Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 11

Μερικοί από αυτούς έπειτα δίδασκαν πολλά χρόνια ως δάσκαλοι σε κεντρικά σχολεία και διέπρεψαν, κρατώντας τους μαθητές τους μακριά από φανατισμούς για τα πολιτικά. Ένας τέτοιος που ήταν και περήφανος κάτοχος μιας στρατιωτικής μηχανής BMW που άρπαξε όταν έφευγαν οι Γερμανοί και την καβαλίκευε για δεκαετίες όλη την υπόλοιπη ζωή του, δίδασκε στο 3ο Δημοτικό των Χανίων στους αμέτρητους μαθητές του της Ε' & ΣΤ΄ τάξης για πολλά χρόνια το αληθινό έπος της Εθνικής Αντίστασης, τον αγώνα του λαού ενάντια σε έναν εισβολέα. Χωρίς να παρασύρεται από το νεανικό παρελθόν του και την κομμουνιστική -  ιδεολογική ερμηνεία που έδιναν οι κομμουνιστές, σε μια προσπάθεια καπηλείας κι αυτού και κάθε άλλου λαϊκού αγώνα.

Δεν ήταν όμως όλοι έτσι. Υπήρχανε και φανατικοί κομμουνιστές που προτιμούσαν να περάσουν χρόνια από την ζωή τους σε φυλακές κι εξορίες, παρά να προδώσουν τις ιδέες που με πάθος πίστευαν ως σωστές για την ευημερία της ανθρωπότητας. Σε όλη την Ελλάδα υπήρχανε τέτοιοι, μα η Κρήτη έτυχε να έχει το κάτι παραπάνω κι εδώ: Γνωστή η ιστορία με τους δυο νεαρούς τότε Κρητικούς αντάρτες κομμουνιστές (καταγόταν από τα κοντινά τους Γαβαλοχώρι και Κόκκινο χωριό του Αποκορώνου και τους είχαν ακουστά) οι οποίοι μετά το τέλος του συμμοριτοπόλεμου το '49 μετά τις μάχες στο Γράμμο, έζησαν κυνηγημένοι και απομονωμένοι οικιοθελώς για 35 χρόνια ολόκληρα χρόνια στα Λευκά Όρη της Κρήτης.

Ήταν τα δύο τελευταία στελέχη του «Δημοκρατικού Στρατού» που παρέμεναν ασύλληπτα, από τότε που το ΚΚΕ κηρύχθηκε παράνομο και τα περισσότερα στελέχη του προσπαθούσαν να αποφύγουν τη σύλληψη, διαφεύγοντας κυρίως σε γειτονικές χώρες που είχαν πέσει στον κομμουνισμό. Για τους Κρητικούς αντάρτες η φυγή από το νησί στο εξωτερικό ήταν σχεδόν αδύνατη, έτσι αποφάσισαν να κρυφτούν σε απόμερα ορεινά σημεία του μεγάλου νησιού, έχοντας ως μόνα εφόδια τους στρατιωτικούς σάκους τους, που περιείχαν ελάχιστα ρούχα, αδιάβροχα και κουβέρτες.

Οι δύο νέοι που αρνούνταν να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας, ζούσαν σαν αγρίμια μακριά από συγγενείς, φίλους και γνωστούς, με την ελπίδα ότι κάποτε θα έπαιρναν αμνηστία. Οι κρυψώνες που χρησιμοποιούσαν συχνά ήταν οι σπηλιές στα βουνά και στις θάλασσες. Πως ξέμειναν όμως τόσα χρόνια στο βουνό; Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσαν να κατέβουν γιατί οι αντικομουνιστικοί νόμοι ήταν σε ισχύ και θα τους φυλάκιζαν ή θα τους έστελναν εξορία. Όταν κάποιος τσοπάνης τους χάριζε κάνα ζωντανό, το έψηναν και το έτρωγαν ολόκληρο μέσα σε μια ημέρα. Δεν ήταν λίγες οι φορές πάντως που κάποιοι Κρητικοί στα χωριά, αυτοί που συμμερίζονταν την περιπέτεια τους, άνοιγαν τα σπίτια τους για να τους δεχτούν.

Το φαγητό όμως δεν ήταν η μοναδική απόλαυση που στερούνταν.  διασκέδασή τους ήταν απλή. Πότε τραγουδούσαν οι δυο τους μαζί και πότε πήγαιναν σε διάφορα πανηγύρια για να ακούσουν κρυμμένοι και να χορέψουν από μακριά, τα αγαπημένα τους Κρητικά τραγούδια. Επειδή φοβούνταν μην τους καταδώσουν, απέφευγαν όπως «ο διάβολος το λιβάνι», τις ερωτικές ή σεξουαλικές επαφές με γυναίκες. 

- Ακόμη και τα ζώα ζουν τον έρωτα, εμείς όχι,

είπανε οι ίδιοι (πολύ) αργότερα...


Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: