Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΝΩΡΙΣ ΕΦΥΓΕΣ ΘΕΙΕ... 1

Ο  πρωινός ήλιος μπήκε πάλι στην ώρα του από τις χαραμάδες που άφηνε το μισόκλειστο παντζούρι του παράθυρου του δωματίου. Ένα σπίτι κάπου στον Πειραιά, δεν έχει σημασία σε ποια περιοχή ακριβώς ήταν τούτο, αφού πολλά ενοικιαζόμενα πάντα σπίτια, άλλαζαν συχνά οι ένοικοι.

Ο Σταύρος που είχε ξυπνήσει από πολύ νωρίς, όπως είχε συνηθίσει να κάνει όλη την ζωή του εξάλλου, φώναξε την προσωπική του νοσοκόμα, την αποκλειστική του βοηθό τα τελευταία τρία χρόνια και της ζήτησε να ανοίξει διάπλατα το παράθυρο, να μπει η  δροσιά της αυγής να καθαρίσει και ο ήλιος να ζεστάνει το δωμάτιο.

Το δωμάτιο του. Ο μόνιμος χώρος διαμονής του από κείνη την καταραμένη μέρα που έπαθε το σοβαρό εγκεφαλικό που τον άφησε παράλυτο  στα 62 του χρόνια, ίσα που πρόλαβε να πάρει την (πολύ καλή) σύνταξη του από τον ΟΛΠ. Τρία χρόνια τώρα βρισκόταν εξ ανάγκης περιορισμένος στο σπίτι του, με μοναδικές και πάντα υποβοηθούμενες μετακινήσεις από το κρεβάτι στο παράθυρο από όπου καθισμένος κοίταζε με τις ώρες έξω, στο τραπέζι που τον τάιζε η νοσοκόμα τρεις φορές τη μέρα, στη  τουαλέτα που τον έσερνε να πάει όποτε του ερχόταν η ανάγκη και ξανά πίσω στο κρεβάτι για πολλές ώρες ύπνο, μεσημέρι βράδυ...

Οι γυναίκες της ζωής του, η σύζυγος Τασία και η κόρη Μάρω ή Μαράκι θα ξυπνούσαν πολύ αργότερα μετά το μεσημέρι, αφού κοιμότανε του καλού καιρού μετά την επιστροφή τους από κάποιο ξενυχτάδικο, μια χρόνια συνήθεια τους που δεν είχαν αποβάλλει ούτε τώρα, που είχαν ανάγκη κάθε δεκάρα που έμπαινε στο σπίτι για τη φροντίδα του Σταύρου, που είχε υποκύψει στις πιέσεις μιας έντονης ζωής φροντίζοντας να μην τους λείψει το παραμικρό...

Η μοναδική του πραγματική συντροφιά ήταν η προσωπική του αποκλειστική νοσοκόμα, που περνούσε μαζί του τον καιρό της μέρα - νύχτα. Ήταν τα χέρια του, τα πόδια του, τα αυτιά και τα μάτια του. Ο άνθρωπος που του μαγείρευε, τον τάιζε, τον έπλενε, τον έντυνε, τον μετακινούσε μέσα στο σπίτι, του έβαζε λίγα φρέσκα λουλούδια πότε - πότε στο κρυστάλλινο βάζο στο τραπέζι και τον άκουγε!

Ναι. Τον άκουγε, κάνοντας του παρέα...

Σύντομα η συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια: