Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 3

ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ...

Οι πρώτες του θύμισες τον έφεραν πίσω στο χωριό του, στο εύφορο Νιο Χωριό του Αποκορώνου, στα Χανιά, στην δυτική Κρήτη. Στην ακμή του το χωριό τότε. Χτισμένο σε ένα καταπράσινο λεκανοπέδιο, με λιόφυτα και πορτοκαλιές, να αγναντεύει τις Μαδάρες από τη μια αλλά και τη θάλασσα από την άλλη μεριά, ενώ από την «καρδιά» του περνά και το αρδεύει πλουσιοπάροχα ο ποταμός Μανταμάς.

Εκείνα τα χρόνια το χωριό αριθμούσε ίσαμε οκτακόσιους τόσους κατοίκους, οι περισσότεροι δε ήταν πολύτεκνοι. Στα χρόνια της εφηβείας του, κάποιους μήνες πριν τον Οκτώβρη, όταν τίποτα ακόμη δεν προμήνυε τον επερχόμενο πόλεμο του '40 και την κατοχή του ΄41... 
Ειδήσεις από την Ευρώπη που πολεμούσε ή είχε κατακτηθεί ήδη, σπάνια έφταναν μέσω κάποιου ταξιδιώτη ως το χωριό, που δεν διέθετε ούτε ένα ραδιόφωνο σε κάποιο σπίτι ακόμη.

Θυμήθηκε πολύ καθαρά το σπίτι του με την σιδερένια αυλόπορτα πλάι στον κεντρικό δρόμο, λίγες δεκάδες βήματα μόνο από την πλατεία του χωριού με το θρυλικό πηγάδι με το πάντα παγωμένο νερό που δεν στέρευε ποτέ. Στην ευρύχωρη αυλή τους είδε τα αδέλφια του, τον Σταμάτη, την Μαρία, τον Λευτέρη που πέθανε πολύ νωρίς, την Αντωνία και τον Γιώργη, που τότε ήταν μωρό, μόλις γεννημένο. Όλοι μικρότεροι του εκτός του Σταμάτη που ήταν ο πρώτος γιός και ο μελλοντικός αρχηγός & προστάτης της οικογένειας. Τους κουρασμένους γονείς του που ότι είχανε γυρίσει από τον κάμπο του Καλοσυκιά με το μουλάρι τους φορτωμένο.

Θυμήθηκε το σχολείο του χωριού με τα 130 παιδιά που συγκέντρωνε παρά τον ένα και μοναδικό δάσκαλο, την πρώτη του παιδική αγάπη την Κατίνα, και τα άλλα παιδιά της εποχής που όλα, μα όλα το τελείωσαν με καλό βαθμό κι αυτό όχι χάρη στην καλοσύνη του δασκάλου των, του Μοτάκη Γεωργίου με καταγωγή από τα Σφακιά, που φορούσε πάντα τις Κρητικές γκιλότες του σαν ερχόταν στο σχολείο.

Ξανάδε καθαρά τον Ειρηναίο τον Γαλανάκη τον μετέπειτα επίσκοπο Κισάμου & Σελίνου με το σπουδαίο έργο, να τους κάνει κατηχητικό στην εκκλησιά του Αγίου Θωμά που έκαναν πανηγύρι κάθε χρόνο τη μέρα της γιορτής του, έμβλημα του χωριού στην πλατεία πλάι στο πηγάδι. Μεγαλύτερος και σπουδαγμένος ήδη στην Αθήνα, μα ακόμη νεαρός κι αυτός τότε. Μιχάλη τον έλεγαν πριν χειροτονηθεί, με καταγωγή από το Νεροχώρι λίγο παραπέρα από το δικό τους, τον είχαν μικροί - μεγάλοι ως υπόδειγμα μορφωμένου της εποχής...

Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: