βαρέθηκε να βλέπει τις ίδιες φάτσες γύρω του, να υπακούει κανονισμούς που άλλοι σκέφτηκαν και τους επέβαλλαν, να κοιμάται από νωρίς, να ακολουθεί την  ίδια ρουτίνα κάθε μέρα, να τρώει το ίδιο φαγητό σε εβδομαδιαία επανάληψη, αυτό το κομμάτι της ψυχής του που ένοιωθε στριμωγμένο στη στενή.

Ήταν οι συγγενείς που τον επισκέπτονταν όλο και αραιότερα, ήταν η Κατίνα στο χωριό που δεν είχε νέα της και είχε φτάσει κι αυτή σε ηλικία γάμου, ήταν οι νεανικές ορμές του που τον πίεζαν, ήταν τα δυο πλήρη χρόνια που είχε να κάτσει ακόμη μέσα, έπρεπε να βρει τρόπο να βγει έξω και γρήγορα...


Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: