Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 12

Τη δεκαετία του '60 πίστεψαν ότι θα έπαιρναν χάρη από τον Γεώργιο Παπανδρέου, όταν βγήκε η παράταξη του κυβέρνηση του στις εκλογές του'64. Ήρθαν όμως τα Ιουλιανά, οι Αποστάτες και κατόπιν οι συνταγματάρχες και αντί για να ετοιμαστούν για την ελευθερία, κρύφτηκαν ακόμη περισσότερο.

Η μεταπολίτευση μετά επτά ακόμη χρόνια στο βουνό, τους απάλλαξε από το φόβο και η  κυβέρνηση Καραμανλή το '75 αμνήστευσε τελικά τους δύο αντάρτες, που πήραν το δρόμο του γυρισμού από τα Λευκά Όρη, μετά 35 χρόνια χαμένα από την ζωή τους για τις ιδέες του Στάλιν, έχοντας κρατήσει μόνο την περηφάνια του «αμετανόητου». Τώρα μπορούσαν πλέον να απολαύσουν ελεύθεροι τα ριζίτικα τραγούδια, τη ρακί, το φαγητό και την παρέα των ανθρώπων που τους αγαπούσαν. Παντρεύτηκαν κιόλας. Τελικά ο Αντρέας ήταν αυτός που τους «δικαίωσε» εμπράκτως κι εκείνους μαζί με τόσους άλλους με αναγνώριση και συντάξεις, μερικά χρόνια αργότερα, να πορεύονται στα γεράματα.

Τέτοια ήταν ο φανατισμός και τα πάθη που κυριαρχούσαν μεταξύ των Ελλήνων κείνα τα πέτρινα χρόνια. Τώρα τι κέρδισαν ουσιαστικά τούτοι οι δυο στερούμενοι με πείσμα ολόκληρη την δική τους δημιουργική νεανική ζωή, μόνο αυτοί ξέρουν...

Και για να μην επαναληφθούν ποτέ παρόμοιες εμφυλιο-πολεμικές νοοτροπίες, καλό είναι για τους νεότερους ειδικά, να μαθαίνουν όλη την αλήθεια, η οποία πρέπει να ομολογήσουμε πως δεν διδάσκεται πουθενά. Την παίρνουν μαζί τους αυτοί που έζησαν τα γεγονότα φεύγοντας από την ζωή. Μόνο όποιος πρόλαβε να τους γνωρίσει και να μιλήσουν ευθέως, την έμαθε από την εμπειρία τους, μα και από την οπτική τους μόνο.

Πάντως όλες οι αφηγήσεις αποδεικνύουν ότι το αιματηρό παρελθόν βαρύνει και τα δυο ιδεολογικά ακρότατα. Για εμφύλιους πολέμους χρειάζεται ένας λαός βαθιά διχασμένος και κείνη την εποχή υπήρχε. Διχασμός και φανατισμός άφθονος μέχρι που στο τέλος υποκινούμενοι εντέχνως από τους υστερόβουλους ''συμμάχους'' μας, καταφέραμε να αιματοκυλιστούμε μεταξύ μας. Καλό είναι να μας υπενθυμίζουν τα Ιστορικά γεγονότα πόσα μπορούμε να καταφέρουμε όταν είμαστε ενωμένοι και πόσο αυτοκαταστροφικοί καταλήγουμε κάθε φορά που μας τυφλώνει ο φανατισμός κι η εμπάθεια.

Ας μάθουμε από τα λάθη τους ώστε να μην τα επαναλάβουμε ποτέ ξανά. Οι εμφύλιοι πόλεμοι καταστρέφουνε τις  χώρες όπου διεξάγονται, διαλύουν  τον κοινωνικό ιστό, ρημάζουν την οικονομία, στερούν το ανθό της νεολαίας από την παραγωγική μηχανή, σπρώχνουν το λαό πολλά χρόνια πίσω.


Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: