Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 2

Γιατί μόνος όπως ήταν όλη μέρα, η μόνη πολυτέλεια που είχε ήταν ο χρόνος.

Να σκεφτεί, να θυμηθεί, να νοσταλγήσει, να αναπολήσει, να αναρωτηθεί...

Να της διηγηθεί, όταν έκρινε πως έπρεπε να της κάνει γνωστό κάτι...

Όλα τα γεγονότα που όρισαν και σημάδεψαν από τα μικρά του χρόνια κιόλας την πολυτάραχη, με διαδοχικά σκαμπανεβάσματα  μα ενδιαφέρουσα και καθόλου βαρετή ούτε μίζερη ζωή του. Καθένα με τη σειρά που συνέβηκε κάποτε, ερχόταν ξανά στην επιφάνεια από τα βάθη του εγκεφάλου του, ζωντάνευε με ξεχασμένες λεπτομέρειες τη μνήμη, προκαλούσε φευγαλέα τα ίδια ακριβώς συναισθήματα όπως τότε που ήταν το παρόν του Σταύρου κι αφού αργά ή γρήγορα ξεθύμαινε έδινε την θέση του στο επόμενο να διεκδικήσει τον δικό του μοναδικό χώρο σε αυτή την αναπόληση.

Πράγμα που  απασχολούσε σημαντικό μέρος του χρόνου του, όπως ήταν καθηλωμένος στην καρέκλα του με τις ώρες να περνούν αργά, να γίνονται μέρες, μήνες, έφτασαν τρία χρόνια, όσο προστίθεται καιρός τόσο πιο μεγάλος ο πόνος της ζωντανής ψυχής που είναι αναγκαστικά φυλακισμένη σε ένα μη λειτουργικό σώμα.

Ψυχή που έψαχνε διέξοδο για όσα θα ακολουθούσαν στο μέλλον, ψάχνοντας το πλούσιο παρελθόν.
Δεν καταλάβαινε καθόλου το πέρασμα αυτού του νεκρού χρόνου ο Σταύρος, καθώς κρατούσε το μυαλό του έτσι δημιουργικά απασχολημένο, τώρα επιτέλους και σε αυτή την κατάσταση μπορούσε να το κάνει, τώρα που είχε περάσει η έντονη ζωή. Είχε πολλά να ψάξει στο παρελθόν του να ξαναθυμηθεί, να ξαναζήσει νοερά, να βάλει σε μια τάξη.

Μια ζωή γεμάτη μικρές ή μεγάλες περιπέτειες ήταν η δική του. Όπως την έκανε να εκτυλίσσεται ξανά στον νου και όλα τα πρόσωπα που πέρασαν στην διάρκεια της, της άλλαξαν ανατρεπτικά την πορεία, την σημάδεψαν λίγο ή πολύ, πρόσωπα που αγάπησε, μίσησε, συμπάθησε και συγκρούστηκε, έμπαιναν το καθένα με την σειρά του, στον ρόλο του και ξαναζωντάνευε ότι τους συνέδεε ή τους απωθούσε...

Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: